Michel Vuijlsteke's weblog

Serendipiteit en multimedialiteit

Michel Vuijlsteke — Fri, 18 May 2012 10:57:17 +0000

Oh. Zo. Mooi.

En ‘t is waar gebeurd: van Engeland naar Australië op zoek naar fortuin, terugvaren met goud op zak, en op 10 meter van uw huis verdrinken in een storm.

Ik kwam erop via het Wikipedia-artikel over de ramp met de Royal Charter, en daar kwam ik op omdat ik net Les gardiens des enfers gelezen heb (aanrader!).

Zo leert een mens nog eens nieuwe muziek kennen: Tom Russell staat ondertussen op, leve Spotify!

(Papieren boek naar digitale encyclopedie naar (illegale, vermoed ik) filmopname van live-optreden naar (legaal) luisteren naar muziek over negentiende-eeuwse scheepsrampen en rode indianen op het reservaat en Mickey Mantle: we leven in de 21ste eeuw. Machtig.)

Elders over misschien hetzelfde

Licht in de tunnel

Michel Vuijlsteke — Thu, 17 May 2012 20:19:56 +0000

Het is een lang weekend, en er staat niets op de planning. Er is weinig dat mij zo content kan maken als een weekend zonder dingen gepland.

We (‘t is te zeggen Sandra) hebben daarnet een paar handvaten aan de schuiven (schoven?) in de kleerkast in het achterhuis gevezen.

Ik zit aan een klein tafeltje dat ik in de living op de plaats heb gezet van waar later een bureau-dink zal zijn, mijn bureaustoel is uit storage gehaald, ik heb de CyberPad naast mijn computer gezet om terloops wat naar tv te kijken terwijl ik een boek lees op de computer.

Het wordt donker, de kinderen spelen op straat, ik kijk naar de rest van de living, en ‘t is voor het eerst in lang dat ik denk dat het wel in orde zou kunnen komen, ooit.

Elders over misschien hetzelfde

Voorlopige laatste loodjes

Michel Vuijlsteke — Tue, 15 May 2012 22:14:25 +0000

Een balk waar het einde van ontbreekt, dat wordt meestal zo opgelost:

Er worden staven ingedreven, en dan een bekisting op het einde gezet, en in die bekisting wordt iets epoxy-achtigs gegoten. Dat wordt zo hard als zeer harde steen, en in combinatie met die staven maakt dat een balk die steviger is dan wat er vroeger zat.

We hebben dat vorige keer zo gedaan, met alle andere uiteinden van balken die kapot waren, maar toen hadden we buren die net ook aan het verbouwen waren en konden we dus via hun muren aan het einde van de balk. Wat nu niet kan, en dus moet er een andere oplossing gevonden worden.

Nu, er zijn geen twintig manieren om hetzelfde te doen — ‘t zal waarschijnlijk iets dergelijks worden:

Schuin erin, en dan de gaten (gaatjes) die overblijven proper opvullen. Haja.

Vandaag is er in de slaapkamer van de jongens een opening gemaakt rond die kappoot (en zijn er voor alle zekerheid een paar plafond-ophoud-stations geplaatst). Het was zo:

En nu is het zo, snif:

Het was natuurlijk wel nodig, dat gat, om te kunnen zien wat er precies aan de hand is met die balk van het dak.

En haja, ‘t is inderdaad niet zo goed:

Leutig is anders, maar bon. Er kan waarschijnlijk een oplossing voor gevonden worden.

En dan gaat het snel gaan, denk ik: morgen gaan de mannen in het achterhuis de omkasting van de trap verder afwerken, en gaan ze onze living weer wat op poten zetten.

Maandag wordt er in de living gepleisterd, van de nok tot aan de muur.

En volgende dinsdagochtend komt de verbouwmens langs met de smid, en zullen ze samen met de architect kijken wat voor schoen er onder de kapotte kappoot gezet zal worden.

En als dat gedaan is, zitten de werken wat vast tot de, ahem, “aanpassingen” aan de moerbalk zijn gedaan. Dan kunnen ze beginnen met het verlaagd plafond en de lichtbakken in de living.

Ondertussen is het bureau beneden trouwens ook zo ongeveer klaar: plafond is klaar, lichten werken, alleen nog de kasten, denk ik. En plafond schilderen. En hebben we weer een thermostaat in het huis, en zijn er allemaal gaten gemaakt voor lichtschakelaars in de living:

Die spiegel die dar staat, trouwens, die gaat in deze nis komen:

En zo gaat het toch stukje bij beetje vooruit, nietwaar?

Elders over misschien hetzelfde

Doe uzelf keer de duvel aan

Michel Vuijlsteke — Tue, 15 May 2012 16:30:56 +0000

Ik heb gisteren te hard in mijn oor gekoterd. Geen angst: niet in mijn trommelvlies gezeten of zo, geen gehoorschade, geen bloed.

Maar wel: gelijk dat heel mijn hoofd aan de rechterkant een blauwe plek is. Ai. Ai. Ai.

Miljaaarrrrrr dat doet pijn! En slim dat dat is, ja. Grmbl.

Elders over misschien hetzelfde

Titan

Michel Vuijlsteke — Tue, 15 May 2012 08:37:36 +0000

Ik heb hier met open mond naar zitten kijken. Er gebeurt zodanig veel tegelijk, en er is zoveel te zien: machtig.

[via]

Elders over misschien hetzelfde

02.05.2008: Lord British in Space | 20.01.2008: Warning: spooky | 31.08.2006: Oei

Ik ben vandaag zo vrolijk

Michel Vuijlsteke — Mon, 14 May 2012 17:17:35 +0000

Zo vrolijk, zo vrolijk. Zo vrolijk, zo vrolijk.

Misschien als ik mij dat blijf voorhouden, dat het allemaal weg gaat, wie weet. We hadden ook gewoon een kast van bij Ikea kunnen kopen, dat tegen onze muur gezet, en een verfborstel tegen het behang kunnen duwen, toch?

Als ik mijn ogen dichtdoe en mijn beste Herman Van Veenimpressie mantragewijs blijf herhalen in mijn hoofd, dan komt alles in orde.

Zal ik anders eens de laatste evoluties herhalen?

We zijn aan het verbouwen, daar hoort onder meer een nieuw plafondje bij in de living, en dan blijkt dat de onderkant van het dak zorgbarend is: aan de kant waar en schouw stond is een balk verkoold en een andere wegvermolmd, aan de andere kant is een balk van het dak nog veel (véél) meer weggevreten.

De moerbalk waar die laatste op rust, was nog in zeer degelijke staat (in tegenstelling tot de drie andere kanten van moerbalken, die allemaal ook weggevreten waren), dus er was een oplossing bedacht met een metalen schoen die onder die kapotte dakbalk zou geschoven worden en vastgemaakt op de moerbalk:

Voor de goede orde: een moerbalk, dat is een balk die het huis zowat bij elkaar houdt. Dat zit vast in de muur, en daar steunen allerlei andere balken op.

Dat lijntje op die balk op het tekeningetje hierboven, net aan de rechterkant van die ijzeren schoen, da’s waar de muur begint, en dan komt er een ikweetnietprecieshoelang stuk dat in de muur zit.

Juist?

Niét juist, dus.

Ik had al onraad geroken, deze namiddag: een mail van de architect waar dit zinnetje in stond:

De oplossing voor de kappoot met metalen schoen moet even bijgestuurd worden. Ik verzin wel iets. Geen paniek.

Een architect die schrijft “geen paniek”, met de geschiedenis van verbouwingen in ons huis in het achterhoofd: dat is de beste manier om iemand volledig in paniek te krijgen.

En jawel: zo’n centimeter nadat de muur begint, eindigt de moerbalk. En de rest is stof. Stof, zo ver als een mens er zijn hand in kan steken. Van de ene zijkant van de balk naar de andere zijkant, en van boven tot onder.

Als ik dat zou kunnen met mijn rug, ik ging nu even een paar uur in foetushouding liggen wenen.

Elders over misschien hetzelfde

Lazy harp seal, he does not behave proactively

Michel Vuijlsteke — Sun, 13 May 2012 20:24:17 +0000

Mijn nieuw lijflied voor de week!

[via]

Meer van dit? Klickety klick. Maar zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb.

Elders over misschien hetzelfde

Computer vol

Michel Vuijlsteke — Sun, 13 May 2012 09:04:33 +0000

Tiens, mijn computer staat gelijk weer vol? En er zit nochtans een halve terabyte in die laptop, wat heb ik nu weer misdaan?

Disk Inventory X to the rescue: tree maps zijn de best visualisatie voor bijna-volle harddisken.

…enige tijd later: ah ja, juist, ‘t was weer van dat. iTunes, uiteraard. Alle apps die op de iPad en de iPhone staan, staan ook nog eens gedownload op de computer (37.6 GB hoera). En oh, er staat een back-up van de iPad die Sandra gebruikt (23 GB), en nog een back-up, toen die iPad nog een andere naam had (28 GB), en een back-up van Sandra’s telefoon (12 GB), en een back-up van mijn iPhone (28 GB), en dan nog twee back-ups van mijn iPad (23 GB en 27 GB).

Een kleine 180 GB aan back-ups, waarvan de overgrote meerderheid back-ups van apps die ook al in die iTunes library zaten, en die trouwens toch alsmaar opnieuw gedownload worden vanop het internet als ze een update krijgen.

Jongens toch. In plaats van alleen een back-up te maken van de data van die apps of zo? ‘t Moet zijn dat ik er helemaal niets van ken, en dat ik mijn hele iTunes-ervaring verkeerd ingesteld heb of zo.

Elders over misschien hetzelfde

Links van 9 mei 2012 tot 12 mei 2012

Michel Vuijlsteke — Sat, 12 May 2012 18:00:03 +0000

Gamasutra – News – In-depth: Is it time for a text game revival?
In a market where books and games are close rivals for the most popular category on app stores, what happens when today's new gamers are hungry for something more than word puzzles?

Datavisualization.ch Selected Tools

RUDI: Bookshelf: Classics: Christopher Alexander: A city is not a tree part 1
It is more and more widely recognized today that there is some essential ingredient missing from artificial cities. When compared with ancient cities that have acquired the patina of life, our modern attempts to create cities artificially are, from a human point of view, entirely unsuccessful.

Calming Manatee

Glueslabs
One last thing: If I could trouble someone out there to do me a small favor, I’d like you to contact the manager of my apartment building. Or I guess you could call the Seattle PD. It doesn’t matter. I just don’t want to sit in here too long without being discovered and I’d like for my cats to be rescued.

Elders over misschien hetzelfde

26.12.2011: Links van 23 december 2011 tot 26 december 2011 | 12.03.2012: Links van 7 maart 2012 tot 12 maart 2012 | 04.03.2012: Links van 2 maart 2012 tot 4 maart 2012 | 05.12.2011: Links van 12 november 2011 tot 5 december 2011 | 23.05.2011: Links voor 22 mei 2011 | 01.04.2011: Links voor 31 maart 2011 | 31.03.2011: Links voor 31 maart 2011 | 02.05.2012: Links van 24 april 2012 tot 2 mei 2012 | 23.04.2012: Links van 19 april 2012 tot 22 april 2012 | 18.03.2012: Links van 13 maart 2012 tot 18 maart 2012

De balken: het verdict

Michel Vuijlsteke — Fri, 11 May 2012 18:29:42 +0000

Vanmiddag stonden architect, specialist-ter-zake en verbouwmens samen naar de balken te kijken in de living.

“Tja, soms vergeet een huis in de loop van de eeuwen dat het eigenlijk moest instorten”, zei de specialist.

Resultaat van de besprekingen: de verkoolde balk mag gewoon zo blijven, de half opgevreten balk zal langs buiten behandeld worden. So far, so, wel, niet good exactly, maar dan toch so far, so better than feared.

De tot pulver geworden balk was helaas wel zoals gevreesd een ander paar mouwen. En broekspijpen, en galochen, en regenmantels, en thermisch ondergoed.

De balk is helemaal kapot, zeker de onderste halve meter — dat is tot waar we kunnen voelen. Om meer te weten, gaan we een stuk kinderkamer moeten openbreken, en zien tot hoever de klopkevers hun werk gedaan hebben in de 18de en 19de eeuw, de viezerds.

Als we dat weten, kappen we de balk af tot waar het hout weer gezond genoeg is, en dan moet dat stompje weer een dragende structuur worden. De eenvoudigste oplossing zou zijn om hetzelfde te doen als bij de andere balken die kapot waren op het einde: een koppel tigen erin draaien, bekisting op het einde, en dat volkappen met epoxy:

…maar helaas: omdat die balk zodanig vlakbij de gevel van de buurvrouw staat, en dat het een onhandige hoek is, zal dat praktisch onmogelijk zijn.

Vandaar meteen doorgestoken naar plan B:

We gaan van boven een soort metalen schoen rond de onderkant van de balk schuiven, en dan vastmaken aan de zijkant (met twee platen waardoor tigen die met bouten vastgehouden worden, of zo, vemroed ik), vastmaken aan de moerbalk (ook met tigen of zo, denk ik), en dan in die schoen voor de zekerheid nog eens epoxy gieten in de ruimte tussen onderkant van de balk en de rest van de metalen schoen (dat paars op de afbeelding hierboven).

Kostprijs geen idee, timing: het werk zelf zou niet zo ingewikkeld moeten zijn, maar er moet wel een smid gevonden worden om zo’n ding te maken.

En dan, omdat een bezoek van een specialist toch best gevierd wordt met een béétje verrassing, stonden ze plots allemaal te morrelen aan een aantal balken in de hoek van de living aan de straatkant:

Pulk (schtrsch, een handvol houtstof), pulk (dretsh, een halve emmer houtstof), pulk (krunk, een stuk balk). Kijkt naar andere kant: “allez, die balk zit hier helemaal los”. Wat later: “Tiens, en dié balk, da’s gelijk maar een halve balk”. Blik naar architect. Architect blik naar specialist. “Ha ja.”

Lang verhaal kort: een rotte balk in de zijgevel, maar die gaan we zo laten zitten, en nóg een rotte balk in de voorgevel, die echt wel moet vervangen worden.

Dingen die we alleen maar gevonden hebben omdat we het pleisterwerk rond de ramen weggedaan hebben. Voor hetzelfde geld hadden we dat niet gedaan, en zaten we later met de gebakken peren.

Daar kunnen we ons nog aan optrekken, vermoed ik, dat we later geen verrassingen meer zullen hebben.

(Behalve, voeg ik er in mijn hoofd aan toe, dat we nog het hele dak moeten herleggen, de achtergevel moeten uitbreken en een glasuitbouw zetten op het gelijkvloers, overal nieuwe vensters en een nieuwe voordeur moeten steken en zowel voor- als achtergevel helemaal moeten restaureren, maar geef nu toe: hoeveel kan daar eigenlijk allemaal mee mis gaan?)

Aan de wat meer positieve kant: het ziet ernaar uit dat er een oplossing is voor het probleem-trap. De leuning ligt moeilijk, de vorm is lastig, de vloer werkt niet mee, de muren hebben een vreemde vorm, er staan (steun)balken waar men een gewone muur zou verwachten, enfin, vervelend.

Er waren vroeger plannen om achter de trap en aan de zijkant ervan ook bibliotheekkasten te steken, en dan een soort luik om op de trapopening te kunnen lopen, maar uiteindelijk is dat allemaal afgevoerd wegens te duur en vooral te onrealistisch.

En dus ziet het er nu zo uit:

Die reling, dat wordt een stevig muurtje, die inham daar vanachter, misschien steken we daar een spiegel of iets anders, die balkjes worden nog mooi uitgewerkt, de balken bovenaan ook, en tegen het muurtje komt een bureaublad.

Waardoor er iemand een beetje computerwerk kan doen en toch nog in contact stan met de rest van de living:

Het derde weekend in, het hele huis onder het bouwstof, en –kak nog aan toe– wéér een weekend dat er elke dag moet weggegaan worden.

Volgende week komen de mannen drie dagen werken, en dan is er een lang weekend, waarschijnlijk om vanalles over en weer te zeulen.

Gnn.

Elders over misschien hetzelfde

Ik ben al een beetje nerveus

Michel Vuijlsteke — Thu, 10 May 2012 19:39:21 +0000

Vanavond bleek dat de valse muur (hij bijt, ah ha ha) naast de trap er staat:

I dunno. Is dat niet wat lomp, gelijk? Zouden we een kleuraccent steken in die alcove daar achteraan? Of een kader hangen of zo?

En morgen moet er gesproken worden over het dak. Ik hoop zo van ganser harte dat de stukken balk die slecht zijn, kunnen vervangen worden met zo weinig mogelijk kost, zo weinig mogelijk moeite, zo weinig mogelijk kinderkamers open breken, en zo weinig mogelijk tijdverlies.

Budget, quality, time: choose two, ik weet het.

Elders over misschien hetzelfde

30.10.2008: Verbouwingen: de keuken (viii) | 16.05.2012: Voorlopige laatste loodjes | 14.05.2012: Ik ben vandaag zo vrolijk | 11.05.2012: De balken: het verdict | 09.05.2012: De stand van de werken | 08.05.2012: Doorgehakte knopen (bijna) | 08.05.2012: Doorgehakte knopen (ongeveer) | 07.05.2012: Verbouwingen: it never rains but it pours | 04.05.2012: Verbouwingen: het tweede weekend in | 03.05.2012: Zullen we nog eens een farce doen?

Goeie bloederige help, in 4k

Michel Vuijlsteke — Thu, 10 May 2012 16:41:03 +0000

Vorig jaar maakte hij deze (“basically a mix of spheretracing, orbit traps, fake ambient occlusion and a little bit post postprocessing timed with some nice 4klang synth”):

Dit jaar maakte hij deze:

Zegt de mens:

It’s a mix of shere-tracing, fake ambient occlusion and a lot of post-processing. And it took me nearly two months to complete it. The shader basically encapsulates a sphere-tracing based raymarcher for a single fractal formula with camera handling. An extra post-processing shader adds effects like god-rays, tv-lines and noise to make the result look more interesting and less ‘sterile’. The different intro parts are all parameter and camera position variations of the same fractal.

Voor de duidelijkheid: die “4k”, dat wil zeggen dat het (gecompileerde, uiteraard) programma dat dit maakt maximum 4096 bytes lang mag zijn. Uitgeschreven zijn dat 64 lijntjes van 64 karakters.

Meer hier ([via].

Elders over misschien hetzelfde

De stand van de werken

Michel Vuijlsteke — Wed, 09 May 2012 21:26:41 +0000

Ik ben vandaag niet gaan kijken naar het achterhuis, maar ik vermoed dat er daar niet al te veel nieuws zal gebeurd zijn. Enfin, denk ik toch: voor hetzelfde geld staat er al een reling aan de zijkant van het trapgat!

In het bureau en de living zijn er vandaag voor zover ik zie vooral dingen met kabels en elektriciteit gedaan. Uit deze hoek komt geen bundel jubels meer:

…en hier komen dan wel weer een hele resem kabels uit:

Da’s het gat waar de schouw vroeger zat, en dat leidt naar een stralenbundel van kabels die boven het plafond zullen lopen:

Er zijn ook kabels ingesleept, gelijk bijvoorbeeld hier:

En er is ook een begin gemaakt van het wegsteken van de kabels en de leidingen die de afgelopen acht of zo jaar naast de trap hangen te hangen:

We hadden lang geleden het plan opgevat om naast die trap een stuk bibliotheek te zetten, maar uiteindelijk zal dat allemaal niet to handig zijn, en wordt het simpelweg een valse muur.

Vanaf het midden van de foto naar rechts: valse muur, valse muur (tot aan die balkjes, die zoals ik vandaag kon constateren blijkbaar niet een volle balk volledig maar wel een halve balk nauwelijks ondersteunen, maar alla), lege ruimte (witte muur, ondertussen al gepleisterd), en voorbij de hoek: bibliotheek, en dan kasten.

De leuning aan de trap, trouwens, die er sinds een jaar of vier maar wiebelachtig bijhangt wegens nergens meer aan vast sinds we een nieuwe trap gezet hebben, is sinds vandaag ook weg. Die wordt vervangen door een nieuw muurtje-achtig, met een bureau erop.

Alle ogen gericht op overmorgen: dan komt de krak van de dakwerken.

Elders over misschien hetzelfde

27.04.2012: L’ampleur de la catastrophe | 16.05.2012: Voorlopige laatste loodjes | 14.05.2012: Ik ben vandaag zo vrolijk | 11.05.2012: De balken: het verdict | 10.05.2012: Ik ben al een beetje nerveus | 08.05.2012: Doorgehakte knopen (bijna) | 08.05.2012: Doorgehakte knopen (ongeveer) | 07.05.2012: Verbouwingen: it never rains but it pours | 04.05.2012: Verbouwingen: het tweede weekend in | 03.05.2012: Zullen we nog eens een farce doen?

Twee doden

Michel Vuijlsteke — Wed, 09 May 2012 19:54:32 +0000

Vies. Vanmorgen een moord gezien op het internet, iets met politieagenten in Amerika die een mens doodduwden. En een kwartier later een zelfmoord gelezen.

Niet vies dat ik dat gezien en gelezen heb, maar wel vies dat ik er eigenlijk niet zo vreselijk hard van wakker lig. Ik voel mij soms een beetje Roy Batty: I’ve seen things… you people wouldn’t believe.

Internetgedesensitiseerd, is dat ondertussen al een woord?

Elders over misschien hetzelfde

Leve gedrukte kranten, maar dan wel digitaal

Michel Vuijlsteke — Tue, 08 May 2012 20:49:49 +0000

Everything old is new again. Technology Review is nog maar eens een publicatie die haar app(s) afschaft:

And Technology Review? We sold 353 subscriptions through the iPad. We never discovered how to avoid the necessity of designing both landscape and portrait versions of the magazine for the app. We wasted $124,000 on outsourced software development. We fought amongst ourselves, and people left the company. There was untold expense of spirit. I hated every moment of our experiment with apps, because it tried to impose something closed, old, and printlike on something open, new, and digital.

Te lezen in Why Publishers Don’t Like Apps. The future of media on mobile devices isn’t with applications but with the Web, waarmee uw retweetende vrienden u cistern en vandal ongtwijfeld al mee rond de oren geslaan hebben.

Ik heb een (betalend) abonnement op een aantal periodieken: Humo op papier (en geen idee waarom eigenlijk, want ik vind het al ettelijke jaren slechter en slechter worden), Wired op iPad app, De Standaard op PDF en iPad app, Foreign Affairs op Kindle, dat soort dingen. Oh, en natuurlijk: ettelijke stapels RSS feeds van vanalles en nog wat.

Lezen in gespecialiseerde (iPad) apps is verreweg, verreweg de manier waarop ik het minst graag tijdschriften en kranten lees. De Standaard, bijvoorbeeld: nu ik zo’n iPad 3 heb met een goed genoeg scherm, lees ik hem consequent in de PDF-versie.

Dat knullige scrollen in één richting en dan in een andere richting, scrollen in kleine vakjes die in vakjes staan, de akelige mysterie meat navigatie waarbij er allemaal “oh wow”-dingetjes achter allerlei dingen staan: bah.

Of die Flipboard: jongens toch.

Geef mij een pagina met een degelijke layout, die gebruik maakt van hoge resolutie en die verder bouwt op generaties en generaties typografie, in plaats van het wiel opnieuw te proberen uitvinden en terug te keren naar Macromedia Director anno 1994, maar dan met net iets grotere geanimeerde postzegeltjes.

Of het zou moeten zijn dat ik alleen nog maar slechte apps gezien heb, natuurlijk. Ik volg al een eeuw Mario Garcia, da’s een wereldauthoriteit op gebied van kranten maken, en die is al van dag één een hyper-fan van iPads: wie weet heeft hij wel prachtige dingen gerealiseerd?

Elders over misschien hetzelfde

Ideaal

Michel Vuijlsteke — Tue, 08 May 2012 20:02:56 +0000

Vanavond was het net warm genoeg om met een peignoir aan met een boek in de vensteropening te zitten, in de living. De regen buiten, in het donker, niet te koud en niet te warm: ideaal.

Ik vind regen fantastisch, en ik vind donkerte ook fantastisch. En lezen ook. Binnen een paar maand, schat ik optimistisch, kunnen we in de keuken zitten, met een boek, met de regen boven ons hoofd.

Ik kijk er zo enorm hard naar uit, ge kunt het u niet inbeelden.

Elders over misschien hetzelfde

Doorgehakte knopen (bijna)

Michel Vuijlsteke — Tue, 08 May 2012 17:38:48 +0000

Kijk nu, toen ik vanavond thuiskwam zagen de muren er gelijk geelzuchtig (of beter: oranjezuchtig) uit:

‘t Is iets plakkerigs, ik vermoed een soort lijm om het allemaal wat te fixeren, dat er niet te veel stof en vuiligheid van de muren komt.

En verder voor de rest: vrijdag komen we samen met architect en verbouwmens en een gespecialiseerde dakmens. Zo’n mens waarvan de architect zegt dat het een ongelooflijke krak is, waarvan hij altijd hoopt dat hij hem niet nodig zal hebben.

Maar nu dus wel, zucht. Vrijdag meer!

Voor de rest is er in het achterhuis een kastje rond de boiler en de technieken gebouwd, en stonden de ladekasten eergisteren al klaar, heeft mijn broer gisteren het grootste deel van de kleerkast in mekaar gevezen, is er vandaag al een vervangstuk moeten gehaald worden voor voornomende klaarkast wegens alsdat er een vekeerd geperforeerd plankje bijzat, en kunnen we eigenlijk ook al handvaten aan de kasten beginnen vastmaken. En morgen misschien de deuren aan de kleerkast.

Benieuwd wat morgen verder brengt, van het verbouwmensenfront. Hopelijk niet al te veel onaangename verrassingen meer.

Elders over misschien hetzelfde

Mmmmmm Doctor Who

Michel Vuijlsteke — Tue, 08 May 2012 14:11:13 +0000

Machtig wijs, de combinatie van stenen tijdperk en bijna-moderne dingen. Ik zou zo graag gezien hebben hoe de oorspronkelijke versie gemaakt werd (naar aanleiding van).

Ik vond het einde vooral ongelooflijk wijs, als hij het live speelt. (Laat mij in mijn illusie dat het echt was. )

En voor de rest: toch wel met redelijk wat voorsprong het best themanummer van een TV-serie ooit!

Elders over misschien hetzelfde

Links van 2 mei 2012 tot 8 mei 2012

Michel Vuijlsteke — Tue, 08 May 2012 13:08:33 +0000

swissmiss | Two kids in a car
These two kids saw the GOTYE music video SOMEBODY THAT I USED TO KNOW and fell in love with it. They started requesting the song every time they’d be riding in the car, singing along, of course. One day, their parents set up a go camera behind their seat and taped them over a few car rides. Awesome.

don kenn gallery
BORN IN DENMARK 1978. I WRITE AND DIRECT TELEVISION SHOWS FOR KIDS. I HAVE A SET OF TWINS AND NOT MUCH TIME FOR ANYTHING. BUT WHEN I HAVE TIME I DRAW MONSTERDRAWINGS ON POST-IT NOTES… IT IS A LITTLE WINDOW INTO A DIFFERENT WORLD, MADE ON OFFICE SUPPLIES.

More Dutch men served in feldgrau than in khaki | MetaFilter
Needless to say, this part of WWII history doesn't quite fit with the image that us Dutch would like to have as ourselves as innocent victims of the Nazi occupation, where after the war everybody had been in the resistance.

I’m Sick Of Pretending: I Don’t "Get" Art | VICE
You know what? I'm sick of pretending. I went to art school, wrote a dissertation called "The Elevation of Art Through Commerce: An Analysis of Charles Saatchi's Approach to the Machinery of Art Production Using Pierre Bourdieu's Theories of Distinction", have attended art openings at least once a month for the last five years, even fucking purchased pieces of it, but the other night, after attending the opening of the new Tracey Emin retrospective at the Hayward Gallery, I'm finally ready to come out and say it: I just don't think I "get" art.

Spectrum Made Me • Articles • Retro • Eurogamer.net
Those other computers were good and they were popular, but – on a national, social and for me, personal level – the Spectrum was a phenomenon. It was a mercurial presence, a flashpoint, and it changed everything. It changed me.

Elders over misschien hetzelfde

05.12.2011: Links van 12 november 2011 tot 5 december 2011 | 07.03.2012: Links voor 7 maart 2012 | 04.03.2012: Links van 2 maart 2012 tot 4 maart 2012 | 02.01.2012: Links van 27 december 2011 tot 2 januari 2012 | 12.06.2011: Links van 11 juni 2011 tot 12 juni 2011 | 29.05.2011: Links voor 28 mei 2011 | 12.03.2012: Links van 7 maart 2012 tot 12 maart 2012 | 28.02.2012: Links van 25 februari 2012 tot 28 februari 2012 | 24.01.2012: Links van 22 januari 2012 tot 24 januari 2012 | 23.12.2011: Links van 18 december 2011 tot 23 december 2011

Doorgehakte knopen (ongeveer)

Michel Vuijlsteke — Tue, 08 May 2012 06:56:55 +0000

Gisteren met de architect naar de staat van de farcen gekeken.

Het dak moet blijkbaar niet zo dringend gedaan worden, dat zou het plafond in de living dus niet moeten tegenhouden. Die rare tegeltjes/pannen aan de linkerkant van de schouw, die mogen gewoon blijven zitten: als ze gefixeerd zijn, kraait er geen haan naar wegens dat ze toch achter de kasten zitten, en dat zou de voortgang van de muur niet moeten tegenhouden. De ramen, die kunnen op de binnenkanten van de raamopeningen zelf ook afgewerkt worden, dat moet dus ook noch plafond noch muur tegenhouden.

De kappoten aan de schouw, daar is het zaak van een stukje kapotte kappoot kappen, een beetje steen of zo onder te metsen, en we zijn good to go. De kappoot aan de andere kant… een ander paar mouwen.

Om eenbeetje de omvang van de catastrofe te schetsen — de laatste meter of zo van die balk waarop het dak rust, gedraagt zich niet zo dragend meer. Proefondervindelijk: een stukje van die balk eruitgebeiteld, en kijk:

Euh, nee, dragende structuren horen zich niét zo te gedragen.

De architect gaat met de verbouwmens bellen, en zij gaan er samen uit raken of het de verbouwmens zelf is die die ene kappoot zal repareren of niet, en of hij daarvoor de kinderkamer gaat moeten openbreken of niet.

We gaan meer weten later vandaag, denk ik.

Elders over misschien hetzelfde

Verbouwingen: it never rains but it pours

Michel Vuijlsteke — Mon, 07 May 2012 16:22:21 +0000

Weet ge ‘t nog, die keer dat er kapotte kappoten waren?

Ah ha ha, wel, kijk nu: misery loves company. Aan de andere kant van de living blijkt het hetzelfde verdriet te zijn, maar dan nog een graad erger:

‘t Is misschien niet zo heel erg zichtbaar, maar dat oranjebruinachtige hoopje stof, dat is wat er nog overbleef van het stuk hout waar het dak op zou moeten gerust hebben.

Zucht.

Niét het soort dingen dat we met een gerust hart nog een paar decennia onder een laag plamuursel kunnen wegsteken: dat is wat onze voorgangers en hun voorgangers en hún voorgangers gedaan hebben, maar het is echt wel levensgevaarlijk, het huis kan gewoon instorten.

De schade is misschien wel al honderd jaar geleden gebeurd, en tussen dan en nu moeten er ongetwijfeld veel mensen gezien hebben dat er Iets Heel Erg Ernstigs aan de hand was, maar ze hebben allemaal om wellicht begrijpbare redenen fuck it gezegd.

Het zou natuurlijk kunnen dat ze er helemaal naast gekeken hebben, maar ik kan het mij eerlijk gezegd niet echt inbeelden: als ze die twee balkkoppen aan de twee kanten van de schouw helemaal opnieuw gemaakt hebben een paar jaar geleden, dan moet dat toch opgevallen zijn dat de balken van het dak die op die gerepareerde balken rustten, helemaal kapot waren?

Enfin bon. Vanavond ruggenspraak met de architect, beslissingen nemen en knopen doorhakken.

Meer dan één beslissing, ja, want naast die kappoten zijn er ook nog de vensters:

Uiteindelijk zou de hele gevel moeten gedaan worden, en dus ook de vensters. Maar wat gaan we er ondertussen mee doen? Afwerken en er al de vensters in steken? Of wachten tot de gevel gedaan wordt? En wat met het stof?

En dan ook nog:

Dit is naast de ex-schouw:

Een vreemd soort platte dakpanachtige baksteenachtige tegels, die gelijk gebruikt is om de muur, die precies afgekapt is geweest, ongeveer recht te trekken.

Probleem: een groot deel van die tegeltjes zitten los. En dat kan natuurlijk niet, als die muur gaat gebruikt worden. Quid? Alles weg? Of niet?

Zuuuuuuuuccccchhhhhhhtttttt.

Elders over misschien hetzelfde

Turnen

Michel Vuijlsteke — Mon, 07 May 2012 06:23:09 +0000

Het was gisteren turnfeest bij Forza Ritmica, de turnclub van Zelie. Al tien! jaar de turnclub van Zelie, bleek deze namiddag na wat nadenken, en hoe vreemd is dat wel niet. Ze zit daar al van haar drie jaar, eerst drie jaar kleuterturnen gedaan, en nu dus al zeven jaar ritmische gymnastiek.

Ritmische gymnastiek, dat zijn die dingen met hoepels en knotsen en linten en touwen en zo: Zelie deed vandaag een oefening met hoepel en dan eentje zonder toestellen. Ik vond het alvast goed. En ik was misschien nog het meest content dat ze niet meer in zo’n vies roze en paars pakje moet turnen maar dat het een stijlvol volledig zwart ding is, tegenwoordig.

Euh nee, geen foto’s of filmpjes. Damn.

Elders over misschien hetzelfde

Boeken april 2012 (deel 2)

Michel Vuijlsteke — Sun, 06 May 2012 10:46:37 +0000

Ik ga eens iets meer notities moeten nemen over de boeken die ik gelezen heb terwijl ik ze aan het lezen ben. Ahem. Maar dus, april, deel 2. Mei zal minder moeilijk zijn: ik ben in de niet-comics geslagen.

Jennifer Blood [11/04]
Garth Ennis (tekst) - Adriano Batista (beeld) - Romulo Fajardo Jr. (kleur) - Rob Steen (letters)
Dynamite Entertainment, februari 2011 – nu, 12 x 32 blz. gelezen

Jennifer is overdag een gewone huisvrouw, met kinderen en een man, en alles erop en eraan. ‘s Nachts trekt ze erop uit en doet ze mensen dood. Welke mensen en waarom, dat wordt in de loop van het verhaal duidelijk.

Haar doel is welomschreven, er is veel voor gepland, en ik dacht even dat het best opgehouden was na nummer 7, maar ‘t kwam nog allemaal goed: blijkt dat zomaar mensen doden niét iets is dat op een-twee-drie een halt kan toegeroepen worden, vooral als sommige mensen weten wie écht achter de doder zit.

De mengeling van down to earth realisme en extreem geweld: grappig, spannend, wijs om lezen. Vintage Garth Ennis.

Lanfeust de Troy 01 – L’ivoire du Magohamoth [12/04]
Christophe Arleston (tekst) – Didier Tarquin (beeld)
Soleil Productions, 1994, 46 blz.

Ik dacht: ik herlees eens de Lanfeusten. Ik herinner mij dat ik daar veel geld voor betaald heb in de tijd, en dat het er om onduidelijke redenen nooit van gekomen was om verder te lezen dan het eerste album.

Wél een beetje een change of pace in vergelijking met de comics die ik al de hele tijd aan het lezen was: niet meer door pagina’s vliegen als een warm mes door lauwe boter, maar prentje voor prentje lezen.

‘t Is wijs om lezen, met al die in-jokes en dingen die enkel een Franstalige Europeaan kan vatten (domme woordspelingen! maar domme woordspelingen!), en ik heb er dan ook mijn tijd voor genomen.

Ah ja, het verhaaltje? Lanfeust woont op Troy, een plaats waar iedereen wel een magisch talent heeft. Het zijne is dat hij metaal kan smelten (en dus is hij smid geworden). Zijn verloofde C’ian kan zelfs de ergste wonden genezen (maar alleen ‘s nachts), haar zus Cixi kan water doen bevriezen: dat soort zaken.

En dan blijkt dat Lanfeust alles kan als hij in aanraking komt met het zwaard van de ridder van Or-Azur, een zwaard dat een ivoren handvest heeft, gemaakt van ivoor van de Magohamoth, een mythisch beest.

Nicolède, de vader van C’ian en Cixi ende wijze van het dorp, overtuigt hem ervan om naar Eckmül, de grote stad, te trekken om meer te weten te komen.

Op weg komen ze de trol Hébus tegen (hebt g’hem? hebt g’hem? le troll Hébus? troll-hébus? trolleybus? ja, dát soort humor ja), betovert Nicolède hem om hem tam te maken, en hopladiejee, de reeks is begonnen.

Lanfeust de Troy 02 – Thanos l’incongru [14/02]
Christophe Arleston (tekst) – Didier Tarquin (beeld)
Soleil Productions, 1995, 48 blz.

Lanfeust komt toe in Eckmül, gaat naar de universiteit waar hij onderzocht wordt. Kluiten en esbattementen.

Thanos, trouwens, is een piraat (buitengesmeten uit de Universiteit van Eckmül voor ik weet niet meer wat), en blijkt ook dezelfde dinges te hebben als Lanfeust, als hij het ivoor van de Mogahamoth aanraakt.

Lanfeust de Troy 03 – Castel Or-Azur [15/04]
Christophe Arleston (tekst) – Didier Tarquin (beeld)
Soleil Productions, 1996, 54 blz.

Race naar het kasteel van Or-Azur (dat blijkt onder beleg te liggen)!

Lanfeust de Troy 04 – Le paladin d’Eckmül [15/04]
Christophe Arleston (tekst) – Didier Tarquin (beeld)
Soleil Productions, 1996, 46 blz.

Toernooi! Lanfeust tegen Thanos!

Lanfeust de Troy 05 – Le frisson de l’haruspice [16/04]
Christophe Arleston (tekst) – Didier Tarquin (beeld)
Soleil Productions, 1997, 53 blz.

Awoert, Lanfeust heeft zich in het vorige album in de luren laten leggen: hij heeft niet meer het echte zwaard maar een kopie ervan. Dan maar op zoek naar de Magohamoth zelf, op het continent Darshan.

Lanfeust de Troy 06 – Cixi impératrice [17/04]
Christophe Arleston (tekst) – Didier Tarquin (beeld)
Soleil Productions, 1998, 47 blz.

Lanfeust en compagnie zijn bestormen het paleis van de goden op Darshan, maar Cixi teekt er vanonder en wordt de concubine van Thanos in Eckmül. Euh, en niets is zoals het lijkt, ook.

Lanfeust de Troy 07 - Les pétaures se cachent pour mourir [17/04]
Christophe Arleston (tekst) – Didier Tarquin (beeld)
Soleil Productions, 1999, 53 blz.

Pétaures zijn enorm grote beesten, die gebruikt worden om allerlei te vervoeren en voort te trekken. Ze kunnen dag en nacht doorlopen, maar alleen als er voor gezongen wordt. Oh, en de titel is een verwijzing naar The Thorn Birds, voor wie dat niet wist.

Een geheime stad onder het poolijs, een gids die Onze Vrienden naar de Magohamoth zou kunnen leiden. En we komen ook meer te weten over Cixi.

Lanfeust de Troy 08 - La bête fabuleuse [18/04]
Christophe Arleston (tekst) – Didier Tarquin (beeld)
Soleil Productions, 2000, 61 blz.

Ontknoping, tarara tsoin tsoin.

Fijn om lezen, allemaal. Ik heb een aantal vervolgen ook liggen, maar die houd ik voor later.

Emma Frost – Ultimate Collection [21/04]
Karl Bollers (tekst) – Randy Green, Carlo Pagulayan, Adriana Melo, Will Conrad (beeld) – Rick Ketcham, Dennis Crisostomo, Sean Parsons, Andrew Pepoy, Eric Cannon, Will Conrad (inkt) – Pete Pantazis, Transparency Digital (kleur)
Marvel, 2011, 420 blz. (oorspronkelijk Emma Frost 1-18, 2003-2005)

Gho. Ik ben normaal voor van die origin stories, maar ik vrees dat ik er hier niet in echt in geloofde: akkoord dat X-Men een serie is die het eigenlijk voortdurend heeft over coming of age en puberteit en zo, maar dit las meer als Beveren-Hiels dan wat anders. En X-Men: 90210 is niet mijn idee van een goede cross-over.

Oh, en de vreemd pseudo-semi-hemi-erotische covers hadden niets, maar dan ook niets te maken met de rest van het verhaal. Vies.

X’ed out [21/04]
Charles Burns
Pantheon Books, 2010, 56 blz.

‘t Is gelijk Kuifje, maar dan weird. Ligne claire en alles, maar in een William S. Burroughs-universum. Eraserhead, maar dan clean en in vibrante kleuren.

Twee verhaallijnen, één jaren-1970 pre-punk, één surrealistisch of nachtmerrieachtig, in een soort verre toekomst misschien, waar hagedismensen de baas zijn.

Ik vraag me hard af waar Burns hier mee naartoe gaat. En ik hoop dat ik niet bevestigd word in mijn begin van onbehaaglijk “hola, we zijn hier kunst aan het doen”-gevoel. Als het té opvallend wordt, dan knap ik daar redelijk op af, namelijk.

Vampire Boy [22/04]
Carlos Trillo (tekst, vertaling uit het Spaans: Zeljko Medic) – Eduardo Risso (beeld)
Dark Horse, 2010, 480 blz.

Argentijnse klassieker uit het begin van de jaren 1990, geschreven door de te vroeg gestorven Carlos Trillo en getekend door Eduardo Risso (100 Bullets).

Een klein kind dat vampier is: dankbaar gegeven. Sure I can’t die, but I don’t have a life either, dat gevoel.

Vijfduizend jaar geleden, in Egypte ten tijde van Cheops, stort een meteoriet neer. Stapels mensen sterven, onder meer ook de farao en zijn gevolg. Het hele gevolg, op de zoon van de farao na en een net verstoten concubine na. Zij worden ook ziek, maar gaan niet dood. Kunnen niet meer doodgaan.

‘t Zijn geen “echte” vampiers: ze regenereren in het zonlicht, maar voor de rest is het effect wel hetzelfde. Ze blijven eeuwig leven: zelfs eeuwen onder de grond opgesloten zitten en toto een skelet verworden — als de zon weer op de beenderen schijnt, hopla weer levend.

De jongen — hij heeft geen naam, zijn vader wou hem pas een naam geven als hij groot was — en de vrouw zijn in een eeuwen- en eeuwenlange strijd verwikkeld, om eigenlijk onduidelijke redenen. Behalve dat het allemaal toch ergens duidelijk wordt, in de loop van het boek.

Schoon. De moeite.

Cut [22/04]
Mike Richardson (tekst) – Todd Herman (beeld) – Al Milgrom (inkt) – Dave Stewart (kleur)
Dark Horse Comics, 2007, 112 blz.

Wat een echte vampier zou kunnen zijn in het echt. Eenvoudig, spannend, degelijk.

Wolverine: Old Man Logan [22/04]
Mark Millar (tekst) - Steve McNiven (beeld)
Marvel Comics, juni – september 2009, 199 blz.

Ver in de toekomst. Om de één of andere reden is Wolverine geen Wolverine meer: hij weigert onder welke omstandigheden ook geweld te gebruiken, of zijn klauwen uit te slaan.

Wolverine is geen Wolverine meer, maar gewoon oude Logan. Hij woont met vrouw en kinderen op een afgelegen ranch, in een land dat Hulkland heet en onder het terreurbewind van de afstammelingen van Bruce Banner en She-Hulk leeft.

Logan heft geld nodig om zijn huur te betalen, en aanvaardt tegen beter weten in een opdracht om Hawkeye (ondertussen oud en blind) nar de andere kant van he tland te begeleiden om een pakje te gaan afgeven.

Onderweg komen we te weten wat er gebeurd is, en waarom Wolverine geen Wolverine meer is.

Uitstekend, vond ik.

The Alcoholic [23/04]
Jonathan Ames (tekst) - Dean Haspiel (beeld) - Pat Brosseau (letters)
Vertigo (DC Comics), 2008, 136 blz.

Alcohol is een vuile beeste. Ik voelde mij de hele tijd een voyeur: het verhaal leest véél te echt om niet minstens zeer grote stukken echte Jonathan Ames te bevatten.

Hilarisch bij momenten, deprimerend bij veel andere, maar altijd zeer goed.

Crimeland [27/04]
Ivan Brandon, Felipe Ferreira (tekst) - Rafael Albuquerque (beeld) - Rafael Albuquerque, Cris Peter (kleur) - Ed Dukeshire (letters)
Image Comics, 2007, 99 blz.

Misdaad! Albuquerque bracht dit zelf uit in 2005 als Rumble in La Rambla, Image herkent een goed ding als ze het zien. Een verhaal dat zich afspeelt over verschillende decennia, prachtig getekend, meer dan degelijk.

Ik zie het nog verfilmd geraken. Of verserialiseerd.

Lanfeust des étoiles 01 – Un, deux… Troy [28/04]
Lanfeust des étoiles 02 – Les tours de Meirrion [28/04]
Lanfeust des étoiles 03 – Les buveurs de monde [28/04]
Lanfeust des étoiles 04 - La chevauchée des bactéries [29/04]
Lanfeust des étoiles 05 - Exil à Port-Fleuri [30/04]

Ah, en dan ben ik herbegonnen aan een paar Lanfeusten. Lanfeust blijkt op een planeet te wonen die het voorwerp was van een eeuwenlang experiment, dat nu Kwisatz Haderach-gewijs geculmineerd is in Lanfeust (en Thanos).

Waarop Lanfeust en Thanos (en Hébus, en Cixi) van Troy weggehaald worden, en hun weg vinden in het galactische imperium (achtig). En er is politiek en verraad en reizen in de tijd, en het blijft leutig, en ik blijf het graag lezen.

Super-Girl, Vol. 6 [30/04]
Michael Green, Mike Johnson (tekst) - Mahmud A. Asrar (beeld)
DC Comics, november 2011 – mei 2012, 7 x 32 blz.

Ik had het wat afgehouden, de nieuwe dingen van DC te lezen, maar omdat er nu toch een reeks verhalen afgelopen zijn, alsnog begonnen.

Met de perikelen van Kara Zor-El, en wat meteen opvalt na een hele reeks Lanfeusten: mensen wat leest dit snel en mensen wat gebeurt er weinig. Ve-der-licht.

Confrontaties duren een heel nummer, en zijn toch over voor ik het goed en wel besef. En het verhaal: tot nog toe had het eigenlijk op twee of drie bladzijden kunnen verteld worden.

Hmmm.

Elders over misschien hetzelfde

Een rustige dag

Michel Vuijlsteke — Sat, 05 May 2012 20:39:08 +0000

Normaal gezien moest ik vandaag met de rest van het gezin mee naar een communiefeest, maar hey, ik ben dan maar thuisgebleven. In de zetel, dan in bed, dan weer in de zetel, nog eens in bed geprobeerd, dan weer in de zetel.

Misschien dat het morgen allemaal geen pijn meer doet in mijn rug! Wie weet!

Elders over misschien hetzelfde

Welkom in het weekend, anders

Michel Vuijlsteke — Fri, 04 May 2012 21:09:32 +0000

Zelie komt terug van babysit: wenend van de pijn wegens oorontsteking.

En ik weet niet waar gedraaid van de rugpijn.

Morgen een hele dag communiefeest, en overmorgen turnfeest? Neen, ik dacht het niet. Of het zou al erg moeten veranderen tussen nu en dan.

Elders over misschien hetzelfde

Verbouwingen: het tweede weekend in

Michel Vuijlsteke — Fri, 04 May 2012 20:48:56 +0000

Kijkt, kijkt! Gisteren:

Vandaag:

De schouw is weg. Een deskundige zou u aan de hand van de bakstenen en het al dan niet zichtbare roet ongetwijfeld kunnen zeggen wanneer de schouw gebouwd is, hoeveel verbouwingen ze ondergaan heeft, en hoe lang het al geleden is dat daar nog een vuur in gebrand had, maar ik ben geen deskundige: al wat ik weet is, er stond een schouw die redelijk wat plaats innam, en nu is er geen schouw meer.

En ja, ik vind het ergens ook wel spijtig: ik had het ook al in mijn hoofd zitten, zo’n haardvuur in de living. Of als een haardvuur onrealistisch was (waar zouden we het hout halen?), dan toch tenminste gashaard, met vlammen en alles. Want vlammen zijn wijs. Dingen in brand steken is wijs. Euh, gezellig, bedoelde ik natuurlijk. Niet alsof ik heel de tijd zou willen dingen in brand steken of zo, of dat ik een ongezonde fascinatie met vuur heb, of zo. Of zo. Tuurlijk niet.

…maar goed, die haard was een groot lomp ding, en realistisch gezien gingen we die haard of dat gasgedoe waarschijnlijk nooit echt aan staan hebben, ook al omdat het alleen maar voor de esthetiek zou geweest zijn en niet om te verwarmen, dus hey.

G’bye, schouw.

En hello, grote ruimte voor allemaal kasten:

De situatie met de kappoten en het dak, dat wordt opgelost door verbouwmensen in ruggespraak met architect. In alle geval is vandaag de afbraak, voor stabiliteitsredenen, van het dak naar beneden gebeurd, en staat er daar boven op het dak nog een stuk schouw van een centimeter of twintig dat boven de solin komt, en dat kan dienen als steun voor de voorlopige dakdichting.

Ik leer hier dingen bij, ‘t heeft geen naam: de solin, in het Schoon Vlaemsch heet dat blijkbaar gewoon prozaïsch een “slab”, is dat ding rond een schouw, in van dat buigzaam metaal, dinges, ik zou het duizend keer zeggen, om het waterdicht te maken.

(Tenzij men de Internationale Etymologische Taalsleutel volgt, natuurlijk: in dat geval is het Franse woord solin te herleiden naar intertaal schol-chich-in, wat bewerkt kan worden tot school zich in, en dus “iets dat ergens tussen verscholen zit” betekent. Ik kan Taalsleutel.nl heel erg aanraden aan al wie een paar momenten heel erg hard what the actual bloody fuck wil denken.)

Maar goed dus: de situatie met de kappoten, die zal voor volgende week zijn. Ik heb er vandaag nog eens een foto van genomen in ruimere context: nu die schouw er niet meer is, is het grappig om zien wat voor een vreemde bokkensprongen de structuur van het huis neemt, tussen plafond, vloer en dak.

Aan de linkerkant van de schouw:

En aan de rechterkant van de schouw:

Gho ja. ‘t Zal zijn tijd wel duren, zeker?

Morgen mogen we op kousenvoeten op het eerste verdiep van het achterhuis lopen: wij gaan dat vieren door er Ikea-meubels in elkaar te vijzen.

Morgenochtend breng ik Anna naar ballet en alles, en gaat Sandra met mijn broer naar de Ikea om de hoek een grote kleerkast halen, en nog wat ander gerief. Geen idee wát precies, maar dat zien we dan wel, dan.

Elders over misschien hetzelfde

Naar de coiffeur

Michel Vuijlsteke — Fri, 04 May 2012 19:32:24 +0000

Er is naar de coiffeur gegaan!

Da’s altijd grappig om zien, hoe de kinderen kunnen veranderen met kleine ingrepen.

Louis, punkachtig:

Anna, met kort haar dat vanachter naar boven gaat:

En Jan, die er redelijk fifties uitziet:

Zelie is aan het babysitten verder in de straat, geen echt idee of er bij haar ook iets veranderd is.

Spijtig dat Jan geen eerste communie doet, anders hadden we al direct een foto:

En kijk, Anna trekt wezen:

Elders over misschien hetzelfde

Soms vraagt een mens zich af

Michel Vuijlsteke — Thu, 03 May 2012 20:53:08 +0000

Dan is het eens tien uur ‘s avonds, liggen er vier kinderen licht te slapen in hun bed, en besluit er ergens in de buurt iemand een live-optreden te starten.

Een luid live-optreden van Bob Marley, met een versterker en drums en bassen en gitaren en zang en publiek en alles erop en eraan.

In een woonwijk. Een woonerf zelfs, al doet dat er hier nu minder toe. Vol kinderen. Op een weekavond. En het wordt met de minuut luider.

Ah, dilemma’s: direct de politie bellen, dat is de reactie van de verzuurde medemens. Aan de deur gaan kloppen, dat is u direct onsympathiek maken bij de (verre) buren.

Maar dan blijft het luider worden, zoals volgende boeiende video-opname vanuit de badkamer niet echt duidelijk maakt:

Sandra heeft haar stoutste schoenen aangetrokken, het huis met de reggae gevonden, haar hand blauwgeklopt aan de deur tot iemand haar hoorde, en de oudere jongere die vanachter een dikke blauwe rookwolk de deur opendeed vriendelijk gevraagd of het eventueel een beetje minder luid zou kunnen, de muziek.

De brave mens bevond zich blijkbaar in serieus hogere sferen, had het een beetje moeilijk met ingewikkelde handelingen als ogen focusseren en verstaanbaar praten, maar na een beetje nadenkwerk om de vraag en de gewenste gevolgen met elkaar te verbinden, heeft hij The Wailers een eind minder luid gezet.

Ja, ‘t is hier soms een zeer boeiend leven, in de grote stad.

Elders over misschien hetzelfde

30.05.2006: Lawaai

Zullen we nog eens een farce doen?

Michel Vuijlsteke — Thu, 03 May 2012 17:02:42 +0000

‘t Was alweer een tijdje geleden, dat er nog eens een fijne Onvoorziene Omstandigheid kwam opduiken in het verbouwingsavontuur.

Wat voorafging!

Er waren eens vier moerbalken op ons eerste verdiep. De koppen van die moerbalken, die zaten ofwel in een plaasteren omhulsel, ofwel waren ze bewerkstelligd met plankjes errond en stenen consoles, zoals deze bijvoorbeeld:

Bij het ontmantelen van de omhulsels van de balken, bleek dat er allemaal niet zo goed uit te zien: opgevreten door houtwormen, tot vér van het einde van de balk. Inderdaad: tot ver van het einde van de balk dat eigenlijk in de gevel moet zitten om eigenlijk het tweede verdiep en het dak op te laten steunen.

Enfin bon, vakmensen weten wat gedaan in dergelijke situaties, gelukkig. De balken zijn één voor één gerepareerd, histories met metalen stangen die er tot ver in gedreven worden en kunststoffen-sterker-dan-het-sterkste-staal om de balkkoppen te vervangen, en bekistingen om het een beetje een wat esthetischer verantwoord uitzicht te geven. Dat geeft dan bijvoorbeeld dit voor de balk hierboven:

Dat was bijna precies vijf jaar geleden, toen we de vloer van de living deden, e de schouw afgeplakt hebben (het was een lelijke bakstenen schouw).

Pro memorie, zo zag het er eergisteren uit:

En zo zag het er vandaag uit:

Niet zoveel veranderd ten opzichte van gisteren, máááárrrr!!! we zijn wel een farce rijker in het huis, en ik een woord in mijn woordenschat.

Een kappoot, dat is blijkbaar de naam voor zo’n grote balk die in de dakconstructie op de kop van een moerbalk rust.

De schoon gerepareerde moerbalken, in ons geval.

Kijk, aan weerszijden van de schouw zijn dit de kappoten:

In close-up zien ze er zo uit. Links bijna helemaal verkoold:

…en rechts bijna helemaal opgegeten door houtworm:

Een dak dat tot voor een paar jaar rustte op ontbrekende moerbalkkoppen, en dat die gerepareerd werden, maar dat het eigenlijk niet zo enorm veel uitmaakte, want het waren toch kapotte kappoten.

Yay! La joie! Hoera! Ik ben zo blij!

Elders over misschien hetzelfde

It’s a good life

Michel Vuijlsteke — Thu, 03 May 2012 10:13:10 +0000

Oh, man. Ik kwam voorbij Metafilter, en kijk nu: een link naar een verhaal dat ik in geen godweethoeveel jaar nog gelezen had. En nooit in de originele versie: het zat in één van de delen van de Grande Anthologie de la science-fiction.

Machtig, machtig goed.

It’s a good life, uit 1953, door Jerome Bixby. Doe uzelf een plezier, en trek er een minuutje of tien voor uit.

Enfin ja, een plezier is misschien niet het juiste woord.

(En mag ik terloops een lans breken voor die Grnade Anthologie? De beste intro tot allerlei mogelijke thema’s in science fiction die er is!)

Elders over misschien hetzelfde