Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Pagina 3 van 1280

Links van 17 november 2018 tot 20 november 2018

Degreeless.design – Everything I Learned in Design School
That's why this website exists. This is a list of everything I've found useful in my journey of learning design, and an ongoing list of things I think you should read. This is for budding UX, UI, Interaction, or whatever other title designers.

How the Ballpoint Pen Changed Handwriting – The Atlantic
despite its popularity, the ballpoint pen is relatively new in the history of handwriting, and its influence on popular handwriting is more complicated than the Bic campaign would imply

Rare microbes lead scientists to discover new branch on the tree of life | CBC News
Hemimastix kukwesjijk feeds on its prey in this microscope image. It attacks the prey with harpoon-like organs, then uses its flagella to bring the prey to its mouth, called a capitulum, and sucks out the juices or cytoplasm. Once she knew what it ate, she reared its prey in captivity so she could also feed and breed captive Hemimastix: "We were able to domesticate it, in a way."

Types of Type
The art form of typography comparing English and Korean.

De Britten zijn echt de weg kwijt – NRC
De Britten zijn fundamenteel de weg kwijt en intussen flirten steeds meer Brexiteers met chaos op B-day. Een deel van hun geldschieters speculeert openlijk op een val van het pond, en de diepe recessie die zou volgen op de chaos komt hun niet eens slecht uit: dan volgen immers bezuinigingen en kan het mes weer in de verzorgingsstaat. Ook kan eindelijk de gezondheidszorg worden geprivatiseerd – de Amerikaanse bedrijven staan al in de rij. Geen wonder dat Trump zo’n fan is van Brexit.

Terug!

Zo, Sandra is terug uit het Verre Oosten.

Louis en Jan en Anna moesten naar school deze ochtend, Zelie en ik gingen Sandra verrassen aan de vlieghaven.

Dachten we.

Om te beginnen: stress met de trein. Overstap gemist wegens negen minuten vertraging en de aansluiting op tijd, en dan tweede overstap bijna gemist, of ’t is te zeggen: we zouden hem gemist hebben als de trein van de aansluiting ook maar in de buurt van op tijd was geweest.

Afijn. Wij op min of meer tijd in Zaventem, en dan wachten op de vlieger.

Die maar niet kwam. Na een uur wachten, toch maar gaan kijken naar het aankondigingsbord: bleek dat de vlieger bijne 40 minuten vertraagd was. Wij dus maar nog wat gaan wachten.

Nóg een uur later zijn we dan maar weer weggegaan, wegens Zelie naar les en ik naar werk moeten gaan.

Sandra is een uur later of zo toegekomen, met een vliegtuig later dat zelf ook een uur vertraging had.

Kch.

Maar hey, alles is weer in orde nu. Iedereen is thuis. Het leven is weer zoals altijd. 🙂

Bijna twee weken een man alleen

Sandra is een kleine twee weken op reis naar het buitenland. En, lukt dat een beetje thuis, zo een man alleen met vier kinderen?

Euh, wel, ja, eigenlijk.

Ik heb een aantal dingen geleerd:

  1. Kalenders zijn zeer belangrijk. Op tijd kijken is nog meer belangrijk. De eerste twee dagen dat ik alleen was, heb ik twee belangrijke gemist (één niet mijn schuld, één wel mijn schuld).
  2. Ik zou zeer graag een huisman zijn, en dat zou eigenlijk echt wel lukken.
  3. Het zou een heel ander verhaal geweest zijn als als de kinderen pakweg vijf jaar jonger waren geweest. Vier tieners, daar is bijna geen onderhoud aan.

Medische presentatie

Humor! Over clamshell thoracotomies, waarbij de borstkas opengelaakt wordt gelijk een grote schelp.

Waste not want not

Wij hebben een probleem met voedsel, thuis, soms.

Dan maken we eten voor zes en bleek dat eerder eten voor acht te zijn. Of maken we eten voor zes maar hebben er twee “geen goesting”. Of had er één al gegeten bij een vriendin, en was een andere plots gaan logeren.

Of, nog erger: koopt er iemand iets om te eten, en vergeet iemand anders dat dat gekocht was, en blijft het in de frigo zitten.

Dat was het geval twee dagen geleden: ik had Zelie carte blanche gegeven om vlees te kopen voor de volgende twee dagen. Ze had voor dag 1 valse cordon bleus gekocht, en voor dag 2 twee pakken kippengyros. (Ja, ’t is niet alle dagen kermis bij ons.)

De valse cordon bleus heb ik gemaakt met gebakken patatten en boontjes; de dag erna was ik al vergeten dat er nog kippengyros was, en had ik al een verzoek gekregen van Jan om pasta met kaassaus en hesp te maken.

Ik dus om kaas en verse bloem wegens dat ze op was, en dan keek ik in de frigo om boter te pakken — en viel ik op die kippengyros. Die dié dag op moest wegens niet langer houdbaar.

Maar niemand had echt zin in kippengyros, en dus heb ik iets geprobeerd: kippengyros klaargemaakt tot min of meer gereed, en dan kruiden en een paar blikken tomaat bijgedaan: hopla presto, spaghettisaus! Goéd was het niet, maar het was ook niet oneetbaar.

En de overschot, wegens twee kinderen niet aanwezig, ging de frigo in.

Vandaag, twee dagen later, zag ik de pot in de frigo staan, en ik had geen enkele zin om hem weg te smijten. In een pot op het vuur, wat melk erbij om het wat vloeibaarder te maken, een vette scheut sriracha om alle eventuele slechtvleesverschijnselen te verdoezelen, en dan op het einde nog een pootje kaas:

20181116_150156

Dat was eigenlijk helemaal niet zo slecht.

Net zoals gisteren de overschot van de pasta met kaassaus en hesp (die ik dan alsnog gemaakt had, belofte maakt schuld), met wat extra melk en een vette scheut sriracha, trouwens. 😀

Gourmet vuiligheid

Ik ben zo hard verliefd op Claire Saffitz.

Ze maakt allemaal dingen na, en ’t is altijd spannend of het zal lukken of niet:

Links van 8 november 2018 tot 15 november 2018

code challenge – Build a working game of Tetris in Conway’s Game of Life – Programming Puzzles & Code Golf Stack Exchange
In Conway's Game of Life, there exist constructs such as the metapixel which allow the Game of Life to simulate any other Game-of-Life rule system as well. In addition, it is known that the Game of Life is Turing-complete. Your task is to build a cellular automaton using the rules of Conway's game of life that will allow for the playing of a game of Tetris.

Medium is a poor choice for blogging – Nikitonsky – Medium
Instead of becoming nice citizens and do what other websites do, they turned themselves into a closed silo that’s either all or nothing. No RSS. Bad reading experience, and I want to highlight it: it’s bad. Bad. Really bad. It’s not good, for any meaning of good you can imagine. There’s no person on Earth who could honestly call it at even partially good. Banners all over the place. Aggressive tracking and profiling.

BBC – Travel – The last velvet merchant of Venice
Today, the 3,500 archival designs stacked on the workshop’s warped floorboards are all still available, but many are no longer produced in-house. Like Venice itself, the Bevilacqua company has had to adapt in order to stay afloat in a changing world, and the family now owns a second factory on the mainland where some of its archaic patterns are woven by modern machines. Bevilacqua explained that many of his long-time clients can no longer afford the high costs of hand production, and that the 6m a machine makes in one day would take a weaver a full month and cost four times as much. Yet, the secrets of the soprarizzo are something that no machine can learn, and after five centuries of craftsmanship, Bevilacqua sees it as his family’s duty to ensure that this ancient Venetian thread doesn’t unravel.

(104) Why Danish sounds funny to Scandinavians – YouTube
What you peasants don't realise is that we Danes have transitioned you mere mortals and developed a language that makes sense no matter the level of your drunkness.

Buffalo buffalo buffalo buffalo buffalo.
Buffalo buffalo Buffalo buffalo Buffalo buffalo Buffalo buffalo Buffalo buffalo.

Rare dromen

Ik had vannacht één van die episch lange dromen, met een begin, een midden en een einde, met allemaal personages en situaties en achtergrond en emotionele lading en alles.

Maar dus echt zware emotie.

Ik was ergens begin de twintig. Het was oorlog en er was een aanslag gepleegd en ik liep met iemand van mijn familie waar ik samen mee in een klein huis leefde door de stad. We kwamen aan een huis dat een grijze ruïne was, en in het koude puin lag een klein meisje van pakweg vier vijf jaar.

We hebben ze meegenomen naar huis, en dan was het gelijk een enorm lange filmmontage van hoe ze eerst helemaal niets zei, en ook bijna niets wou eten, en dan hoe ze dan in de loop van weken en maanden helemaal openbloeide maar nog altijd niets zei, en hoe ze dan uiteindelijk lachte en meer en meer ‘normaal’ werd, en dan helemaal op het einde voor het eerst zei dat ze ons graag zag, maar dan ook voor het eerst haar naam op een stuk papier schreef.

En dat we dan beseften dat we ze niet konden houden, en toch besloten om eens naar de politie te gaan en te vragen of er niemand een meisje kwijtgeraakt was.

En dan was het jaren later en was het duidelijk dat we we allemaal — kind en ouders en wij — goede vrienden geworden waren.

Hm.

Speed painting

Zot. Totaal zot.

En dan vooral hoe hij keer op keer van gedacht verandert. 🙂

Pfoei

Ik heb negen uur aan een stuk gewerkt vandaag.

Of nee, eigenlijk vier en een half uur en dan koken voor de kinders en eten, en dan nog eens vier en een half.

En het resultaat is: 90 bladzijden documentatie. In sneltreinvaart.

Weekplanning (niet)

Sandra heeft mij laffelijk verlaten om naar het Verre Oosten te gaan, awoert!

(Het is haar enorm gegund natuurlijk, ze zouden er mij geen plezier mee kunnen doen, twee weken Singapore.)

En dat wil dus zeggen dat ik allerlei dingen moet doen die ik anders nooit doe, en allerlei dingen moet weten die ik anders nooit weet.

Het was vorige week al meteen volledig fout begonnen, met een oudercontact gemist wegens treinperikelen en een belangrijke voetbalvergadering wegens zowel Jan als ik vergeten. (En, zei Anna, wegens “jamaar mama had toch wel dezelfde dag moeten een berichtje sturen dat ge het niet mocht vergeten”. Ze heeft een punt.)

Dingen die ik heb moeten (her)ontdekken:

  • wanneer krijgt de kat eten? en wie doet dat eigenlijk? (’s morgens, Anna als ze het niet vergeet)
  • wanneer komen de vuilbakken nu ook alweer? (donderdag, voor GFT en PMD en papier: geen idee, er is wellicht een kalender online te vinden)
  • zou ik zaterdag grote inkopen doen, of elke dag? (een mengeling: Zelie heeft wat vlees gekocht voor twee dagen, en voor de rest stuur ik kinderen om vlees en koop ik de rest)
  • moet ik op voorhand plannen wat we gaan eten? (nee, duh)
  • is het een goed idee om de kalender religieus in het oog te houden? (ja, getuige oudercontact en voetbal)

Er is eigenlijk denk ik maar één ding dat ik nog niet heb gedaan: de was. Ja, ik weet hoe het moet, maar wanneer zou ik die doen? Als alle wasmanden vol zitten? Of op een vaste dag?

Voor de rest gaat alles eigenlijk verbazend vlot.

Allez jong.

Moeilijk of niet moeilijk koken

Het is met koken soms zoals met veel andere dingen: als ge niet weet waar ge mee bezig zijt, is het heel moeilijk, maar als ge weet waar ge mee bezig zijt, is het eigenlijk niet zo moeilijk.

Het heeft ergens iets met mentale modellen te maken. Het klassieke voorbeeld: geef iemand een doos met een zwengel, twee draaiknoppen en een schuifknop, en zeg hem dat hij die in één welbepaalde volgorde moet op één bepaalde manier manipuleren om een lamp aan te krijgen, en dat loopt gegarandeerd fout omdat niemand dat allemaal perfekt kan onthouden.

Maak van de doos een doorschijnende doos waar duidelijk wordt hoe al die onderdelen eigenlijk op elkaar inhaken, en niemand maakt nog fouten.

Idem met koken, vaak.

Case in point: cacio e pepe. Mijn collega Alessandra, een Italiaanse van Italië, zei dat dat moeilijk is om te maken. En dat aglio, olio e peperoncini wél gemakkelijk is.

Terwijl het eigenlijk min of meer dezelfde recepten zijn, met dezelfde moeilijkheid: er moet vet en water gecombineerd worden. Bij de cacio e pepe is het kaas en water, bij de aglio e olio is het olijfolie en water, en vet en water, dat combineert eigenlijk niet.

En waarom is het ene dan moeilijk en het andere niet zo moeilijk? Omdat cacio e pepe die mislukt is, vies is: ofwel iets waterachtig met hier en daar wat kaasglobulen in, ofwel droge plakkerige kaas — in plaats van smeuïge kaas die de pasta omarmt. En omdat aglio e olio die mislukt eigenlijk best wel eetbaar is: gewoon pasta die verdrinkt in stapels en stapels olijfolie.

Maar vet en water met elkaar doen samengaan, dat lukt wél als er een bindmiddel gebruikt wordt. En laat nu eenmaal het zetmeel in de pasta een uitstekend bindmiddel zijn. Dus, dat wetende: zorg er gewoon voor dat er bij het koken voldoende zetmeel in het water zit.

En dat kan door bijvoorbeeld de pasta in zeer weinig water te koken. In plaats van in liters en liters en liters in een hoge pot, in een lage pot en net bedekt met water. En dan de pasta uithalen, en het water not wat laten inkoken.

En daar dan de kaas bij doen (cacio e pepe), of dat water bij de olie doen (aglio e olio) — hopla! binding en smeuïgheid, en altijd prijs, altijd gewonnen.

Als ge begrijpt wat ge aan het doen zijt, dan is het gelijk mayonaise, niet toevallig dat het eens lukt, maar gegarandeerd dat het 99 keer op 100 lukt. Die ene keer is dan een mysterieuze “ik weet niet wat er aan de hand was, normaal gezien lukt het altijd”. 🙂

En we zijn vertrokken

Eerste week zonder Sandra. Alles is goed verlopen. Nog een week. 🙂

Vertikaal

Ergens eind 2016, dat is wanneer het bij mij gebeurde: dat ik eigenlijk vaak liever vertikale video bekijk dan horizontale.

Natuurlijk omdat ik veel op mijn telefoon kijk, maar ook omdat ik een vertikale monitor staan heb die ik graag nuttig gebruik.

Netflix is al een tijdje bezig met vertikale trailers en previews:

…maar wat mij betreft mogen ze eigenlijk ook wel eens beginnen met dingen helemaal vertikaal. Voorlopig zie ik het alleen maar op de social mediats, zoals in Jorge Ramos’ fijne interviews — extracten alhier, en uiteraard best vertikaal te bekijken:

Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik vind dat dus fris en vernieuwend. En het opent allerlei nieuwe manieren om aan beeldregie te doen.

Op mijn bureau thuis ziet dat er dan zo uit:

20181111_165625

Niet duidelijk te zien wegens donker, maar dat is dus monitor 1 links met landscape Netflix, monitor 2 in het midden met landscape interwebs en monitor 3 rechts ùet portrait Facebook (video).

 

Een fossiel

Ik dacht, ik kijk eens hoe gemakkelijk het tegenwoordig is om een API te maken.

Zeer gemakkelijk, zo blijkt. Loopback installeren en ’t is gepiept, in essentie. Voor een zeer eenvoudig ding zoals ik nodig had, was het letterlijk tien minuten “werk” om alles in orde te krijgen.

Eén stap daarin was om de gegevens in een database te steken, as opposed to enkel in het geheugen. Ik had niet veel zin om ergens een aparte database te laten draaien, dus besloot ik om het in sqlite3 te steken, da’s gewoon een file die ergens kan staan.

Dat was ook géén werk: de SQLite3-connector installeren en hop.

Eén stapje daarin is dat er een lege file moet gemaakt worden. In Linux of gelijkaardige is dat simpel: touch db.sqlite en er wordt een file van lengte 0 bytes gemaakt. Maar met Windows?

Ha. Ik moest er geen seconde over nadenken, zelfs al is het misschien wel 25 of meer jaar gelden dat ik het nooit nog heb moeten doen: copy con db.sqlite en dan ctrl-Z. Zoals in:

copycon

Copiëren van de console naar een file. Tee hee.

 

« Oudere berichten Nieuwere berichten »

© 2018 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑