Geen krediet

donderdag 21 juli 2011 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Ik versta er niets van, van de mensen van de bank. Eind april beginnen ze te bellen, gemiddeld een of twee keer per week, dat ik mijn nieuwe kredietkaart moet komen halen.

Ik zeg ze dat ik ga proberen iets te regelen en te zien of ik langs kan komen—de bank is in Destelbergen, ik ben in Gent: niet evident zonder auto en met die bloederige openingsuren van de bank ook altijd.

Enfin, het komt er niet echt van, maar ik lig er écht niet van wakker: mijn kredietkaart is nog geldig tot eind augustus, en het zou al erg moeten zijn als ik op vier maand tijd geen enkele keer tot aan de bank zou kunnen raken.

Ze blijven bellen, en uiteindelijk geef ik er aan toe. Ik werk nog altijd, maar ik geef een volmacht en allerlei nodige documenten zodat Sandra mijn nieuwe kaart kan gaan afhalen.

En dan loop ik een paar dagen rond met twee kredietkaarten op zak. Ik kan nog betalen met de oude, merk ik als ik zonder veel nadenken iets koop on-line: als mijn oude kaart opgezegd zou zijn, zou een aankoop via de App Store niet meer mogen lukken, maar het lukt wel nog.

Tot gisteren, als ik een upgrade van Macos, de Spanjaard die het operating system op mijn laptop verzorgt, wil kopen. Okay, kaart opgedoekt, niets aan te doen, ik zal  dán wel eens mijn nieuwe kredietkaartgegevens ingeven. Maar nu moet ik naar Brussel, snel een kaartje online kopen bij de NMBS.

Op de site van de NMBS en na de verplichte rigmarole van steek-uw-kaart-in-uw-plastieken-bakske-en-doe-wat-we-u-zeggen: zero op het rekest. Ongeldige transactie. Op mijn nieuwe kaart. Huh? Oude kaart erin, rigmarole bis: ongeldige transactie. Nieuwe kaart er weer in, ik zal toch niets verkeerd getypt hebben? Ongeldige transactie.

Bon, ik naar mijn online banking gedoe: de oude kaart is niet meer actief, de nieuwe kaart staat geblokkeerd.

Zucht. Op de nationale feestdag, en ge van hier dat de bank morgen wel open zal zijn.

‘t Is vakantie dus ik ga ervan uit dat er een permanentie zal zijn ergens in Brussel, en jawel hoor: er staat een noodnummer op de website van de bank. Druk twee voor Nederlands, op geen tien seconden heb ik een Franstalige mevrouw aan de lijn die zeer goed Nederlands spreekt.

- Hallo, ik heb een probleem met mijn kredietkaart. Ik heb ze nog maar net ontvangen, ik heb er nog niets mee kunnen betalen en als ik op on-line banking ga kijken krijg ik de boodschap dat de kaart geblokkeerd is.

- Meneer, mag ik uw bankrekeningnummer? En uw naam en geboortedatum?

- Zeer zeker, bij deze: [yada yada]

- Ah meneer, ik zie dat uw kredietkaart geblokkeerd is.

(Paging Captain Obvious.)

- Inderdaad. Kan daar iets aan gedaan worden? Ik heb voldoende krediet, ik heb de kaart nog nooit kunnen gebruiken maar ik zou ze wel graag zo snel mogelijk gebruiken.

- Ah meneer, u moet de kaart nog activeren. Gewoon in een automaat steken en uw pincode ingeven en dan kan u ze gebruiken.

- Oh. Om het even welke automaat?

- Jawel meneer, om het even welke automaat. U moet een transactie doen, en dan kan u de kaart gebruiken. Want nu is ze nog niet gebruikt. En eens u ze gebruikt zal u zien dat ze niet meer geblokkeerd staat.

(Hang on. Ik ruik een rat.)

- Euh, ja, maar. Ik héb ze al proberen gebruiken. Is een transactie op internet ook goed om de kaart te deblokkeren?

- Ja meneer, om het even welke transactie. Maar als u nu niet meteen iets te kopen heeft op het internet, kan dat ook in om het even welke automaat.

(“Nu niet meteen iets te kopen op het internet”? In welk parallel universum leeft die mevrouw eigenlijk?)

- Ha, maar dat is het juist: ik heb gisteren en vandaag al een paar keer geprobeerd om iets te kopen met mijn nieuwe kaart, en dat is niet gelukt.

- Oh, echt? Dan ga ik even kijken… inderdaad, ik zie dat de kaart niet geactiveerd is.

(Gnnnn.)

- En wat moet ik dan doen om de kaart te activeren?

- Sorry meneer, dat is een andere dienst die dat doet, en die dienst is vandaag niet open. Kan u morgen eens terugbellen?

Aargh!

Geen geld meer

woensdag 23 april 2008 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Ik voel mij verstoten.

Declined:Authorization failed, insufficient funds.

Your credit card was unable to be charged.

Check your credit card details before trying again.

Feel free to try again, after you’ve checked your credit card details.

If you continue to have problems, call your issuing bank.

You can Contact Support for help

Kak.

Kak, kak, kak.

Het hotel waar we zaten in Miami, dat heeft een garantie van zomaar even 2000 dollar geblokkeerd op mijn kaart. Toen het hotel, dat overigens uiteindelijk geeneens 2000 gekost heeft, wist dat een een andere kredietkaart voor de kamer zou betalen, hebben ze instructie gegeven om die garantie te deblokkeren.

We zijn nu twee weken of zo later, en het geld is nog altijd niet gedeblokkeerd.

En diensten en de websites waar ik per kredietkaart voor betaal, kleine microbetalingen van een paar dollar links en rechts, vallen nu één voor één uit.

Bank Card Company kan mij niet helpen: na twaalf dagen komt dat in orde, meneer. En als het niet in orde komt na twaalf dagen, dan bij de volgende afrekening misschien. Enfin, dat zien we dan wel hé meneer.

Bah.

Ik moet er niet aan denken wat ik nog zou doen zonder mijn kredietkaartnummer. Niet “zonder kredietkaart”—ik heb het zeker anderhalf jaar uitgehouden zonder mijn fysieke kaartje—maar zonder te kunnen betalen op het internet.

Die ene dienst die me de boodschap hierboven geeft, daar ben ik al bijna zes jaar continu op ingeschreven, aan 10 dollar per maand. Zes jaar, jong.

Jérôme Kerviel, la vraie histoire

zaterdag 26 januari 2008 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Doorgestuurd van drie kanten tegelijk per e-mail. Geen idee wie of wat, maar lees vooral mee… (het gaat hierover, natuurlijk)

– Bon, les gars, on déconne, on déconne, mais on s’éloigne des vrais problèmes. Qui veut un calva ? J’ai du 80 ans d’âge que je fais venir directement de la ferme. Une rareté.

– Qui a pris les cigares ? Jean-Eudes, faites pas le rat, renvoyez les havanes par ici.

– Messieurs ! Quand vous aurez fini de vous torcher, on en reviendra au sujet du jour. Où est Roger ?

– Aux toilettes, monsieur le président, il a du mal à digérer la purée de céleri.

– Bon, puisque notre directeur financier est malade, je vais moi-même rentrer dans le sujet.

…Peuf… Peuf… (il allume un cigare)

Messieurs, comme je le disais, l’heure est grave. Merci pour le calva, Pierre-Henri. Les calculs faits par ma stagiaire cette nuit montrent que nous avons perdu entre 5 et 9 milliards par la faute de ces gros ploucs d’amerloques.

– Font chier, ces yankees. On ne peut plus faire confiance à personne !

– Silence, Charles-Edouard ! Il est trop tard pour nous lancer dans une analyse de risques approfondie. La question du jour est : qui va porter le chapeau ?

Silence général.
Tout le monde se regarde bizarrement.

– Non, ne vous inquiétez pas, on n’en est pas encore à foutre des cadres dirigeants à la porte. Le plan social, on le fera sur les guichetiers, faut pas déconner. Non, mais sérieusement, faut trouver un clampin à faire dégager rapido. De préférence, un qu’aucun d’entre nous ne connaît, histoire de dire qu’on n’était pas au courant.

– Oui, monsieur le président, mais qui ?

– Je sais pas moi, je suis pas là pout tout faire, non plus. Y’a personne que vous voulez virer ? Un trou de balle, un minus, mais avec une bonne gueule de psychopathe, qu’on pourrait montrer à la télé en disant “tout est de sa faute” ?

– Oui, comme les anciens hébreux chargeaient un bouc de leurs péchés avant de l’envoyer dans le désert…

– Charles-Hubert, vous nous les pétez menu avec vos histoires de curéton.
C’est pas parce que vous avez passé 15 ans chez les jésuites qu’il faut la ramener à chaque comité directeur. La dernière fois, c’était Saint-Paul à Damas pour illustrer le moment où Bernanke a compris qu’il était dans la merde, et la prochaine fois, vous nous faites quoi ? Sodome et Gomorrhe ? Le Déluge ? Allez, on y va, on me donne un nom.

– Mais, président, on ne les connaît pas, les noms des collaborateurs. On leur parle à peine, et encore, seulement pour les engueuler.

– Bon, OK, je vois, c’est encore moi qui vais tout faire. Pierre-Matthieu, passez-moi votre portable. Le trombi de la boîte, il est où ?

– Ici, monsieur le président.

– Putain, ces tronches de tarés qu’ils ont ! Eh, aux RH, vous avez jamais pensé à donner des consignes, genre “éviter d’embaucher des demeurés” ? Bon, on va pas s’en sortir, je clique au hasard… Tiens, celui-là, Bernard Hurningh, vos en dites quoi ?

– Il est conseiller clientèle à Dôle, monsieur, personne ne croira jamais qu’on a perdu 5 milliards à cause de lui.

– Même en magouillant avec la Suisse ?

– Ce n’est plus ce que c’était, monsieur, la Suisse. Le secret bancaire n’est même plus garanti, ils seraient foutus de nous prouver qu’on raconte des craques.

– Mouais, va falloir taper dans le lourd. Celui-là, Marc Brice, à votre avis ?

– Directeur financier d’une sous-filiale de spécialisée dans le prêt agricole, monsieur. C’est la bourse qui craque, pas le marché du purin.

– Faites le malin, Jean-Edourad, foutez-vous de ma gueuIe ? Bon, celui-là, il a une vraie tronche de vainqueur. C’est mon dernier mot, vous vous sortez les doigts du cul et vous me le mouillez à mort. Jean-Guy, en tant qu’ancien membre du cabinet de l’Elysée sous Mitterrand, les barbouzeries, ça vous connaît, non ?

– Oui, on peut magouiller un peu le système informatique, histoire de faire croire qu’il nous a truandés. Faites voir le nom ?

– Kerviel, Jérôme Kerviel. Encore un de ces petits merdeux qui croient qu’ils dominent le monde parce qu’ils passent des ordres de bourse toute la journée sur leur écran. On dirait des hamsters sous acides, ces branleurs.
Allez, celui-là paiera pour les autres.

– Mais, monsieur, 5 milliards sur le dos de ce trou de balle, personne n’y croira jamais !

– Je vous signale, mon petit Charles-Edouard, 80% des français se sont déplacés il y a un peu plus de six mois pour départager une dinde hystérique, et un velléitaire complexé par sa taille, alors vous savez, le sens critique de ces glandus… Bon, on y va. Plan média, bidonnage informatique, communiqué de presse, plan social en backup, je veux tout ça sur mon bureau demain matin. Et vous me supprimerez le coupon de cette année, ça fera les pieds à ces connards d’actionnaires. Quelqu’un reveut du champ’, on va se saouler la gueule pour fêter ça ?

Familie in het bankwezen, klanten in het bankwezen. :)

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338