Tegen negen of tien uur waren we allemaal wakker — Sandra was tegen dan al twee uur op pad. We hebben op ons gemak onze boterkoeken opgegeten, en dan zijn we op het plankier gaan zitten. 

Enfin, ik zeg “we”, en ik zeg “op het plankier gaan zitten”, ik bedoel eigenlijk: Louis is aan de computer in het bureau dingen gaan maken (met het guillotinevenster open, dus het is ook eigenlijk een beetje samen zitten op straat), Zelie en ik zijn buiten gaan zitten met muziek, Anna is buiten gaan spelen, de buren zijn erbij gekomen, en we hebben geaperitiefd. 

Uiteindelijk, een uur of zes zeven later, is Anna dan met de buren meegegaan en was mijn boek uit (slécht!). En dan zat ik daar wat te zitten, aan een tafel vol glazen, met lege flessen drank erop, en er kwam een meneer en een kindje voorbij. 

Een mooi meisje van ik schat een jaar of acht, en een oudere meneer, van kruin tot borstkas en van vingers tot polsen (de rest was bedekt met kledij) vol met het soort tatoeages waarvan ze op tv zouden zeggen “um nee, ‘t is een beetje té cliché gevangenistattoo, dial it down a notch“. 

Hij sprak een taal die ik niet begreep, maar ik vermoed dat het iets Romani-achtigs was, want erg Slavisch klonk het niet, en de man sprak geen woord Nederlands of Frans of Duits of Italiaans of zo. Hij vroeg, dacht ik, of ik iets te drinken had, ik wees op de lege flessen. Neen, deed hij teken, of ik iets te eten had. 

“Euh, momentje” deed ik met Lichaamstaal. 

Ik ben naar binnen gegaan en twee minuten later had ik een –al zeg ik het zelf– bijzonder lekker omelet met bieslook gemaakt, tussen vier dikke schijven boterham gestoken en aan die mensen gegeven.

Hij keek een beetje raar, alsof hij een suikerwafel of zo verwacht had, maar ik maak mezelf wijs dat het meisje er content uitzag, ze is er in alle geval met volle goesting aan beginnen eten. Voor mijn part mochten ze blijven zitten, ik had borden en bestek mee: ik dacht zowaar “avontuur! we kunnen misschien eens met gebarentaal communiceren!”

Helaas, hij deed teken dat hij rap weg moest. Weird. Misschien was het dat ik in mijn Che Guevara Stormtrooper t-shirt en mijn peignoir rondliep en dat Li ffigliole aan het spelen was. Misschien lag het aan de tafel vol drankflessen. Of misschien hadden ze ergens een afspraak. 

Het was al lang geleden dat ik nog eens gaan kijken was naar mijn account-pagina aldaar:

Ahem ja.  :)

Respeck.

En dus ga ik mezelf opofferen en de nieuwe Dan Brown lezen. Met doodsverachting, omdat ik té veel mensen rond mij hoor kraaien hoe goéd hij wel is, en hoe onneerlegbaar, en hoe fantastisch alweer. 

Ik heb vorige werken van de kerel gelezen, maar dat wil niet zeggen dat ik geen open geest houd. Wie weet is het deze keer wél een goed boek!

Ahem. Ik ga nog ongelukken begaan, denk ik. Als ik er maar half over nadenk, dan heeft die groene banaan dezelfde vorm als die oranje banaan, dus zal er waarschijnlijk geen verschil zijn. En als ik nog wat harder denk, dan denk ik dat het niet echt uitmaakt wat de algemene vorm is, ‘t is gewoon meer impressies per unieke bezoekers.

Ahem indeed. 

En tegelijkertijd is het ook eigenlijk wel een beetje beu om met grafieken op pivottables te werken: als er daar ergens een filter in zit waardoor het aantal kolommen verandert, gaan grafieken daar niet zo proper mee om, bijvoorbeeld. 

En tegelijkertijd loop ik wat tegen de limieten van Excel aan, als het op data aankomt: een paar honderd items, met telkens een reeks cijfers over een periode van een paar jaar, da’s al direct in de miljoenen getallen, en gelijk ze in Holland zeggen, dat loopt niet zo lekker. 

Deze namiddag zag ik een collega gezwind dingen in R steken en er weer uithalen, en wegens toch niet kunnen slapen dacht ik: ook eens proberen.

Maar zo wijs.

Om te proberen wat data in een tekstfile gezet: observaties van 559 locaties over een periode van twee maand, dat zijn een paar tienduizend lijnen met telkens een paar stukken tekst en een reeksje getallen. Om dat in te lezen: 

ds <- read.csv("~/Documents/Adhese/data.csv", sep=";")

De datum stond in Excelformaat, om dat te converteren:

ds$datum <- as.Date(ds$datum, origin="1899-12-30")

En voilà, alles staat klaar om er vanalles mee te doen. Een pivottable zoals in Excel? Reshape to the rescue!

library(reshape2)
dspt <- dcast(ds, datum ~ plaats, value.var="observatie", sum)

Dat slaat de grote lijst plat in een kleinere van, in dit geval, 61 observaties voor 560 variabelen: de som van de oorspronkelijke observaties per datum en per plaats, voor de laatste twee maand. En om dat dan in een grafiekje te krijgen, bijvoorbeeld:

matplot(dspt, type="l", lty="solid", col=rgb(0,0,0,0.2))

Allemaal 20% doorschijnende zwarte lijntjes:

Ha! Ik kan mij al zó inbeelden wat voor leutige vragen ik ga kunnen stellen en beantwoord zien.

Ik ga nog serieus moeten loskomen van denken in rijen en kolommen, en wat kaas mogen eten van wiskunde en statistiek, maar hey: dingen bijleren is altijd leutig. 

Fuck fatische communicatie, zegt mijn hoofd mij met alsmaar meer aandrang. 

Er was zo’n periode in de jaren 1990, denk ik, dat ik rondliep in de stad in de hoop dat iemand mij zou aanspreken en boel zou beginnen zoeken, en mij misschien een stamp zou verkopen. 

En dat ik dan terug zou kunnen stampen. Hard. Met de stalen tippen van mijn Doc Martens op knieschijven en scheenbenen. Ellebogen in maag, knie in kruis. Dat ik met scherpe nagels zou klauwen in het gezicht, vastgehaakt in oogleden en oorschelpen, heelder klompen haar uittrekkend. 

Niet dat het ooit gebeurd is — op die ene keer in Portugal na, dat ik in elkaar gebokst werd door een bende ontsnapte gevangenen, en dat ik ze gebroken ribben of niet, met gretigheid achtervolgde om mijn portefeuille terug te eisen, en dat ik me flatteer dat ze de waanzin in mijn ogen en het schuim op mijn lippen zagen, en mij al mijn geld uiteindelijk hebben teruggegeven en weggevlucht zijn. 

Dat is over gegaan, dat gevoel van GNNGGGNNNNNN, jaren aan een stuk. Maar nu is het al een hele tijd terug, en ik weet niet of dat eigenlijk wel zo goed is.

Niet dat het lichamelijk nog zou mogelijk zijn, tegenwoordig — drie dagen geleden even met Jan gevoetbald op straat en ik heb er nog altijd pijn van — maar toch: ik zit voortdurend met verbale moorddaad in mijn hoofd. 

Tegen random voorbijgaanders en ook tegen mezelf: ‘t is more often than not equal opportunity anger, in mijn hoofd. 

En Twitters en Facebooks zijn daar niet goed voor. OH HOU TOCH UW MOND, STOMME TRUT, wil ik dan roepen, met een paar paragrafen kleinerende argumenten erachter. Of dan lees ik iets en wou ik dat ik in iemand zijn gezicht zou kunnen sissen precies hoe zielig en belachelijk ik hem wel vind. Of FUCKING KLOOTZAK tieren, opnieuw en opnieuw en opnieuw, tegen sommige mensen. 

Televisie is daar ook niet goed voor. En kranten ook niet. Politiek. “Kunst”.

Niets is daar goed voor, eigenlijk. 

Het leven is een aaneenschakeling van teleurstellingen.

Zo mooi. De wereld heeft meer Chris Hadfields nodig. 

[xkcd]

Veel links naar iets van vorig jaar, gelijk.

Als ik mij niet vergis, zit ze daar nu al tien of elf jaar in: we hebben vandaag al haar vorige incarnaties gezien, van het kleuterturnen over de voorbereiding gymnastiek en dan de ritmische gymnastiek beginners — nu zit ze in ritmische gymnastiek gevorderden. 

Veertien, jong. Veertien.

Gecombineerd met overgebleven make-up en haarlak van het optreden, was het vanavond aan tafel een beeld om mij heel, heel oud bij te doen voelen:

Het komt in orde, met onze dochter. Ben ik wel zeker. 

vier vogels is een hartje
grote smurf en een vogel is een hartje
grote smurf en een hartje is veertien

hoeveel is een vogel? en een hartje? en grote smurf?

Ik vond het eigenlijk wel goed dat Anna dat kon oplossen. Niet verkeerd voor een net zevenjarige, peis ik dan. 

Irinox is een Italiaanse producent van koeltoestellen. Blast chillers en shock freezers en zo, van die toestellen die zeer snel afkoelen (waardoor het eten niet uitdroogt) en zeer snel invriezen (waardoor er geen grote kristallen ontstaan die alles tot pap maken bij het ontdooien). 

Voor profs, natuurlijk, ik wil niet weten hoeveel zo’n toestel kost. Zelfs het goedkoopste en kleinste model kost ongetwijfeld een arm en een been.

Ze hadden al een tijdje een “voor thuis”-versie, maar zelfs die toestellen zijn, ahem, iets aan de dure kant: rond de 4500 euro voor een Irinox Freddy. 

Maar kijk, nu hebben ze ook een “budget”-dink, zo groot als een grote microgolfoven. De Irinox Fresco doet:

1. Snel afkoelen naar 3°C (warm eten in het ding, even later: afgekoeld eten klaar voor in de koelkast). 
2. Snel invriezen naar -18°C (vers voedsel snel invriezen zonder ingrijpende smaak- of textuurveranderingen)
3. Gecontroleerd ontdooien (nooit meer half-gekookt wegens in de microgolf ontdooid, tot moes gepapt wegens op het vuur ontdooid, of uitgedroogd met een plas water errond wegens een dag in de koelkast ontdooid)
4. Flessen afkoelen (oei! de rosé stond niet in de frigo!)
5. Koken aan lage temperatuur (een rosbief: 48 uur aan 55°C)
6. Brood en zo laten rijzen (niet te warm, niet teveel wind, niet koud)
7. Eten opwarmen (spaghettisaus ‘s morgens bevroren in het ding steken, op diepvries laten staan en dan gecontroleerd laten ontdooien, en dan warm maken, zodat er tegen 17u45 gegeten kan worden)

Echt om naar huis te schrijven van elegantie is het ding niet, helaas: 

…maar bon, het zou weg zitten in een kast, dus zo erg is dat niet. De prijs is toch nog even slikken, maar met twee jaar ecochecques van zowel mij als van Sandra, zou de pil een beetje verguld kunnen worden en min of meer behapbaar worden. 

En ‘t is niet dat het een toestel zou zijn om daar te zetten en dan nooit te gebruiken:

• Elke dag koken voor zes man, da’s een garantie voor zeer vaak overschot. Die dan liefst afgekoeld wordt voor later, of die in de diepvries gaat. 
• Veel in de diepvries steken, betekent ook: veel ontdooien. En als het in één moeite kan ontdooien en opwarmen: wahey!
• Koken aan lage temperatuur: ik zie dat helemaal zitten, sous vide-achtig koken. 
• Flessen snel afkoelen: IK WIST NIET DAT DAAR EEN TOESTEL VOOR BESTOND EN NU IS MIJN LEVEN NIET COMPLEET TOT IK HET HEB.

Maar het is mij nog niet allemaal duidelijk, dus we gaan eens een afspraak maken met onze keukentoestelleverancier voor een demonstructie en Q&A. Q’s zoals daar zijn:

• Kan dat in een kast met een halve centimeter over aan weerszijden? 
• Hoe zit het met dat traag koken: kan ik er een bak water in zetten en dan sous vide koken, of is dat niet de bedoeling? Als ik er gedurende twaalf uur een biefstuk in steek, droogt dat niet uit? 
• Snel afkoelen, snel invriezen: hoe snel is dat precies? En hoe warm mogen de dingen zijn die ik erin steek? 

Maandag eens een afspraak maken bij die mensen. 

Helaas, dingen te doen.

Maar Anna had daarjuist wel vriendinnen op bezoek — twee meisjes uit de straat, blijkbaar, waar ze vorige vakantie ook al mee gespeeld had. En Louis had een vriendje van op school op bezoek. 

‘t Is wel redelijk flagrant hoe verschillend onze kinderen zijn van elkaar: de ene hopla mee en in het park gaan spelen, de andere na een tijdje in een hoek een boek aan het lezen.

Niet dat daar iets mee mis is, trouwens. Oh, en à propos: mocht ik tijd hebben om te schrijven en goesting hebben om controversieel te doen, ik zou mij pagina’s lang kunnen opwinden over mensen die geen of weinig kinderen hebben, en die dan denken dat ze opinies moeten hebben over kinderen in het algemeen. 

Zoals bijvoorbeeld zonder enige twijfel het soepkieken bij Disney dat dit op zijn/haar geweten heeft:

Disney pls.

Ik ben er verder van overtuigd dat hij een goede gouverneur kan zijn, dat zijn ervaring bij het Festival Van Vlaanderen méér dan relevant is, en ik geloof hem graag op zijn woord als hij zegt dat hij geen N-VA-creatuur is. 

Maar omdat ik een gemene mens ben met een slecht karakter, stel ik me wel eens een wereld voor waar de politieke situatie net een beetje anders was geweest. En dan vraag ik me af wat de reactie van sommigen zou geweest zijn. 

Beeld u eens in dat sp.a na wat getouwtrek een meneer zou tot gouverneur gebombardeerd hebben met tot dan toe enkel ervaring als “übernetwerker” in de culturele sector (“Onvermoeibaar speurend naar nieuwe opportuniteiten en samenwerkingsverbanden. En vooral: naar nieuwe fondsen.”) Ervaring opgebouwd omdat de vader van de meneer (een ridder, zowaar) het Festival Van Vlaanderen opgericht had en zijn zoon het zo ongeveer geërfd heeft. 

En beeld u dan in dat zoiets als die ramp in Wetteren gebeurt, en dat de kersverse gouverneur-van-écht-niet-sp.a-signatuur doet wat deze kersverse gouverneur-van-écht-niet-n-va-signatuur doet.

Die slechte mens in mij moet dan altijd aan Ben Weyts denken, grijnzend als een vos die stront eet uit een staalborstel. En hij kan zich de interventies in de commissies en de parlementen, in de opiniestukken en op de Twitters, op café en op TheFacebook zó voor de geest halen. 

Volgens de nieuwe voorzitter van de Vlaamse auteursvereniging [Marc Reugebrink] wordt er ‘te veel heisa’ gemaakt rondom digitale boeken en zou de sector vast moeten houden aan het papieren boek. […] Volgens hem moeten auteurscontracten wel worden aangepast, onder andere met een nieuwe definitie van ‘uitverkocht’. Maar verder leek hij het e-boek weinig serieus te nemen: “Bij mijn weten ontstaat er binnen afzienbare tijd een enorme energieschaarste en dan werkt die iPad niet meer hoor”.

Ook André Vandorpe, de nieuwe directeur van Boek.be, loopt niet bepaald warm voor digitaal publiceren, al zal Boek.be uitgevers “wel begeleiden en steunen” bij de digitalisering.

Ik heb een handeltje in platendraaiers te koop, gasten. En voor een béétje extra geld doe ik er nog een volledig warenhuis cassetjes bij ook.

Maar bon, we hebben het begrepen: ‘t zullen de Hollanders zijn die met de pluimen gaan lopen.  En eventueel Google en Amazon, als ze het ooit mogelijk winstgevend genoeg vinden om Nederlandstalige boeken te doen.

In welke eeuw leven die mensen eigenlijk?

Elders over misschien hetzelfde

03.04.2013: Boeken gelezen in maart 2013 | 30.03.2013: Audioboeken | 09.03.2013: Commentaar | 14.02.2013: Oh dear! Oh dear! I shall be late! | 08.12.2012: Een nieuw weekend, een nieuw stukje bibliotheek | 12.11.2012: Boeken klasseren, deel 4 | 04.11.2012: Boeken klasseren, deel twee | 03.11.2012: Boeken klasseren, deel één | 22.10.2012: De grote weggeef | 12.10.2012: Een geslaagde avond

Tot het moment zelf wist ik niet met hoeveel ze zouden zijn of in welke taal het te doen zou zijn — met één, en in het Frans, bleek.

Qu’à cela ne tienne: veel maakt het mij niet echt uit. Hoe meer mensen er zijn, hoe langer het duurt, da’s al. En waar het met twintig man drie uur zou kunnen geduurd hebben (zeggen wat ik ga doen, tonen dat ik het doe, zeggen dat ik het gedaan heb, kijken of iedereen nog mee is, vragen stellen om te zien of ze nog mee zijn, vragen om het eens zelf te doen, wachten op de onvermijdelijke vragen), was het hier op een uurtje gepiept. Inclusief koffie zetten.

Spijtig, vond ik eigenlijk.

Ik denk dat ik dat echt wel graag zou doen, les geven. Zelfs als het maar een miniem percentage van de leerlingen zou zijn die geïnteresseerd is.

Voor de rest was het hier een raar weekend, met twee voetbaltoernooien van Jan en een optreden van Zelie en geen van alledrie drie activiteiten gezien maar thuis gebleven. 

Van hot naar her op zaterdag, onverwachts in de zon buitenshuis op zondag. 

Het leven is helemaal in slow motion gegaan, heb ik de indruk. 

Kak. Ze besluit juist te geeuwen. 

Even wachten tot ze weer in slaap suizelt… telefoon bovenhalen… voorzichtigjes in positie brengen…

Aaaugggh!! Cat from hell! 

Derde poging, dan maar? Nah: ze is volledig wakker. En een beetje pissed, lijkt het wel:

Ze was vandaag helemaal in form, trouwens. Ik dacht tussen het van hot naar her rijden even een boek te lezen in de zetel — madam vond het een véél beter idee om zich zo ongeveer onder mijn kin te nestelen:

Elders over misschien hetzelfde

23.09.2012: Katten zijn beter dan honden | 11.03.2012: Kaddn | 14.09.2008: Quasi-peis en bijna-vree

Maar hey: de beste heeft gewonnen. 

CD&V wil de duur van de zomervakantie inkorten van negen tot zes weken. Sterke zowel als minder sterke leerlingen hebben baat bij iets minder lang weg te blijven van de schoolbanken. De eerste groep mist uitdagingen. De tweede loopt een grote achterstand op tijdens de vakantie. Daarnaast schept een kortere zomervakantie ook meer ademruimte in de loop van het schooljaar (bv. voor stageperiodes, leerzorg, sport, extra verlofdagen tijdens het jaar).

…en mijn allereerste gedacht was: yeah right, dat leraars twee weken zomervakantie gaan willen afstaan. 

Ik ben een gemene en slechte mens. 

- Puh-don mneejhr, ut-bell foowe?

- U zei? Het wat?

- Het bell fooh-e.

- Bel wat precies?

- Foor. 

- (denkt frenetisch na) Ah, het Belfort!

- Jwel mneejhr, het bell foooowe.

- (Belfort, Belfort, kak, hoe geraak ik daar het snelst?) U gaat best hier de straat uit, dan links, dan rechts en de brug over het water, meteen links, en dan komt u er op uit.

Toeristen content maken met duidelijke richtingaanwijzingen, dat is mijn lang leven. 

En dan denk ik even na, en pak ik meteen mijn hele boeltje in en verhuis ik naar binnen: ik realiseer me dat ik eigenlijk beter had gezegd u keert best terug, dan rechts, meteen weer links rechtdoor tot aan de kerk, en dan langs de kerk de Belfortstraat naar boven. 

Dat dat de weg naar het Belfort was, en dat wat ik gezegd had de weg naar het Gravensteen was. 

Niet expres gedaan! Maar wat willen ze ook, als ze mij aanspreken in een taal die ik nauwelijks begrijp! Zo een mens nerveus maken, het is eigenlijk hun eigen schuld! Serieus, kunnen ze geen telefoon met GPS of zo kopen, verdomme?

En nu moet ik heel de avond binnen zitten, voor het geval dat ze nog zouden terugkeren, dedju. 

“Unsere Väter, unsere Mütter” ist ein TV-Hype ohne neue Erkenntnisse und mit einem zweifelhaften moralischen Unterton, den man trotz aller ernsthaften Versuche, den Opfern die Empathie der Zuschauer zu sichern, nicht überhören kann.

Er lautet, zusammengefasst: Wir Täter hatten’s auch nicht leicht.

Ah, the self-hating German, altijd leutig. 

Be that as it may, ik vond het een wreed schone serie. En ik ben een beetje verliefd op Miriam Stein. 

(Tyrion Lannister, gevangen genomen door Catelyn Stark terwijl hij van het noorden naar het zuiden aan het reizen was en zij van het zuiden naar het noorden.)

Waarom? vroeg ik. Omdat hij die jongen had proberen vermoorden. (Bran Stark, die lam in bed lag nadat Jaime Lannister hem van een toren had gekeild nadat Bran Jaime met zijn zus had zien vozen.)

En hoe weet Catelyn dat Tyrion de schuldige is? wou ik weten. Omdat die moordenaar de dolk van die dwerg had gebruikt.

Jamaar, als gij iemand zoudt willen laten vermoorden en het zou niet mogen uitgekomen dat gij het waart, zoudt gij dan uw dolk meegeven aan de moordenaar?

En hoe weet Catelyn dat het de dolk van Tyrion is? Ah, omdat Littlefinger het haar gezegd heeft? En hoe zou Littlefinger dat weten? En waarom zou hij dat aan Catelyn zeggen?

Ik voorzie nog menige fijne discussie, in de nabije toekomst. Over eer en ethiek en moreel gedrag en wat goed en verkeerd is, bijvoorbeeld: zijn de onbuigzame principes van de Starks echt zó goed? Als je ziet wat er Eddard en zijn familie overkomt omdat hij weigert aan realpolitik te doen? Als je ziet wat het gevolg van Robb’s houding ten opzicht van Rickard Karstark is?

En gegeven wat we weten: waarom zou het slecht zijn dat Jaime de koning vermoord heeft? Is Kingslayer en eeuwige schande wel een eerlijke beoordeling en een eerlijke straf voor wat hij deed (als zeventienjarige nota bene)?

Vingers heel, héél erg hard gekruisd dat hij de boeken wil lezen, als hij door het eerste seizoen is.

Zaterdag was het schoolfeest-slash-opendeurdag. Ik heb er een stuk van de namiddag rondgelopen, en dan ben ik zo snel als mogelijk naar huis gegaan, en in bed gaan liggen van de pijn en alles. Een paar uur later uit bed gekropen, en dan natuurlijk niet meer in slaap geraakt tot vér in de nacht. 

Zondag geradbraakt opgestaan, maar ook: zondag was het communiefeest bij familie. We zijn er de hele namiddag geweest, en dan naar huis, en pillen beginnen pakken tegen de Specifieke Pijnen. Niet meteen naar bed, want ik had nog niet genoeg gedronken voor de pillen. En dan niet meer in slaap geraken, natuurlijk, ge ziet dat van hier. 

Om twee uur dertig in slaap gesukkeld, om drie wakker, om vier uur wakker, om vijf uur wakker, en dan blijven liggen tot kwart voor zeven, en wakker met te voorspellen misselijkheid en alles. Nog wat pillen gepakt, omdat dat nu eenmaal moet, zelfs al zijn het de pillen die misselijk maken. 

Vanmiddag nog eens pillen genomen, vanavond opnieuw, en kijk: ik kan bijna beginnen aan nog een nacht niet slapen.

En ondertussen gaat de wereld voorbij, en blijf ik stil staan. Misselijk in de zetel, misselijk in de bureaustoel, misselijk in bed. Moe, wakker, pijn, slapen, wakker, slapen, wakker, pillen, pijn, slapen, wakker, pillen. Lather, rinse & repeat. 

En jazeker, dokter arts had dat al jaren geleden gezegd, dat het niet ging beteren en alleen maar ging slechteren, maar toch: zo. tegen. dat. dat. steekt. Alles is kapot, en het gaat alsmaar meer kapot. En dingen die vorig jaar nog werkten, doen dat nu niet meer, en volgend jaar zullen er dingen niet meer werken die nu wel nog min of meer dienst doen. 

En voortdurend, en heel de tijd. Things fall apart; the centre cannot hold. 

Kak. 

De tweede keer lezen is om te lezen wat er eigenlijk gebeurt.

De derde keer lezen is om te proberen zien waarom het gebeurt.

‘t Is maar om te zeggen dat het wel fijn is om A Song of Ice and Fire the herlezen, met alle theorieën in het achterhoofd. Ik ben aan mijn derde keer boek één bezig, en ik zie nu al overal bevestigingen van R+L=J, bijvoorbeeld (spoilers alhier!). 

‘t Is in die mate dat ik het mij eigenlijk niet kan inbeelden dat ik het ooit niet gezien had. 

Whee!

Hoe bijvoorbeeld de oorlog had kunnen over geweest zijn als de Russen in 1940 de petroleumvelden van Roemenië hadden bezet. Hoe Hitler liever Frankrijk in 1939 had aangevallen, maar niet kon omdat de generaals bang waren van de regen.