Naar bed!

woensdag 9 januari 2013 in Kinderen. Permanente link | Geen reacties

Alleen thuis met de kinderen vandaag: Sandra op de lappen.

Dat naar bed krijgen, da’s dan altijd zo ongeveer hetzelfde verhaal. Anna rond zeven uur, zonder al te veel protest (en woensdag nog wat minder protest dan anders, ze isdan eigenlijk nog niet zo lang pas terug van de zwemclub):

Anna

Jan, een uur later, onder luid protest – zelfs al ligt hij eigenlijk al een tijd stikkapot in de zetel:

Jan

Louis nog een uur later, in dit geval nadat zijn aflevering Doctor Who gedaan was:

Louis

En dan Zelie, op een uur dat zo ongeveer onderling overleg redelijk lijkt.

Zelie

(behalve als ze zich ter elfder ure herinnerde dat ze nog iets voor school moest doen, dus, zoals vandaag)

(zucht)

(gelukkig was het maar tien minuten werk)

‘t Is weekend, ‘t is weekend

vrijdag 19 oktober 2012 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Voilà, daar zijn we ook weer van af, voor eventjes, het oudercontact: de juf van Anna (zeer content), de meester van Louis (zeer content), de juf van Jan (zeer content behalve dat hij recentelijk drie keer na mekaar een huiswerk niet op tijd verbeterd had, of iets in die zin, enfin, alle vertrouwen dat het iets tijdelijks was).

En dan morgen naar FACTS gaan, en dan ‘s avonds vrienden op eten, en dan zondag, euh, niets. 

Niets niets niets. Thuis in de zetel vegeteren. 

Ik vind: weekends zouden eeuwig moeten duren. 

Gevonden foto’s

maandag 17 september 2012 in Foto's, Kinderen. Permanente link | Geen reacties

In het achterhuis lag een hele zak vol foto’s, en dat was ook alweer een eeuw geleden dat ik er zo tegen gekomen was, wegens dat er hier eigenlijk nooit echt afgeprint meer is sinds het digitaal is.

Er lagen ook hier en daar filmrolletjes — geen idee of ik ze allemaal zelfs nog zou kunnen laten ontwikkelen, er zaten van die rare APS-dingen tussen.

Digitaal heeft dat ook een beetje, die serendipiteit van wat zou er hiér in kunnen zitten: verloren gelegde geheugenkaartjes waar geen mens nog weet wat er zou kunnen op staan. Zoals bijvoorbeeld deze, niet eens zo oude foto’s, gevonden op een kaartje dat tussen een boek zat in een zak in een doos:

Jan met das

Anna en Jan

Anna en Jan

Anna en Jan

Anna en Jan

Mijn twee fotomodellen. :)

(En okay, de foto’s zijn maar een paar dagen oud, maar ik heb ze echt wel gevonden op een plaats waar ik ze nooit verwacht had — dat komt van al dat verhuizen — en voor hetzelfde geld waren het er van jaren geleden.)

Naar de coiffeur

vrijdag 4 mei 2012 in Kinderen. Permanente link | Eén reactie

Er is naar de coiffeur gegaan!

Da’s altijd grappig om zien, hoe de kinderen kunnen veranderen met kleine ingrepen.

Louis, punkachtig:

Louis peinst

Anna, met kort haar dat vanachter naar boven gaat:

Anna, gekapt

En Jan, die er redelijk fifties uitziet:

Jan kijkt fifites

Zelie is aan het babysitten verder in de straat, geen echt idee of er bij haar ook iets veranderd is.

Spijtig dat Jan geen eerste communie doet, anders hadden we al direct een foto:

Jan, gekapt anno 1958

En kijk, Anna trekt wezen:

Anna trekt wezens

Hold it… hold it…

maandag 16 april 2012 in Foto's, Kinderen. Permanente link | 12 reacties

‘t Is eerste communie in de klas van Jan (ze doen het in het tweede leerjaar op onze school, wegens alsdat het eerste al druk genoeg is, vinden ze, om er nog eens een hele eerste communie in te wurmen).

Bij die eerste communie hoort er vanalles en nog wat: boekjes maken en liedjes leren en een bezinning en dingen.

Zoals Zelie en Louis voor hem, doet Jan aan alles mee, behalve de Eerste Communie zelf. Ik vind het bijzonder waardevol dat kinderen dat allemaal leert kennen, maar als het is om lid te worden van de Katholieke Kerk (of om het even welk ander gelijkaardig iets), dan vind ik dat ze dat best doen als ze zelf een volledig geïnformeerde beslissing kunnen maken.

Jan moest tegen morgen een foto van het gezin hebben, en ge ziet dat van hier: de laatste foto van het hele gezin samen dateert van denk ik drie of vier jaar geleden.

Vanavond dus maar, tussen twee pannenkoeken door, iedereen op straat neergepoot, fotomathilde op statief een paar huizen verder gezet en met de timer een foto gepakt:

Verplicht nummer voor communiedinges

We kunnen er weer een paar jaar tegen. Zie ons daar staan, alsof we het alle dagen doen. En alsof ik niet net bijna een scheur in mijn rug had van mij te haasten (zelfs rap lopen lukt niet zo goed meer, tegenwoordig), en alsof ik niet nét met een kwart van een seconde overschot op mijn plaats stond. En dat we de buren naar binnen hadden moeten jagen omdat ze mee op de foto stonden.

(Ja, volgende keer doe ik het dan eens met een betere achtergrond en een degelijke lens en belichting en alles. Jaja. Dán.)

Het leven zoals het is

zaterdag 7 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Louis is Minecraft aan het spelen op één monitor, Jan en Anna zijn naar YouTube-filpjes van Studio 100 aan het kijken op de andere monitor.

Ik zit in de trekzetel.

Anna komt plots naar mij gelopen, fluistert: “Papa, ik ben al de hele tijd konijnenoortjes aan het doen bij Louis en Jan. Niet zeggen hé!

Een half uur later, om kwart voor één: Zelie komt naar beneden gestommeld. “Mogge.” Terwijl Jan dorpelingen aan het doodmartelen is in een doodmachine die Louis gebouwd heeft. En Louis een spin aan het spelen is op een iPod.

En Anna een armband heeft gemaakt. “Maar hij is wel niet voor mij, want kijk, hij hangt zo aan mijn arm gelijk een hangbuikzwijn. Hij is voor mama!”

Ik ga mij in gang trekken om boodschappen te doen voor taart en dessert voor morgen.

Een leeuw

zondag 18 maart 2012 in Kinderen. Permanente link | 4 reacties

Anna tekent een leeuw:

leeuw.png

We hebben helder stapels tekeningen van de kinderen liggen. En ik heb het altijd moeilijk om wat dan ook weg te gooien. Grr.

Oudercontact

vrijdag 9 maart 2012 in Kinderen. Permanente link | 3 reacties

Gut gut gut, wat een gedoe, oudercontact en dingen.

Sandra was met Jan naar de voetbaltraining, en dus deed ik alleen de drie oudercontacten op de lagere school.

Eerst Anna om kwart vóór, en dan Jan en Louis, dubbel geboekt, alletwee om vijf na.

Anna

Anna, daar waren zelfs geen vijf minuten voor nodig: ze doet het zeer goed in vanalles, ze is sociaal, behulpzaam, vriendelijk, gehoorzaam, geïnteresseerd, tralala. Geen halve mens die ook maar een halve seconde denkt dat ze niet méér dan op haar plaats zit, zelfs al zit ze een jaar voor.

Ze zou alleen wat sneller mogen beginnen aan haar opdrachten (Anna: ze kan letterlijk een uur op de mat zitten in de badkamer, één kous in de hand. Of letterlijk meer dan een uur aan een halve boterham bezig zijn), en als men ze niet zou tegenhouden, zou ze de hele dag kunnen blijven vertellen over vanalles (maar dat stoort niet, ze is alleen soms wat teleurgesteld dat ze niet op élke vraag mag antwoorden).

Jan in de zetel

Jan doet het zeer goed, sociaal, vriendelijk, komt overeen met iedereen, the usual. Ik dacht dat ik teleurstellende dingen ging horen over zijn tafels van vermenigvuldiging, maar dat was niet zo: hij is blijkbaar helemaal goed mee. Alleen zijn technisch lezen zou expressiever mogen: hij zou wat meer moeten luidop lezen thuis. En zijn attituderapport was uitstekend (allemaal erenoten, da’s het beste van het beste), behalve zijn taken: hij zou wat, euh, spontaner zijn huiswerk moeten maken en afgeven.

Er zat maar één valse noot in het gesprek over Jan. Niets dramatisch, maar toch ook niet echt zo aangenaam. Ik heb het er vanavond met hem al over gehad, en er zal morgen nog eens over gesproken worden ook.

Louis 's avonds aan de computer

Louis blijft Louis, zei de meester, en zo is het maar net. Hij (Louis, niet de meester) had even een mindere periode, waar er een paar dingen toch wel de mist ingegaan zijn, maar uiteindelijk is dat maar even, en is het allerbelangrijkste dat hij zich eigenlijk helemaal op zijn plaats voelt, en goed voelt. Zijn resultaten, daar zit ik geen moment mee in, en ik besef net dat we het er niet eens over gehad hebben: ook de meester zit er niet mee. Het komt allemaal echt wel goed, zei hij, en dat is een enorm pak van ons hart.

*
*     *

Ik was het eerlijk gezegd vergeten, trouwens, dat het oudercontact was vanavond: voor één keer stond het niet in de agenda, en ‘t is pas toen @SvenAdhese begon aan te zetten om naar de ouderavond van zijn kinders te gaan, dat ik er achter kwam. En dan stond het me vaag bij dat we het erover gehad hadden, maar ik wist de details niet meer.

Boo, hiss, inderdaad: slechte vader.

Maar wacht! Het wordt nog beter!

Ik was ook helemaal vergeten dat Anna dit weekend op scoutsweekend ging. OP SCOUTSWEEKEND? Alleen? Zonder broers of zussen? Dat kindje dat eigenlijk nog in de derde kleuterklas zou moeten zitten? Zijt gij op uw kop gevallen EN BLIJVEN BOTSEN, Vuijlsteke?

I know. Ik mag er ook niet aan denken. Goed dat ik er pas vanmiddag achter kwam, anders liep ik al de hele week te stressen.

Zieligheid geherdefinieerd

zondag 13 november 2011 in Kinderen. Permanente link | Eén reactie

Oh here den duts: Anna heeft moeten spagen. Om zo ongeveer kwart voor elf of zo: haar bed onder het overgeefsel, haar pyjama onder, haar haar .

Ik heb Anna gewassen, Sandra heeft het bed ververst.

En dan was Anna weer niet goed, en heeft Sandra haar haar nog maar eens gewassen – deze keer mét shampoo.

En dan was het halftwaalf, lag Anna in de zetel bij Sandra, en moest ze weer overgeven.

Zucht.

(Ik heb er ook van, trouwens, al sinds gisterenavond: ik dacht eerst dat het bewegingsziekte was van Skyrim, maar ‘t was dat dus niet.)

Fotomodel

zondag 7 maart 2010 in Kinderen. Permanente link | 4 reacties

Vandaag was Zelie naar Brussel, examen gaan doen. Balletexamen, zo één van die examens waarmee ze dan overal ter wereld in de juiste graad kan beginnen, met een examinator die uit het buitenland komt en alles en alles.

Ondertussen thuis gezeten met Anna en de jongens. Louis en Jan hebben de hééééle namiddag op de Wii gespeeld: ze zijn een volledige level verder, ‘t schijnt. Ze waren zo opgewonden dat ze alletwee naar boven kwamen, zo van “we waren! en dan! een kasteel! en ik was dood! maar Jan was nog ééntje! en dan moest hij! en we moesten maar twee keer! of nee drie! en dan waren we gewonnen! want we moesten nog maar éék keer! springen! en hij was! dood! en nu zitten we een level! verder!”

Met één hand een artikel voor Gentblogt geschreven, en tegelijkertijd met Anna gespeeld. Samen naar Belle en het Beest gekeken. Gespeeld met de kat. Filmpjes gemaakt. Gepuzzeld. Verkleedfeestje gespeeld. En fotosessie gehouden:

Anna

(Natuurlijk dat Anna geen Anna zou zijn als ze er niet de helft van de tijd de zot mee aan het houden zou geweest zijn:)

Anna trekt een wezen

Op hetzelfde filmrolletje stonden trouwens nog foto’s van Jan aan het voetballen, de laatste keer dat ik erbij was.

Het miezerde, het veld lag er als een modderbad bij, en de keeper van Jan’s ploeg had meer aandacht voor de moddertaartjes die hij aan het maken was dan voor dbal die keer op keer de netten in vloog.

Jan heeft zijn best gedaan.

Jan voetbalt

Behalve als hij niet zijn best deed. En als hij op de bank vloog wegens “spelen” tijdens het voetbal spelen. Ik heb het niet meteen zien gebeuren, maar aan hun gedrag op de bank te zien, kan ik het mij levendig inbeelden dat ze niet met onverdeelde aandacht stonden te voetballen.

Jan op de bank

Die modder was écht interessant, blijkbaar.

Kaum zu glauben

donderdag 27 augustus 2009 in Kinderen. Permanente link | 12 reacties

Het is toch wel een ongelooflijk kind hoor, Anna.

Nu net hoorde ik ze fluisteren. In het pikkedonker, met vastgebonden handen. Heel stilletjes. Het klonk als “tatiss, totiss”.

Na navraag en hernavraag blijkt dat ze, na een dag waar ze al 18 of zo uur onafgebroken wakker is geweest, om middernacht met haar laatste krachten het volgende aan het frazelen was: “…hoe lekker dat dat is. Stok-vis.”

Bijna-overleden verpleegster

woensdag 26 augustus 2009 in Kinderen. Permanente link | 4 reacties

Als blikken konden doden, lagen hier al twee verpleegsters op te stijven.

Anna heeft al drie keer het buisje van haar sondevoeding uitgetrokken vanavond. En dus is het al drie keer terug moeten gestoken worden. Eerst onder protest, maar de laatste twee keer met vooral een zeer, zéér boze blik.

Ik denk dat ze het nu door heeft, dat die sonde hoedanook terug zal gestoken worden…

…schreef ik dus tien minuten geleden. Bleek dat ze het nóg eens gedaan had.

‘t Is wreed maar er is niets aan te doen: ze ligt nu vastgebonden in haar bed. Die sonde moet er echt in blijven.

…en net nu is de pijnstiller voor haar hand natuurlijk uitgewerkt, en piekt het en jeukt het dat het niet te houden is. Aaargh.

Vertaling: Anna, die we thuis zo goed op de grond als met haar hoofd aan het voeteneind terug kunnen vinden zo onrustig dat ze slaapt, ligt in een ziekenhuisbed op grotere hoogte dan normaal, met een sonde in haar maar en een infuus in haar nek, en kan zelf geen hand uitsteken als ze uit het bed zou vallen — haar handen zijn aan haar middel vastgemaakt.

Ge zier van hier dat ik een oog ga dicht doen.

Update 7u05: ik had het niet gezien tot nu net, maar ze is erin geslaagd om die sonde alsnog uit haar maag te trekken. Resultaat: zo ongeveer heel haar bed onder de plakkerige sondevoeding. Zucht.

Alle lof voor de verpleging hoor. Ik zou voor geen geld in hun plaats willen zijn.

Uit intensieve

woensdag 26 augustus 2009 in Kinderen. Permanente link | 15 reacties

Kan het nog erger dan dat uw kind op intensieve zorgen ligt?

Ja, dus, blijkt. Natuurlijk dat er niemand schuld aan heeft of zo, maar het contrast tussen een afdeling met evenveel dokters en verplegers als patiënten, waar elk kind aan een batterij monitors hangt en er nooit iemand meer dan vijf meter ver is, en een “normale” afdeling, is wel bijzonder groot.

Nog eens, zonder het minste verwijt, maar we zijn plots van het jaar 2009 terug in de jaren 1960 terechtgekomen. Ik denk dat ik vier man (vrouw) zag voor een hele verdieping–een doolhof van kleine kotjes vol zieke kindjes.

En wat zegt de dokter? Hoe is het met Anna? Geen idee. Ze heeft veel pijn, ze beeft helemaal, ze is wat minder verward dan ze was, maar ze heeft nog nauwelijks een hap gegeten. We hebben zo’n vier uur en een half gewacht: er was op een verdieping lager een ernstig iets, en dus kwam er vandaag geen dokter meer. Morgen, wellicht.

Akelig, serieus.

En ik had het uitstekende idee om hier de nacht door te brengen: ‘t is hier zo heet dat ik haast niet kan bewegen, mijn boek is op, mijn drank ook, het enige netwerk dat ik heb is op de telefoon (er zijn welgeteld twee kamers met netwerk hier, dit is niet één van die twee) en Anna krijst voortdurend van de pijn aan haar hand.

À la bonne heure. Die eerste paar dingen, daar is mee te leven. Dat laatste, minder.

Strohalmen

donderdag 20 augustus 2009 in Kinderen. Permanente link | 39 reacties

‘t Is erg met hoe weinig iemand op den duur content is: “het lijkt iets minder onstabiel” is dan plots een reden om te feesten, en dat er iets minder druk moet gezet worden op de beademingsmachine (onverwacht, wegens dat we niet eens wisten dat dat een probleem was gisteren) is dan ook al een opluchting.

Niet verslechterd. ‘t Is altijd dat.

Geen nieuws is geen nieuws

woensdag 19 augustus 2009 in Kinderen. Permanente link | 57 reacties

Wat gisteren “nog 24 à 48 uur” was, is vannamiddag “nóg zeker 48 uur” geworden, en voor de rest weten we niets.

Anna ligt ondertussen aan dubbel zoveel computers met getimede spuiten vol medicamenten in, en er staat naae mijn giesting op veel te veel van die spuiten “dubbele dosis”.

Haar bloeddruk is stabiel maar dat is alleen omdat ze daar massief middelen voor krijgt, en ze zouden die eigenlijk dringend willen/moeten afbouwen, want haar handen en voeten moeten dringend meer doorbloed raken.

Er zijn vanmorgen chirurgen geweest om naar haar hand te kijken (die met een wonde erop van vorige week), maar zolang haar handen niet genoeg doorbloed zijn, gaan ze er niet aan komen, had ik gehoord.

Geen nieuws is geen nieuws. Nog goed, noch slecht.

En ondertussen: het onophoudelijk gepiep van de alarmsystemen, en niet anders dan heel de tijd scenario’s in mijn hoofd. Stel ze zeggen dat het kiezen is tussen een been en leven. Tussen twee benen en leven. Tussen hersenschade en… Tussen blind en… Tussen…

Aargh. Sandra zei dat ze het gemakkelijker had in het hospitaal dan uit het hospitaal: bij mij dus niet. Te weinig afleiding. Te veel nadenken.

En bij elk nieuw soort alarm machteloos naar het enige kijken waar we iets van kunnen snappen: de monitor met hartslag (175), met bloeddruk (100/48), met zuurstof (100), en met temperatuur (38,7). Anna zelf verandert niet.

Nóg 48 uur. Minstens.

En vooral niet denken aan die mevrouw die we gisteren zagen voorbij wenen als we in de wachtzaal zaten: “ze zijn ze kwijt, we zijn ze kwijt.”

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338