Niet heftig

maandag 29 september 2014 21:09 | 5 reacties

Als er een auto in uw voorgevel rijdt, en daarbij net uw kat gemist heeft die op de vensterbank zat, dan is dat een geluk bij een ongeluk. Dat is niet “heftig”.

Als de kuisvrouw van de buren haar eerste marathon op vier uur en veertig minuten afgewerkt heeft, dan is dat een fantastische prestatie. Niet “heftig”.

Als een kindje van elf op de één of andere manier een betere cover van ‘Hurt’ dan Johnny Cash zingt, dan is dat ongelooflijk. Niet “heftig”.

Als Leonardo Di Caprio vervriest in Titanic omdat hij maar in het water bleef trappelen in plaats van minstens voor de helft op een drijvende deur te gaan liggen, dan is dat triestig of tragisch, eventueel niet echt slim of naar eigen persoonlijke inschatting belachelijk dan wel achterlijk. Écht niet “heftig”.

Er zijn andere woorden dan “heftig” om de ontdekking van een volledig skelet van een Giganotosaurus te omschrijven. Of de geboorte van een eerste kind. Of die keer dat uw kat een salamander had opgevreten. Of dat er een floater in het toilet bleef liggen. Of dat er een nieuwe versie van een merk telefoon uit is. Of dat de spaghetti op is. Of, eigenlijk, om het even wat.

Stop trying to make it happen, Hollanders en Vlaamse mediahoeren. Ge hebt ons het woord energie al afgepakt en vervangen door enerZHIE, en nu dit.

Is dan echt niets meer heilig?

Links van 19 september 2014 tot 28 september 2014

zondag 28 september 2014 22:00 | nog geen reacties

The myth of religious violence | Karen Armstrong | World news | The Guardian
The popular belief that religion is the cause of the world’s bloodiest conflicts is central to our modern conviction that faith and politics should never mix. But the messy history of their separation suggests it was never so simple

Yahoo killing off Yahoo after 20 years of hierarchical organization | Ars Technica
The Yahoo Directory will be retired at the end of the year.

Mongolia dinosaur fossils: Oyungerel Tsevedvamba fights poaching of stolen paleontological specimens.
Oyungerel Tsedevdamba is minister of culture, sports, and tourism for Mongolia. She is also president of the Democratic Women’s Union of Mongolia and an adviser on human rights to Mongolian president Tsakhiagiin Elbegdorj. She has studied at Stanford University and at Yale University. Though illegal for more than a century, looting Mongolian dinosaur fossils was commonplace—until Tsedevdamba stepped in.

(146) Interesting read – The Good Ones – Quora
From its early days the big question about this site has been "can an almost unlimited supply of SiliconValley cash and hype turn a mediocre idea into a success?" The question certainly needs to be addressed again now that Quora has made yet another desperate business model pivot into a blogging platform.Before that Quora was going to be a Pinterest knock-off. Before that it was going to be a Q&A site to compete with Wikipedia. There have been one or two other lesser pivots that I have lost track of since 2009, but you get the picture. This executive team is clueless. It's really been no secret in the Valley that Quora's been a slow motion train wreck since pretty much 2010.

Errata Security: The shockingly obsolete code of bash
One of the problems with bash is that it's simply obsolete code. We have modern objective standards about code quality, and bash doesn't meet those standards. In this post, I'm going to review the code, starting with the function that is at the heart of the #shellshock bug, initialize_shell_variables().

BBC News – India’s Mars mission: Picture that spoke 1,000 words
When the crowded command control room of India's Mars mission exploded into applause after it successfully put a satellite into orbit around the Red Planet, photographer Manjunath Kiran of the AFP news agency clicked this remarkable image of scientists congratulating each other.

Anthony Bourdain Has Become The Future Of Cable News, And He Couldn’t Care Less | Fast Company | Business + Innovation
A meal out with Bourdain typically involves three things. There will be engaging conversation, possibly touching on such subjects as the essays of Michel de Montaigne, 1920s surrealist films, and mixed-martial-arts combat. There will be booze, although perhaps in more modest quantities than his reputation suggests. And there will be food–some strange, all carefully prepared, and a certain amount involving animal innards that seem better suited to ninth-grade biology class than the dinner table.

Aral Balkan — Ello, goodbye.
When you take venture capital, it is not a matter of if you’re going to sell your users, you already have. It’s called an exit plan. And no investor will give you venture capital without one. In the myopic and upside-down world of venture capital, exits precede the building of the actual thing itself. It would be a comedy if the repercussions of this toxic system were not so tragic.

Internet Trolls Are Narcissists, Psychopaths, and Sadists | Psychology Today
"… the associations between sadism and GAIT (Global Assessment of Internet Trolling) scores were so strong that it might be said that online trolls are prototypical everyday sadists."

Should Airplanes Be Flying Themselves? | Vanity Fair
Airline pilots were once the heroes of the skies. Today, in the quest for safety, airplanes are meant to largely fly themselves. Which is why the 2009 crash of Air France Flight 447, which killed 228 people, remains so perplexing and significant. William Langewiesche explores how a series of small errors turned a state-of-the-art cockpit into a death trap.

Sinquefield Cup: One of the most amazing feats in chess history just happened, and no one noticed.
FIDE is, by all accounts, comically corrupt, in the vein of other fishy global sporting bodies like FIFA and the IOC. Its Russian president, Kirsan Ilyumzhinov, who has hunkered in office for nearly two decades now, was once abducted by a group of space aliens dressed in yellow costumes who transported him to a faraway star. Though I am relying here on Ilyumzhinov’s personal attestations, I have no reason to doubt him, as this is something about which he has spoken quite extensively. He is of the firm belief that chess was invented by extraterrestrials, and further “insists that there is ‘some kind of code’ in chess, evidence for which he finds in the fact that there are 64 squares on the chessboard and 64 codons in human DNA.”

Trouw, en dan weer normaal

zondag 28 september 2014 21:47 | nog geen reacties

Hoboy, wat was mij dat jong. We zijn naar een trouwfeest geweest, en het was zes uur toen we in ons bed lagen. Ik weet niet zeer goed hoe ik het daar uitgehouden heb: het moment dat we naar huis gingen was het van total system shutdown, en dat is pas weer in orde gekomen ergens in de loop van deze namiddag.

Maar ‘t was wel wijs, en al. Dat van die kermis en die geseling dus.

Voor Sandra was het wat minder: zij heeft een uur of twee in bed kunnen liggen, en dan moest ze met Jan op baan, naar balcontroletraining — waar hij een bal zó hard tegen zijn arm gekregen heeft, dat het linea recta dokter van wacht en van daar linea recta hospitaal en röntgenfoto’s was. Gelukkig niets gebroken, en dus kon hij (weliswaar met een zeer pijnlijke arm) alsnog naar AA Gent – Lokeren gaan kijken.

Ahem, eens kijken wat er op het programma van mijn boeiend leven staat voor volgende week. Werk, thuis, slapen, werk, vergadering, slapen, werk, thuis, slapen, werk, les, slapen, werk, thuis, slapen. En dan is het weer weekend. Les jours se suivent et se ressemblent.

Reculer pour mieux sauter

zaterdag 27 september 2014 17:47 | nog geen reacties

Deel 1 en deel 2 van trouw gedaan (deel 2 ergens in de helft naar huis geslonken, de rug wou niet meer mee). Maar zometeen deel 3, en dat we gaan zien wat we gaan zien.

Kookgedoe

vrijdag 26 september 2014 15:14 | 3 reacties

Ik zie dat ik vorige week niet had gezegd wat we gekookt hadden. Bij deze dan maar!

Vorige week was het voorgerecht kaas met tomaat en sla. ‘t Is te zeggen: geconfijte tomaat met look en basilicum, een gedraaid koekachtig dingetje met zwarte olijf erop, en ijs van Parmezaanse kaas:

Ijs van parmezaan, dat smaakt dus gelijk kaaskoekjes, maar dan koud en vochtig. En in combinatie met die nog lauwe tomaten en de frisse sla, en het koekje eronder van plat bladerdeeg (tussen twee plateaus gebakken): uitstekend.

Hoofdgerecht was filet van konijn in een korst van panko, witte en zwarte sesam, met een groentenbrochette en een overheerlijke saus van banyulswijn. En gebakkene patatten.

En het dessert was bijna onfotografeerbaar, maar bijzonder zeer lekker: gemarineerde rode vruchten met citroenverbena in een bad van champagne en met bovenop passoã-champagne-granité:

Niets ingewikkelds, dus, maar wel zeer lekker. We waren gewaarschuwd dat het met de week moeilijker zou worden, maar daar was gisteren nog zo enorm veel van te merken, want ‘t was weer gemakkelijk, ha!

Voorgerecht was knippety plakkety vlees, ‘t is te zeggen, carpaccio. Da’s dus gewoon vlees in de diepvries en dan in schijven snijden en klaar, maar omdat wat vlees met  wat olie en peper en zout zo, euh, basic is, kwam er nog wat garnituur op: parmezaan, pijnboompitten, gepelde zongedroogde tomaten (een gemak, die velletjes zijn soms lastig), rucola, zwarte olijven, en wat degelijke balsamicoazijn en -crème:

Hoofdgerecht was wijs om maken: een half speenvarken, en dan kuisen en doen, laten weken in koud water om er een beetje de pekelsmaak uit te krijgen, mosterd en peper op doen, afbakken:

Een mandje gemaakt van filodeeg, allemaal groenten geblancheerd en gebakken en in het mandje gesmeten (grote verse erwten die precies dezelfde grootte hadden als bolletjes wortel, leutig), aardappelen gebakken en aan de top uitgehold om peterseliecrème in te spuiten, hey presto:

Dessert was een variatie op dat van vorige week: een ijsgekoeld soepje van rood fruit (aardbeien, appelsiensap, suiker, limoensap en -zeste, cava), met yoghurtsorbet, basilicum, limoen en amandelnougatine:

Ik weet nu wel zeker dat ik eens een pot glucosesiroop ga kopen: dat maakt véél aangenamer scheppende sorbet dan met alleen suiker.

 

 

Auw, auw

donderdag 25 september 2014 22:34 | nog geen reacties

Vanmorgen vergadering, dat was allemaal geen probleem. Vanmiddag vergadering, dat was ook geen probleem.

Behalve dat het een slechte plaats in de trein was en dan over en weer te stappen was door zowat heel Antwerpen, vergaderen op eeen slechte stoel, en terug rijden met een slechte plaats in de trein, en dan kookles, met als highlight twee loodzware ketels fond zeven.

Ik ga nu even doodvallen in de zetel. En morgen een dag vrijaf pakken om te recupereren.

Uuuuugh.

Auw

woensdag 24 september 2014 22:52 | 6 reacties

Alles doet pijn!

Alles!

Maar vandaag specifiek: mijn knie! Ik ben verdomme met mijn voet blijven haperen aan de vloer en dan met mijn knie omgedraaid en tegen uitgerekend de muur gebotst en het doet pijjjjnnnn.

En morgen moet ik te voet de helft van bloederige Antwerpen door stappen, gedomme. Aaargh.

The Tour of Life

dinsdag 23 september 2014 20:04 | nog geen reacties

Ik zat te denken over een woordspeling op Kate Bush en bouche bée, en zelfs al ben ik er dan uiteindelijk toch maar van afgestapt: het is me toch wat, mevrouw Bush op 21 jaar:

ALL TICKETS FOR ALL DATES HAVE NOW SOLD OUT, zegt de website al maanden aan een stuk, maar als hij dat niet had gezegd een paar maand geleden, dan had ik een ticket gekocht om er naar te gaan luisteren, naar haar laatste ding.

Magisch, Kate Bush.

Gelezen: Gardens of the Moon

maandag 22 september 2014 21:33 | nog geen reacties

Gardens of the MoonVijf jaar geleden zei ik “note to self: dingend herlezen” over de Malazan-boeken. Ik heb dat toen niet meteen gedaan, omdat de reeks nog niet af was.

Niet dat ze nu wel af is, het is zo’n grote wereld dat er stof voor een bibliotheek boeken is, maar toch: Erikson’s Malazan Book of the Fallen, dié reeks is ondertussen met het tiende boek, The Crippled God in 2011, wel afgelopen.

Toen ik las dat er een fictionary voor George R.R. Martin uitkwam, moest ik er aan denken dat er voor Malazan al een hele reeks bestond, en toen zag ik dus dat dat tiende boek al een tijd uit was, en hey, besluit genomen.

En zo is het eerste boek uit, Gardens of the Moon. Een boek dat niet meer in medias res kon beginnen als het een vtm-journalist was die op de lopende band van een worstenfabriek gedumpt werd: er is een rijk, er is een keizer die afgezet is, er is een nieuwe keizerin, er zijn legers, er zijn anciens in dat leger, er is tovenarij, er zijn allerlei rassen, er is geschiedenis men kan niet meer, er zijn goden en ascendanten, er zijn voorspellingen, er is… aargh.

Erikson zegt in zijn inleiding bij de heruitgave dat hij even gespeeld had met de gedachte een échte inleiding te schrijven om het allemaal wat duidelijker te maken, maar het dan uiteindelijk toch maar niet gedaan heeft: mensen die Gardens of the Moon lezen, zijn er ofwel meteen wég van, ofwel lopen ze er meteen van weg.

Ik ben van de eerste soort, dus duidelijk. Géén boek om diagonaal te lezen, maar wel om van te genieten.

Korte inhoud geven is onbegonnen werk — wie graag Joe Abercrombie leest, wie graag Song of Ice and Fire leest, wie graag puzzelt tijdens het lezen: denk geen seconde na, en begin aan Gardens of the Moon. Na een paar hoofdstukken wordt wel duidelijk of het uw ding is, en als het uw ding is: na de 768 bladzijden van het eerste boek zijn er nog 10.379 bladzijden vervolg.

[van op Boeggn]

Nexus 7 kapot

zondag 21 september 2014 11:52 | 2 reacties

Andermaal finaal kapot, Jan zijn Nexus 7.

Het was begonnen met om de vijf voet “Google Kiosk is gestopt”. En dan wou geen enkele app nog starten “[naam van app] is getopt”. Updates geprobeerd, apps proberen desinstalleren en herinstalleren, geen resultaat. Uiteindelijk factory reset gedaan, tot in opstartscherm geraakt, verbonden met draadloos netwerk, en dan bij het aanmelden bij Google: “Unfortunaly, Google Account manager has stopped” en zwart scherm. Herstarten en niet aanmelden bij Google: “Unfortunately, Setup Wizard has stopped”.

Zucht.

Root toolkit, dus maar. Om alles weer terug te zetten zoals het was.

root

Want op orthodoxe manieren lukt het niet. Dedju.

Gênante situaties

zaterdag 20 september 2014 22:46 | 4 reacties

Hoe zegt ge aan iemand die er van overtuigd is dat hij een uitstekende fotograaf is, dat hij eigenlijk slechte prutsfoto na slechte prutsfoto maakt? Of aan iemand die denkt dat hij goed bezig is, dat hij eigenlijk niét goed bezig is?

Hoe vervelend is het voor iemand die zeker is dat hij een uitstekende leider is, want altijd al leider geweest bij de scouts, om te constateren dat hij eigenlijk helemaal niét kan leiden als “komaan jongens, stil zijn” niet helpt om volwassen mensen bij de les te houden?

Hoe erg zou een persoon die denkt macht te hebben (een studiemeester, een politieagent, een grote baas ergens) het vinden om te merken dat zijn macht buiten zijn functie in het niets verdwijnt, en dat wat hij dacht respect te zijn eigenlijk niet meer dan angst is?

Hoe groot zouden sommige van die mensen zijn die zich op het internet achter pseudoniemen verschuilen, als ze met naam en toenaam zouden moeten tekenen?

Als mensen die u doodernstig zeggen dat er in hun tijd in hun klas gelukkig niemand gepest werd, en dat het toch erg is dat er tegenwoordig kinderen gepest worden op school, zouden te horen krijgen dat zij de meest gore klootzakken onder de pesters waren, die dertig of meer jaar geleden elke dag een levende hel maakten voor anderen — hoe zouden ze daar op reageren?

*
*     *

Soms denk ik dat de meeste mensen zichzelf een wereld opgebouwd hebben, waar alles min of meer klopt, en niets nog echt in vraag gesteld mag worden. Want als dat dan wel gebeurt, en er komen hier en daar wat barsten in de voegen, zou alles wel eens in elkaar kunnen storten.

Zoals die keer dat ik met mutatis mutandis iemand op café zat die een opgedreven sportauto met radardetector had, en blééf volhouden dat hij nog nooit sneller dan de toegelaten snelheid had gereden, meer nog, dat hij niemand kende die ooit sneller dan de toegelaten snelheid had gereden.

Of die keer met de amateurfotograaf die zichzelf de maat van alle dingen voelde. Of de leraar die écht verkeerd bezig was. Of de ex-scoutsleider die in tranen uitbarstte omdat mensen hem niet genoeg aandacht gaven naar zijn goesting. Of die talloze keren dat bleek dat de cursus “sarcastisch doen tegen gewone mensen” van studiemeesters en politieagenten niet pakte. Of de grote baas die dacht dat roepen tegen zijn personeel een goed idee was. Of de degoutanteriken in de reacties overal.

Of die mens die zei dat hij het ver-schrik-ke-lijk zou vinden als hij zou horen dat zijn zoon of dochter iemand anders zou pesten op school. Dertig of meer jaar nadat we in dezelfde klas hadden gezeten.

Japanese Maple

vrijdag 19 september 2014 09:49 | nog geen reacties

Clive James is bijna dood. Ik kan dat moeilijk bevatten: Clive James is in mijn hoofd even onsterfelijk als Stephen Fry en Tom Waits.

Hij schreef een gedicht over zijn sterven, en ik daag u uit om er met droge ogen door te raken.

Japanese Maple

Your death, near now, is of an easy sort.
So slow a fading out brings no real pain.
Breath growing short
Is just uncomfortable. You feel the drain
Of energy, but thought and sight remain:

Enhanced, in fact. When did you ever see
So much sweet beauty as when fine rain falls
On that small tree
And saturates your brick back garden walls,
So many Amber Rooms and mirror halls?

Ever more lavish as the dusk descends
This glistening illuminates the air.
It never ends.
Whenever the rain comes it will be there,
Beyond my time, but now I take my share.

My daughter’s choice, the maple tree is new.
Come autumn and its leaves will turn to flame.
What I must do
Is live to see that. That will end the game
For me, though life continues all the same:

Filling the double doors to bathe my eyes,
A final flood of colors will live on
As my mind dies,
Burned by my vision of a world that shone
So brightly at the last, and then was gone.

Kindle Voyage

donderdag 18 september 2014 23:55 | 9 reacties

Er zijn weinig brands waar ik zo in geloof als in Amazon. Als zij zeggen dat de nieuwe Kindle, de Kindle Voyage, de beste Kindle ooit is, dan koop ik die bijna met mijn ogen dicht.

Shockingly good, zei The Verge, en dat sterkt mij in mijn overtuiging dat ik een goeie koop gedaan heb. Maar zoals ik zei: ik vertrouw Amazon.

Het ding is van rand tot rand plat — dus geen “ingezakt” scherm met een verhoogde rand meer — en het is een beetje minder dik en een beetje lichter. Daar lig ik niet zo hard wakker van, al zal het heel handig zijn met de nieuwe pagina-in-pagina-navigatie die er sinds de software update recent in zit.

De verlichting is verbeterd, in die zin dat ze helderder kan zijn, en dat ze zeer geleidelijk donkerder kan worden in het donker (f.lux-gewijs, voor de mensen die daar aan zijn). Dat is fijn, maar niet essentieel.

Kindle Voyage

Maar! Het scherm heeft een resolutie van 300 dpi. Dat is een psychologische grens, waar ik al van droom sinds 1998, toen Jakob “ja, dié Jakob” Nielsen het er in zijn typische stijl over had: Electronic Books, a Bad Idea. Kort gezegd: boeken lezen op scherm zal de moeite niet waard zijn zo lang de ervaring niet even goed is als op papier. Vanaf de Kindle 2 was de ervaring van het lezen zelf (met één hand bladeren, veel lichter, zoekmogelijkheden, etc.) al genoeg de moeite waar om zelfs met een minder goed scherm beter te zijn dan papieren boeken.

Nu is de inhoud van de pagina zelf van even goede kwaliteit als de boeken op papier. Magisch. De volgende stap is kleur, trouwens, en geen flauw idee hoe lang dat nog zal duren.

…En wat me nog het meest van al overtuigd heeft: de terugkeer van de navigatieknoppen. In de laatste Kindles waren die verdwenen ten voordele van met uw vingers duwen op het scherm: ergens in de rechtse 3/4 om vooruit te gaan, ergens in het linkse 1/4 om achteruit te gaan (of links / rechts swipen, voor de amateurs). Ik heb al altijd een gemis gevonden: kunnen lezen zonder mijn handen te moeten bewegen, zelfs met handschoenen aan, was machtig gemakkelijk. Met mijn meest recente Kindle moest ik in de winter bladeren met mijn neus.

Binnenkort dus niet meer. Leve de Kindle Voyage! Ergens begin oktober heb ik een nieuwe Kindle, en kan ik iemand anders in het gezin blij maken met een Kindle Paperwhite, waar ik ook al machtig content van was.

Ik heb er trouwens zo’n origami case bij gekocht, en dat ziet er ook wel wijs uit:

Fishing expedition

woensdag 17 september 2014 22:30 | 3 reacties

Hoera, ‘t is weer van dat: zoeken en ploeteren in parochieregisters. In parochieregisters in de buurt van Aalter, Ursel, Bellem, Zomergem, Knesselare, met generaties De Vliegers en De Loofs en Sierensen: tientallen! van! die! mensen! per! generatie!

Ik was eigenlijk eerst niet van plan om al die mensen op te zoeken, maar als mijn enige aanknopingspunt naar een voorouder dit is:

Doop Petronelle De Vlieger (1769)

…waar ik door weet dat ik een Joannes De Vlieger nodig heb, de vader van Petronella De Vlieger — en dat er in bloederige Ursel alleen al zés Jan De Vliegers geboren zijn die qua leeftijd min of meer in aanmerking zouden kunnen komen voor het ouderschap, dan zit er niet veel anders op dan alle De Vliegers af te gaan in een periode van pakweg 100 jaar, en te zien wie wie is.

Soms valt dat dan mee, om te lezen, zoals deze (“baptisavi Petronillam De Vlieger, filiaml Joannis et Petronillae De Moll”):

Doop Petronelle De Vlieger (1671)

Maar soms heb ik er geen echt idee van, zoals deze:

Doop Martinus De Vlieger (1673)

Ja, “baptisavi Martinum De Vlieger”, maar dan? Zoon van wie? Laurentius? Livinus? I dunno. En de moeder: Elisabetha Van iets?

Aargh. En cursus paleografie zou een gemak zijn, denk ik — alhoewel: soms zijn het zó vuile pitoes dat het voor om het even wie onleesbaar wordt, vrees ik. Serieus, kijk deze, die uitgerekend een De Vlieger waar ik naar op zoek was “vergeten” was, en ze dan maar tussen twee andere dopen gepropt heeft:

Doop Petronella De Vlieger (1654)

Petronilla De Vlieger, zo ver zijn we nog mee, maar ge wilt niet weten hoeveel ontcijferwerk er aan te pas kwam om uiteindelijk door te hebben dat haar ouders Paulus (De Vlieger) en Martina Vanden Berghe waren. Pfff.

Links van 12 september 2014 tot 16 september 2014

dinsdag 16 september 2014 22:00 | 2 reacties

The little-known Soviet mission to rescue a dead space station | Ars Technica
The following story happened in 1985 but subsequently vanished into obscurity. Over the years, many details have been twisted, others created. Even the original storytellers got some things just plain wrong. After extensive research, writer Nickolai Belakovski is able to present, for the first time to an English-speaking audience, the complete story of Soyuz T-13’s mission to save Salyut 7, a fascinating piece of in-space repair history.

KaTeX – The fastest math typesetting library for the web
The fastest math typesetting library for the web.

Hey, I’m writing a book! — Martin Kleppmann’s blog
If you’re a software engineer working on server-side applications (a web application backend, for instance), then this book is for you. It assumes that you already know how to build an application and use a database, and that you want to “level up” in your craft. Perhaps you want to work on highly scalable systems with millions of users, perhaps you want to deal with particularly complex or ever-changing data, or perhaps you want to make an old legacy environment more agile.

The 47-year-old nuclear elephant in the room | Center for Public Integrity
A growing number of U.S. experts say that feigning ignorance about Israel’s nuclear arsenal creates more trouble than it averts

Alzheimer’s Disease Statistics Show the Illness Will Define Our Times | New Republic
[Misting through the old man’s head is a lingual vapor that cannot condense into the phrase, I don’t know how to act—I’ve never been here before.]

Alan Moore finishes million-word novel Jerusalem | Books | The Guardian
‘Now there’s just the small matter of copy editing’

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338