Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Page 3 of 1206

Een kledingmysterie

Riddle me this:

Ik had vandaag een hemd aan waar dit etiket in zat. Ik heb geen flauw idee hoe ik aan dat hemd geraakt ben. Weird.

Volwassenheid bijna gelukt

Ik was zeer hard bezig te hengelen naar complimenten deze middag: op tijd opgestaan om naar de bank te gaan en een afspraak te maken (bijzonder vriendelijke mensen in de KBC aan de Kouter, trouwens). En dan nóg een afspraak gemaakt, en boodschappen gedaan in viér winkels waarvan één vol gerief dat ik wou kopen maar het toch niet gedaan heb, familie uitgenodigd om morgen te komen eten, én een cadeau gekocht voor Sandra. Okay, een cadeau voor ons allemaal wegens allemaal kruiden, maar toch.

Helemaal in orde dus, en zonder dat iemand er mij om heeft moeten vragen.

Een blik op de agenda, voor de zekerheid mondeling geconfirmeerd dat er niets meer te doen was vandaag, mijn battle dress afgedaan en in mijn peignoir gedoken, en een goed begin gemaakt aan de eigenlijke bedoeling van het weekend: vegeteren in de trekzetel.

Tot een half uur later, tring aan de deur. Ik was vergeten dat er een vergadering belegd was bij mij thuis.

Damned.

Rap weer in de battle dress gekropen, tafel opgeruimd, thee gezet, koeken bovengehaald, en een paar uur vergadering gedaan.

Serieus, een hele vergadering vergeten. Het staat ongetwijfeld in mijn agenda, maar ik vermoed dat het op een verkeerde maand of een verkeerd jaar staat. Tot zover volwassenheid. Niet dat het veel uitmaakt, want zelfs in tempore non suspecto, toen er van afspraak geen sprake was en ik nog een modelburger verbeeldde, bleef het schamper stil bij mijn familieleden.

Alsof dat allemaal maar normaal zou zijn of zo. Kch.

De traan ies altaad un beetche raazen

’t Was nog eens trein vandaag wegens lunchmeeting in Brussel.

Fijne meeting, daar niet van, maar Italianen die geen spaghetti met look en olie willen maken, én die dan een carbonara leveren die verdrinkt in de room: hm.

De trein zelf was, zoals meestal eigenlijk, fantastisch. In het gaan zat ik in de buurt van twee oudere dames. De ene had een bijzonder lang verhaal te vertellen, iets met haar schoondochter en hoe zij ze toch maar goed op haar plaats had gezet, iets met verbouwingen die niet goed genoeg gecoördineerd waren naar haar goesting en hoe dat symptomatisch was voor hoe zij de rest van haar leven aanpakte.

Zonder overdrijven: de hele rit van Gent Sint-Pieters tot Brussel Noord heeft ze de converstatie nagespeeld. Een duidelijk heel erg lange conversatie.

Er zijn geen aanhalingstekens in spreektaal, natuurlijk: nog fascinerender dan de inhoud van het gesprek was de vorm van de vertelling. Elke zin van de vertelster zelf begon met “kzè(ë)”, “ik zeg”. En dat “ik zeg” wordt desnoods twee, drie, vier keer herhaald als de zin te lang wordt. “Ik zegge, Mieke, ‘k zegge hoe ès da nui meuglijk, ‘k zegge hèwt dat toch in d’uuge”. En elk antwoord of futiel protest van de schoondochter krijgt één of meer “zegt ze” mee. Maar, en hoe machtig is dat: bijna nooit bij het begin van een zin, en lang niet zo vaak als die “ik zegge”: “Jamoarja, zegt ze, k’hê ‘k ik al genoeg wirk”.

Duimen en vingers. Een taalkundige heeft er wellicht termen en uitleg voor.

Op de terugweg was het dan weer aandoenlijk: twee studentes die elkaar nog niet zo lang kennen maar wel goed overeenkomen. Enfin, ik dénk studentes, maar ’t zouden eigenlijk even goed twee vorig jaar afgestudeerde scholieren kunnen geweest zijn. Het gesprek ging over jobopportuniteiten (“ja ’t is wel interessant werk maar mijn talen , dat is mijn zwak punt. In ’t Engels kan ik mij op den duur wel verstaanbaar maken, maar ze vragen ook Frans, en dat is een ramp”) en dan ging het over hun ogen.

De ene was bijziend, min 2,75 en min 3,25. Ze draagt al een bril van het tweede leerjaar. De andere was verziend, plus vier. Ze draagt al van haar drie jaar een bril, en ze had een lui oog. Ondertussen is ze al twee keer geopereerd aan haar oogspieren en is er in combinatie met haar bril niets meer van te zien. Behalve als ze haar bril afzet, dan kijkt ze op den duur weer scheel.

Ze hebben samen minutenlang gezocht naar de naam van dat ding waarbij de oogbol eigenlijk ovaal is, astyg… asmag… asmatisme? AH NEEN astygmatisme! Ze waren allebei stomverbaasd dat de andere dat ook bleek te hebben, ze dachten allebei al heel hun leven dat ze alleen op de wereld waren. Een zielsband werd geschapen.

Ze hebben mij ook een balpen geleend om mijn railpass mee in te vullen.

I need a bogel for the glotch

Kindergeld en N-VA

Het principe is duidelijk: nu hangt het kindergeld af van het aantal kinderen en de leeftijd van de kinderen, het is de bedoeling dat dat niet meer het geval zal zijn. Geef iedereen even veel, en dat zal dan voor ouders met één kind wat meer worden, en voor ouders met meer kinderen wat minder.

Ergens klinkt het logisch: waarom zou kind één minder kindergeld waard zijn dan kind drie? Aan de andere kant is het complete nonsens natuurlijk: een kind van zeven kost u stapels minder dan eentje van zeventien. En het kindergeld kan soms echt het verschil maken, en werkloosheidsval, en yada yada. Enfin bon, luide discussie, argumenten pro en contra, allerlei.

Wij hebben vooralsnog vier kinderen, dus ge ziet van hier dat het een redelijk verschil zou maken in het gezinsbudget, als ze allemaal eenzelfde (veel kleiner) bedrag zouden krijgen.

Maar kijk nu! Zegt N-VA over kindergeld: “Als het van ons afhangt zullen bijvoorbeeld gezinnen met vier kinderen morgen geen euro minder krijgen. Anders drijf je hen in de armoede. Alleen de kinderen die na de start van de hervorming, vermoedelijk 1 januari 2018 geboren worden, zullen onder het nieuwe systeem vallen.”

Huh. That’s kinda weird. Als niemand op dit moment er slechter aan toe zal zijn, wat zijn dan plots de argumenten tegen geworden? Dat in de toekomst mensen die veel kinderen willen, zullen gepenaliseerd worden ten opzicht van éénkindgezinnen?

Het klinkt wat raar uit de mond van iemand met zelf vier koters, maar ik weet eigenlijk niet goed of ik daar zo hard tegen kan zijn. Ja, veel kinderen is wijs, maar als je als gezin tussen hangen en wurgen zit, en je kiest dan nóg voor zeer veel kinderen, is dat wel een goed idee?

Aan de andere kant: is er geen slippery slope-argument te maken in de zin van “begin met gezinnen met meer dan één kinderen financieel te benadelen, en op den duur zitten we volop in eugenetica en sterilisatie om bestwil”?

Ik ga er eens hard over moeten nadenken, maar één ding is redelijk zeker, denk ik: als echt geen enkele bestaande situatie zal veranderen, en als het echt alleen voor toekomstige kinderen is, dan is er bijzonder veel lucht uit bijzonder veel “als ik er niet slechter van word, kan het mij niet schelen”-zeilen gehaald.

Hm.

Nu ook officieel een kapitalist

Jaren en jaren en jaren geleden toen ik voor een ander bedrijf werkte, was het de gewoonte dat we daar bonussen uitbetaald kregen op basis van het zakencijfer. Het systeem was heel erg eenvoudig en duidelijk: eens we voorbij break-even zijn, wordt alle winst bonus. Op het einde van het jaar wordt het bedrag in twee gedeeld: de helft gaat naar het bedrijf, en de andere helft wordt verdeeld onder de werknemers, evenredig met het loon.

Als er gewoon een bedrag bij het loon gestort wordt, dan gaat daar serieus vreselijk veel van af wegens belastingen allerlei, en dus was het logisch om te zoeken naar de meest voordelige manier om zo’n dingen te doen. Na wat zoeken is er toen collectief besloten om het met een aandelending te doen — de details weet ik niet meer, het enige dat ik mij denk te herinneren, is dat we dan op voorhand de belastingen op de verwachte winst moesten betalen, en dat het dus eigenlijk in de praktijk neerkwam op veel minder geld verdienen dan anders, met de belofte van ooit in de toekomst dan wel wat extra te hebben.

Helaas, helaas: ergens net nadat we die aandelendinges kregen, waren er bankencrisissen en allerlei, en is de aandelenmarkt zo’n beetje ingestort, en waren onze opties plots een stapel minder waard. You win soms, you lose soms, en ik had er eigenlijk zelden of nooit meer aan gedacht, aan die aandelen.

Tot ik een tijdje geleden een papieren brief kreeg om mij eraan te herinneren dat de termijn weldra over zou zijn, en ik ben gaan kijken hoe het er nu eigenlijk mee zat.

Ik heb mij van de weeromstuit een portfolio aangemaakt bij De Tijd, en dat ga ik nu elke dag bekijken. Griezelig: elke dag staat dat portfolio een paar honderd euro meer of minder. En nu ben ik bijna verlamd door stress: wat als het naar beneden begint te gaan? Zou ik dan niet beter verkopen voor het nóg minder waard is? En als het naar boven gaat? Zou ik dan niet beter verkopen voor het terug naar beneden gaat? Maar wat als het dan toch nog naar boven gaat?

Aaaargh!

Hierzo trouwens het grafiekje van het ding: de pijl is denk ik wanneer we ze gekregen hebben, van pech gesproken:

aandelen

Links van 19 april 2016 tot 26 april 2016

Nokia is buying digital health firm Withings for $191 million | The Verge
Nokia has announced plans to acquire Withings — a French consumer electronics company focused on digital health — for €170 million ($191 million) in cash. The acquisition will significantly boost Nokia's portfolio of wearables and fitness devices, bringing 200 Withings employees and products — including its Activité smartwatch, E-ink fitness tracker, and Bluetooth thermometer — into Nokia's advanced technologies division.

O Reader! My Reader – The Awl
Google Reader was launched in 2005, when everything was still okay and BuzzFeed hadn’t been founded yet, and it was shut down on July 1, 2013. To my mind, that is the day the Internet died, and what we are experiencing now is purgatory. Make yourself comfortable.

Lieve familie, vrienden en collega’s, | metronieuws.nl
Maar dan tot slot het volgende: gefeliciteerd nageboorte van een mislukte gastarbeidersgeneratie. GEFELICITEERD. Ik denk dat jullie ouders, die huis en haard verlaten hebben om jullie een thuis in vrijheid en veiligheid te bieden, trots zijn op jullie. Jullie ouders die jarenlang hun familie gemist hebben, onder erbarmelijke omstandigheden geleefd en gewerkt hebben zodat jullie, hun kinderen het beter zouden krijgen in het leven dan zij. GEFELICITEERD met jullie totaal mislukte Nederlanderschap. GEFELICITEERD met jullie loyaliteit aan een stel berggeiten uit Turkije, geitenneukers zo je wilt, die jullie volgen zodra ze oproepen tot NSB-gedrag. Enig idee wat een NSB’er was? O wacht nee, die lessen over de Tweede Wereldoorlog zijn geschrapt he? Ja, dank voor het weg met ons. Ik feliciteer jullie Nederturken met je NSB-gedrag. Jullie zijn de reden dat ik vastzit in Turkije.

Sorry ARIMA, but I’m Going Bayesian | Stitch Fix Technology – Multithreaded

A Protocol for Dying – Hintjens.com
Time for my last article. I could probably write more, yet there are times for everything and after this, my attention will be focused on the most comfortable position for my bed, the schedule for pain killers, and the people around me.

‘The Cabinet of Dr. Caligari’ Sparkles with Life in New 4 | Indiewire
It's almost hard to believe that the horror classic "The Cabinet of Dr. Caligari" was released a little more than 95 years ago. The quintessential German Expressionist silent film still strikes fear in its viewers today, thanks to its dedicated and haunting art direction and disturbing mise-en-scéne of jagged edges, highly contrasting use of light and the incorporation of oblique and curving sets. And that terror is about to reach totally new levels with a brand new 4k restoration, thanks to the Friedrich Wilhelm Murnau Foundation.

Lettre ouverte à Jan Jambon – Belgique – LeVif.be
Personne n'a dansé après les attentats, Monsieur Jambon. Vos amalgames racistes ne cacheront pas longtemps votre incompétence. La Belgique mérite mieux que vous. Notre sécurité à tous nécessite mieux que vous. Personne n'a dansé après les attentats, mais après votre démission, nous danserons. Moi en tout cas, je danserai.

Plinketto!

Niet goed voor recent doorboorde buikspieren, de laatste aflevering van Best of the Worst:

Niet echt armemensenrisotto

Als er weinig in huis is en/of geen inspiratie, dan durft Sandra wel eens armemensenrisotto op tafel zetten: ajuintje en look stoven, gewone rijst bijkappen, een blik tomatensaus, water, en frankfurterworsten in stukken.

Slecht is dat niet, maar goed is natuurlijk wel iets anders.

De instructies waren om dat vanavond te maken terwijl zij met Jan naar de voetbaltraining ging, maar ik heb er mijn voeten aan geveegd: het is échte risotto geworden. Ajuin, sjalot, look, arboriorijst, witte wijn, kippenbouillon, en dán pas tomaten. En basilicum, en kruiden. En parmesaan. En, tja, zwanworsten van het huismerk van Colruyt.

Veel meer werk, maar hey.

Er was maar één kleine misrekening: ik heb klaargemaakt voor vijf met wat marge, en te laat doorgehad dat Zelie naar een concert is vanavond (Troye Sivan, ze is fan van het allerallereerste uur), en dat ik al gegeten had en dat Sandra en Jan er niet zijn, en dat het dus voor Louis en Anna alleen was.

Ze hebben toch ongeveer de helft van de pot opgegeten. 🙂

Twin Peaks

Soooooonnn.

En gedomme, die HD-versie van de afleveringen van lang geleden: hoe fantastisch ziet dat er niet uit, jong?

Het kan niet altijd meezitten

Varkenswangen. Wat er nog aan groenten in huis was. Wat aardappelen. Zelfgetrokken lamsfond van vorige maand. En lekker bier.

In theorie kan daar niets mee fout gaan.

Vanmorgen een paar uur opgezet, vanavond opgewarmd, en het rook heerlijk. Vlees smoutzacht, saus lekker ingedikt, groenten en aardappelen nog stevig.

Tot de eerste hap: het bier was blijkbaar géén lekker bier maar een soort mengeling van galblaasvocht en zwartgeblakerde suiker. Bitter! En slécht!

De hele stoofpot was dus oneetbaar. Bleh, bah, kak, en dergelijke. Het zal mij leren, koken met bier dat ik niet ken.

Harde porno

’t Is proper: we hebben vandaag naar Outlander gekeken, de oudste dochter en ik. Zó romantisch! Maar ook: sex! Blote wijven en blote venten!

Ge hadt mij moeten zien chill zitten normaal kijken maat. Totaal niet awkward.

Fuck “Oh ge zijt zo moedig!”

Er is weinig dat mij zó nijdig kan maken als mensen die mij zeggen dat ik ‘moedig’ zou zijn omdat ik een medisch probleem heb.

Neen, ik ben niet moedig, what the fuck. Er is iets aan de hand, en er is niet veel aan te doen, en het is niet alsof er veel moed voor nodig is om u aan een dieet te houden en de dag niet-bleitend door te brengen. Ik lijd geen afgrijselijke pijnen (okay, soms wel, maar hey, ook dat is niet zo’n drama), ik ga vooralsnog niet onmiddellijk doodstuiken, en wat er ook van weze: ik zie niet wat moed er mee te maken zou kunnen hebben.

’t Is niet alsof er veel andere nuttige manieren zijn om met zo’n dingen om te gaan behalve “hey, shit happens, we zullen wel zien”, toch? Ja, een mens zou kunnen zelfbeklag en geweeklaag en diepe depressie en watnog, maar wat voor zoden brengt dat aan de dijk? Life goes on, until it doesn’t. En ondertussen: nie neute, nie pleuje, verdomme.

(Wat wél mag: medelijden hebben en proberen mij beter te doen voelen door bijvoorbeeld nuttige cadeaus te geven om de miserie te verzachten, zoals daar zijn schone grote dinosaurussen of mooie dassen of andere nutteloze brol.)

Officieel oude vent

Ik ben al heel de tijd aan het windowshoppen voor dassen.

Dat wil, denk ik, zeggen dat ik nu ook officieel stokoud geworden ben. Dat, of hipster, natuurlijk. (Doen die tegenwoordig nog / alweer dassen, hipsters?)

You Can’t Stop the Music

Zo’n films maken ze niet meer meneer.

« Older posts Newer posts »