Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Pagina 3 van 1276

Oh noes! Ik ben gehacked!

Kijk nu wat ik in mijn mail kreeg, toen ik toevallig mijn spamdoos aan het bekijken was op zoek naar een andere mail:

spam

Ik ben helemaal bang: iemand heeft mijn emailadres (of beter, een emailadres in de vorm van myspace@domeinnaam) met mijn wachtwoord verbonden (of beter, met één van de honderden automatisch gegenereerde wachtwoorden die alleen mijn password managers door de jaren heen kunnen onthouden).

En oh zeker, de “webcam” op mijn desktop of telefoon heeft mij opgenomen. Uh huh. Ik ben héél ongerust.

The End of the Fucking World

Wat een uitstekende serie. Acht afleveringen van twintig minuten, een begin, een midden en een einde.

end-of-the-fucking-world-consent-crop-1516350365-1274x849

Gebaseerd op de comic met dezelfde naam:

91qqHhiW47L

Overgezet van de Midwest naar Engeland, en als ik comic en serie naast mekaar leg: ik vind de serie beter. De personages zijn vollediger. De acteurs zijn echt uitstekend. En het zit gewoon beter in mekaar.

Zeer aangeraden. Zeer zeer.

Agendaperikelen

Morgen is het infovergadering over de Verapazbrug. Dat is die brug die er eigenlijk al jaren had moeten liggen, maar die er nog altijd niet ligt.

verapazz

Helaas, ik zal niet op tijd terug zijn van mijn werk. Te hopen dat er vanalles op het internet zal gezet worden!

update: jawel, er zijn plannen en tekeningen en filmpjes en alles.

Lijsttrekkersdebat

Het was debat in Gent, tussen alle lijsttrekkers.

Ik heb zinnige dingen gehoord, en een debat dat zo goed en zo kwaad mogelijk inhoudelijk verliep.

Ook een aantal onzinnige dingen, natuurlijk. En dé quote van het debat:

tram

Ik heb er mij zelf ook wat vrolijk over gemaakt — “Ik heb ooit mijn rug gebroken toen een trap instortte. Ik vind dat op termijn Vlaanderen trapvrij moet worden”, arf arf — maar serieus: ik vind dat geeneens een slecht idee.

Zijn trams op lange termijn wel een goed idee? Ik weet het niet zeker, maar is het niet de moeite van het ondezoeken waard, kijken of een vloot van kleinere voertuigen efficiënter zijn dan die grote molossen? Of een soort trambussen in een eigen bedding? Ik weet het écht niet.

Pro trams: snel, duidelijk eigen plaats in het verkeer, comfortabel, grote capaciteit en schaalbaar. En rails besparen energie.

Contra trams: niet flexibel, trajecten duur in aanleg en niet verplaatsbaar (tramsporen, bovenleidingen), nemen exlusieve plaats in (en specifiek: moeilijk te delen met fietsen). En met het vele start-stoppen en de korte afstanden en de bochten weet ik niet hoeveel energie rails echt besparen, in Gent.

Ik zou het graag eens uitgezocht zien. Dan zijn we daar tenminste van af, van die discussie.

Maar los van dat: wel enorm stom van de lijsttrekker van N-VA om het op die manier op die plaats en die okkasie te zeggen. Mijn overweldigende indruk, toen ik naar het lijsttrekkersdebat keek? Dat ze er echt nog niet klaar voor is. Want elke andere persoon daar op het podium zou meteen aangevoeld hebben dat dit dé soundbyte zou worden van het debat.

Dat, en Mathias die zowel sp.a als Groen als N-VA (“ik ben uw rechtse prietpraat beu!”) stampen gaf, en weliswaar duidelijk verwoordde waarom hij burgemeeste wou worden, maar daarbij vergat dat hij nog een aantal coalitiepartners nodig heeft. (Alhoewel, iedereen daar op het podium wist ook dat wat er daar gezegd werd voor de kiezers was, en dus van nul en generlei tel zou zijn ná de uitslag, maar alla.)

Vreemdeluizenstemmen in Gent

Ex-collega Jan zette een stukje folder van de N-VA op de Facebooks:

42108125_2008311095905427_3317090061169721344_n

Grafieken zijn altijd leutig. Wacht, ik maak even een grafiek die het wat beter voorstelt.

stemmers

Links van 15 september 2018 tot 17 september 2018

I Quit my Job to Pursue my Passion—& my Life Fell Apart. | elephant journal
Some people have a singular passion. They know it, they discover it, and they follow it. Some of us…do not. When I get asked questions like, “What’s the one thing that makes you jump out of bed in the morning?” I stare blankly ahead for 13 seconds and then respond with various answers such as, “Breakfast?”

Realistic ‘Flight Simulator’ Puts Players in Economy Class and It Kind of Rules – Motherboard
Flying is a harrowing test of nerve, and at the same time utterly mundane, and that mundanity is the foundation on which developer Hosni Auji built Flight Simulator. It’s a first-person point and click game, where you fly a real time route from New York to Reykjavik, Iceland. Except instead of playing the pilot, you’re a passenger.

So Good They Can’t Ignore You
ollowing your passion is bad, instead go for Mastery Autonomy and Purpose — the trio of things that have been proven to motivate knowledge workers’

We’ll soon rule Europe with Orban – English – ANSA.it
Deputy Premier and Interior Minister Matteo Salvini said Friday "I am convinced that in a few months' time we'll find ourselves governing Europe together with Viktor Orban".

‘Hij trok mijn T-shirt uit, ik vroeg hem te stoppen’ – De Standaard
Niemand reageert nog gechoqueerd als Fabre zijn performers een uur lang laat touwtje springen of een piemelballet laat uitvoeren. Zijn strategie is bekend.

Atchoum

Mijn neus is verstopt, mijn keel doet pijn, hoofdpijn en niezen.

Vorige week had collega Johan er van, en ik vrees dat het aan mij is deze week: valling!

Zucht. Hopen dat het rap over is.

Negen uur

Ik heb mijn telefoon om 12u38 uit het stopcontact getrokken en dan op mijn bureau gelegd. Ik heb hem de hele dag niet uit zijn slaap gehaald — het scherm heeft geen seconde aan gestaan.

Om 23u18 was er een boodschap dat hij nog 5% pile had (ik heb het scherm even aangestoken omdat ik niet wist of het het geluid van 15% of dat van 5% was), en om 23u23 heeft hij helemaal de geest gegeven.

Als ik in Gent vertrek om 6u52 en ik luister naar een boek op de fiets en de trein en de bus, en af en toe kijk ik eens.op het interweb, dan is hij bijna leeg tegen dat ik om 9u op het werk ben.

En alles is traaaaaag. Gelijk een mug die verdrinkt in een pot olijfolie, meestal.

Ik vrees dat het eens tijd wordt voor een nieuwe telefoon. Iets dat snel is en dat degelijke foto’s trekt en dat veel geheugen heeft. Ah, en deze keer met een geheugenkaart die verwisselbaar is.

Links van 9 september 2018 tot 14 september 2018

Git pretty — justin hileman dot info
This chart is from the presentation Changing History, or How to Git Pretty. Check it out to learn how to use this IRL.

So…What Do I Make? (Dan Mall)
Oud maar goed: "Reports are in from Twitter, Medium, and the like; we can’t make full comps, use Photoshop, or even utter the phrase 'visual design' anymore. What’s a designer to do? Has our role evaporated? Fear not! Dan Mall will help redefine the tasks of the modern day designer in light of the multi -device world that snuck up on us."

Introducing GitHub Pull Requests for Visual Studio Code
Today, we are announcing the public preview of GitHub Pull Requests for Visual Studio Code, closing a gap in the workflow that we and millions of engineers experience every day: The ability to review source code where it was written – inside the editor.

Tidying One’s Room | Don’t Worry About the Vase
Waarheid. "It turns out, every item in my room is a sort of crystallized intention, generally past-me. (We’ve all heard the stories of researchers with messy rooms who somehow knew where everything was, and lost track of everything when someone else committed the violent act of reorganizing the room, thus deindexing it from its owner’s mind.) As I decided what to do with an item, I wanted to make sure I didn’t lose that information. So, I tried to Aumann with my past self – the true way, the way that filters back into deep models, so that I could pass my past self’s ideological turing test. And that’s cognitively expensive."

The Top 10 Martin Gardner Scientific American Articles – Scientific American Blog Network

UI Hall of Shame

Maar echt. Ik klik op een link naar een website. Ik krijg dit te zien:

tc1

Ik scroll naar beneden en dat kruisje daar bovenaan verandert met het scrollen:

tc2

Hm tiens vreemd. Een kruisje ergens bovenaan een artikel op een beeld, dat interpreteer ik als “hier komt een filmpje dat bij het scrollen zal blijven staan, en als ge dat filmpje weg wilt, klik dan op het kruisje”.

Maar iets dat progressief opvult of groter wordt als ik scroll, dat interpreteer ik als “zoveel van de zoveel is al gelezen”.

En iets dat de twee doet, dat verwart mij.

Ik wil geen kruis over de tekst die ik lees, en dus klik ik erop. Resultaat:

tc4.PNG

Hu wat? Hands on met het horloge van Apple? Wat doe ik hier?

Ah, wacht, misschien ben ik naar het volgende artikel in de reeks gegaan of zo — de back-knop to the rescue!

Euh nee. Back doet niets.

Terug op de oorspronkelijke link geklikt, met mijn muis bovenop het kruis gaan staan, en tiens kijk:

tc3

Arghl. Beschouwen ze echt elk artikel als een “scherm” dat open gedaan is vanop een overzicht, en dat kan gesloten worden en dat het overzicht dan weer getoond wordt?

Ja, blijkbaar.

Takkoord, “every page is a home page” is niet altijd van toepassing, maar dit is echt stom. Kch.

Lost and found

Zoals de profeet al zei:

There shall, in that time, be rumors of things going astray, erm, and there shall be a great confusion as to where things really are, and nobody will really know where lieth those little things wi– with the sort of raffia work base that has an attachment. At this time, a friend shall lose his friend’s hammer and the young shall not know where lieth the things possessed by their fathers that their fathers put there only just the night before, about eight o’clock. Yea, it is written in the book of Cyril that, in that time, shall the third one…

Meestal als er hier in huis iets verloren gaat, is de schuld van de huisgenoten.

Ik heb iets ergens gelegd, ik weet perfect waar, maar dan is het plots weg en speelt iedereen de vermoorde onschuld.

Ik was al anderhalve maand mijn (nieuw) paspoort kwijt. De reis naar Iran was voorlopig on hold gezet, dus ik ging het niet dringend nodig hebben, maar toch.

Ik wist zeker dat ik het ergens had gestoken waar ik het altijd zou kunnen terugvinden, maar ik wist voor de dooie dood niet meer waar.

Of beter: ik had het ooit geweten, en dan was ik het weken aan.een stuk vergeten, dan had ik het teruggevonden, en dan was ik het weer vergeten.

Ik liep er al een tijdje lastig van — en ik geef ootmoedig toe — zie ik kán dat! — dat het mijn eigen schuld was.

Eén keer vergeten, tot daar, maar twee keer? Nee, niet goed.

En dan kijk ik vanavond in het op de trein zitten naar mijn rugzak, merk ik dat die een speciale zak heeft aan de achterkant onderaan, en wat graadt ge? Jawel, daar zit mijn paspoort in.

Voilà. Nu heb ik het opgeslagen in mijn extern geheugen. En zal ik het dus niet meer vergeten.

Ärger

Ik ben de meest coulante en verdraagzame mens ter wereld. Het is onnoemelijk zelden dat ik ergens lastig van loop of mij ergens in opwind. Gelijkmoedigheid is my middle name, en alles.

Maar er zijn toch een klein aantal dingen waar ik irrationeel ambetant van word. Zoals bijvoorbeeld

  • Mensen die in een normale situatie van mens tot mens spreken alsof ze voor een klaslokaal van dertig man staan.
    Er zijn precies twee soorten mensen: mensen die default op normale conversatietoon spreken, en mensen default in presentatiemodus staan. Bah voor dat tweede. Ik kan ook luid en duidelijk spreken als dat moet, maar ik vind dat ge dat standaard niet doet. En ja, dan wordt ge soms niet begrepen. Pech. Dat weegt niet op tegen heel uw omgeving storen.
  • Mensen die een emailadres of intagramnaam of twitter dinges hebben met een verkleinwoord achteraan, als dat hun naam niet is. Pas op, ik heb ook een ding tegen voornamen die zelf een verkleinwoord zijn (sorry, Leentje, Lotje, Aagje en Wiebke) want waar slaat dat in ’t hemelsnaam op?, maar ’t is niet dat ge daar zelf iets aan kunt doen.
    Een zelfgekozen naam op de interwebs daarentegen… Een man van 43 die zichzelf victortje75 noemt, serieus? Christinetje, Lindseytje, Stefantje, Jeroentje, waarom?
  • “Ik zal dan is komen met men vriendin”. Nee, consistentie is niet mijn ding, ik weet het. Ik heb zelf een reeks, euh, idiosyncratische manieren om dingen te schrijven, en yay voor taalparticularisme en alles, maar neen, “is” voor “eens” en “men” voor “mijn” is nooit OK.
  • Armbandjes rond de enkel, en ringen rond de duim. Say no more.
  • Engels met Vlaamse stopwoordjes ertussen: (met zwaar Vlaams accent) “So we’re going to first do this hé, and then we’re going to, allez, you know, do that hé.” Brrr. Daaraan verwant: mensen die accenten in het Engels schrijven om nadruk te leggen. Zoals die “The most romantic movie èver” die ik zonet zag passeren op de Twitters. En neen, dat een dichter ooit wel eens “learnèd friend” schrijft om ervoor te zorgen dat “learned” in twee lettergrepen uitgesproken wordt, dat is geen excuus.

Hm. Ik kan eigenlijk nog wel een tijdje door blijven gaan.

Hm.

Geen binge

Ik ga het bij drie afleveringen Mad Men houden, vandaag. Ze zijn wat moeilijker te verteren dan standaard-binge-fare.

In mijn bedde kruipen met deel drie van de Broken Earth-trilogie. Goed, zeker dat, maar om elk van de drie boeken in drie opeenvoelgende jaren de Hugo te geven? I dunno. Ik was alvast niet ondersteboven van de eerste twee.

Maar ik wil wel weten hoe het afloopt, natuurlijk. En één dezer ben ik ook door Born a Crime, (de autobiografie van Trevor Noah) in audioboekformaat, en dan kan ik verder gaan naar A Life in Parts (de autobiografie van Bryan Cranston). Op Kindle of Audible, ik ben er nog niet uit.

Dingen te zien, dingen te lezen.

En daarna ga ik toch eens wat vakliteratuur doen, denk ik. De boog kan niet altijd ontspannen staan.

…al maken ze het bij Audible wel niet gemakkelijk, gedomme. Ik krijg er nu elke maand gratis nog wat boeken bij:

originals

Update ’t Is de Audioboekversie geworden. Autobiografieën voorgelezen door de schrijver zelf zijn meestal de moeite waard. En al helemaal als de schrijvers in het echt performen. Trevor Noah is uitstekend, Steven Martin’s Born Standing Up was zeer goed, en ’t is misschien geen autobiografie maar als ge toch in de buurt zijt: The Woody Allen Collection is buitengemeen fantastisch.

Kijken samen met het internet

Het is geestig kijken naar tv-series samen met het internet.

De helft van het plezier van pakweg Game of Thrones kijken, is achteraf de analyses lezen op de Reddits en dingen op zoeken op Tower of the Hand en Westeros.org.

Maar niet alleen dat: ik ben nu Mad Men aan het herbekijken, en ook daar zijn de episodereviews uitstekend, bij The Guardian bijvoorbeeld.

Vandaag ben ik door heel seizoen drie geraakt. Nog vier seizoenen te gaan.

Budgetteren hoezee!

De koffiemachine is definitief kapot. Ze is al jaren oud, er moesten het laatste jaar of zo speciale truken uitgehaald worden met het waterreservoir (juist zó scheef zetten) anders werkte het niet, dus ’t was geen echt grote verrassing.

We hadden er niet voor gebudgetteerd, maar bij het navlooien van het budget was er wat over op “keukengerief” en “meubilair”, en dus voilà, ingebudgetteerd, naar de winkel gegaan, rondgekeken naar het model dat Sandra wou.

Geconstateerd dat het twintig euro goedkoper is online, online gekocht en dus hebben we zondag een nieuwe machine.

Zonder dat we ons moeten afvragen of we in de problemen gaan komen omdat het dingen zijn die we ons niet kunnen veroorloven of zo.

Gemoedsrust, dat budgetteren.

« Oudere berichten Nieuwere berichten »

© 2018 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑