Links van 30 september 2014 tot 3 oktober 2014

vrijdag 3 oktober 2014 17:00 | nog geen reacties

The Interactive Fiction Competition
The games of the 2014 Interactive Fiction Competition are ready for judging! Anyone can be a judge: just play and rate at least five games before November 15.

A history of the They Might Be Giants song Birdhouse in Your Soul.
For many of us, the world is a bit scarier than it was in 1990: There are a lot of reasons, now, why the ocean levels are rising up. But nearly a quarter-century on, Flood and, of course, its most iconic song is still a source of comfort in a world that too often tells us to stop drawing in margins, to stop playing the class clown, to speak up, run faster, act cooler, stop daydreaming, stop sulking, stop singing, stop underachieving, stop overachieving, stop flooding. If we were to give in to sentimentality—and why would we hold back while talking about Flood—we might even, not to put too fine a point on it, call the song our nightlight.

Former Top Official Says Kim Jong-un Is No Longer in Control of North Korea | VICE News
An elite group of exiles from North Korea gathered in September in the Netherlands to discuss the state of the regime they used to serve. The conference included top diplomats, an ex-senior official of the Ministry of Security, and a high-ranking military officer, but the keynote address was given by Jang Jin-sung, formerly a key member of Kim Jong-il's propaganda machine. Included in Jang's speech was a surprising assertion: North Korea is in the midst of a civil war.

ColorChecker: How to get PERFECT skin colors with every camera – Hans van Eijsden Photography
One of the best kept secrets within the fashion and beauty photography is the way to obtain absolutely perfect and flawless skin colors, brightness and texture. That’s an art, absolutely, and often a quite technical challenge. In this article I will explain how to obtain perfect skin colors, with the help of a ColorChecker.

Spot the man behind the man! | radical wind
Men are experts at inventing personas. Their entire careers as life-destructors are always accompanied by hardly disguised attempts at hiding the fact that all they want and can do is to rape and kill, or torture women. But as it’s not possible for them to be something else than what they are, or let alone imagine what it’s  like not to be a man (= to be a woman), it always betrays who they are, anyway.

Bistro-worst en schorseneren

donderdag 2 oktober 2014 23:16 | 3 reacties

Ge raadt nooit, nooit vanzeleven, wat dit is:

Een kleine hint: het is om bij dit te eten.

In geen tien jaar raadt ge het: het was chorizo in melk en room met glucose met piment d’espelette. En dit is hoe het er uit ziet als alles klaar is:

Een taartje van bistroworst met meloen en chorizo-ijs. Een cirkeltje gebakken toastbrood, daarboven een slaatje van kleine kleine stukje bistroworst, kleine kleine stukjes meloen en appel, pijnboompitten en rucola en vinaigrette. Daarboven een schijfje van schijfjes gedroogde bistroworst, daarop frisée en affilacress, en daarnaast een bol chorizo-ijs.

Weird, maar zeer lekker.

En jawel: er was deze week meer werk dan vorige weken. Een hele versnelling hoger, maar het moet echt wel zijn dat we vorig jaar goed getraind zijn, want het werd ook deze week op geen moment te druk of te moeilijk.

Hoofdgerecht — begin oktober oblige — was patrijs. Met schorseneren op drie manieren (zalf, gefrituurd, gepaneerd), met canneloni van savooi en een waarlijk overheerlijke saus. Sjalotten in boter, blussen met cognac en druivensap, inkoken, room en kippenbouillon toevoegen en drie patrijskarkassen, laten op staan, op het einde de karkassen er weer uit vissen, alles fijn mixen, en gepelde en ontpitte groene druiven toevoegen. Machtig goed.

Ook daar was wel wat werk aan, met die schorseneren op drie manieren en al die patrijzen in stukken te doen en in drie keer te bakken, maar ook dat viel helemaal mee.

Het dessert zat weer in zo’n Martini-glas, en ‘t is de eerste keer dat ik dat spijtig vind. Niet voor de smaak, want het maakt het er allemaal gemakkelijker op om te eten, wel voor de foto. Want er is redelijk wat werk in gekropen en dat is niet te zien:

Op de bodem van het glas liggen drie frambozen. Daarop een soeplepel frambozenpuree met eau de vie de framboise. Daarop een lepel vanilleroom (room, bloemsuiker, vanillestok, yoghurt). Daarop een schijfje verse chocoladebiscuit doordrenkt met eau de vie de framboise-siroop. Daarop een sliert zeer luchtige chocolademousse (met meringue en koffielikeur). In het midden van die sliert opnieuw frambozenpuree, daarop opnieuw vanilleroom, afwerken met een toef frambozenespuma (frambozen, gelatine, room, yoghurt, suiker, citroen), een framboos, lemon cress en bloemsuiker.

Zeer, bijzonder, enorm, erg lekker.

Gelezen: Deadhouse Gates

woensdag 1 oktober 2014 21:15 | nog geen reacties

Deadhouse GatesDeel twee van de tien, en dat het vooruit gaat.

Het lezen, bedoel ik dan, niet het verhaal: dit is een soort zijstap voor een paar personages van het vorige boek; voor zover ik me herinner, worden de verhalen van boek 1 en 2 weer opgepakt in boek 3.

In de Zeven Steden is een revolutie op til (met een soort profetes en woestijnstammen, shades of Fremen en Muad-Dib), de meest populaire generaal van het keizerrijk is buiten de wet gesteld, adel wordt massaal verscheept naar dwangarbeid in de mijnen.

De verschillende plotlijnen overlappen nauwelijks, en alles vindt door elkaar plaats:

  • Icarium, een onsterfelijke uitvinder die regelmatig stukken tijd verliest, is op zoek naar iets, maar hij weet niet naar wat. Zijn compagnon en vriend Mappo, ook onsterfelijk, moet er eigenlijk voor zorgen dat Icarium zijn geheugen niet terugvindt. Ze geraken terecht in een oorlog tussen D’Ivers en Soletaken, twee soorten shapeshifters (de eerste kunnen de vorm van veel beesten tegelijk aannemen, zoals een zwerm vliegen of een roedel honden, de tweede kunnen in één ding veranderen, zoals pakweg een draak), en ze komen daarbij in de buurt van Iskaral Pust, een krankzinnige (enfin vermoeden we toch, wie weet) priester.
  • Coltaine is de leider van het 7de Leger van het Malazanrijk. Hij probeert zijn leger, en duizenden vluchtelingen erbij, te voet naar de andere kant van het continent in veiligheid te brengen. Daarbij wordt hij voortdurend achtervolgd door een numerische overmacht, tegengewerkt door de adel die ook bij die vluchtelingen zit, en verliest hij stapels volk aan de woestijn. Duiker, ex-soldaat en tegenwoordig keizerlijk historicus, vergezelt het 7de na een tijd.
  • Felisin Paran, jongste zus van de Paran in het vorige boek, geraakt in de mijnen terecht. Cue schrikkelijke scènes van verkrachting en verslaving en verminking en alles. Zij wordt vergezeld van Heboric, een ex-hogepriester (zonder handen) van de oorlogsgod Fener en Baudin, een soort straatvechter die Felisin in bescherming lijkt te nemen, tegen haar goesting. Alles is tegen haar goesting, trouwens, na voormelde verkrachtingen en verslavingen en verminkingen: bepaald ambetante madam, die Felisin.
  • En dan zijn er nog een paar personages van het vorige boek: Apsalar, die terug wou gaan naar haar geboortedorp en geëscorteerd wordt door veteranen Kalam en Fiddler, en door loverboy-slash-dief Crokus.

Begint het al wat te duizelen? Tja. Dat is denk ik de situatie na een bladzijde of honderd, en dan gaat het nog wat meer loos, met personages en situaties en achtergronden en alles.

Het wordt er allemaal niet beter op, vrees ik, naarmate de reeks verder gaat. Erikson slaagt er hier meer in om zijn personages leven te geven — met Felisin, Kalam en Duiker als uitschieters — en zijn wereld voelt nog altijd even enorm goot en enorm gedetailleerd en enorm geschiedenisvol aan als in het vorige boek. Wat minder geforceerde expositie misschien zelfs, en dat komt dan weer de personages ten goede.

Ontroerend, ook, vaak. In de kleine dingen: een compagnie soldaten in het 7de, nauwelijks omschreven, maar die in een paar scenes helemaal levend wordt; flitsen achtergrond die heelder personages plot in perspectief brengen; de manier waarop een schoothond omschreven wordt.

Ja, aangeraden natuurlijk. Maar niet voor mensen die niet graag puzzelen, en ook niet voor mensen met een slecht geheugen en/of weinig verbeelding.

[van op Boeggn]

Ongemitigeerd succes!

dinsdag 30 september 2014 23:57 | één reactie

Ik had een reeks cocktails gekocht, deze zomer:

Houd u vast aan de takken van de bomen: er is één fles op geraakt vanavond!! De groene fles is op! One down, five to go. Hopen op een nog een paar vergaderingen, of op een paar dagen met goed weer en buren op het plankier.

 

Niet heftig

maandag 29 september 2014 21:09 | 5 reacties

Als er een auto in uw voorgevel rijdt, en daarbij net uw kat gemist heeft die op de vensterbank zat, dan is dat een geluk bij een ongeluk. Dat is niet “heftig”.

Als de kuisvrouw van de buren haar eerste marathon op vier uur en veertig minuten afgewerkt heeft, dan is dat een fantastische prestatie. Niet “heftig”.

Als een kindje van elf op de één of andere manier een betere cover van ‘Hurt’ dan Johnny Cash zingt, dan is dat ongelooflijk. Niet “heftig”.

Als Leonardo Di Caprio vervriest in Titanic omdat hij maar in het water bleef trappelen in plaats van minstens voor de helft op een drijvende deur te gaan liggen, dan is dat triestig of tragisch, eventueel niet echt slim of naar eigen persoonlijke inschatting belachelijk dan wel achterlijk. Écht niet “heftig”.

Er zijn andere woorden dan “heftig” om de ontdekking van een volledig skelet van een Giganotosaurus te omschrijven. Of de geboorte van een eerste kind. Of die keer dat uw kat een salamander had opgevreten. Of dat er een floater in het toilet bleef liggen. Of dat er een nieuwe versie van een merk telefoon uit is. Of dat de spaghetti op is. Of, eigenlijk, om het even wat.

Stop trying to make it happen, Hollanders en Vlaamse mediahoeren. Ge hebt ons het woord energie al afgepakt en vervangen door enerZHIE, en nu dit.

Is dan echt niets meer heilig?

Links van 19 september 2014 tot 28 september 2014

zondag 28 september 2014 22:00 | nog geen reacties

The myth of religious violence | Karen Armstrong | World news | The Guardian
The popular belief that religion is the cause of the world’s bloodiest conflicts is central to our modern conviction that faith and politics should never mix. But the messy history of their separation suggests it was never so simple

Yahoo killing off Yahoo after 20 years of hierarchical organization | Ars Technica
The Yahoo Directory will be retired at the end of the year.

Mongolia dinosaur fossils: Oyungerel Tsevedvamba fights poaching of stolen paleontological specimens.
Oyungerel Tsedevdamba is minister of culture, sports, and tourism for Mongolia. She is also president of the Democratic Women’s Union of Mongolia and an adviser on human rights to Mongolian president Tsakhiagiin Elbegdorj. She has studied at Stanford University and at Yale University. Though illegal for more than a century, looting Mongolian dinosaur fossils was commonplace—until Tsedevdamba stepped in.

(146) Interesting read – The Good Ones – Quora
From its early days the big question about this site has been "can an almost unlimited supply of SiliconValley cash and hype turn a mediocre idea into a success?" The question certainly needs to be addressed again now that Quora has made yet another desperate business model pivot into a blogging platform.Before that Quora was going to be a Pinterest knock-off. Before that it was going to be a Q&A site to compete with Wikipedia. There have been one or two other lesser pivots that I have lost track of since 2009, but you get the picture. This executive team is clueless. It's really been no secret in the Valley that Quora's been a slow motion train wreck since pretty much 2010.

Errata Security: The shockingly obsolete code of bash
One of the problems with bash is that it's simply obsolete code. We have modern objective standards about code quality, and bash doesn't meet those standards. In this post, I'm going to review the code, starting with the function that is at the heart of the #shellshock bug, initialize_shell_variables().

BBC News – India’s Mars mission: Picture that spoke 1,000 words
When the crowded command control room of India's Mars mission exploded into applause after it successfully put a satellite into orbit around the Red Planet, photographer Manjunath Kiran of the AFP news agency clicked this remarkable image of scientists congratulating each other.

Anthony Bourdain Has Become The Future Of Cable News, And He Couldn’t Care Less | Fast Company | Business + Innovation
A meal out with Bourdain typically involves three things. There will be engaging conversation, possibly touching on such subjects as the essays of Michel de Montaigne, 1920s surrealist films, and mixed-martial-arts combat. There will be booze, although perhaps in more modest quantities than his reputation suggests. And there will be food–some strange, all carefully prepared, and a certain amount involving animal innards that seem better suited to ninth-grade biology class than the dinner table.

Aral Balkan — Ello, goodbye.
When you take venture capital, it is not a matter of if you’re going to sell your users, you already have. It’s called an exit plan. And no investor will give you venture capital without one. In the myopic and upside-down world of venture capital, exits precede the building of the actual thing itself. It would be a comedy if the repercussions of this toxic system were not so tragic.

Internet Trolls Are Narcissists, Psychopaths, and Sadists | Psychology Today
"… the associations between sadism and GAIT (Global Assessment of Internet Trolling) scores were so strong that it might be said that online trolls are prototypical everyday sadists."

Should Airplanes Be Flying Themselves? | Vanity Fair
Airline pilots were once the heroes of the skies. Today, in the quest for safety, airplanes are meant to largely fly themselves. Which is why the 2009 crash of Air France Flight 447, which killed 228 people, remains so perplexing and significant. William Langewiesche explores how a series of small errors turned a state-of-the-art cockpit into a death trap.

Sinquefield Cup: One of the most amazing feats in chess history just happened, and no one noticed.
FIDE is, by all accounts, comically corrupt, in the vein of other fishy global sporting bodies like FIFA and the IOC. Its Russian president, Kirsan Ilyumzhinov, who has hunkered in office for nearly two decades now, was once abducted by a group of space aliens dressed in yellow costumes who transported him to a faraway star. Though I am relying here on Ilyumzhinov’s personal attestations, I have no reason to doubt him, as this is something about which he has spoken quite extensively. He is of the firm belief that chess was invented by extraterrestrials, and further “insists that there is ‘some kind of code’ in chess, evidence for which he finds in the fact that there are 64 squares on the chessboard and 64 codons in human DNA.”

Trouw, en dan weer normaal

zondag 28 september 2014 21:47 | nog geen reacties

Hoboy, wat was mij dat jong. We zijn naar een trouwfeest geweest, en het was zes uur toen we in ons bed lagen. Ik weet niet zeer goed hoe ik het daar uitgehouden heb: het moment dat we naar huis gingen was het van total system shutdown, en dat is pas weer in orde gekomen ergens in de loop van deze namiddag.

Maar ‘t was wel wijs, en al. Dat van die kermis en die geseling dus.

Voor Sandra was het wat minder: zij heeft een uur of twee in bed kunnen liggen, en dan moest ze met Jan op baan, naar balcontroletraining — waar hij een bal zó hard tegen zijn arm gekregen heeft, dat het linea recta dokter van wacht en van daar linea recta hospitaal en röntgenfoto’s was. Gelukkig niets gebroken, en dus kon hij (weliswaar met een zeer pijnlijke arm) alsnog naar AA Gent – Lokeren gaan kijken.

Ahem, eens kijken wat er op het programma van mijn boeiend leven staat voor volgende week. Werk, thuis, slapen, werk, vergadering, slapen, werk, thuis, slapen, werk, les, slapen, werk, thuis, slapen. En dan is het weer weekend. Les jours se suivent et se ressemblent.

Reculer pour mieux sauter

zaterdag 27 september 2014 17:47 | nog geen reacties

Deel 1 en deel 2 van trouw gedaan (deel 2 ergens in de helft naar huis geslonken, de rug wou niet meer mee). Maar zometeen deel 3, en dat we gaan zien wat we gaan zien.

Kookgedoe

vrijdag 26 september 2014 15:14 | 3 reacties

Ik zie dat ik vorige week niet had gezegd wat we gekookt hadden. Bij deze dan maar!

Vorige week was het voorgerecht kaas met tomaat en sla. ‘t Is te zeggen: geconfijte tomaat met look en basilicum, een gedraaid koekachtig dingetje met zwarte olijf erop, en ijs van Parmezaanse kaas:

Ijs van parmezaan, dat smaakt dus gelijk kaaskoekjes, maar dan koud en vochtig. En in combinatie met die nog lauwe tomaten en de frisse sla, en het koekje eronder van plat bladerdeeg (tussen twee plateaus gebakken): uitstekend.

Hoofdgerecht was filet van konijn in een korst van panko, witte en zwarte sesam, met een groentenbrochette en een overheerlijke saus van banyulswijn. En gebakkene patatten.

En het dessert was bijna onfotografeerbaar, maar bijzonder zeer lekker: gemarineerde rode vruchten met citroenverbena in een bad van champagne en met bovenop passoã-champagne-granité:

Niets ingewikkelds, dus, maar wel zeer lekker. We waren gewaarschuwd dat het met de week moeilijker zou worden, maar daar was gisteren nog zo enorm veel van te merken, want ‘t was weer gemakkelijk, ha!

Voorgerecht was knippety plakkety vlees, ‘t is te zeggen, carpaccio. Da’s dus gewoon vlees in de diepvries en dan in schijven snijden en klaar, maar omdat wat vlees met  wat olie en peper en zout zo, euh, basic is, kwam er nog wat garnituur op: parmezaan, pijnboompitten, gepelde zongedroogde tomaten (een gemak, die velletjes zijn soms lastig), rucola, zwarte olijven, en wat degelijke balsamicoazijn en -crème:

Hoofdgerecht was wijs om maken: een half speenvarken, en dan kuisen en doen, laten weken in koud water om er een beetje de pekelsmaak uit te krijgen, mosterd en peper op doen, afbakken:

Een mandje gemaakt van filodeeg, allemaal groenten geblancheerd en gebakken en in het mandje gesmeten (grote verse erwten die precies dezelfde grootte hadden als bolletjes wortel, leutig), aardappelen gebakken en aan de top uitgehold om peterseliecrème in te spuiten, hey presto:

Dessert was een variatie op dat van vorige week: een ijsgekoeld soepje van rood fruit (aardbeien, appelsiensap, suiker, limoensap en -zeste, cava), met yoghurtsorbet, basilicum, limoen en amandelnougatine:

Ik weet nu wel zeker dat ik eens een pot glucosesiroop ga kopen: dat maakt véél aangenamer scheppende sorbet dan met alleen suiker.

 

 

Auw, auw

donderdag 25 september 2014 22:34 | nog geen reacties

Vanmorgen vergadering, dat was allemaal geen probleem. Vanmiddag vergadering, dat was ook geen probleem.

Behalve dat het een slechte plaats in de trein was en dan over en weer te stappen was door zowat heel Antwerpen, vergaderen op eeen slechte stoel, en terug rijden met een slechte plaats in de trein, en dan kookles, met als highlight twee loodzware ketels fond zeven.

Ik ga nu even doodvallen in de zetel. En morgen een dag vrijaf pakken om te recupereren.

Uuuuugh.

Auw

woensdag 24 september 2014 22:52 | 6 reacties

Alles doet pijn!

Alles!

Maar vandaag specifiek: mijn knie! Ik ben verdomme met mijn voet blijven haperen aan de vloer en dan met mijn knie omgedraaid en tegen uitgerekend de muur gebotst en het doet pijjjjnnnn.

En morgen moet ik te voet de helft van bloederige Antwerpen door stappen, gedomme. Aaargh.

The Tour of Life

dinsdag 23 september 2014 20:04 | nog geen reacties

Ik zat te denken over een woordspeling op Kate Bush en bouche bée, en zelfs al ben ik er dan uiteindelijk toch maar van afgestapt: het is me toch wat, mevrouw Bush op 21 jaar:

ALL TICKETS FOR ALL DATES HAVE NOW SOLD OUT, zegt de website al maanden aan een stuk, maar als hij dat niet had gezegd een paar maand geleden, dan had ik een ticket gekocht om er naar te gaan luisteren, naar haar laatste ding.

Magisch, Kate Bush.

Gelezen: Gardens of the Moon

maandag 22 september 2014 21:33 | nog geen reacties

Gardens of the MoonVijf jaar geleden zei ik “note to self: dingend herlezen” over de Malazan-boeken. Ik heb dat toen niet meteen gedaan, omdat de reeks nog niet af was.

Niet dat ze nu wel af is, het is zo’n grote wereld dat er stof voor een bibliotheek boeken is, maar toch: Erikson’s Malazan Book of the Fallen, dié reeks is ondertussen met het tiende boek, The Crippled God in 2011, wel afgelopen.

Toen ik las dat er een fictionary voor George R.R. Martin uitkwam, moest ik er aan denken dat er voor Malazan al een hele reeks bestond, en toen zag ik dus dat dat tiende boek al een tijd uit was, en hey, besluit genomen.

En zo is het eerste boek uit, Gardens of the Moon. Een boek dat niet meer in medias res kon beginnen als het een vtm-journalist was die op de lopende band van een worstenfabriek gedumpt werd: er is een rijk, er is een keizer die afgezet is, er is een nieuwe keizerin, er zijn legers, er zijn anciens in dat leger, er is tovenarij, er zijn allerlei rassen, er is geschiedenis men kan niet meer, er zijn goden en ascendanten, er zijn voorspellingen, er is… aargh.

Erikson zegt in zijn inleiding bij de heruitgave dat hij even gespeeld had met de gedachte een échte inleiding te schrijven om het allemaal wat duidelijker te maken, maar het dan uiteindelijk toch maar niet gedaan heeft: mensen die Gardens of the Moon lezen, zijn er ofwel meteen wég van, ofwel lopen ze er meteen van weg.

Ik ben van de eerste soort, dus duidelijk. Géén boek om diagonaal te lezen, maar wel om van te genieten.

Korte inhoud geven is onbegonnen werk — wie graag Joe Abercrombie leest, wie graag Song of Ice and Fire leest, wie graag puzzelt tijdens het lezen: denk geen seconde na, en begin aan Gardens of the Moon. Na een paar hoofdstukken wordt wel duidelijk of het uw ding is, en als het uw ding is: na de 768 bladzijden van het eerste boek zijn er nog 10.379 bladzijden vervolg.

[van op Boeggn]

Nexus 7 kapot

zondag 21 september 2014 11:52 | 2 reacties

Andermaal finaal kapot, Jan zijn Nexus 7.

Het was begonnen met om de vijf voet “Google Kiosk is gestopt”. En dan wou geen enkele app nog starten “[naam van app] is getopt”. Updates geprobeerd, apps proberen desinstalleren en herinstalleren, geen resultaat. Uiteindelijk factory reset gedaan, tot in opstartscherm geraakt, verbonden met draadloos netwerk, en dan bij het aanmelden bij Google: “Unfortunaly, Google Account manager has stopped” en zwart scherm. Herstarten en niet aanmelden bij Google: “Unfortunately, Setup Wizard has stopped”.

Zucht.

Root toolkit, dus maar. Om alles weer terug te zetten zoals het was.

root

Want op orthodoxe manieren lukt het niet. Dedju.

Gênante situaties

zaterdag 20 september 2014 22:46 | 4 reacties

Hoe zegt ge aan iemand die er van overtuigd is dat hij een uitstekende fotograaf is, dat hij eigenlijk slechte prutsfoto na slechte prutsfoto maakt? Of aan iemand die denkt dat hij goed bezig is, dat hij eigenlijk niét goed bezig is?

Hoe vervelend is het voor iemand die zeker is dat hij een uitstekende leider is, want altijd al leider geweest bij de scouts, om te constateren dat hij eigenlijk helemaal niét kan leiden als “komaan jongens, stil zijn” niet helpt om volwassen mensen bij de les te houden?

Hoe erg zou een persoon die denkt macht te hebben (een studiemeester, een politieagent, een grote baas ergens) het vinden om te merken dat zijn macht buiten zijn functie in het niets verdwijnt, en dat wat hij dacht respect te zijn eigenlijk niet meer dan angst is?

Hoe groot zouden sommige van die mensen zijn die zich op het internet achter pseudoniemen verschuilen, als ze met naam en toenaam zouden moeten tekenen?

Als mensen die u doodernstig zeggen dat er in hun tijd in hun klas gelukkig niemand gepest werd, en dat het toch erg is dat er tegenwoordig kinderen gepest worden op school, zouden te horen krijgen dat zij de meest gore klootzakken onder de pesters waren, die dertig of meer jaar geleden elke dag een levende hel maakten voor anderen — hoe zouden ze daar op reageren?

*
*     *

Soms denk ik dat de meeste mensen zichzelf een wereld opgebouwd hebben, waar alles min of meer klopt, en niets nog echt in vraag gesteld mag worden. Want als dat dan wel gebeurt, en er komen hier en daar wat barsten in de voegen, zou alles wel eens in elkaar kunnen storten.

Zoals die keer dat ik met mutatis mutandis iemand op café zat die een opgedreven sportauto met radardetector had, en blééf volhouden dat hij nog nooit sneller dan de toegelaten snelheid had gereden, meer nog, dat hij niemand kende die ooit sneller dan de toegelaten snelheid had gereden.

Of die keer met de amateurfotograaf die zichzelf de maat van alle dingen voelde. Of de leraar die écht verkeerd bezig was. Of de ex-scoutsleider die in tranen uitbarstte omdat mensen hem niet genoeg aandacht gaven naar zijn goesting. Of die talloze keren dat bleek dat de cursus “sarcastisch doen tegen gewone mensen” van studiemeesters en politieagenten niet pakte. Of de grote baas die dacht dat roepen tegen zijn personeel een goed idee was. Of de degoutanteriken in de reacties overal.

Of die mens die zei dat hij het ver-schrik-ke-lijk zou vinden als hij zou horen dat zijn zoon of dochter iemand anders zou pesten op school. Dertig of meer jaar nadat we in dezelfde klas hadden gezeten.

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338