Many. Apple. Many parts of Google. Many parts of Amazon. Many parts of Dell.com. Most of the Internet Retailer Magazine top 20 retailers.
I could go on for a very long time.
There is no correlation between effort/resources spent on UCD/UED and the usability of the results. This is a big problem in the UX world which, while some of us have been talking about it for 5+ years, is only now seeing discussion.
Mwoehaha. Morgen is het weer van dattum: lezing! op! het! werk!
Het programma, zoals vorige keer en zoals alle vorige keren, vermoed ik, is: ‘s morgens privé-lecture voor ons allemaal bij Namahn, uitgebreid en met discussie, dan allemaal samen gaan eten, en dan ‘s namiddags lecture voor een geïnteresseerd publiek (vrienden, collega’s van andere bedrijven, medewerkers, klanten, …).
Yvonne Rogers, morgen dus. Strictly invitation-only, vrees ik, dat wel. Hierzie, even doen watertanden:
Beyond the desktop and the vision of calm computing: A critique of the emerging field of UbiComp
The paradigm of ubiquitous computing, captured by the slogan ‘beyond the desktop’, is coming of age. Inspired by Weiser’s vision of calm computing published in the mid 90s, subsequent research has been motivated to make our lives convenient, comfortable and informed. Three themes that have dominated are context awareness, ambient intelligence and monitoring/tracking. While these avenues of research have been fruitful, their accomplishments do not match up to anything like Weiser’s world. I discuss why this is so and argue that it is time for a change of direction in the field. I begin by outlining the history of the field and then propose an alternative agenda that focuses on engaging and provoking people rather than calming them. Humans are very resourceful at exploiting their environments and extending their capabilities using existing strategies and tools. Using examples from my research I describe how pervasive technologies can be added to the mix.
Yvonne Rogers
Yvonne Rogers has just returned to the UK to take up a chair in Human-Computer Interaction at the Open University. From 2003 to 2006, she was a professor of Informatics and Information Science at Indiana Univ. Before, she was a Professor of Computer Science and Artificial Intelligence at the former School of Cognitive and Computing Sciences at Sussex Univ., UK, where in 1997 she co-founded with the late Mike Scaife the Interact Lab, an interdisciplinary research center that was concerned with the possible interactions between people, technologies and representations. She has also worked as a senior researcher at Alcatel-Lucent and has been a visiting professor at Stanford Univ., Apple Computer, and the Univ. of Queensland.
Yvonne is internationally renowned for her work in human-computer interaction, interaction design, computer-supported cooperative work, UbiComp and interactive learning environments. Her research focuses on augmenting and extending everyday, learning and work activities with interactive technologies that move beyond the desktop. This i nvolves designing user experiences through appropriating and assembling a diversity of pervasive technologies. A main focus is not the technology per se but the design and integration of the digital representations that are presented via them to support social and cognitive activities in ways that extend our current capabilities.
Grinnik. En ‘s avonds naar Alex Agnew voor het andere werk. Het leven is hard, soms.
Oef. Ik zat om mij onverklaarbare redenen (geen spoor van uitnodiging in de inbox) al een tijd in mijn hoofd met de gedachte dat ik nu vrijdag naar Amsterdam zou moeten geweest zijn.
Quod non.
‘t Is mijn chef die mag afreizen, deze keer. Vergadering voor de Grote Bazen, daar hoeven/mogen/kunnen onderlingen als mezelf niet bij zijn.
…maar dat maakt dat het deze week wat minder gejaagd kan, en dat er meer ruimte is voor het Wetenschappelijk Onderzoek waar ik dringend werk van moet maken. Hoera!
‘t Is eigenlijk wel grappig. Dan kom ik thuis en vraag ik mijn madam of ze wel weet met wie ik vandaag uitgebreid gemaild heb: Jason Scott! De grote Jason Scott! (uh huh) Hij heeft me een stukje exclusief interview met Steve Meretzky doorgestuurd!! (wie?) Steve Meretzky!! De vader van Floyd van Stationfall!!! En van Al Die Andere Dingen!! Van Infocom gedimme! (euh ja, proficiat, zeker?)
Of nog, dat ze nooit raadt met wie ik het in het kader van een project Googletalkgewijs over onder meer Dublin Core en al dan niet controlled vocabulary had vannamiddag: Peter Bogaards! De grote Peter Bogaards!! (wie?) Wel, van de informatiearchitectuur hé, en al! (uh huh)
Of ook, dat binnenkort Yvonne Rogers bij ons op het werk haar opinie komt geven over Calm computing! (wie over wàt?) De grote Yvonne Rogers!! (brzt) Van die boeken en al! (uh huh)
Mpf. Name-dropping is niet wijs als de be-name-dropte niet weet waar g’het over hebt. Gelukkig is er het internet, ha!
Die avond op de mailinglijst van IxDA, Barbara Ballard:
We’d like your participation!
Little Springs Design has posted a wiki containing the pattern library in my new book, Designing the Mobile User Experience. So far, it’s got around 10 patterns posted, with more to come in the next few weeks.
If you are designing a mobile application, check out the library. Use what you find.
If you are an experienced designer, go ahead and get an account. Modify the site. Add to it. Repost it elsewhere (according to the liberal license). Discuss it. Make the pictures better. Let me know what you think.
If you have a design situation that you frequently see, go ahead and create a new pattern page simply by referring to it; either you or somebody else can fill in the actual design.
Patronen zijn cool. Wikis zijn cool. Als ze het zo schoon vraagt, wie ben ik om daar geen gevolg aan te geven? Allen daarheen.
Môh. Dàt had ik nooit verwacht: ik zit te werken bij een klant—één PC van de klant op het netwerk van de klant, mijn laptop zonder netwerk om op te schrijven—en plotseling heb ik een verbinding met een draadloos netwerk.
Niet zomaar een verbinding: een redelijk snelle verbinding met een zeer sterk signaal, zonder wachtwoord, en van een bedrijf dat niets te maken heeft met de mensen waar ik zit. En ik zit op een hoge verdieping van een gebouw zonder buren, zeker niet op die hoogte.
Weird… tot ik naar de naam van de verbinding kijk en de naam opzoek op tinternet. Ha. Mensen van een ander bedrijf in hetzelfde gebouw. Een verdieping hoger, vermoed ik. Die blijkbaar een open wireless aanbieden aan iedereen.
Sympathieke kerels, en ‘t zal het een eind gemakkelijker maken om mijn werk te doen, hoera. :)
Specialisten schrijven elkaar mails waar buitenstaanders soms wel eens niets van snappen.
Het fijne aan mijn werk nu is dat ik me kan inwerken in zaken waar ik anders zelf nooit iets van zou snappen. En dat heeft dan als gevolg dat ik mails kan schrijven die voor mezelf-twee-weken-geleden complete gobbledygook zouden geweest zijn.
Zo van
Voor zover ik het zie, zou het helemaal mogelijk moeten zijn om zwonk te maken die uit schmirzwinkle en blorfspeegle bestaan, op voorwaarde dat het mogelijk is om blorfspeegle (of beter, plootz) in kweerzels een grubble mee te geven…
In KazBarf nu zie ik plok/plik-knopjes staan bij de inhoud van kweerzels , maar ik weet niet of er rekening mee kan gehouden worden bij de generatie van zwork. Kan dat?
Dus dat ik iets in deze zin heb (…) waarbij de volgorde binnen het schmirzwinkle bepaald wordt in KazBarf (en dus een eventuele nummering op zwork of in de KLD automatisch gebeurt).
Bij hoge uitzondering had ik werk naar huis meegenomen.
En net vanavond beslist Anna om tot halfelf wenend wakker te zijn. Anna is ziek namelijk: bronchitis en oorontsteking. En haar tandjes komen ook uit.
Ik kon niet verhuizen naar ergens anders wegens VPN nodig, en Sandra kon niet met Anna in onze koude kamer gaan zitten ook. Naarmate de kwartieren full-time maximum volume krijsen voortschreden kreeg ik het alsmaar moeilijker om mijn concentratie te behouden, en toen mijn copy-pastefunctionaliteit het weer eens begaf op de computer (ik steek het op Firefox, ik heb dat regelmatig), was ik klaar om accidenten te doen.
Gnn. Ik zou geen thuiswerkende zelfstandige met-kinderen willen zijn.
Niet die van Manara (ah… memories), maar wel het soort Aha-Erlebnis die de fijnste momenten in elk project zijn.
Het ogenblik dat het van ongestructureerde chaos plots omslaat. Een mens loopt rond met een groeiend aantal vragen en onbekenden, en er liggen allerlei losse eindjes overal, en dan plots: een connectie. En eens die ergens neergeschreven is—op papier, in de computer, in mijn hoofd—dan wordt het gemakkelijker. Nog een connectie. En nog één. En nog één.
En voor een mens het weet: een plan.
En het kan in alle mogelijke situatie: soms is het gewoon véél, soms gewoon moeilijk, soms is het concept, soms is het alleen maar een stukje ontwerpen of schrijven. Het kan een project zijn met een massa gegevens waar kop noch staart aan te vinden is, of een onderwerp waar ik weinig of niets over weet, of een schijnbaar onoverkomelijke situatie.
Andere situaties, maar steeds hetzelfde patroon: beginnen met de moed der wanhoop, voorbereid op het allerslechtste. En dan informatie opzuigen. Ongestructureerd. Of net heel gestructureerd, maakt niet uit. Lezen, luisteren, verwerken. Laten bezinken. Afstand nemen, iets anders doen, en opnieuw bekijken. En dan rustig alle puzzelstukken laten in elkaar klikken.
Er is geen betere term voor: het is gelijk een magnetische puzzel, soms is het alsof ik de klik hoor van twee magneten die tegen elkaar vliegen. Soms blijken de gelegde connecties achteraf verkeerd, en om de magneten los te krijgen is wel enige moeite nodig, maar dan vliegen de losse stukken weer met een klik tegen andere magneten.
Aan de balie bij de klant: alles nog altijd in orde.
In de lift met de persoon waarmee ik moet vergaderen: sniffel. Snotter.
Op de werkvloer van de persoon toegekomen: snot bij sloten uit mijn neus.
In vergadering met diezelfde mens: snuif, lopende neus, en uiteraard geen zakdoeken bij.
Ondertussen na een uur hel terug op het bureau, en ‘t is weer ongeveer allemaal in orde. Acute snotvalling? Microben? Allergie-aanval? ‘t Was in alle geval bijzonder zeer vies, bah.
Vrijdag ga ik terug, en ik neem voor de zekerheid een volledige doos Kleenex mee. Dedju.
update 11u02: ‘t zal toch iets langere termijn zijn dan acute allergie. De Kleenexdoos geraakt stilaan leeg en de vuilbak naast mij vol. Dubbel dedju.
update 13u50: Alles weer nominaal. Voorzichtige hoera.
Lezing op het werk: niet zomaar iemand die langskomt en zijn PowerPoint afhaspelt, o nee meneer. Zo doen wij dat niet op het werk!
‘s Morgens komt de spreker toe, zitten alle collega’s met de spreker rond de tafel in de bibliotheek, wordt iedereen aan iedereen voorgesteld, en wordt de lezing van ‘s avonds al eens op voorhand gedaan. Dat zorgt ervoor dat de spreker het zeker al eens recent gedaan heeft, en dat het dus ‘s namiddags vers in zijn hoofd zit. Het zorgt er ook voor dat wij het al eens gehoord hebben en dat we voor noodgevallen al eens kunnen nadenken over eventuele vragen. En ook: ‘t is allemaal informeel, we zijn niet met zo veel, en we kunnen van gedachten wisselen met De Groten Der Aarde.
Afijn, toch de Groten van de wereld waar wij ons met het werk in bewegen.
‘s Middags gaan we allemaal samen iets gaan eten, bij Le thé au harem d’Archi Ahmed. [mmm lekkere couscous en spekuloos-ijs]
In de namiddag wordt de spreker geïnterviewd voor een papieren artikel, en wordt er ook een gesproken interview gemaakt, zo’n podcastdinges.
En daarna is er de lezing, in twee delen met koffie en drank tussen de twee delen.
Na de lezing is er walking dinner. ‘t Is te zeggen: komt Vive la nourriture. Lekker!
…en dan rondlopen en babbelen.
Nee serieus: ik heb er nog maar twee meegemaakt, maar ‘t is al elke keer de moeite waard geweest. En verrijkend. En though provoking en zo, weetwel. Ik kijk al uit naar Yvonne Rogers volgende keer.
Oja: Don Norman, ik was het al vergeten, ik had daar een filmpje van gemaakt. Te donker, bijna onbegrijpelijk, maar goed. ‘t Is toch Don Norman:
Om iets voor twaalf uur deze middag vielen telefoon en internet uit. Werkmensen op het einde van de straat, zo bleek wat later, hadden een vierhondertal kabels met telefoon doorgekapt.
Ghaaa! Ontwenningsverschijnselen! The shakes!
Nu goed, vanmiddag had ik wat papieren documenten te doorworstelen, en ik heb me wegens toch wel gezellig en tóch geen internet, beneden in de bibliotheek in één van de zitzakken gezet: een gemak.
Tot ik op een punt was dat ik het internet echt nodig had: een stijlgids lezen op zwartwitprint is niet echt te vergelijken met de stijlgids nààst de website te zien… en dus: naar huis!
Thuisgekomen: grmbl. Stomgaweg de nodige files niet mee naar huis genomen wegens geredeneerd dat ze toch VPN-gewijs binnen te trekken zouden zijn. En, erm, een VPN naar een bedrijf dat geen connectie heeft met het interweb, tja, dat lukt niet meteen.
Mag ik mutatis mutandis de gevoelens van Hugues tegenwoordig alhier echoën?
Het is op verscheidene vlakken bijzonder druk, maar ‘t is voor de rest wel bijzonder wijs.
Er zijn zo van de dingen die ik eigenlijk wel al jaren en jaren doe—analyse, vergaderen, presentaties—maar zo op een nieuw werk lijkt het allemaal wel de eerste keer.
Wat niet de eerste keer lijkt maar dat ook wel degelijk is: we doen op het werk wetenschappelijk onderzoek. Zo met methodologie en ontologie en doelstellingen en referenties en peer review en alles, met wie weet zicht op publicatie en congressen en alles. En als dàt niet wijs is, dan weet ik het ook niet.
wat met mensen die niet *willen* nadenken? Mensen die zeggen “skip die uitleg maar, geef me wat nodig is om dit of dat te doen” en dan natuurlijk de volgende keer weer met hetzelfde probleem zitten. Mensen die er op voorhand van uitgaan dat het toch te moeilijk is voor hen.
Dat was inderdaad een issue: hoe van die experimentele constataties naar raadgevingen in de praktijk gaan.
Mijn eerste reflex is meestal dat ik mensen inderdaad eerst het kader wil schetsen, en dan pas stap voor stap wil werken—dus éérst een mental model (helpen) bouwen—maar dat willen “de mensen” meestal niet.
“Laat mijn hoofd gerust, dat interesseert mij allemaal niet, zeg mij gewoon hoe ik die rode ogen van mijn foto moet smurfen!”
In de praktijk is een richtlijn van “maak interfaces die moeilijker te gebruiken zijn zodat mensen een mental model moeten bouwen omdat anders de kost per operatie te hoog wordt”, natuurlijk geen optie.
Eén idee dat Payne had, was dat het wellicht de moeite loont om opleiding en gebruik van elkaar te scheiden, genre training wheels.
Een ander idee, vanzelfsprekend, is om te spelen op die homomorfismen: de mapping van de wereld van de applicatie naar die van de gebruiker en omgekeerd.
Het is een beetje de historie van de derdewereldmensen hé: geef ze een blik tonijn vs. leer ze vissen. Leer de mensen hoe kleur en lagen en watnog werken in Photoshop vs. geef ze een wizard om rode ogen te verwijderen.
Een beetje van de twee is nodig.
En dan is er nog het probleem van de kleine minderheid beginners en experten vs. de grote meerderheid “gewone” gebruiker.
En het probleem van tijdsdruk en satisficing, en hoe dàt in het verhaal past.
En het probleem van efficiëntie: het raakt gedaan omdat ik snel vijf pogingen heb ondernomen vs. het raakt gedaan omdat ik lang nagedacht heb en dan één poging heb ondernomen–maar die dan wel even lang duurt als zeven snelle pogingen.
En vooral, vooral, voor mij toch, mijn grootste opmerking: wat met creativiteit? De experimenten zijn eigenlijk allemaal redelijk eenvoudige modellen, waar eigenlijk weinig of geen creativiteit aan te pas komt. Welke lessen zijn er te trekken voor applicaties die dermate complex zijn dat er meer dan één mogelijke manier is om tot een goed resultaat te komen?
Hoe geraken mensen voorbij een locaal optimum in een HCI-context die ingewikkelder is dan stimulus-respons?
Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.
Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.
Ter info
Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.
