BNRF Dag 1

zaterdag 15 juli 2006 in Sonstiges. Permanente link | 10 reacties

Blue Note Record Festival, that is.

Sound Plaza uit de verte gehoord, niet meteen onder de indruk.

David Murray & the Gwo-Ka Masters: fijn. Murray is één van die legendes uit de jazz. Geen mens die op zijn gat blijft zitten en voortdurend zijn repertoire van dertig jaar geleden recycleert, maar wel een mens die blijft experimenteren en zoeken.

Zoals hier: de Caraïben en creoolse muziek . De mannen op de gwo ka, Klod Kiavué and François Ladrezeau uit Guadeloupe, deden dat uitstekend—zowel percussie als zang, en het swong gelijk een aantal beesten.

En dan de top of the bill, John Zorn.  Masada, highly recommended, en John Zorn, De Grote John Zorn, nee?

Nee dus.

Het begon met een soort minutenlange klankexplosie. Vier ongetwijfeld uitsekende muzikanten, die op trompet, saxofoon, contrabas en percussie een geslaagde impressie brachten van “mama kijk ik kan hier zo luid mogelijk lawaai mee maken” door een vijfjarige.

Had ik al gezegd dat het luid was? Wel, het was pijnlijk luid.

De man stapte binnen in een hoodie met een davidsster op de schouder en een soort camouflage-legerbroek (misschien minder dan diplomatisch op een dag dat Israel Libanon aan het platbombarderen is, maar kom), gunde het publiek geen oogopslag, en speelde de autoritire dirigent.

Bon, een mens denkt dan: dat eerste nummer, dat is om de zaal wakker te krijgen, wachten op het tweede nummer dat het echt begint. Helaas: het tweede nummer zette inderdaad de toon, en niet alleen op muzikaal vlak.

De aankondiger had het al gezegd: foto’s mogen énkel tijdens het eerste nummer, De Grote John Zorn wenst geen foto’s te zien nemen nar het eerste nummer, en De Grote John Zorn wil ook geen video-opnames. Behàlve natuurlijk het BNRF-team, dat instaat voor de videoschermen.

Buiten De Grote John Zorn gerekend: bij het begin van het tweede nummer mocht de cameraman van BNRF het ook afbollen. En niet eens subtiel of zo: Zorn meteen naar het podium, en met zo’n “weg, stinkend vullis”-gebaar werd de man aan de camera weggejaagd. Er kwam boe-geroep uit de zaal—geen idee of het voor Zorn dan wel cameramens was.

Muzikaal werd de toon ook gezet. Nummertje twee was een soort klezmer-deuntje, vakkundig de nek omgewrongen.

Niéts spontaniteit, niéts spannend, niéts meeslepend… euh, niéts eigenlijk. Saai, saai, doodsaai. En ook al veel te luid.

Twéé soorten nummers dus: “experimenteel” gedoe waar de link met muziek, laat staan jazz héél ver te zoeken is, en doodbrave bourgeois-klezmer op sterk water gezet door een controlefreak.

Want maak geen vergissing: de drie andere muzikanten waren ontstekend, en de mannen zijn ongetwijfeld na jàren als een geoliede machine op elkaar afgespeeld, maar De Grote John Zorn vond het nog altijd noodzakelijk om zo ongeveer elke ademstoot van de kerel aan de trompet, en—vooral—elke individuele klop op de drums van de drummer te coördineren door middel van ongeduldige, autoritaire handbeweginkjes.

Hatelijk, hatelijk, hatelijk.

We zaten daar met vier, en achteraf bleek dat we eigenlijk al vanaf het tweede nummer allevier weg wilden. Sandra en ik lagen bijna in slaap—had ik al gezegd dat het echt wel saai was? geen afwijkende noot, alle muzikant bijna fascistisch in de pas, geen halve seconde naast de maat?

Enfin, ik heb de laatste twee of zo akeligheden maar met een half oor beluisterd: gelukkig had ik een boek mee en was er genoeg licht.

Niet voor herhaling vatbaar. En zeggen dat zo ongeveer élke andere avond van het festival wél een uitstekende aflsuiter heeft, ‘t is godgeklaagd.

BNRF

dinsdag 4 juli 2006 in Music. Permanente link | 7 reacties

Ik voel me een hele held: kaartjes gekocht voor vrijdag Blue Note. John Zorn akoestisch Masada horen doen.

Ha.

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338