Gelezen: Mother Night: A Novel

woensdag 26 november 2014 18:54 | één reactie

Ik vond Kurt Vonnegut fantastisch goed toen op op school zat. Slaughterhouse Five, Sirens of Titan, Cat’s Cradle, het sprongetje van contentement dat ik maakte toen ik zag dat er nieuwe was, Galápagos.

En toen kwam ik vorige week dit filmpje van hem tegen:

En bedacht ik, tijd om die mens nog eens te herlezen.

Weeeeellllllll… you can’t go home again, zoals ze zeggen.

mother-nightIk had Mother Night dacht ik niet gelezen, maar het werd mij aangeraden, en dus hey waarom niet. In Mother Night schrijft Howard W. Campbell in een gevangeniscel in Israël, terwijl hij wacht op zijn proces wegens oorlogsmisdaden. Hij heeft veel misdaan waar iedereen van weet, als een soort hoofdpropagandist voor de Engelstalige wereld tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar hij heeft ook veel goede dingen gedaan waar bijna niemand van weet, door in zijn radio-uitzendingen gecodeerde boodschappen uit Duitsland naar de geallieerden te sturen.

Ik had Vonnegut gewoon dicht moeten laten, dan zou het bij een goede herinnering gebleven zijn. Het moet zijn dat ik een allergie heb opgedaan aan dit soort literatuur of zo, want ik werd al vanaf de eerste hoofdstukken (hoofdstukjes) kregelig. Die alleswetende verteller, die eindeloze metafictionele gimmicks van “ik zeg u op voorhand wat er gaat gebeuren, en zie, het gebeurt ook echt, neenee, kijk!, zie!, hiér gebeurt het”, ik word daar lastig van.

En oh kijk, we krijgen al helemaal in het begin een moraal mee: “We are what we pretend to be, so we must be careful about what we pretend to be.” Dankuwel, maar ik ben geen klein kind dat bij de hand geleid moet worden en alles van naaldje tot draadje uitgelegd moet krijgen. Oh wat nu? Krijg ik écht diezelfde moraal pagina na pagina er quasi letterlijk ingestampt? Ugh, nee. Nee bedankt.

De samenvatting staat hier. De wereld vind het wellicht een uitstekend boek, ik vond er niets aan en ik heb er spijt van dat ik het gelezen heb. (Sorry Iannis.)

[van op Boeggn]

Binge watching

dinsdag 25 november 2014 17:31 | 2 reacties

Ik ben al vijf dagen niet zo goed. Zoals in: ik hoop dat het aan het over gaan is, maar de afgelopen vijf dagen ben ik letterlijk om de tien à 25 minuten naar het toilet moeten gaan. Dag en fucking nacht. Jawel: letterlijk niet meer dan 25 minuten aan een stuk geslapen sinds mijn episch lange slaappartij van donderdag 20 november tussen 6u31 en 7u46. Echt letterlijk, niet “letterlijk” zoals “ik ben letterlijk ontploft van contentement” maar “letterlijk” zoals “het woord ‘letterlijk’ staat letterlijk acht keer in deze paragraaf”.

Dat is goed nieuws, min of meer, voor de conditie (toilet is ofwel de trap naar beneden, ofwel de trap naar boven), maar slecht nieuws voor mijn geestesgesteldheid. Geshockeerd ben ik al lang niet meer, ontkenning al heel mijn leven zowat een tweede natuur, Kübler-Rossgewijs zat ik de laatste dagen in een soort Bargaining-fase. Zo van “wat zou ik willen afstaan om dit niet meer te moeten meemaken?” Vannacht was ik niet tot aan “anything to make this stop” geraakt in een soort onderhandeling met het universum, maar wel tot aan “okay, we waren dus gebleven bij de pink en ringvinger van mijn twee handen, één voet of onderbeen en één oog — it’s a deal“.

Maar zie: misschien wel licht aan het einde van de tunnel! Morgen is het weer werk, en dan ben ik meestal weer min of meer helemaal genezen.

…en ondertussen heb ik dan maar televisie gekeken op de computer.

Om te beginnen: het volledige American Horror Story tot nog toe. Drie volledige seizoenen, en het laatste dat nog bezig is. Seizoen één speelt zich nu af, in een villawijk in Los Angeles, en gaat over een huis waar gedurende een eeuw lang allerlei schrikkelijke moorden gebeurd zijn, en over geesten en dingen. Seizoen twee speelt zich af in de jaren 1960, in een krankzinnigengesticht in Massachusetts (mishandelingen, de katholieke kerk, ontvoeringen door aliens, nazi-dokters). Een groot deel van de cast van de eerste reeks komt terug, in volledig andere rollen, met onder meer een fantastische Jessica Lange (Sister Jude, baas van het gesticht) een heerlijk gestoorde Lily Rabe (haar protégée), en prachtige rollen voor Sarah Paulson (als een lesbische journaliste die tegen haar wil opgenomen wordt) en Evan Peters (onschuldig beticht van seriemoord) en Anthony Quinn. En stapels fantastische bijrollen, en machtige bijrollen, en ja, ik was helemaal een fan, voor zover ik dat nog niet was na seizoen één.

AHS-season-2-cast

Seizoen drie is terug in het heden (met flashbacks naar honderd jaar geleden) in New Orleans, en gaat over heksen en voodoo. Jessica Lange (gemene hoofdheks) en Sarah Paulson (haar dochter) worden versterkt met Angela Bassett (Marie Laveau, of voodoo queen of New Orleans fame) en vooral de altijd ongelooflijke Kathy Bates (als een seriemoordenares van honderd jaar geleden). De derde reeks was beduidend minder donker dan de tweede, en had zelfs iets Harry Potterachtigs, met leerling-heksen en zo. Met minder quidditch en domme verhallijnen, en meer martelingen en moorden en levende verbrandingen. En vele, vele keren beter geacteerd. Mensen ik ben zó een fan van Kathy Bates.

american_horror_story_coven_cast_a_l

…en nu is seizoen vier bezig: tien jaar vóór seizoen twee, de jaren 1950 in een klein dorpje in Florida, rond een reizende freakshow. Met opnieuw Jessica Lange (deze keer als een soort donkere wat-had-kunnen-zijn van Marlene Dietrich, geen wereldster maar de baas van een freakshow), opnieuw Kathy Bates (geef ze nu al de Emmy voor haar ontroerend goede bearded lady), Angela Bassett (met drie borsten en een spellement tussen haar benen!), Sarah Paulson en Sarah Paulson (als de Siamese tweeling Dot en Bette Tattler) en verder allemaal echte freaks (onder meer Jyoti Amge als de kleinste vrouw ter wereld).

Highlight denk ik: Mat Fraser.

Zo uitstekend goed. En als seizoen vier gedaan is, komt er nog een vijfde seizoen: ik kan de hele reeks niet genoeg aanraden.

Gelezen: The Skystone

dinsdag 25 november 2014 11:44 | nog geen reacties

SkystoneMoh kijk nu, een reeks die ik ongetwijfeld al lang geleden graag gelezen had, maar waar ik nog nooit van gehoord had, terwijl het wel degelijk een reeks is die ik zou moeten kennen.

‘t Gaat over de vijfde eeuw, het einde van het Romeinse Rijk in het Westen, en meer specifiek over het einde van de Romeinen in Engeland. Met als vertrekpunt: als Koning Arthur en de Ronde Tafel en alles echt zouden gebeurd zijn, hoe zou dat dan realistisch in zijn werk kunnen gegaan zijn?

De verteller is Publius Varrus, primus pilus van Caius Britannicus, die zowat de laatste grote klassieke Romeinse Generaal in Engeland is. Varrus is een elitesoldaat en van vader op zoon een uitstekende smid, maar net zoals Britannicus beseft hij meer en meer dat hij eigenlijk in de eerste plaats een Brit is en geen Romein.

De skystone uit de titel is trouwens een ijzermeteoriet, waar ongetwijfeld in één van de volgende boeken Excalibur zal van gemaakt worden.

‘t Is niet alsof het literatuur is of zo, maar wel wijs.

[van op Boeggn]

Met wisselend succes

maandag 24 november 2014 21:46 | nog geen reacties

Het is al regelmatig eens weinig werk een niet moeilijk geweest, vorige week was het voor het hoofdgerecht veel werk maar niet echt moeilijk, en deze week was het zowel veel werk als niet echt voor de hand liggend.

Niet het voorgerecht, want dat was redelijk straightforward:

Een slaatje van spaghetti van komkommer, geblancheerde sojascheuten en trostomaten, met een vinaigrette met wit sesamzaad, een paar stukjes brikdeeg met olijfolie en zwarte sesamzaadjes, en daarbij een paar Nobashi-garnalen.

(Nee, ik had ook geen idee wat dat was: blijkt dat het gewoon scampi van hoge kwaliteit zijn, die manueel gekuist zijn, en dan aan de buikkant ingesneden worden, zodat ze recht lijken en langer dan normaal.)

Het hoofdgerecht was ook niet moeilijk:

Dat is fazantenborst sous vide klaargmaakt en dan even in de pan, met witloof, girollen, veenbessen en kroketjes van risotto met truffels. Misschien dat ik al lastig liep omdat ik al ziek was, maar ik vond het zelfs tegenvallen: fazantenborst in een plastiekzalk op een exacte temperatuur klaarmaken heeft niet veel zin als het is om het dan minuten- en minutenlang in een superhete pan te laten liggen (en dus te laten uitdrogen), girollen zijn lekker maar als er op twee happen twee keer gelijk een lepel zand in zit, is de leute er rap van af, witloof is lekker maar thuis is het beter, en iemand had behalve zeer veel truffel ook gelijk een soeplepel truffelolie in de risotto gedaan, en dan is de leute daar ook rap van af.

Nee, het was het dessert dat niet van het gemakkelijkste was:

“Fantasie van hazelnoten”, was de naam van het gerecht, en het ziet er niet lastig uit, maar er zit wel redelijk wat in van ingrediënten en technieken:

  • Die bruine streep onderaan is nog het gemakkelijkste: een coulis van chocolade met notenlikeur.
  • Dat ding met een draadje is een hazelnoot met een staart van karamel met mokka-aroma. Precisiewerk, want ‘t is suikerwerk en de temperatuur moet juist zijn, en alles.
  • Die koekjesachtige dingen zijn een soort sinaasappelkletskoppen. Niet ingewikkeld, maar wel delicaat.
  • Dat bolletje ijs is karamelijs: melk en room opwarmen, een karamel maken, en op precies het juiste moment de melkroom erbij kappen, en dan een ruban maken en mengen met die karamelroom, tot op de juiste temperatuur brengen, en dan zeven, koud roeren en in de ijsmachine.
  • Dat gekruimel is een brésilienne van hazelnoten: karamel, gekapte noten erbij, platduwen, laten afkoelen, in de cutter.
  • Dat geel toefje is een appelsiencrème: eieren, suiker, appelsien- en limoensap, eieren, appelsienzeste, bijna doen koken, zeven, gelatine onder mengen, lasten afkoelen en opstijven, in een spuitzak.
  • En dat lichtbruin toefje is helemaal leutig:
    • eerst room half opkloppen en in de frigo steken
    • gelatine in notenlikeur oplosen
    • hazelnootpasta in notenlikeurgelatine mengen
    • ondertussen suikersiroop laten koken
    • als de suikersiroop 112°C is, eiwitten beginnen kloppen
    • als de suikersiroop 118°C is, suiker bij geklopt eiwit kappen om méringue italienne te krijgen
    • de ijskoude room van in het begin mengen met de hazenootpasta die nog niet helemaal mag afgekoeld zijn!)
    • als die gemend zin, de méringue in twee stappen zéééééérrrrrr voorzichtig mengen met al het voorgaande
    • en dan in een spuitzak en laten afkoelen en opstijven

Serieus.

24

zondag 23 november 2014 22:17 | één reactie

Ik ben vorige nacht 24 keer naar het toilet geweest tussen middernacht en 8u30 ‘s morgens: ‘t is maar om te zeggen dat ik na drie en een halve dag ongeveer op het punt sta dat ik een blok van een kilo Immodium zou willen opvreten.

Vierentwintig keer, zonder ook maar een béétje overdrijving. Ik dacht dat ik het in mijn hoofd had bijgehouden en dat het zeventien was, maar ik houd op mijn telefoon ook manueel bij wanneer ik opsta en weer in mijn bed kruip, en dat gaf 24 keer aan.

Uuuuuuurrgh.

Oh here

zaterdag 22 november 2014 20:03 | 2 reacties

Het moet zijn dat er iemand ajuinen aan het schillen was, in de buurt.

(Als platte commercie schaamteloos sentimenteel doet en het is zó goed gedaan, dan heb ik er geen probleem mee. Nem.)

Links van 19 november 2014 tot 20 november 2014

vrijdag 21 november 2014 00:00 | nog geen reacties

The Shazam Effect – The Atlantic
By studying 20 million searches every day, Shazam can identify which songs are catching on, and where, before just about anybody else. “Sometimes we can see when a song is going to break out months before most people have even heard of it,” Jason Titus, Shazam’s former chief technologist, told me. (Titus is now a senior director at Google.)

Google Algorithm Change History – Moz
Each year, Google changes its search algorithm around 500–600 times. While most of these changes are minor, Google occasionally rolls out a "major" algorithmic update (such as Google Panda and Google Penguin) that affects search results in significant ways. For search marketers, knowing the dates of these Google updates can help explain changes in rankings and organic website traffic and ultimately improve search engine optimization. Below, we’ve listed the major algorithmic changes that have had the biggest impact on search.

Facebook Has Finally Killed Organic Reach. What Should Marketers Do Next? | Forrester Blogs
After years of pushing brands’ reach lower with one hand (and opening marketers’ wallets with the other) Facebook has finally announced the end of organic social marketing on its site.

The Online Photographer: Urgent Controversy? No
I've mentioned that people often point me to things, and occasionally lots of people point me to the same thing. That's the case with an article in an otherwise useful British newspaper by an otherwise sensible British critic titled "Flat, soulless and stupid: why photographs don’t work in art galleries." The writer doesn't actually make an argument. He just says he wishes people wouldn't put photographs in art galleries. This is in one sense a bit like saying he just wishes people wouldn't let black people and Jews fully participate in society—which is to say, it's baldly retrogressive, and blatantly bigoted—but he doesn't even advance an argument for his opinion; it's apparently the result of some dyspeptic musings while attending a particular exhibit he didn't enjoy.

Oxford students shut down abortion debate. Free speech is under assault on campus – Telegraph
An attempt to hold a reasonable debate about abortion in Oxford was called off after students threatened to disrupt it. Tim Stanley, one of the debaters, writes that the authoritarian Left has become everything it claims to hate.

Freedom of speech dies a little more as SJWs shut down Oxford University abortion debate via reddit.com
An attempt to hold a reasonable debate about abortion in Oxford was called off after students threatened to disrupt it. Tim Stanley, one of the debaters, writes that the authoritarian Left has become everything it claims to hate.

Kettingreactie

donderdag 20 november 2014 23:56 | 2 reacties

Ik doe graag eens mijn dochter een plezier:

1610844_872167239481295_2903063034388148084_n

Jawel, dat wil zeggen dat mijn eigen nieuwe Kindle toegekomen is. Ik zal het u laten weten wat ik er van vind, dan.

Links van 15 november 2014 tot 19 november 2014

woensdag 19 november 2014 02:00 | nog geen reacties

Microsoft puts Docker on Windows clients — Tech News and Analysis
Microsoft said today that users can now run Docker inside a Windows machine and manage Linux-based containers with the new Docker Command Line Interface for Windows. The news follows up on Microsoft and Docker’s recent partnership to ensure that Docker can run nicely on the Azure cloud and Windows Server.

Uber has an asshole problem – Vox
A conviction that the rules don't (or shouldn't) apply to you is fine when you're battling a taxi mogul who compares your business to ISIS. But it's extremely unattractive when you start talking about compromising customer user data for the purposes of blackmail. And it's completely insane when that kind of recklessness leads you to talk to journalists about the oppo tactics you're planning to deploy against other journalists.

Book design inspired by Edward Tufte – LaTeX Template on writeLaTeX
Edward Tufte is a pioneer in the field of data visualization, and his works inspired the creation of two LaTeX classes for books and handouts. Here we present the excellent sample book produced by the The Tufte-LaTeX Developers pre-loaded into writeLaTeX for you to use as a starting point for your own work.

Chrome is dying
I don't usually like death metaphors for software but it really seems to apply to Chrome on the Mac. It just keeps getting more and more impossible to use.

‘De verkeerde tax-shift: gepensioneerden betalen meer belasting, GDF Suez minder’ – België – Knack.be
De bakkers, kleermakers, elektriciens, bloementelers, caféhouders, kappers, schoonheidsspecialisten en garagisten die een NV of BVBA hebben opgericht, hebben net zo min als de kleine KMO's het grote eigen vermogen om de notionele interesten te laten spelen. Zij staan onder voortdurende concurrentie van de multinationale spelers op hun terrein. Maar daar waar hun mastodont-concurrenten slechts 6,7 procent vennootschapsbelasting betalen, betalen zij vaak meer dan 20 procent vennootschapsbelasting, of gewoon de volle pot van 33,99 procent. De fiscale stabiliteit van de regering bevordert de grootste spelers, en dat is ook ten nadele van de zelfstandige middenklasse van ons land.

België derde hoogste vermogensbelasting? Geen sprake van
Tegenstanders van een vermogenswinstbelasting zwaaien met rapporten waaruit moet blijken dat de vermogens in ons land al heel zwaar belast worden. Wie de cijfers even onder de loep neemt, snapt meteen: hier klopt niets van.

How a $47 Shrimp Treadmill Became a $3-Million Political Plaything – The Conversation – Blogs – The Chronicle of Higher Education
It is disingenuous for the Republican-controlled House Committee on Science, Space and Technology to promote the idea that scientists are wasting millions of taxpayer dollars to run shrimp on treadmills based on a 30-second video clip. Given that every teaspoon of seawater can contain millions of bacteria, it does not take a mental giant to understand that the health of marine organisms and the safety of the seafood we eat are closely related.

Go Belgium!

woensdag 19 november 2014 00:36 | 5 reacties

Ik herinner mij Verhofstadt nog toen hij nog Verafstoot was, en de pispaal van zo ongeveer iedereen in België.

Zo fantastisch om hem op een Frans televisieprogramma te zien, tegenover twee hyper-arrogante Fransozen, dingen te verdedigen waar ik ook in geloof. Bijna ongelooflijk eigenlijk, dat er in het land naast de deur nog altijd zo’n belachelijk nationalisme bestaat.

Ze denken écht dat ze hun problemen gaan kunnen oplossen in hun eigen landje. Zielig.

(En ik bedoelde eigenlijk “go Europe”, dus.)

Big ass spider!

dinsdag 18 november 2014 17:56 | nog geen reacties

Hoe, en ik heb dat gemist in de cinema of wat?

Verbouwingen: de tuin — planning, deel 1

maandag 17 november 2014 23:50 | nog geen reacties

Hoeeeeeee, spannnnnend!

We hebben vandaag de meneer van het tuinontwerp gezien en gesproken. Hij heeft een eerste reeks ideeën gekregen, volgende maandag komt hij de tuin opmeten in 2D en 3D, en ondertussen verzamelen wij onze inspiratiebeelden en dingen op een Pinterest-dink ergens.

En dan doen we een ontwerp.

‘t Is gelijk echt, gewoon.

Rare dagen

zondag 16 november 2014 23:34 | nog geen reacties

Ik kwam daarnet buiten, en de straat lag vol dode bladeren. Dat moet ergens gebeurd zijn toen ik niet aan het kijken was, want de laatste keer dat ik keek, zaten de bomen nog vol groen.

Het is winter, de kinderen zijn dit weekend op kamp en op scouts en op logies geweest, wij zijn gisteren gaan eten en vanmorgen wakker geworden in een huis zonder kinderen, en dan is Sandra met Anna en de kinderen van haar klas naar een tentoonstelling geweest en was Zelie terug van scoutsweekend, en dan ben ik Louis gaan halen van scoutsweekend, en dan is Jan naar de scouts gegaan en dan ben ik Jan gaan halen, en het was gelijk een vreemd soort droom: nog eens drie dagen voorbij.

Morgen eerst naar de boekhouder en dan komt er een tuinier kijken en dan gaan we naar het ISPC op shopping, en dan zal maandag voorbij zijn en kunnen er allerlei dingen wereldkundig gemaakt worden en dan is het dinsdag en is het nog één dag vakantie.

En dan zijn we woensdag en is het schrijven aan een rapport en dan is het donderdag en kookles, en dan is het vrijdag en weer vakantie, en voor we het weten zal het examens zijn voor de kinderen en dan is het kerstvakantie, en dan is het 2015.

Vliegt mij voorbij, heb ik de indruk.

Gelezen: Proxima

zaterdag 15 november 2014 12:02 | één reactie

ProximaEen kat in een zak. Een kat in een verdomde zak. Kijk, dit is de blurb van het boek:

The very far future: The Galaxy is a drifting wreck of black holes, neutron stars, chill white dwarfs. The age of star formation is long past. Yet there is life here, feeding off the energies of the stellar remnants, and there is mind, a tremendous Galaxy-spanning intelligence each of whose thoughts lasts a hundred thousand years. And this mind cradles memories of a long-gone age when a more compact universe was full of light…The 27th century: Proxima Centauri, an undistinguished red dwarf star, is the nearest star to our sun – and (in this fiction), the nearest to host a world, Proxima IV, habitable by humans. But Proxima IV is unlike Earth in many ways. Huddling close to the warmth, orbiting in weeks, it keeps one face to its parent star at all times. The ‘substellar point’, with the star forever overhead, is a blasted desert, and the ‘antistellar point’ on the far side is under an ice cap in perpetual darkness. How would it be to live on such a world? Needle ships fall from Proxima IV’s sky. Yuri Jones, with 1000 others, is about to find out…PROXIMA tells the amazing tale of how we colonise a harsh new eden, and the secret we find there that will change our role in the Universe for ever.

Sounds pretty good, right? Stephen Baxter schrijft regelmatig wel eens een goed boek ook, dus ik dacht: kopen, en lezen, die handel. Ik dacht dat een hele tijd geleden, en tegen dat ik aan het boek geraakte was ik al lang de blurb hierboven vergeten, en was het bij “colonisatie van Proxima Centauri” gebleven.

Maar goed ook, want zelfs de naam van het personage is fout in de blurb: het is Yuri Eden. En alhoewel zowat alle elementen van de blurb terugkomen in het boek, ligt het accent helemaal anders.

Dat van die “tremendous Galaxy-spanning intelligence” komt maar heel even voor, heel cryptisch, in dacht ik één hoofdstukje van een paar paragrafen en dan nog hier en daar een kleine hints. Het grootste deel van de aktie speelt zich rond twee personages en twee plaatsen af. Yuri Eden (niet zijn echte naam) is een man van lang geleden, die 80 jaar ingevroren werd door zijn ouders en wakker werd in een radikaal veranderde politieke context: de “Age of Heroics” was voorbij, en in plaats van grote dure projecten te doen om te proberen allerlei zaken te veranderen of tegen te houden (de overhitting van de planeet met grote zonneschermen in de ruimte, bijvoorbeeld), wordt de tering naar de nering gezet en is er een soort status quo tussen VN aan de ene kant en China aan de andere.

De VN heeft het grootste deel van de Aarde, de maan, Venus en Mercurius, en China heeft een stuk Aarde en Mars en alles daar voorbij. China heeft duidelijk het overwicht dus — tot er op Mercurius een mysterieuze energiebron gevonden wordt, “kernels” die lijken mini-wormgaten te zijn die energie afgeven als ze op de juiste manier bestraald worden.

Op Mercurius woont Stef Kalinski, tweede hoofdpersonage. Zij is getuige van het vertrek van een schip naar Proxima Centauri, met aan boord Yuri Eden en een zootje van een paar tiental misdadigers en andere ongewensten, die op Proxima Centauri c gedumpt gaan worden om er een reeks kolonies te bouwen.

Daar had ik het al meteen lastig mee: akkoord dat het een parallel is met Australië en zo van lang geleden, maar waarom in ‘s hemelsnaam zou men de hoop van de mensheid, op de lange termijn, in handen leggen van een groep om allerlei verschillende redenen veroordeelde mensen? Die dan nog eens nul motivatie hebben, behalve “in leven blijven”?

Het resultaat is niet moeilijk te raden: de kolonisten worden in kleine groepjes gedumpt op verschillende zeer ver van elkaar verwijderde plaatsen op de nieuwe planeet, en alvast in de groep waar Yuri in zit, loopt het zeer snel zeer verkeerd. We volgen uitgebreid en in detail hoe ze hun wereld verkennen, wat ze leren, hoe het met de interpersoonlijke relaties zit (iedereen behalve Yuri zelf sneert voortdurend naar elkaar, zeer teleurstellend), en hoe ze uiteindelijk tot een min of meer stabiele situatie komen. Dan zijn we tién jaar later.

Oh ja, en dit was eigenlijk de derde expeditie naar Proxima Centauri: de eerste was een traditionele expeditie met één mens en een schip vol embryo’s (presumed lost) en de tweede was een soort Von Neumannachtige AI (Angelia, gebouwd door de vader van Stef Kalinski, presumed lost).

Ondertussen in het zonnestelsel ontstaan er steeds meer strubbelingen tussen de VN en China, die ook willen meegenieten van die kernels, en ontdekken mensen op Mercurius een soort luik in de grond. Onder de grond, miljarden jaar oud, en met een afdruk van menselijke handen erop. Stef legt er haar handen op, en hey presto! plots heeft ze een tweelingzus bij, en behalve Stef is er niemand die beseft dat die tweeling er niét altijd geweest is.

Daar zitten we denk ik aan ongeveer een derde van het boek, en wordt het allemaal intrigerend: er zijn aliens, er is iets dat luiken in de wereld plaatst, er wordt aan manipulatie van de realiteit gedaan, de robot die de kolonisten kregen om ze te voorzien van voedsel en recyclage blijkt bewustzijn en intelligente te hebben, we leren dat er drie massieve AI’s op Aarde zijn, minstens één van die (presumed lost)s zijn niet lost (presumably): fijn, dus.

…en dan lost het boek de verwachtingen niet echt in. Plots schiet de tijd tien jaar vooruit, en nog eens twintig, en dan besluiten een aantal mensen om een reis te maken en wordt die reis van meer dan twee jaar op een hoofdstuk afgewerkt: bijzonder oneven, allemaal.

En op Aarde gaat het allemaal ook in stroomversnellingen, en gebeuren er verschrikkelijke dingen zonder dat het echt zeer belangrijk aanvoelt (al is het dat wel, in het verhaal), en voor we het weten is het het (bijna karikaturaal Doctor Who-achtige) einde van het boek, en besef ik plots zeer hard: damned, dit was deel één, en ik ga het vervolg moeten lezen.

Nee, een kat in een zak dus. En ik ga het vervolg wel lezen, natuurlijk, maar ik ben niét content.

[van op Boeggn]

Bom onder bouw nieuwe stadsbibliotheek: bouwvergunning De Krook vernietigd

zaterdag 15 november 2014 11:03 | 3 reacties

De stedenbouwkundige vergunning voor de bouw van de Waalse Krook is ingetrokken door de rechtbank. De eigenaar van fitnesszaak Ucon, die er vroeger gevestigd was, pikte het niet dat er op zijn grond gebouwd werd. Hij kreeg van de rechter gelijk. Vermoedelijk zal de werf daarom enkele maanden stilliggen.

Lees meer bij HLN

 

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338