Huwelijks

vrijdag 22 augustus 2014 10:26 | nog geen reacties

‘t Is al twee dagen al Brassens wat de klok slaat in mijn koptelefoon.

Ma mie, de grâce, ne mettons
Pas sous la gorge à Cupidon
Sa propre flèche
Tant d’amoureux l’ont essayé
Qui, de leur bonheur, ont payé
Ce sacrilège…

J’ai l’honneur de ne pas te demander ta main
Ne gravons pas nos noms au bas d’un parchemin

Laissons le champs libre à l’oiseau
Nous seront tous les deux priso-
Nniers sur parole
Au diable les maîtresses queux
Qui attachent les cœurs aux queues
Des casseroles!

J’ai l’honneur de ne pas te demander ta main
Ne gravons pas nos noms au bas d’un parchemin

Vénus se fait vielle souvent
Elle perd son latin devant
La lèchefrite
A aucun prix, moi je ne veux
Effeuiller dans le pot-au-feu
La marguerite

J’ai l’honneur de ne pas te demander ta main
Ne gravons pas nos noms au bas d’un parchemin

On leur ôte bien des attraits
En dévoilant trop les secrets
De Mélusine
L’encre des billets doux pâlit
Vite entre les feuillets des li-
Vres de cuisine.

J’ai l’honneur de ne pas te demander ta main
Ne gravons pas nos noms au bas d’un parchemin

Il peut sembler de tout repos
De mettre à l’ombre, au fond d’un pot
De confiture
La jolie pomme défendue
Mais elle est cuite, elle a perdu
Son goût “nature”

J’ai l’honneur de ne pas te demander ta main
Ne gravons pas nos noms au bas d’un parchemin

De servante n’ai pas besoin
Et du ménage et de ses soins
Je te dispense
Qu’en éternelle fiancée
A la dame de mes pensées
Toujours je pense

J’ai l’honneur de ne pas te demander ta main
Ne gravons pas nos noms au bas d’un parchemin

Niet verkeerd gezegd, peins ik zo.

Links van 20 augustus 2014 tot 21 augustus 2014

donderdag 21 augustus 2014 12:00 | nog geen reacties

How presidential elections are impacted by a 100 million year old coastline | Deep Sea News
Hale and Bamberg belong to a belt of counties cutting through the deep south–Mississippi, Alabama, Georgia, South Carolina, and North Carolina–that have voted over 50% Democratic in recent presidential elections. Why? A 100 million year old coastline.

Hillary Clinton’s 11th-hour diplomacy
Imagine you are Benjamin Netanyahu and you would know you really, really messed up. And then, all of a sudden, along comes Hillary Clinton, courtesy of a Jeffrey Goldberg interview in the Atlantic magazine, riding like the Fifth Cavalry to the rescue, signaling virtually uncritical support for Netanyahu’s war and the way he fought it – civilian deaths and all –  pouring blame on the heads of Hamas, Islamic terrorism and European anti-semitism and giving Netanyahu the green light, should she succeed Obama, to demand ongoing control of security in the West Bank.

The Book of Enoch as the Background to 1 Peter, 2 Peter, and Jude | Is That in the Bible?
Although the quotation of 1 Enoch in Jude 14–15 is often noted, the complex dependencies between 1 Enoch, Jude, and the Petrine epistles, as well as the general importance of the theology of 1 Enoch in the New Testament, often go under-appreciated. Taking a closer look at these books provides some insight into how early Christian authors adapted each others’ work and drew upon texts that were ultimately omitted from the Bible.

Ambient space sounds playlist
From YouTube, a playlist of 12- and 24-hour-long videos of ambient space noise, mostly of the sounds of spaceships like the Tardis, the USS Enterprise, and the Nostromo (from Alien).

How to Fix It
Ending this war in Gaza begins with recognizing Hamas as a legitimate political actor.

Rebel

woensdag 20 augustus 2014 22:01 | één reactie

Jeugdsentiment, één (vanaf de tweede minuut!):

Jeugdsentiment, twee:

Jeugdsentiment, drie:

>zucht<

Hoera! Bijna gedaan!

dinsdag 19 augustus 2014 23:11 | nog geen reacties

Juich! Hoezee! Het is bijna weer school!

Nee, ik ben niet alleen content omdat ik mij in 1989 voorgenomen had om elke 1ste september de leerlingen aan de schoolpoort te gaan uitlachen (ik kon mij toen niet inbeelden dat er ooit kinderen zouden kunnen bestaan die graag naar school zouden gaan, namelijk) — ik ben vooral content omdat het einde van de zomer betekent dat het nieuwe televisieseizoen begint.

Yay!

Allemaal nieuwe series, allemaal vervolgen op goede series, what’s not to like?

Het is eigenlijk al begonnen (redelijk content van Outlander, de nieuwe Ronald D. Moore, bijvoorbeeld), maar het gaat pas echt beginnen als het nieuwe seizoen van Dr. Who er is. Binnen, hou u goed vast, viér dagen.

Whee!

Ik geef het op voor vandaag

maandag 18 augustus 2014 21:11 | 2 reacties

Vanmorgen stap ik uit de tweede deur die op de tuin van het werk uitgeeft. Mijn rechtervoet komt normaal neer, maar mijn linkervoet slaat om in één van de putten die Zigi gegraven heeft. Ik zak door mijn voet, strompel vooruit op mijn rechterbeen, struikel in een tweede put met mijn rechtervoet, ga overkop (kzweertumaat) en kom na anderhalve zijwaartse koprol weer recht, mijn rechterpols en mijn (al van lang geleden kapotte) rechterenkel pijnlijk.

Er ligt een grote doos pijnstillers op mijn bureau, dus geen erg. In de namiddag beginnen mijn linkerschouder en mijn linkerbeen ook pijn te doen, maar alla.

Vanavond ga ik naar de koer/tuin thuis en maak ik een foto van de gevel, keer ik en uur later terug om een foto van een steen te maken die bovenop het dat lag maar nu niet meer, maar omdat het aan het regenen was keer ik na de foto snel terug naar binnen, voorovergebogen om geen al te nat fototoestel te hebben.

En jawel:

Plets met mijn wezen tegen die schuine ijzeren stang die normaal gezien op borsthoogte maar in dit geval op voorovergebogen voorhoofdhoogte gemonteerd was. Ik kan mijn linkerwenkbrauw niet meer bewegen, dedju. En ik heb koppijn. En polspijn. En enkelpijn. En schouderpijn. En koppijn, ook. Aan mijn hoofd.

Ik ben een duts, ja, ik weet het.

Links van 13 augustus 2014 tot 18 augustus 2014

maandag 18 augustus 2014 15:00 | nog geen reacties

Nanarland le site des mauvais films sympathiques
Ahem oui.

Cancellation Watch: Outlander and The Leftovers Get Renewed, Legends Has a Modest Debut | Cancelled Sci Fi
Yes! "Series Renewals: Starz has announced the renewal of their new series Outlander after that show has aired only one episode."

The Ultimate Guide to this Fall’s Science Fiction and Fantasy TV!
This is truly the fall of comic book TV heaven. Gotham, The Flash, Constantine and Arrow dominate the Fall TV line-up, nut there's still plenty of room for new zombie shows and supernatural hoo-haw. Here it is the ultimate list of Fall TV for 2014.

Tarkovsky Films Now Free Online | Open Culture
You can now watch Tarkovsky’s films online – for free. Each film is listed in our collection, 700 Free Movies Online: Great Classics, Indies, Noir, Westerns, etc.. But here you can access the films in the order in which they were made. Most all of the films below were placed online by Mosfilm, the largest and oldest film studio in Russia.

That Time I Tried to Figure Out How Teenagers Use Twitter — Matter — Medium
Turns out homework really does suck, especially when you’re an adult. And while people say it’s hard to be a teen, pretending to be a teen might just be more difficult. My experience was like the entirety of Never Been Kissed, but I ended up without the popularity, and ultimately, without a Michael Vartan.

Song of Ice and Fire, herlezing nummer zoveel

zondag 17 augustus 2014 21:18 | één reactie

Ik weet geeneens hoeveel keer ik het nu ondertussen al gelezen heb. Drie keer volledig? Vier keer? Plus telkens als er een boek uitkwam? Plus onderdelen om heroptefrissen?

In ieder geval: het blijft enorm hard overeind. Ik heb, tussen andere boeken door, deel een twee drie gedaan, en ik ben nu bezig met boek vier en vijf in elkaar geduwd. Het is de eerste keer dat ik dát doe, en serieus: enorm veel meer dan de moeite waard.

Voor al wie de boeken al gelezen heeft of aan het lezen is, en nog wat verder wil gaan: /r/asoiaf is uw vriend. En Tower of the Hand. En de forums. En alles.

Ugh. Niet dat ik die mens onder druk wil zetten, maar ik zou zo graag de vervolgen lezen. Haast u, Gurm, haast u.

16 augustus 1977 is 37 jaar geleden

zaterdag 16 augustus 2014 22:56 | nog geen reacties

Onze buren van twee huizen verder zijn naar Amerika geweest, een hele toer in het zuiden, ze hebben onder meer ook Graceland gezien.

Graceland! Huis van Elvis! Elvis!! Natuurlijk weet iedereen wie Elvis is. Toch? Toch?

Het is erg om zeggen, en ik was te hard in shock om te reageren, maar toen ze vertelden over Graceland, kwamen de vier andere volwassenen rond mij na lang zoeken aan drie Elvis-liedjes. Drie.

In de zomer van 1977 zaten we aan zee, en toen Elvis stierf stond de wereld stil. Op televisie werd Aloha From Hawaii uitgezonden, ik moest misschien nog zeven worden en de televisie was een minuscule zwart-wit-dingetje, maar het maakte een enorme indruk op mij.

Vooral, vrees ik, wat hij met die sjaaltjes deed de hele tijd, want de muziek zelf bleef niet hangen. Die grote lichtcirkels achter hem, die zijn ook nog jaren blijven in mijn hoofd zitten.

Ik weet dat de muziek niet blijven hangen was, want die heb ik een paar jaar later ontdekt in de platenbak van mijn vader. Dat elektrisch gevoel als ge voor het eerst iets hoort waarvan ge denkt “dit verandert mijn wereld”? Dat had ik toen ik voor het eerst Hound Dog hoorde:

…dat was na een jeugd op Frans chanson, op wat er ook in de vroege jaren 1970 op het familiekanaal van de radio was, en nadat ik een plaat van Bill Haley and the Comets grijs had gedraaid. Leutige muziek om mee te zingen, Bill Haley, maar zo ongevaarlijk als iets. Wat van Elvis anno Hound Dog niet kon gezegd worden.

Elvis was op zijn best gevaarlijk, zoals Nick Cave zong:

Elvis (helaas) was niet altijd gevaarlijk — case in point, de onrechtstreekse manier waarop ik Elvis herontdekte: ik had een uurwerk gekregen met daarop een reeks melodietjes, en mijn favoriet was er eentje dat mijn vader identificeerde als The Yellow Rose of Texas, Elvis op zijn meer cringeworthy.

Hij was dat moeras van meligheid uitgeraakt, in 1968:

Dat is het jaar na Sgt. Pepper’s, en zeg wat ge wilt, maar het raakt mij visceraler dan The Beatles.

Zucht. In de jaren 1970 ging het allemaal bergaf, pillen en hamburgers, slechte vrienden en slecht advies tot het triestige einde, precies zevendertig jaar geleden toen de King voor eeuwig 42 jaar werd.

Ah, had hij het maar overleefd, zoals Johnny Cash. Maar neen.

Youtube staat vol Elvis, natuurlijk, maar als ik iets mag aanraden: The King and Eye door The Residents, het vind ik beste eerbetoon aan Elvis, de mens en zijn muziek.

Guardians of the Galaxy

vrijdag 15 augustus 2014 20:43 | één reactie

Ha! Natuurlijk was het niet zoals de comics, maar dat belette niet dat ik het een meer dan uitstekende film vond. Nog van dat!

(En gelukkig zijn we gaan kijken in 2D, en gelukkig was er niet te veel volk, en gelukkig dat zetels al een tijd gereserveerd kunnen worden.)

Korla ‘maar allez jong’ Pandit

donderdag 14 augustus 2014 19:41 | nog geen reacties

Op de soundtrack van mijn jaren 1980 staat Korla Pandit voor eeuwig gegraveerd. Ik dénk dat ik er op gekomen was omdat ik door de selectie Indische klassieke muziek was geraakt in de bibliotheek en dus maar naar andere Indisch-achtige dingen zocht (in die tijd, beste kijkbuiskinders, was er nog geen internet en waren er maar vier manieren om nieuwe muziek te leren kennen: de platenbak van uw ouders, de radio, cassetjes ruilen met vrienden, en de mediatheek van de bibliotheek).

Korla Pandit deed geen Indische klassieke muziek — verre van Indische wat dan ook, dacht ik, maar het was evenmin ‘van hier’. Als het met iéts te vergelijken was, dan was het misschien in de verte met Bo Hansson en stukken Pink Floyd en psychedelische muziek. Maar dit was van decennia vroeger! Ik had alleen de platenhoes om mij een beeld te maken van de muziek, ik wist geeneens dat het een televisioneel fenomeen was in de jaren 1950 (ook Wikipedia of Google bestonden niet, als het niet in de Encyclopedie in de bibliotheek stond en mijn ouders kenden het niet, was het verloren moeite om er naar te zoeken).

En dan waren er vele jaren later Youtube en de exoctica-lounge-revivial en Ed Wood en alles, en kon ik ene bewegend beeld op de muziek plakken:

Ik was niet teleurgesteld, da’s het minste dat ik kan zeggen. (Op de klankkwaliteit na dan.)

Maar ziet nu! Een documentaire! En volg vooral tot ergens voorbij het midden voor een van harte maar allez jong:

Verbouwingen: kaum zu glauben, aber wahr

donderdag 14 augustus 2014 10:33 | nog geen reacties

Yo ho ho en een fles rum! Ik kwam gisteren thuis en het eerste dat ik zag was dit:

Puin! Vuiligheid! In andere omstandigheden zou dat slecht nieuws zijn, maar in deze omstandigheden is dat enoooorrrmmmm goed nieuws: dat wil zeggen dat ze er namelijk écht aan begonnen zijn. En jawel, de gevel ziet er nu zó uit:

Er is al een heel stuk pleisterresten afgehaald, en bovenaan ziet het er helemaal naakt uit:

Ik vind het zelfs een beetje gevaarlijk naakt, met al die gaten en ontbrekende stenen en trekijzers die gelijk nergens aan trekken, maar ik ben ervan overtuigd dat die mensen weten waar ze mee bezig zijn. :)

Verbouwingen: here we go again!

woensdag 13 augustus 2014 17:48 | 6 reacties

We waren eind de jaren 1990 op zoek naar een huis, en we hebben dat op ons gemak gedaan. Niet snel snel iets kopen, maar een hele reeks huizen gezocht en bekeken en waar we geïnteresseerd waren, met een architect onder de arm opnieuw gaan bekijken.

En toen was er een collega die zei dat een vriendin van haar moeder een huis te koop had. Iets dat een hele familie gekocht had voor een zoon die ondertussen gestorven was, en dat het op de markt zou komen.

Ik ben met mijn collega gaan kijken, een middag, en ik was verkocht: een klein, oud, krakend, donker huis aan een kasseiweggetje in een verlopen en verloederd stuk Gent waar ik nog nooit geweest was, zelfs al was het in het centrum. De inkom was een krakkemikkige deur, die uitgaf op een lange donkere gang met op het einde een donker koertje dat ingenomen was door een remise vol rotzooi, en achter de remise een klein bouwvallig huisje.

Op het gelijkvloers van het hoofdhuis waren er twee ruimtes naast de gang: een benepen keuken, en een lang soort sas naar een klein voorplaatsje. Tussen de twee een nauwe steile trap naar boven, en daar: de plaats die mij meteen deed zeggen “verkocht!” — een grote living, met drie vensters op de straat, met zware houten balken. En dan nog een jaren 1970-badkamer, een slaapkamer, en een trap naar een grote, lege zolder.

Het heeft nog wat voeten in de aarde gehad, maar minder dan een jaar later was het huis van ons. En konden we beginnen verbouwen.

De eerste verbouwingszaken waren niet ingewikkeld: nieuw water, nieuwe elektriciteit, nieuw sanitair. De remise op de koer heb ik nog zelf afgebroken — een golfplatendak ontmanteld, muren ingesmeten, bijna verpletterd geraakt, the works.

En dan hebben we een toilet toegevoegd beneden, de muur tussen de keuken en de gang afgebroken waardoor de keuken groter werd, een nieuwe vloer gelegd op het hele gelijkvloers, een nieuw onderdak en isolatie gezet, en twee kinderkamers en een toilet bijgebouwd in de zolderruimte. Het achterhuis werd zo ongeveer volledig herbouwd, onder meer na een accidentje waarbij het hele dak en de zijmuren ingestort waren.

Fase 1 afgewerkt begin 2004, en dan even gepauzeerd.

Enfin ja, ik zeg “even”, ik bedoel: vier en een half jaar. Dan hebben we de keuken, die er zo uitzag:

verbouwd tot hij er zo uitzag

…waarbij meteen de trap van de ene kant naar de andere kant van het huis verhuisd werd, en de living een nieuwe vloer kreeg:

Ondertussen was ook onze straat zelf verbouwd: de kasseien, het scheve en te smalle trottoir en de aan twee kanten geparkeerde auto’s weg, een nieuwe straat en woonerf in de plaats.

Fast forward nog eens vier jaar: in 2012 hebben we de living verbouwd, met nieuwe meubels en een nieuw plafond en alles.

De schouw afgebroken, een zekere lichte paniek toen bleek dat de balken allemaal kapot waren, maar alla, het resultaat was in orde:

Tegelijkertijd hebben we ook in het achterhuis een nieuwe vloer gelegd, of beter: de vloer die er lag, vastgezet, en dan wat Ikea-meubels ingeduwd:

…terwijl we op het gelijkvloers een bibliotheek gemaakt hebben ook met Ikeakasten:

…en in de kamer vooraan op het gelijkvloers een bureau hebben gemaakt met een logeerbed:

En dus is de stand van zaken vandaag:

  • aan de ene kant: kinderkamers in orde (op de vloer na), living min of meer klaar (moet nog gepleisterd worden en geverfd), keuken en bureau grotendeels in orde, achterhuis beneden op te ruimen maar voor de rest in orde.
  • aan de andere kant: badkamer en onze slaapkamer nog zo ongeveer in dezelfde staat als toen we het huis kochten, koer/tuin overgroeid en volledig te herdoen, dak veel te oud, voorgevel en achtergevel te restaureren

Gisterenochtend stonden er plots drie man van de aannemer aan de voordeur, en kijk nu wat ik gisterenavond zag aan onze achtergevel:

De achtergevel op 12 augustus 2014

Een stelling! En ladders! En dingen!

De plannen voor deze ronde verbouwingen zijn:

  1. Achtergevel restaureren (hervoegen, stenen vervangen, schilderen)
  2. Achtergevel op het gelijkvloers uitbreken
  3. Funderingen aanpassen en watnog
  4. Glasbouw zetten om de keuken een paar meter groter te maken
  5. Voorgevel restaureren
  6. Dak aanpakken

En het was trouwens al direkt prijs, qua farcen, deze ochtend! Bovenaan de achtergevel ziet het er zo uit:

…en volgens de expert is dat géén goede stand van zaken voor een nok. En zal die moeten hermaakt worden.

Hoera! We zijn nog niet begonnen en we hebben al onvoorziene extra kosten!

 

Links van 10 augustus 2014 tot 12 augustus 2014

dinsdag 12 augustus 2014 18:00 | nog geen reacties

A Diablo 3 Story: A Diablo 3 Story
TLDR: I made about 100 000 euro from Diablo 3 in exactly 1 year. Below I will tell you in great detail how.

Almost Perfect by W. E. Pete Peterson The Rise and Fall of WordPerfect Corporation
The book, Almost Perfect, was originally published by Prima Publishing in 1994. It is the story of the rise and fall of WordPerfect Corporation from my point of view. The book sold a little less than 10,000 copies and is now out of print. The copy published here is almost identical to my original manuscript and does not contain Prima's edits. In this version, I have corrected two factual errors, fixed five typos, deleted a few pages at the end, and added a final paragraph.

Polaroid Cube | polaroid.com
Introducing the Polaroid Cube lifestyle action camera—water resistant, shockproof, mountable and built to handle everything you can imagine. Packed with fun including 1080p HD video, 6MP photo, 124° wide angle lens, and built in battery that records up to 90 minutes.

First-person Hyperlapse Videos
We present a method for converting first-person videos, for example, captured with a helmet camera during activities such as rock climbing or bicycling, into hyperlapse videos: time-lapse videos with a smoothly moving camera.

The Fighter Who Stayed Too Long – MMA Fighting
Say you’re angry and depressed, impulsive and moody, aggressive and afraid. Say your friends don’t even recognize the person you’ve become, and you know they must be right, if only because they all say the same thing. But the person they remember seems like a flickering dream to you. You remember vague outlines of it, but the particulars are hazy at best. Say this is your life from here on out. What are you supposed to do with it? What if you’ve got 30 or 40 more years of this?

Elvire

dinsdag 12 augustus 2014 04:46 | 3 reacties

(Op verzoek, omdat er een en ander niet duidelijk was qua timing en foto’s.)

Elvire Marie De Belder wordt geboren op 23 januari 1868 in het huis van haar moeder, Jeanne De Belder, in de Hundelgemsesteenweg nummer 159 in Ledeberg. Haar geboorte wordt aangegeven door Pieter Frans Broeckaert, een eenendertigjarige “tapper” in Ledeberg.

preview_SCMS_PBK_1479.tif

Jeanne De Belder is 20 jaar oud en ongetrouwd. Elvire’s vader is de 19-jarige Jan Bourtscheidt, die uit Keulen naar Gent geëmigreerd is — geen idee wanneer of waarom, het enige dat we weten is dat zijn moeder, Christina Bourtscheidt, 24 was en “dienstmaagd” toen ze van hem beviel, zonder vader in zicht.

Elvire wordt gewettigd als Elvire Bourtscheidt als haar ouders op 19 februari 1868 trouwen.

Elvira Bourscheid 4Op 9 september 1887 is Elvire negentien jaar oud en bevalt ze van haar dochter Elza. Elvire is niet getrouwd, maar de geboorte wordt wel aangegeven door Elza’s vader, Pierre Gilliet, een vijfentwintigjarige tekenaar uit Ledeberg. Vijf maand later trouwen Pierre en Elvire, en wordt Elza Gilliet gewettigd.

Op 9 april 1890 wordt Jeanne Gilliet geboren, op 2 september 1892 Florent Oscar Gilliet (die al sterft op 20 oktober 1892), op 17 november 1894 Lucienne Louis Gilliet.

Pierre is ondertussen gaan werken als graveerder in de zaak van zijn vader, lithograaf Basile Gilliet; als die in 1890 sterft, neemt de 28-jarige Pierre de zaak over. Elvire verdient geld bij als naaister, en het gezin verhuist van Ledeberg naar het ouderlijk huis aan de Grote Huidevettershoek.

preview_SCMS_FO_7104.tif

Op 2 januari 1896 wordt Olga Gilliet geboren. Pierre is 33, Elvire 29, en de aangifte wordt gedaan door ene Oscar Myin, een 33-jarige handelsreiziger oorspronkelijk uit Dinant.

Het moet zijn dat er duidelijk een haar in de boter zit: Pierre Gilliet trekt naar de Rechtbank van Eerste Aanleg, die op 6 mei uitspraak doet. Naast de geboorte-akte van Olga Gilliet staat in kleine lettertjes:

Piere Constantin Gillietil est ordonné que l’acte ci-contre sera rectifié en ce sens que l’enfant y dénommée ne pourra porter le nom de Gilliet, qui n’est pas son père et à la famille duquel elle ne peut appartenir.

…en op 29 juli 1896 scheiden Elvire Bourtscheidt en Pierre Gilliet. Genoeg is genoeg, moet hij gezegd hebben, en ik ga niét met mijn voeten laten rammelen. Enfin, vermoed ik toch.

 

Op 17 oktober 1896 gaat Oscar Myin nog een aangifte doen:

un enfant sans vie du sexe féminin, sorti du sein de sa mère en sa demeure boulevard Frère Orban avant hier à midi et y décédée avant hier à trois heures du soir, fille de Pierre Constantin Gilliet, graveur et d’Elvire Marie Bourtscheidt, tailleuse, divorcée à Gant le 19 juillet dernier.

Zucht. Ook dat nog: een dochter die geen dag oud wordt. Geboren drie maand na hun scheiding, en anderhalf jaar na de geboorte van Olga, waarvan Pierre Gilliet de vader niet was.

Nog geen jaar na zijn scheiding, op 1 mei 1897, hertrouwt Pierre Gilliet met Juliana Vandenbossche, 33, stiefdochter van schilder Augustus Van Hecke.

Elvire blijft niet bij de pakken zitten: zij trouwt op 21 juli 1897 met, ahem ja, Oscar Myin, waarmee ze al een tijdje samenwoont op de Frère Orbanlaan. Oh ja, en ze was ook redelijk ver zwanger: minder dan een maand later, op 7 augustus 1897, wordt Yvonne Myin geboren.

Yvonne haalt haar eerste verjaardag niet: ze sterft op 17 april 1898.

Op 8 februari 1899 wordt Simonne Myin geboren, maar een jaar later is het weer triestig nieuws: Olga, och here vier jaar en een maand oud, overlijdt op 26 augustus 1900. Hoe ze overleden is, is niet zeker — de familie-overlevering is dat ze verdronken is in de meersen. Dat zou kunnen: in 1900 waren er in de buurt van Gent, zelfs aan de Zuid en dus op een steenworp van waar Pierre Gilliet woonde, nog altijd moerasachtige meersen.

We hebben thuis een schoentje, dat opnieuw volgens de overlevering één van de schoentjes zou geweest zijn die Olga aanhad toen ze verdronk.

Op het doodsprentje dat we hebben, staat er “Olga Myin”, maar in de overlijdensakte staat ze niet als Olga Myin, en ook niet als Olga Gilliet. Er staat “Olga Bourtscheidt”: de cirkel is een beetje rond, ze heeft net zoals haar moeder en haar grootvader de achternaam van haar moeder.

overl olga

De negentiende eeuw was voor veel mensen in Gent géén plezante eeuw — pak een verre nicht van Pierre Gilliet, Elvira Paulina Gilliet: op haar overlijdensakte staat lakoniek “fabriekwerkster, dood gevonden te Nijverheidsboulevard”, en het is pas later dat doordringt dat ze nog geen vijftien was — maar de gezinnen Gilliet-Bourtscheidt-Myin waren absoluut geen arbeiders: graveerders, vergulders, boekhandelaars.

En toch is het bij hen nóg niet gedaan met de miserie. Elvire heeft nog twee kinderen met Oscar Myin, maar ze moet ze allebei begraven: Paula wordt geboren op 26 juli 1902 en sterft drie weken later, Norbert wordt geboren op 13 februari 1905; hij sterft als hij vier en een half jaar is, op 20 juli 1909.

Ook de zoon van Pierre met zijn nieuwe vrouw, Julius Gilliet, sterft in mei 1898, net drie maanden oud.

Da’s dus bijeengeteld elf kinderen tussen 1887 en 1905, waarvan er in 1910 nog drie (mogelijks vier) in leven zijn. Van Elza Gilliet is geen spoor meer te vinden, ik vermoed dat ze overleden is niet zo lang na haar geboorte; blijft over: Jeanne Gilliet, die in 1915 trouwt met mijn overgrootvader, Maurice Vuijlsteke, Lucienne Gilliet, die trouwt met Jules Laureys, en Simonne Myin, die tot het einde van haar leven ongetrouwd zal blijven en tante Simonne zal zijn.

Ik heb er nog vage herinneringen aan, aan tante Simonne, en aan de ook ongetrouwde zus van Maurice Vuijlsteke, tante Joséphine: zij waren in mijn hoofd de oudst mogelijke mensen die er konden zijn — al waren ze eigenlijk maar ergens respectievelijk begin en eind de 70 toen ik ze kende, net voor ze stierven.

Elvire zag er op foto’s wel eens streng uit:

Elvira Bourscheid 2

…of op het griezelige af matriarchaal, zoals hier met van links naar rechts: mijn (wazige) overgrootmoeder Jeanne Gilliet, Oscar Myin gezeten met bolhoed, Simonne Myin, Maurice Vuijlsteke, Elvire Bourtscheidt (de enige die boomstil en dus haarscherp op de foto staat), en Lucienne Gilliet:

Jeanne Gilliet, Maurice Vuijlsteke, Oscar Myin, Simonne Myin, Elvire Bourtscheid, Lucienne Gilliet

…maar dan zijn er ook foto’s van haar met haar dochter en vooral met haar kleinzoon (mijn grootvader, die, ahem, trouwens ook maar drie maand na het huwelijk van zijn ouders geboren is). Hier moet ze net voorbij de 50 geweest zijn, ‘t is wat donker maar duidelijk een en al amusement, grootmoeder als koningin in de keuken, dochters Jeanne en Simonne en kleinzoon Arthur (die koperen ketels op het schap hebben we trouwens nog staan):

Arthur Vuijlsteke, Jeanne Gilliet, Elvire Bourtscheid, Simonne Myin

Of nog een paar jaar later, ergens in denk ik 1920, helemaal blinkend van trots (en ja, ze zit in een stoel die we ook nog staan hebben, ah ha! niets gaat verloren meneer mevrouw!) samen met mijn grootvader:

Elvire Bourtscheid, Arthur Vuijlsteke

Elvire Bourtscheidt sterft in 1946, 78 jaar en vier maanden oud. Ik heb één foto van een paar jaar voor haar dood, begin de jaren 1940, met haar kleinzoon André Laureys:

Elvire Bourtscheid, André Laureys

Oud, zeer zeker. Maar nog altijd indrukwekkend, vind ik.

RIP Robin Williams

dinsdag 12 augustus 2014 01:27 | nog geen reacties

Urgh, zo erg. En zelfmoord dan nog wel.

Voor altijd Mork, in mijn hoofd.

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338