- Puh-don mneejhr, ut-bell foowe?

- U zei? Het wat?

- Het bell fooh-e.

- Bel wat precies?

- Foor. 

- (denkt frenetisch na) Ah, het Belfort!

- Jwel mneejhr, het bell foooowe.

- (Belfort, Belfort, kak, hoe geraak ik daar het snelst?) U gaat best hier de straat uit, dan links, dan rechts en de brug over het water, meteen links, en dan komt u er op uit.

Toeristen content maken met duidelijke richtingaanwijzingen, dat is mijn lang leven. 

En dan denk ik even na, en pak ik meteen mijn hele boeltje in en verhuis ik naar binnen: ik realiseer me dat ik eigenlijk beter had gezegd u keert best terug, dan rechts, meteen weer links rechtdoor tot aan de kerk, en dan langs de kerk de Belfortstraat naar boven. 

Dat dat de weg naar het Belfort was, en dat wat ik gezegd had de weg naar het Gravensteen was. 

Niet expres gedaan! Maar wat willen ze ook, als ze mij aanspreken in een taal die ik nauwelijks begrijp! Zo een mens nerveus maken, het is eigenlijk hun eigen schuld! Serieus, kunnen ze geen telefoon met GPS of zo kopen, verdomme?

En nu moet ik heel de avond binnen zitten, voor het geval dat ze nog zouden terugkeren, dedju. 

“Unsere Väter, unsere Mütter” ist ein TV-Hype ohne neue Erkenntnisse und mit einem zweifelhaften moralischen Unterton, den man trotz aller ernsthaften Versuche, den Opfern die Empathie der Zuschauer zu sichern, nicht überhören kann.

Er lautet, zusammengefasst: Wir Täter hatten’s auch nicht leicht.

Ah, the self-hating German, altijd leutig. 

Be that as it may, ik vond het een wreed schone serie. En ik ben een beetje verliefd op Miriam Stein. 

(Tyrion Lannister, gevangen genomen door Catelyn Stark terwijl hij van het noorden naar het zuiden aan het reizen was en zij van het zuiden naar het noorden.)

Waarom? vroeg ik. Omdat hij die jongen had proberen vermoorden. (Bran Stark, die lam in bed lag nadat Jaime Lannister hem van een toren had gekeild nadat Bran Jaime met zijn zus had zien vozen.)

En hoe weet Catelyn dat Tyrion de schuldige is? wou ik weten. Omdat die moordenaar de dolk van die dwerg had gebruikt.

Jamaar, als gij iemand zoudt willen laten vermoorden en het zou niet mogen uitgekomen dat gij het waart, zoudt gij dan uw dolk meegeven aan de moordenaar?

En hoe weet Catelyn dat het de dolk van Tyrion is? Ah, omdat Littlefinger het haar gezegd heeft? En hoe zou Littlefinger dat weten? En waarom zou hij dat aan Catelyn zeggen?

Ik voorzie nog menige fijne discussie, in de nabije toekomst. Over eer en ethiek en moreel gedrag en wat goed en verkeerd is, bijvoorbeeld: zijn de onbuigzame principes van de Starks echt zó goed? Als je ziet wat er Eddard en zijn familie overkomt omdat hij weigert aan realpolitik te doen? Als je ziet wat het gevolg van Robb’s houding ten opzicht van Rickard Karstark is?

En gegeven wat we weten: waarom zou het slecht zijn dat Jaime de koning vermoord heeft? Is Kingslayer en eeuwige schande wel een eerlijke beoordeling en een eerlijke straf voor wat hij deed (als zeventienjarige nota bene)?

Vingers heel, héél erg hard gekruisd dat hij de boeken wil lezen, als hij door het eerste seizoen is.

Zaterdag was het schoolfeest-slash-opendeurdag. Ik heb er een stuk van de namiddag rondgelopen, en dan ben ik zo snel als mogelijk naar huis gegaan, en in bed gaan liggen van de pijn en alles. Een paar uur later uit bed gekropen, en dan natuurlijk niet meer in slaap geraakt tot vér in de nacht. 

Zondag geradbraakt opgestaan, maar ook: zondag was het communiefeest bij familie. We zijn er de hele namiddag geweest, en dan naar huis, en pillen beginnen pakken tegen de Specifieke Pijnen. Niet meteen naar bed, want ik had nog niet genoeg gedronken voor de pillen. En dan niet meer in slaap geraken, natuurlijk, ge ziet dat van hier. 

Om twee uur dertig in slaap gesukkeld, om drie wakker, om vier uur wakker, om vijf uur wakker, en dan blijven liggen tot kwart voor zeven, en wakker met te voorspellen misselijkheid en alles. Nog wat pillen gepakt, omdat dat nu eenmaal moet, zelfs al zijn het de pillen die misselijk maken. 

Vanmiddag nog eens pillen genomen, vanavond opnieuw, en kijk: ik kan bijna beginnen aan nog een nacht niet slapen.

En ondertussen gaat de wereld voorbij, en blijf ik stil staan. Misselijk in de zetel, misselijk in de bureaustoel, misselijk in bed. Moe, wakker, pijn, slapen, wakker, slapen, wakker, pillen, pijn, slapen, wakker, pillen. Lather, rinse & repeat. 

En jazeker, dokter arts had dat al jaren geleden gezegd, dat het niet ging beteren en alleen maar ging slechteren, maar toch: zo. tegen. dat. dat. steekt. Alles is kapot, en het gaat alsmaar meer kapot. En dingen die vorig jaar nog werkten, doen dat nu niet meer, en volgend jaar zullen er dingen niet meer werken die nu wel nog min of meer dienst doen. 

En voortdurend, en heel de tijd. Things fall apart; the centre cannot hold. 

Kak. 

De tweede keer lezen is om te lezen wat er eigenlijk gebeurt.

De derde keer lezen is om te proberen zien waarom het gebeurt.

‘t Is maar om te zeggen dat het wel fijn is om A Song of Ice and Fire the herlezen, met alle theorieën in het achterhoofd. Ik ben aan mijn derde keer boek één bezig, en ik zie nu al overal bevestigingen van R+L=J, bijvoorbeeld (spoilers alhier!). 

‘t Is in die mate dat ik het mij eigenlijk niet kan inbeelden dat ik het ooit niet gezien had. 

Whee!

Hoe bijvoorbeeld de oorlog had kunnen over geweest zijn als de Russen in 1940 de petroleumvelden van Roemenië hadden bezet. Hoe Hitler liever Frankrijk in 1939 had aangevallen, maar niet kon omdat de generaals bang waren van de regen. 

Gelukkig dat we hier nog partijen hebben om ons de echte waarheid te laten zien: dat België een van de slechtst geregeerde landen ter wereld is, en dat het hoog tijd is dat daar eindelijk iets aan gedaan wordt.

Volgens mij is dat sarcasmisch taalgebruik. Zo zijn ze dan wel weer, die slippendragers van het status quo.

Zo oud worden, bijvoorbeeld. In de buurt van 45 komen, dat is in de buurt van 50 komen, dat is in de buurt van bejaard komen.

Zo jong geweest zijn, bijvoorbeeld. Ik kan mij nog herinneren hoe het was toen ik twaalf was, of acht, of zeventien — maar 25? 33? Niet echt. Er is ergens een decennium zoef voorbijgevlogen.

Geen Engels kunnen begrijpen. Ik weet nog hoe ik elke keer aan mijn vader vroeg om de teksten te vertalen van de Engelse platen die hij opzette. En dat ik bladzijden en bladzijden liedjesteksten heb overgetypt, van Beatles en Neil Diamond, maar dat ik niet begreep wat er stond. Het heeft geduurd tot ik een zakwoordenboekje kreeg, en dat ik elk woord systematisch opzocht, en dan langzaam, langzaam, begon ik het te begrijpen.

Kinderen hebben, en werk. Er was ooit een tijd dat we met twee waren en in theorie overal naartoe hadden kunnen gaan en van alles hadden kunnen doen. Nu is het woekeren met vakantiedagen, en altijd rekening houden met. En ik kan het mij (bijna) niet meer anders inbeelden. Anders dromen, dat wel.

Naar de kerk gaan. Vroeger als ik klein was, deden we dat gewoon: mee met onze grootouders, naar de Voskenlaan (soms eens Gregoriaans!) of de Marathonlaan (modern!) (tot de kerk afbrandde) (dank u God) of Sint-Camillus (de anti-socialistische pastoor!) of Sint-Denijs (saai!). Of tijdens de vakantie gewoon zelf, op de fiets. In zwembroek en t-shirt achteraan de kerk.

Ik herinner mij dat ik daar in de tijd niet over nadacht, en dan dat ik er wel over nadacht, en dan dat het er gewoon niet meer van kwam, en dan dat ik er nog meer over nadacht en dat ik het bewust niet meer deed. Al lang geleden, ondertussen.

En nu kan ik er met mijn hoofd niet bij hoe mensen hun kinderen kunnen laten dopen, of trouwen voor de kerk, of een plechtige communie laten uitvoeren door hun kinderen, of iemand kerkelijk laten begraven, alleen maar voor de traditie.

Ik heb zo nog trouwen en dopen meegemaakt waar (op de priester en één of twee aanwezigen na) niemand in jaren nog naar de kerk was geweest — en dat het dus redelijk schaamlijk werd als mensen mij vreemd bekeken als ik een lof zij u Christus (voorhoofd, mond, hart) deed vóór de lezing uit het Evangelie en een wij danken God achteraf, en dat de priester bij het sursum corda zowaar nijdig werd dat niemand aanstalten maakte om met zijn hart bij de Heer te zijn.

Of, nog akeliger, vind ik, dat er dan dingen beloofd worden waarvan iedereen weet dat het niet zo zal zijn —  zullen we beloven dit kind op te voeden in de geest van Jezus Christus in verbondenheid met de geloofsgemeenschap en de hele kerkgemeenschap? En de ouders, aflezend van een blaadje papier: “Ja, dat beloven wij.” Om dan geen voet meer in de kerk te zetten tot bij de volgende begrafenis.

Ik kan daar niet bij.

Het was de bedoeling om te zeggen “ik kon me inbeelden dat ik hiermee zou kunnen geglimlacht hebben, niet dat ik het gedaan heb, maar ik wil toch even laten weten dat ik begrijp dat dit niet ernstig bedoeld was”, en dus stond er “:)”.

Het was de bedoeling om te zeggen “pfheh”, en dus stond er “lol”, wat niet betekent “grap”, maar eigenlijk “laughing out loud”, zelfs al is er uiteraard niet luidop gelachen, wat hadt ge gedacht.

Het was de bedoeling om te zeggen “één hoek van mijn mond moest even glimlachen”, en dus stond er “ROFL”, wat niet verwijst naar Rowlf op de Muppets, maar wel een afkorting is van “rolling on the floor laughing”, al was de persoon aan de andere kant uiteraard noch luidop aan het lachen, noch op de grond aan het rollen, laat staan dat hij het ene zou aan het doen zijn terwijl of wegens dat hij het andere deed.

ROFLOL111!1!!!elf!!

ROFLCOPTER!!!!!

Serieus:

(En laat mijn hoofd gerust met “iedereen weet wat er bedoeld wordt” en met “woorden en termen kunnen evolueren” en al. Ik wéét dat. Wil niet zeggen dat ik er in paroxismen van extase van moet gaan.)

Elders over misschien hetzelfde

31.05.2012: Ontevreden wegens plastieken balk | 13.05.2012: Computer vol | 20.04.2012: Bah, computers | 28.08.2011: Hoepels | 01.07.2008: Inglis teeksj joe pleesjes | 01.02.2008: Danku | 15.01.2008: Vochtig weertje | 11.09.2006: De trein der traagheid | 06.09.2006: Er gaan hier doden vallen | 30.08.2006: Arty

Hoeveel lezingen, debatten, voordrachten, conferenties, colloquia zou zo’n aartsbisschop eigenlijk doen, per maand? En zouden daar dan telkens professionele fotografen bij zijn? 

Of waren die mensen gewaarschuwd, zo van “ge moet zeker komen, met een goed fototoestel, want er gaat iets gebeuren”?

En als dat het geval zou zijn, zouden die fotografen de organisatie gewaarschuwd hebben. Of zouden ze het maar niet gedaan hebben, wie weet dat die Femen-dames dan niet tot bij de aartsbisschop zouden geraakt zijn, en hop, wég photo opportunity?

Maar stel nu eens dat één van die juffrouwen, pakweg die met “God save the gouines” (ah ha ha, zo spiritueel), in plaats van wijwater brandalcohol had gespoten op de Léonard, en het dan ook meteen in brand had gestoken?

Of is dat al meteen overdreven en belachelijk, dat ik daar aan denk? 

En kijk! Er is gewoon beeld van een (her)opname van die aflevering:

Ik vrees dat Spike Milligan niet helemaal bij zijn meest positieve positieven was, maar toch. Gh. Ik zou géld geven om de Goons nog eens voor het eerst te kunnen leren kennen. En al helemaal om die opnames in het echt mee te kunnen gemaakt hebben, in de jaren 1950.

En ik voelde mij helemaal warm vanbinnen: tijd dat Aleister Crowley nog eens in het collectieve bewustzijn raakt, verdorie. 

F-a-s-c-i-n-e-r-e-n-d-e mens. 

Maar toen viel het me te binnen: misschien was het wel omdat ik veel te veel met mijn ogen gerold heb, deze namiddag bij het dansoptreden van The Dance Factory. Ik ben niet zo heel erg aan het gegeven arty farty in combinatie met veul te veul te veul emootsies, blijkt. 

Maar het was wel mooi gedanst op de muziek van die stagiair van Clement Peerens:

En hey, kijk, de ogen doen geen pijn meer en het hoofd wil weer mee — ik ga eens een boek lezen terwijl ik naar televisie kijk, peins ik. 

In de kerk van de school, met als hoofdattractie van de avond Roel van Oosten’s Mare Liberum. In-druk-wekkend. 

Met een beetje geluk zijn er een stuk of drie vier opnames van, die kunnen gemonteerd worden tot één filmpje.

Elders over misschien hetzelfde

19.03.2013: Geschiedenis | 16.03.2013: Nummer 699 | 06.01.2013: Einde vakantie, begin 2013 | 25.10.2012: Yes! | 19.10.2012: ‘t Is weekend, ‘t is weekend | 04.10.2012: Pedagogische facultatieve vrije lang weekend dag | 12.09.2012: Spelling | 11.09.2012: Compacten | 10.09.2012: Het is niet eerlijk, zeg ik u | 29.08.2012: Natuurlijk dat dat nooit zou werken

Ik: (houdt hart vast)

Louis: Gelukkig dat ik het al helemaal goed voorbereid had!

Ik: (twijfelt of dit wel zijn kind is)

Elders over misschien hetzelfde

06.07.2012: Leven met één kind | 04.05.2012: Naar de coiffeur | 07.04.2012: Het leven zoals het is | 06.05.2008: Kinderen: 75% zonder problemen | 30.03.2008: Geverfde kinders | 10.02.2008: Op stap | 05.02.2008: Een dag met de kinderen | 30.12.2007: Jan tekent | 06.10.2006: Kinderen | 14.08.2006: De dagen korten

Ondanks de verzameling klassieke tropes: post-alien-invasie meets steampunk, hier en daar wat Romeo en Julia (of Hatfields en McCoys), browncoat-achtig hoofdpersonage, goede Star Trek-aliens gemengd met slechte Starship Troopers-aliens, …

Bear McCreary maakt de muziek. En meer dan dat: 

I was initially tasked with all the normal duties required of a composer.  I wrote adaptive music for the video game, and dramatic background score for the series. I had to ensure that each version had its own unique characteristics, suited to its needs, but also that musical threads united the franchise. […]

In addition to typical composer duties, however, I was asked to contribute a wealth of source music (music that is actually heard by characters within the story – for example, a song on the radio). I was asked to help bring the alien cultures to life by developing a distinct musical heritage for each. I fashioned Votan instrumentation and lyrics into a variety of popular songs and ceremonial pieces. I wrote pieces for street musicians that float through open-air marketplaces. I produced alien classical music, jingles, jazz, rock-anthems and torch songs. 

En de talen worden gemaakt door David Peterson, de man die ook al onder meer de talen maakte voor A Game of Thrones.

Zijn AMA op Reddit gisteren vond ik met redelijk veel voorsprong de meest sympathieke sinds zeer zeer lang, en op Dothraki staat geen één artikel dat niet hyperboeiend is. Zoals die keer dat hij het heeft over het Valyrian waar we allemaal op zaten te wachten, in de eerste aflevering van seizoen drie:

What you hear in the premiere is Astapori Valyrian. It’s descended from High Valyrian, with the old Ghiscari language serving as a substrate or basilectal influence. It’s not mutually intelligible with High Valyrian, but it is close to some of the languages of the Free Cities, on account of separate but similar evolutionary changes (which we didn’t talk about here [and by "we" I mean "I"]).

To give you an example, here’s a line from last night’s episode (one of Missandei’s):

J’azanty ivetras ji vali nedhinki sizi zughilis vi murgho.
“The knight says that even the brave men fear death.”

And here’s what that sentence looks like in High Valyrian:

Morghot nēdyssy sesīr zūgusy azantys vestras.

Geek out, yay! En als ze dan tesamen werken… wheee!

A song is defined as much by its lyrics as by its music. And where the Votan songs required distinct instrumentation and styles, they also clearly needed a distinct language. Luckily, linguist David J. Peterson was already onboard “Defiance,” crafting unique Castithan and Votan languages for the actors to speak. Over the course of the first season, you will hear a variety of source music that I composed in collaboration with David, including rock anthems, funeral chants, prayers and rap songs. He is an invaluable resource and adds a layer of authenticity to this franchise that fans will appreciate for years to come. As someone who puts a ton of detail into his work, I can say that David has completely stunned me with his precision and passion for his work.

In addition to devising the function of the languages, David also contributed text and lyrics, including writing the lyrics for “Besash:”

Let’s give up
Just take the gini weed and surrender to oblivion
To resist is to rein in an expanding void
If the world is going to bait us with palliatives
Let’s drop out…
The eye of our storm is the ultimate refuge
Let’s give up… Lest the power fail
Let’s give up… Lest the apocalypse be tonight
Let’s drop out… You can trust me…
To hide… Because it’s boiling over the edge
Fade… Let’s… Let’s give up

(Besásh 
Hei kenyuzé gini s’esásh gyaluz’ 
Shidawenye nudri napaki shisi 
Kwa damon shintha omrus’ 
Behís… Ibusǝ nyekisha nuneppe 
Besásh… Kwǝgyí shaku thurla 
Besásh… Kwǝgyí lunyigy’ gyamme 
Behís… Lema ba shetu titu… 
Shesenu… Gyi tushe ‘zazenyehe 
Laká… Be… Besásh)

Maar in alle geval dus: hoera! Nieuwe Science Fiction op tv! Ik houd mijn oordelen beraad tot nadat ik een aantal afleveringen gezien heb!

En dan kwamen er allemaal van die stolons uit, met op het einde miniplantjes:

En dan konden die dingen er aan blijven hangen, of konden die in een glas water gezet worden tot er wortels uit kwamen:

En dan weer in een pot steken, en tadam, nieuwe plant. En soms waren er zelfs van die kleine plantjes die aan de grote plan bleven hangen die zelf al kleine plantjes hadden. 

Maar nu ik erbij stil sta: ik heb al jaren en jaren en jaren zo geen planten meer gezien. Aardig. 

Afijn, ik moest dus naar de bank, handtekens gaan zetten. 

De meneer van de BNP Paribas Fortis had een resem papieren, en één van de papieren was van mijn rekening bij die bank. 

Erm, hang on: welke rekening? Ik heb helemaal geen rekeningen bij die mensen, dacht ik? 

Toch toch, zegt die meneer. Ah, zeg ik: en wanneer is die rekening dan wel geopend? Euhm, ik kan dat niet zo snel zien, zegt bankmans. Hij belt naar Brussel, en na wat zoeken blijkt dat het een rekening zou zijn die in 2008 geopend is. 

Out of the question, zeg ik: ik heb zéker geen rekening opengedaan bij u in 2008. 

Euh wacht, zegt de meneer. Dat is misschien de datum dat BNP Paribas Fortis het overgenomen heeft van een voorganger van BNP Paribas Fortis. 

Nog wat getelefoneer later is hij erachter. De rekening is eigenlijk geopend in… wait for it, wait for it… in september 1970!

Ergens na mijn geboorte (augustus 1970) geopend, wellicht door mijn grootouders, en wellicht regelmatig een bedrag(je) op gestort, en na een tijd niet meer, maar nooit meer iets van laten weten, en nu toevallig bovengekomen. 

IK BEN RIJK! dacht ik. GECAPITALISEERDE INTEREST OP MEER DAN 40 JAAR!!!

Ahem. 

214 euro, dus. 

Meer dan veertig jaar sparen en doen, en dat is alles. Bedrag overgeschreven naar mijn andere rekening: met nog eens 1300 euro erbij is het nét genoeg om het voorschot te betalen voor de reparaties aan de chauffage. 

En het is hilarisch om te zien hoe de ene na de andere op de sociale mediats nijdig wordt, woedend, pissig, en een resem andere al dan niet pseudo-emoties meent ten berde te moeten brengen. 

Ik heb ook nog domeinnamen verkocht. Dat was lucht verkopen. Serieus: lucht. Twee keer niets. 

We hebben het niet over hosting van websites of maildozen of zo hé: gewoon, iemand vult een formulier in bij één van die mensen die van dns.be een domein mogen verkopen, en hopla, kassa kassa, domein verkocht. 

Een vergelijking? Het is alsof er één instelling zou zijn die centraal alle telefoonnummers in een register opslaat. En dat die instelling de toestemming geeft aan derden om telefoonnummers te verkopen. Wil je een telefoonnummer? Dan moet je naar één van honderden bedrijven en bedrijfjes die er verkopen. Die gaan allemaal naar dat centraal register kijken of het nummer nog beschikbaar is, en als dat zo is, dan kan het van jou worden. 

En dan betaal je daar een bedrag voor. Maar pas op: het ene bedrijf zal het u voor één jaar verkopen, een ander zal het voor langer proberen doen. Eén bedrijf zal er u een abonnement bij proberen geven, een ander zal proberen om er ook nog een antwoordapparaat bij te verkopen, of een telefooncentrale. 

Maar zelfs al koop je geen abonnement of telefoon, dan nog komt het bedrijf na een jaar terug om nog eens geld te vragen, voor het recht om het telefoonnummer te mogen op uw naam staan hebben. 

Wat ik zou willen: ik ga naar dns.be, ik koop daar een domeinnaam, en dan zegt dns.be mij wat ik kan doen met die domeinnaam. 

E-mail ontvangen op @domein.be? Dat kan op één van de volgende manieren (gaande van volledige mailafhandeling tot enkel een MX-record naar GMail of iets anders, etc.).

Een website hebben op domein.be? Als je zelf een site wil hosten op een eigen server en alles zelf doen, kan dat zó. Als je een bestaand website-adres (domein.wordpress.com, domein.tumblr.com, …) wil koppelen aan domein.be, dan doe je dat zó.

En dan telkens een duidelijke, niet-commerciële uitleg. Neutraal. Zonder al dan niet min of meer leugenachtige poging tot klantenbinding en extra-diensten-verkoop. 

Misschien moet dat dan een overheidsbedrijf worden. Misschien moet dat dan wel DNS-diensten aanbieden op een gebruiksvriendelijke manier, zodat iedereen die dat wil daar een A of een MX of een CNAME kan bijmaken. Of misschien niet. 

Maar dat het in ieder geval beter wordt dan het nu is. 

Het begon wat tegen te steken, altijd min of meer hetzelfde stramien, en ik dacht: stoppen voor het mij echt helemaal verleed is.

En dan ging er een tijd over en begon ik toch aan boek 13: 500 of zo bladzijden zeer aangenaam verhaal. Verder met boek 14: idemdito, nog een trapje hoger. Boek 15: nóg wat beter, met momenten van quasi-poëtische schoonheid (in de omschrijvingen van bijlgevechten, of all things).

En nu zit ik met het omgekeerd probleem van ervoor, en hetzelfde gevolg: ik zie het eigenlijk niet zitten om boek 16 te lezen, omdat ik bang ben dat het alleen maar bergaf kan.

Gnnnn.

Even pauze, dus, denk ik. Na de derde aflevering van seizoen drie van Game of Thrones bedacht ik dat ik van alles al vergeten was uit de boeken: tijd om nog eens A Song of Ice and Fire te herlezen.

En daar wachten ze dan mee tot de laatste dag van de vakantie. Trr. 

Ik zal het u zeggen: oudere kinders als het goed gaat, is vele keren beter dan wat dan ook. Oudere kinders als het niet goed gaat: troosteloze miserie.

De kinderen hebben er zich geamuseerd, denk ik wel, maar voor de rest was het, ahem.

Weerterbergen was de naam. Een park van een keten waar ik nu al de naam van vergeten ben, met een subtropisch zwembad en veel vissers en een café en een klimmuur en een volwassen mens in een mascottenpak die naar het schijnt ‘s morgens de ronde deed en animaties en dergelijke, en allerlei.

Ik lag wat ziekskes te bed, waardoor mijn uitzicht het grootste deel van de tijd beperkt bleef tot het interieur:

Heel erg om vrolijk van te worden? Neuh, niet echt.

En bedden zo zacht als marshmallow. En muren uit speciaal materiaal dat geluid versterkt in plaats van te dempen. “Het is er erg gehorig”, zei één review. “De elektra is verouderd”, zei een andere. Tja.

Thuisgekomen en in mijn bed gaan liggen. Van pure gelukzaligheid een uur of twee in slaap gevallen — langer, denk ik dan ik in Holland na elkaar ben kunnen blijven liggen.

Elders over misschien hetzelfde

13.02.2013: Op vakantie | 27.12.2012: Leve de regen! | 25.12.2012: Vakantieplannen, II | 24.12.2012: Vakantieplannen | 16.08.2012: Eerste werkdag | 10.08.2012: Maar allez | 09.08.2012: Don’t mention the war | 08.08.2012: Een nat avontuur! | 07.08.2012: Met vrienden op restaurant gaan eten, check | 06.08.2012: Eens de hele dag niéts doen, check

…of nee, wacht, we gaan eerst een paar dagen Vreselijke Pijnen doen, waar ik uiteraard wel de Gespecialiseerde Pijnstillers voor heb, die min of meer helpen, maar waar na dag één ook de Vurte Bijwerkingen van komen.

En dus is het dagen van Misselijkheid, Overgeefachtigheid en Afgangproblematiek. En als dat wat afneemt, gaan we gewoon naadloos over op Koppijn Tot In Mijn Wimpers. Van het genre “lezen? zot! mijn ogen bewegen doet pijn, laat staan nadenken.”

Vakantie: een feest.

Met een beetje geluk zou Persian Fire: The First World Empire, Battle for the West binnenkort uit moeten zijn, en dan ben ik wat in dubio: verder doen met Horus Heresy, boek 13? Of verder doen met Les Misérables, boek 2? Of verder doen met Northland, boek 2? Of toch maar eens doorbijten en Dodger lezen?

En dan spelletjes: uiteraard een aantal die we al veel gespeeld hebben (Small World, Ticket to Ride), maar ik ben vast van plan om deze vakantie toch zeker een paar keer Lords of Waterdeep, Genius en Cosmic Encounter te spelen.  

Euh ja, spannend.

Misschien zelfs nog meer, want ik weet al wat meer van wat er achter de schermen aan de gang is, en wie wie is — House Bolton is een goed voorbeeld, uh hu hu hu.

En ondertussen zou het 29 oktober zijn voor het volgende boek. Zucht. 

Twee kippen in stukken gesneden, aangebakken in olijfolie waar de teentjes van vier bollen look in gebruind waren, laurierbladeren erbij, al schuddend witte wijn erbij om een emulsie te krijgen, deksel op pot: klaar!

Ghee gesmolten, fijn gesneden look in gebruind, piment en twee blikken fijngemoesde tomaat erbij, kwartiertje laten koken, aubergineblokjes (gezouten, half uur lang uitgelekt) laten bruinen in de oven, basmatirijst bij tomaten, aubergine erbij, bakpapier erop, deksel erop, even laten opkoken en dan een minuut of tien laten sudderen, klaar!

Tien ingrediënten, denk ik, simpel als bonjour om te maken, en meer moet dat niet zijn. De volledige recepten staan ergens in het zeer uitstekende Moro The Cookbook: polo al ajillo (kieken met look, dus) en aubergine and tomato pilav, dat ik overigens iedereen kan aanraden.

En dan om af te sluiten een sabayon (4 eigelen, 4 eierdopjes suiker, 4 eierdopjes witte wijn, in achten kloppen).

Ayup. 

Elders over misschien hetzelfde

23.10.2012: You win soms, you lose soms | 21.10.2012: Improvisatielam | 20.08.2012: Vlooien en Macdoodle en data-input | 19.12.2009: Lasagne | 14.09.2008: Eten met elf | 18.08.2008: Huitlacoche in België? | 05.06.2008: Eet eens een levende octopus op | 13.04.2008: Oh, van gisterenavond | 14.06.2007: Paging Captain Obvious | 01.05.2007: Eten