Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Pagina 3 van 1231

Chocolate-chip not-quite mandelbrot

Dát was een raar deeg:

32242198503_abafd4bf77_b

Enorm plakkerig en de consistentie van mastiek. Zeer zeer vreemd.

Eén keer gebakken zag het er zo uit:

32242200483_a3699cc866_b

Dat in stukken gesneden zag er zo uit:

33015898696_a50650392b_b

En een tweede keer gebakken zag het er dan zo uit:

33015900616_e4f061321e_b

Ingrediënten:

  • 423 gram bloem
  • 1 koffielepel bakpoeder
  • 1/2 koffielepel zout
  • 3 grote eieren
  • 200 gram suiker
  • 240 ml olie
  • 1 koffielepel vanille-extract
  • 200 gram chocoladechips
  • suiker en kaneel

Werkwijze

  • Eieren en suiker kloppen tot ruban.
  • Olie en vanille toevoegen.
  • Bloem, zout en bakpoeder mengen

De rest gebeurt niet met een klopper, wegens de textuur dat het uiteindelijk wordt: geen enkele klopper of garde die dit overleeft. Een rubberen spatel met de hand, of een stevig K-stuk op langzaam met de Kitchenaid of Kenwood!

  • Oven voorverwarmen op 180°.
  • De helft van de bloem bij het ei doen en incorporeren.
  • De tweede helft bijdoen tot bijna helemaal opgenomen, en dan de chocolade erbij doen.
  • In drie worsten op een bakplaat rangschikken — “drop, spread an cajole the dough” zegt Dorie, en ze omschrijft het perfect. “It’s not a neat job and your logs won’t be pretty, but it doesn’t matter.”
  • Overstrooien met een mengeling van suiker en kaneelpoeder, naar smaak.
  • 20 minuten in de oven, omdraaien en nog eens een kwartier of twintig minuten, tot goudbruin en geel.
  • Uithalen, schuin snijden in schijven van een dikke centimeter, overstrooien met suiker en kaneelmengsel, en nog eens 10 minuten bakken.

Hey presto!

Uit Dorie’s Coookies.

Doe eens iets jaren 1990-achtig

Zelie kwam gisterenavond af met de vraag of ik iets jaren-90 zou kunnen maken in Powerpoint.

Ahem. Natuurlijk. Ik héb in de jaren 1990 dingen gemaakt in het echt, namelijk. Oh, maar wacht: het mocht natuurlijk niet zijn zoals ik het zou gedaan hebben toen, wegens te saai en te klassiek.

Het is iets in deze zin geworden.

Waarbij het grootste werk nog was dat dit zeer specifieke andere kleuren moest krijgen, en een tiled achtergrond moest worden:

Photoshop, ’t is een gemak als g’er mee overweg kunt.

 

Pijnlijk momentje: N-VA blijkt gewoon trado-partij

N-VA is geen partij zoals de andere partijen. Met ons wordt het anders. Verandering. Dat soort platitudes.

En dan constateren we allemaal samen dat er eigenlijk geen verschil is tussen N-VA en gelijk welke andere partij die aan de macht is: cumuleren, postjes, cynisch graaien, zoals het nieuwe modewoord het zegt.

Business as usual.

N-VA heeft 43 miljoen: goed nieuws voor Facebook

N-VA heeft 43 miljoen: goed nieuws voor Facebook – Sceptr

Maar hey, is dat niet hét belangrijkste punt van die partij, het anders-zijn? Vlaams zijn ze niet echt meer, na de Bocht van Bracke. En economie of werkgelegenheid of dergelijke, dat is het ook niet, na de vele “ja maar nee maar”-communicatie van Van Overtveldt.

Blijft over: anti-terrorisme, pro-veiligheid. Maar op die flank kan het natuurlijk nooit beter dan de échte, waar elke moslim er eentje teveel is, elke moskee verdacht en elke vluchteling een migrant een allochtoon een vreemde luis een terrorist is, die beter thuis blijft. Of, als hier zijn thuis is, die bij elk vermoeden beter buitengekieperd wordt, liefst door een ambtenaar.

En dus ja, dan wordt het echt pijnlijk als ze niet meer ander blijken te zijn. Dat ze, in de woorden van hun eigen ex-fractieleider, één van de traditionele partijen geworden zijn. .

Begin er maar eens aan, als pakweg zo’n Peter Dedecker. Daarnet in De Standaard (en N-VA kan niet eens meer uithalen met “de werkgever van Abou Jahjah”, ha), onder het kopje “N-VA speelt het cumul-spel ook mee”:

En de voorzitter zelf? Bart De Wever is burgemeester en partijvoorzitter, ook nog altijd kamerlid.

‘Je zal Bart niet in commissievergaderingen, maar je kan toch niet zeggen dat hij het volk niet vertegenwoordigt’, zegt Dedecker. ‘Bart Somers is net uitgeroepen tot de beste burgemeester ter wereld. Je kan toch bezwaarlijk zeggen dat hij geen uitstekend parlementslid is. Ik ben het vaak niet eens met Hans Bonte, maar de Vilvoordse burgemeester doet het toch ook goed in het parlement.’

Ik moest luidop lachen bij zoveel kul in amper een paragraaf.

“Je zal Bart niet in commissievergaderingen, maar je kan toch niet zeggen dat hij het volk niet vertegenwoordigt.” Inderdaad. Zuiver formeel is hij verkozen, ja. En hij spuit meningen en zo, waarvan hij zegt dat ze een volk vertegenwoordigen. Maar doet hij werk in de Kamer? Is hij daar een werkende volsvertegenwoordiger? Ik dacht niet, nee.

Vergelijk eens het parlementair werk van Somers met dat van De Wever?  Vergelijk eens het parlementair werk van Bonte met dat van De Wever?

Ik bespaar u de moeite: Somers en Bonte deden veel werk, De Wever deed géén wetgevend werk (nooit auteur of zelfs maar ondertekenaar van een hoofd-of opvolgend document, nooit rapporteur), stelde geen ekele schriftelijke vraag, deed geen enkele interpellatie, stelde noch in commissie noch in plenaire vergadering ook maar één mondelinge vraag.

Da’s gelijk zeggen “OK, je zal Bart De Wever niet zien op de vergaderingen van de architecten, maar maar je kan toch niet ontkennen dat hij een goede plantrekker is? En Frank Gehry is een fervente zeiler, en je kan toch bezwaarlijk zeggen dat hij geen uitstekende architect is?”

Stilleven met punaise

DANKUZEER, @filipwatteeuw!! 

Twee keer raden wat er vanmorgen op de Visserij gebeurde:

20170220_142534

Blijkt dat een binnenband maar 5 euro kost. Nog een chance.

(“Dankuzeer @filipwatteuw” in dezelfde zin als “Thanks, Obama“, uiteraard. Leve Watteeuw en al wie fietsen meer plaats geeft in de stad, met dit bijvoorbeeld als gevolg.)

Reclame!

Ik dacht, ik lees een artikel bij de New York Times (ooh, fancy!), en wat kom ik daar tegen:

Ik klik op een ander artikel en ik scroll naar beden, en kijk nu:

Is er iets waar vandaag speciaal de aandacht van moet afgetrokken worden? Of is dit normale kost? De link, trouwens, komt terecht op een pagina op de N-VA-website met de titel “De Verandering Werkt”. Waar drie dingen in de verf worden gezet, vermoedelijk die Werkende Verandering, denk ik dan:

Een groot blok “veiligheid” met cijfer en filmpje van Jambon, een even groot blok “terugkeerbeleid” met cijfer en filmpje van Francken, en dan helemaal onderaan in een mini-pagraafje “meer jobs en hogere lonen”. Begrijpelijk voor een partij die “niet gelooft in de maakbaarheid van de economie”, maar toch. Bijna grappig, bijna zielig. Willen maar niet kunnen.

“Maar ik wou dat ook hebben”

De laptop van Louis was weg. Verdwenen. Hij lag op het bureau in de living, maar toen was hij weg. Niemand die wist waarnaartoe, twee dagen aan een stuk. En toen kwam hij uit, op de kamer van Z, achter de deur weggestoken. “Maar ik wou ook een computer hebben”.

Zucht. Een nieuwe fase in het avontuur: een meisje van vijf dat ’s nachts stilletjes opstaat, en in het huis dingen neemt die ze ook graag wou hebben. Geen enkele schaar is veilig, gisteren lag er een hoopje geld (briefjes, Jan gekregen voor zijn verjaardag zaterdag), vanmorgen vond ik een bril van een kindje op school in haar boekentas… aaargh.

– Weet je dat dat niet mag?
– Ja.
– Zou jij graag hebben dat iemand jouw dingen meeneemt?
– Nee.
– Ga je het niet meer doen?
– Ik weet het niet.

Wij hebben vier kinderen — vier allemaal andere kinderen — dus ge zoudt denken dat we het ondertussen ook wel een beetje gezien zouden hebben. Wel: neen, dus. Er is een enorm verschil, zo blijkt, tussen “gewoon” stout zijn (of onoplettend, of ongehoorzaam, of ik-zou-ze-tegen-de-muur-willen-plakken-ambetant) en bewust stout zijn. Zo van “ik doe dit omdat als ik stout ben ik naar mijn mama mag”. Letterlijk zeggen hé, niet vermoeden of “misschien is het dat wel”.

En dan breekt uw hart, en dan moet ge keer op keer uitleggen dat dat niet kan, en dat wij haar ook graag zien, en dat we ze graag bij ons hebben zo lang het nodig is, en probeert ge op de één of andere manier duidelijk te maken dat wat wij ook doen of wat zij ook doet, dat niets gaat veranderen aan de situatie — maar dat gaat er niet in.

© CEphoto, Uwe Aranas

Vijf jaar: oud genoeg om iéts te snappen, te jong om het helemaal door te hebben.

En dus is het elke dag, élke dag, een gevecht. Wakker gemaakt worden ergens tussen 5 en 6 met gebonk en getier. Op onder en rond de matras kijken wat er eventueel ’s nachts is verzameld. Elke dag discussies over neen, we gaan niet met voetbalschoenen naar school en ja, we doen een trui aan en nee, we doen niet iemand anders onderbroek aan en honderd andere grote en kleine discussiepunten — ofwel begeleid met een hartverscheurend geween en “maar ik wil mijn mama”, ofwel met treiterend uitlachen.

Geen moment de rug mogen draaien, want dan zijn er plots dingen weg, staat de tv vol handafdrukken, is een tube tandpasta of een pot Nivea of een fles shampoo uitgeknepen, zijn er brieven gescheurd of verknipt, staat een boek plots volgekrabbeld. Geen moment de rug draaien, dat betekent ook dat er voortdurend iemand in dezelfde ruimte moet zijn: rustig op kamer spelen kan niet, met de blokken spelen of tekenen aan de keukentafel terwijl wij boven zijn kan ook niet.

En dan ook: van de ene seconde op de andere kan het overslaan. Het bloed vanonder de nagels halen om 7u21, een knuffel geven om 7u22, om 7u23 gekrijs omdat ze haar voetbalschoenen écht niet mag aandoen, om 7u30 nog een dikke knuffel (“Michel ik vind jou lief“), om 7u35 smijten met schoenen en weigeren om meer dan een t-shirt aan te doen. Of een hele dag braaf zijn, en van zodra we te veel laten blijken hoe fijn we dat vinden: plets, iets zo stout mogelijk doen. En nee, niet per ongeluk, maar bedoeld en bewust. Enfin, hoe bedoeld en bewust het kan zijn voor een vijfjarige, natuurlijk.

Maar het meest ergerlijke van al: van zodra dat er iemand bij komt die niét ons gezin is: een plaatje van voorbeeldig gedrag. En dan hebben wij er collectief al een dag, weekend, week, maand van het bovenstaande op zitten, en ja, dan lijken we al eens onredelijk boos als we voor de 883ste keer deze maand vragen om geen enorme hompen eten met de handen in het hoofd te proppen. Ja, soms met meer dan één tegelijk. Of zijn we niet altijd toonbeelden van ongelooflijke bezorgdheid, als negentien huilbuien op twintig even snel komen als ze gaan.

Nee, ’t is niet gemakkelijk. Het tandvlees, en hoe er op te zitten.

We roepen hulplijnen in, ge moogt zeker zijn. Want op ons eigen zal het niet zo lukken.

A tisket a tasket a brisket a basket

Brisket is hier niet te krijgen, als het niet op voorhand besteld wordt. Brisket is een stuk uit de borst van een koe, redelijk vet, met veel bindweefsel, zeer taai behalve als het lang op heeft gestaan.

Ik ging naar onze slager voor een waardig alternatief, en het is denk ik ongesneden stoofvlees geworden. In ieder geval was het duidelijk wat ik wou: draadjesvlees.

Twee kilo 300 gram, banaan voor schaal:

32821452052_486917e4f4_b

Dat een beetje ingesneden aan één kant en ingewreven met een mengeling van ongeveer gelijke hoeveelheden

  • gerookte paprika
  • gedroogde oregano
  • kaneel
  • gestampte komijn

geeft dit:

32161249983_e89d9c65c9_b

Dan in een pot gesmeten:

  • een stuk of drie laurierbladeren
  • een halve liter wildfond en een halve liter kiekenbouillon
  • drie blikken van 400 gram tomaten
  • 3 rode pepers en 3 gele pepers (zonder zaad maar voor de rest ongeschild)
  • een stuk of 6 chillipepers, zeer fijn gesneden
  • 3 rode ajuinen, in dunne schijfjes
  • een bussel fijngehakte verse koriander

en laten koken. Ondertussen het vlees in een zeer warme pan redelijk bruin afgebakken (dit is de niet-krokant, niet afgebakken bovenkant, voor de duidelijkheid):

32161251913_d654439a57_b

Veels uit de pan, pan gedeglaceerd met een liter of zo van het vocht van de pot met groensels, en dan alles samen in de groenselpot, en laten sudderen:

32161253323_3b9da52b4d_b

Een uur of zes later het vlees eruitgehaald, en even aangeraakt met een vork. Meer dan aanraken was niet nodig om dit te laten gebeuren:

32594859940_c1ff5022bf_b

Dat weer in de pot, beetje bijkruiden met pimen d’espelette en zout, en hopla: pulled beef brisket chilli!

32594862440_eff0bd79b3_b

Ik heb geen foto’s meer gemaakt, maar er kwam nog rodebonenpasta bij met chilli en look, en zure room, en guacamole, en yoghurt, en zachte warme tortilla’s.

Ayep, topgerecht.

rip dick bruna

nijntje

Links van 14 februari 2017 tot 16 februari 2017

Is het nieuwe rijexamen moeilijker? Onze man met 33 jaar rij… – Het Nieuwsblad
Binnenkort wordt het rijexamen een stuk moeilijker en zal onder meer het lot bepalen welke van de zes manoeuvres je voortaan zal moeten uitvoeren. En dat maakte onze man met 33 jaar rijervaring nieuwsgierig. “ Ik leg 35.000 kilometer per jaar af en ben – op die omvergereden brievenbus en een deuk in een lantaarnpaal na – al jaren volkomen ongevalvrij. Voor mij wordt het examen een fluitje van een cent.”

‘Partijtop N-VA lijkt vadsigheid niet meer te zien’ | De Tijd
‘De par­tij­top lijkt de vad­sig­heid zelfs niet meer te zien, laat staan dat ze er een pro­bleem mee heeft. Dit is een schan­de’, valt te horen. Brac­ke heeft de par­tij echt wel in ver­le­gen­heid ge­bracht.

Hij die goud in lood verandert – De Standaard
Siegfried Bracke denkt wel vaker met alles weg te komen. Zo nam hij in 2010 enkel politiek verlof bij de VRT. Het weerhield hem er niet van om vernietigend uit te halen naar de openbare omroep. Uiteindelijk zag hij zelf in dat het decenter was om definitief afscheid te nemen. Als onbetaald werknemer van de VRT was hij ondertussen al lid van de adviesraad van Telenet. Als Kamervoorzitter zag hij er evenmin graten in mediatraining te geven aan journalisten van VTM, voor hem de ‘nieuwe openbare omroep’. Zijn cursus telt nu een fonkelnieuwe case.

N-VA Gent stelt aanduiding lijsttrekker uit – HLN.be
MBWAHAHAHAHA. "De Gentse N-VA gaat de aanduiding van haar lijsttrekker voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2018 nog even uitstellen. Dat valt binnen de afdeling te horen na de storm waarin fractieleider Siegfried Bracke zichzelf en de partij heeft gemanoeuvreerd."

dataviz.tools
a curated guide to the best tools, resources and technologies for data visualization

Nog één keer Bracke, om het af te leren

Die dag, in De Morgen, Siegfried Bracke:

“Het beeld ontstond dat ik een graaier ben. Dat klopt niet, en dat zal ook nooit zo zijn. Geld is iets wat me nooit heeft bezig gehouden.”

En nog:

Wat verdient u in totaal?
“Geloof het of niet: ik zou het begot niet weten. Als Kamervoorzitter weet ik dat er 20 procent van mijn wedde is afgegaan. Voor de rest heb ik het bedrag pas na de eerste maand zien verschijnen. Men zal het niet meer geloven, maar ik ben echt niet met geld bezig. Ik weet het gewoonweg niet.”

Die namiddag, in het parlement, en wat later op Twitter, Villa Politici, gestart door Bracke zelf nota bene:

The chickens come home to roost. Ha. Ha. Ha.

C4yrQ3SWYAAc5zL

Deze was ook wel grappig, in De Morgen op 13 februari 2017:

Hoeveel ik precies door Telenet word betaald, daar heeft niemand zaken mee. Maar vindt u het onlogisch dat men in die sector een beroep doet op mijn expertise en dat daar een vergoeding tegenover staat?” De woordvoerster van Telenet bevestigt dat Siegfried Bracke af en toe geraadpleegd wordt als consultant. “Ik zal u een indicatie geven”, zegt Bracke. “Ik verdien bij Telenet minder dan ik verdien als lid van de Gentse gemeenteraad. Daar krijg ik per zitting tussen 160 en 205 euro.

(Het was 12.000 euro per jaar om niets te doen, en 2000 euro per advies, bleek een dag later. Voeg ik er aan toe als ik dit binnen enkele jaren nog eens zou tegenkomen en al helemaal vergeten zou zijn wie die gekke Sieg ook al weer was.)

Hoist with his own petard

Ik ben onredelijk blij dat Siegfried “Muskatnuss” Bracke tegen de lamp loopt. Onredelijk blij. Akelige kerel.

petard.png

Vlaanderen heeft het voor sympathieke underdogs. Pedanterige arrogantie, zo blijkt, wordt niet hard gesmaakt door de gemiddelde Vlaming. En kazakkendraaiers (poenscheppers of niet) worden ook niet zo hard geapprecieerd.

Hoe jammer nou.

Links van 11 februari 2017 tot 14 februari 2017

Kabaal in Cumulistan: ‘30.000 euro brut per maand. Corrigeer me, Siegfried, als ik er veel naast zit’ – Express [NL]
Voeg daarbij nog een betaald zitje als lid van de adviesraad van Telenet, en ik kom op een ruwe schatting uit van 30.000 euro brut per maand. Corrigeer me, Siegfried, als ik er veel naast zit. Om dat deftig boekhoudkundig te verwerken (en uiteraard om minder belastingen te betalen), passeert een en ander via de bvba Archimedes, waaruit Bracke en echtgenote zich “onbezoldigd” laten uitkeren aan het 25%-tarief (u houdt als loontrekkende hooguit de helft over).

De dubbele pet van Siegfried Bracke – Apache
Terwijl Siegfried Bracke (N-VA) de wind van voren krijgt omdat hij niet wil vertellen hoeveel hij “privé” bijverdient als adviseur bij Telenet, lijkt niemand de inhoudelijke vraag op tafel te leggen: is het opportuun om als Kamervoorzitter doorlopend van leer te trekken tegen de openbare omroep en tegelijk bij te klussen voor een bedrijf dat hoofdaandeelhouder is van de concurrerende zenders VIER en VIJF?

Linguists have been discussing “Shit Gibbon.” I argue it’s not entirely about gibbons. — Language Jones
I argue that the rule for making a novel insult of this type is a single syllable expletive (e.g., dick, cock, douche, cunt, slut, fart, splunk, splooge, piss, jizz, vag, fuck, etc.) plus a trochee. A trochee, as a reminder, is a word that's two syllables with stress on the first. Examples are puffin, womble, trumpet, biscuit, waffle, weasel, and of course, gibbon.

Sex and Gender in the Victorian Era – The Atlantic
For the Victorians, the situation was much more fluid. A woman’s romantic interest in another woman could be seen as excellent preparation for marriage. Though sex between men was a criminal offense (in Britain, lesbianism was invisible before the law), there was, as yet, hardly a homosexual identity defined by same-sex desire. Until the early 1950s, a man could have sex with another man without thinking himself in any respect “abnormal”—as long as he steered clear of the feminine dress or behavior that marked a so-called pouf or queen. To pry off the Benson roof is to ask the question: What was it like to live before and during the invention of modern sexuality?

‘Trump wijst illegalen uit, net zoals wij’ | De Tijd
Staats­se­cre­ta­ris voor Asiel en Mi­gra­tie Theo Fran­c­ken (N-VA) krijgt het op zijn heu­pen van de ‘hys­te­ri­sche’ kri­tiek op de nieu­we Ame­ri­kaan­se pre­si­dent Do­nald Trump. ‘Hij heeft veel be­lof­tes ge­maakt en hij pro­beert die nu uit te voe­ren. Blijk­baar is dat schrik­ken voor som­mi­ge men­sen.’

Starship Troopers

Ik ben zonder veel voorkennis naar Robocop gegaan in de cinema, en zonder enige voorkennis naar Starship Troopers, ook in de cinema.

Ik heb van alletwee enorm genoten.

En ’t is waar wat Mike en Jay zeggen: ge moet écht Starship Troopers zien. Uitstekende film. En hij blijft overeind, zelfs 20 jaar na datum.

The Young Pope

Ik heb het grootste deel van zaterdag en zaterdagnacht doorgebracht met The Young Pope.

Maar wat een ongelooflijk prachtige serie.

TYP103_112415_GF0009

De Amerikaan Lenny Belardo is tot paus verkozen. Hij is jong, hij ziet er (haja) als Jude Law uit, hij twijfelt aan zijn geloof, en hij zit met zware issues rond zijn jeugd wegens door zijn ouders achtergelaten in een weeshuis aan acht jaar.

Hij is het geworden omdat het conclaaf geef flauw idee had waar hij voor stond, behalve dat hij jong was en dus ongetwijfeld te sturen, en een mooi compromis tussen conservatieven en vernieuwers, en bovendien een mooi gezicht om op de souvenirs te zetten.

Dat draait dus niet zo uit. Het begint bij zijn keuze van pausennaam: Pius XIII (lees vooral na hoe Pius XII was om een idee te krijgen), en het wordt snel duidelijk dat het niet business as usual zal zijn. En dan gaat het niet over zijn roken als een Turk, of zijn eis om de dag te beginnen met een Cherry Coke Zero. Nee: hij heeft een volledig eigen visie op wat de Kerk zou moeten zijn. En die is ultra-conservatief.

Denk géén homoseksuelen in de clerus, geen abortus, geen echtscheidingen, geen euthanasie. Geen publieke verschijningen of afbeeldingen of foto’s van de paus. Geen interviews. Geen reizen.

Zijn twee surrogaatouders zijn ook in het Vaticaan: Sister Mary, die hem opvoedde in het weeshuis, en zijn mentor kardinaal Michael Spencer, ex-aartsbisschop van New York.

Acteerprestaties: faramineus goed. Ik weet niet waar te beginnen: Silvio Orlando (Voiello, de macht achter de schermen) is even magistraal als Diane Keaton (Sister Mary) als Javier Cámara (ceremoniemeester en later pedofielenjager) als James Cromwell (kardinaal Spencer) als uiteraard Jude Law, die laveert tussen absolute zekerheid en enorme twijfel. En tussen Pius XIII en Lenny Belardo.

Het ziet er ook ongelooflijk uit. Onvergetelijke beelden, statig camerawerk, magistrale regie. En soundtrack!

En bekijk vooral geen trailers of zo. Ik heb daarnet de officiële trailer gezien nadat ik de serie gezien heb, en maar goed ook: die trailer bestaat uit beelden die er inderdaad in zitten, maar geven op geen enkele manier weer waar het over gaat. En slagen er in om stapels te spoileren.

De vrouw van Caesar

Zie nu:

tombalthazar

Ik vind het spijtig, maar hey. De reden waarom is duidelijk en begrijpbaar:

Niet omdat ik een ernstige fout gemaakt heb of schuld zou moeten bekennen, maar omdat ik de toekomst van een progressief Gent niet wil laten verlammen door maanden van schandalen en opgeklopte discussies over vergoedingen.

Het is de klootzakken niet gegund, maanden insinuaties en vuilspuiterij. Ze zullen iets anders moeten zoeken.

En nu? Elke Decruynaere, dan maar, als burgemeester?

« Oudere berichten Nieuwere berichten »

© 2017 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑