Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Tag: Boeken (pagina 1 van 15)

Gelezen: Lost Christianities: The Battles for Scripture and the Faiths We Never Knew

lostBart D. Ehrman
Oxford University Press, 2005, 320 blz.

Bon, drie Bart Ehrmanboeken later denk ik dat ik het wel ongeveer heb gehad.

Van de drie vond ik dit het interessantste. Het onderwerp is min of meer hetzelfde als de andere twee — het vroege Christendom — maar er wordt (een beetje) aandachtiger gekeken naar de alternatieven voor wat uiteindelijk de dominante vorm van het geloof geworden is.

Kort door de bocht:

  • er waren Christenen die Jezus als een Joodse Messias beschouwden, een vervollediging van het Oude Testament maar niet goddelijk (Ebionieten)
  • er waren Christenen die Jezus als de zoon van God beschouwden, maar dan wel van een andere God dan de God van het Oude Testament, en die het Oude Testament volledig verwierpen (Marcionieten)
  • er waren Christenen die geloofden dat er geheime kennis te rapen viel maar enkel voor een kleine groep geïnitieerden, en die daarbij allerlei systemen uitwerkten waarbij de God van het Oude Testament maar één uiting was van het Goddelijke, met aeonen en al dan niet gevallen demiurgen en 365 “goden” of toch niet enfin it’s complicated (Gnostiscisten)
  • er waren er die dachten dat Jezus door God verheven tot Zijn Zoon, hetzij bij zijn geboorte, bij zijn doopsel, bij zijn verrijzenis of bij zijn tenhemelopneming (allemaal soorten adoptionisme)
  • er waren er die dachten dat Jezus alleen maar leek een lichaam van vlees en bloed te hebben (docetisten)
  • er waren er die dachten dat Jezus altijd al bestaan had
  • er waren er die dachten dat er een Goddelijke Jezus was die in een menselijke Jezus is terechtgekomen en hem voor zijn dood weer heeft verlaten
  • er waren er die dachten dat er alleen een Goddelijke Jezus was
  • er waren er die dachten dat er alleen een menselijke Jezus was
  • (etc., etc., etc.)

En dan waren er de proto-orthodoxen. Orthodox en heterodox — ‘juiste’ gelovigen en ‘ketters’ — zijn geladen termen: ‘orthodox’ is gewoon de partij die, in het licht van de geschiedenis, ‘gewonnen’ heeft. En het is een vloeibaar gegeven: de winnaar van nu kan een paar iteraties later een verliezer geworden zijn. Pakweg een kerkvader als Origenes: een paar honderd jaar na zijn dood verketterd.

De proto-orthodoxen hebben hier en daar wat meegepikt en als dat leidde tot zeer moeilijk tegelijk in het hoofd te houden concepten, dan was dat maar zo.

Ja, het Oud Testament is waardevol en de jaloerse boze God van het Oude Testament is dezelfde als de liefdevolle God van het nieuw testament, maar neen, Jezus is niet Joods en Joden zijn te veroordelen. Ja, Jezus was een échte mens met een écht lichaam, en euh ja, hij was ook de zoon van God die altijd al bestaan heeft. Ja, God bestaat uit twee personen, euh nee, drié, en neen, dat zijn geen verschillende personen, of wacht.

Ehrman begint met een korte omschrijving van een aantal teksten die het niet gehaald hebben: het evangelie van Petrus (met ook een uitstapje richting apokalyps van Petrus), de handelingen van Thecla, het evangelie van Thomas, en de wellicht moderne vervalsing van het geheime evangelie van Marcus. Dan volgt een korte omschrijving (opnieuw, ja, niet enorm veel diepgang) van Ebionieten, Marcionieten, en Gnostische Christenen, waarop Ehrman de reactie van de proto-orthodoxen geeft, met onder meer de keuze waar er op strategische plaatsen teksten aangepast werden in reactie op andere opinies, en hoe welke boeken al dan niet in de officiële canon terechtkwamen.

Kort, snel te lezen, interessant, maar zoals gezegd: ik heb het een beetje gehad. Het is me een beetje te populairwetenschappelijk geschreven, en een beetje te weinig substantie. Zeker niet slecht, verre van, maar weinig controversieel en uiteindelijk meer een soort cursus voor een inleiding in het eerste jaar universiteit dan iets anders.

Van op Boeggn. Misschien verwant: How Jesus Became God: The Exaltation of a Jewish Preacher from GalileeThe Christ Myth Theory and Its ProblemsJames the Brother of Jesus: The Key to Unlocking the Secrets of Early Christianity and the Dead Sea ScrollsJesus and the WordGnostic John the BaptizerMisquoting Jesus: The Story Behind Who Changed the Bible and WhyThe Syro-Aramaic Reading of the Koran: A Contribution to the Decoding of the Language of the KoranThe Early History of God: Yahweh and the Other Deities in Ancient Israel

Gelezen: Misquoting Jesus: The Story Behind Who Changed the Bible and Why

misquotingjesusBart D. Ehrman
HarperOne, 2007, 242 blz.

Bart Ehrman geeft een korte introductie tekstkritiek van de Bijbel. Het begint met een kort overzicht can de verschillende geproduceerde soorten tekst (evangelies, brieven, apokalypsen, …), het vervolgt met een korte bespreking van de redenen waarom sommige mensen sommige dingen vervormden of toevoegden en het paradoxale gegeven dat de vroegste teksten vaak het meest van elkaar afwijken (ook omdat de copyisten geen professionals zijn).

Er staan interessante stukjes in over het hoe en waarom sommige (stukken van) brieven van Paulus niet van Paulus zijn, stukken Marcus zeker niet Marcus zijn (wie Marcus ook geweest was), dat soort zaken.

’t Is kort, ’t is weinig controversieel, ’t is interessant voor wie er nog nooit echt bij had stilgestaan. Het boek in zijn geheel hangt ook rond het verhaal van Bart Ehrman, die vertelt hoe hij van een hardcore gelovige christen via onderzoek en tekstkritiek een gewone gelovige werd en uiteindelijk ook dat niet meer.

Niet dat mij dat per se stoorde, maar het had er niet gemoeten.

Van op Boeggn. Misschien verwant: How Jesus Became God: The Exaltation of a Jewish Preacher from GalileeJesus and the WordJames the Brother of Jesus: The Key to Unlocking the Secrets of Early Christianity and the Dead Sea Scrolls Gnostic John the BaptizerThe Christ Myth Theory and Its Problems

Gelezen: The Hallowed Hunt

id_hco2014mth06thhu_bLois McMaster Bujold
Harper Voyager, 2005, 423 blz.

Zo. Af van Robert Sawyer en zijn kartonnen personages. Terug bij McMaster Bujold en de wereld van de vijf goden.

Het boek begint als een detectiveverhaal naar wie de prins heeft vermoord, en zonder spoilers is er niet veel over te vertellen maar het was meer van hetzelfde als de vorige twee, en op een goede manier. Geen vervolg en geen prequel, maar deze keer een volledig nieuw verhaal.

Chronologisch speelt het zich af ergens vóór Curse of Chalion en Paladin of Souls, en geografisch op een andere plaats — niet meer in een soort Spaansachtig aandoend koninkrijk, maar in een meer Angelsaksisch aandoend koninkrijk, met antecedenten in een nog ouder tijdperk, waar mensen dierengeesten in zich hadden.

Fijn verhaal, fijne personages, proper afgesloten, zelfs al zou er waarschijnlijk nog heel veel uit te melken zijn.

En dan nu Vorkosigan.

Gelezen: Neanderthal Parallax 2-3

9780765326331Humans
Robert J. Sawyer
Tor Books, 2003, 352 blz.

Oh zucht. Ik herinnerde me tijdens dit boek waar ik de auteur van kende. Robert J. Sawyer was ook al verantwoordelijk voor het afgrijselijke Calculating God.

Dit boek werd genomineerd voor een Hugo. On-ge-loof-lijk. Ergens in het begin, na een paar verbijsterend slechte hoofdstukken, heb ik besloten het derde boek ook te lezen. Niet omdat ik wil weten waar het naartoe gaat (dat kan ik wel vermoeden, het derde boek heeft Hybrids, wohohohow), maar omdat dit leest als een soort slow-motion treinongeval.

Slecht. Maar echt slecht. En echt twijfelachtig van gedachtengoed. Een verkrachter letterlijk castreren? Niet alleen een goed idee, de persoon zelf wordt er ook gelukkiger van. Privacy? Voor mensen die iets te verbergen hebben. Mensen zijn slecht, neanderthalers zijn goed.

En slechte sexscènes.

Op naar het derde boek!

9780765326348Hybrids
Robert J. Sawyer
Tor Books, 2004, 400 blz.

Bon, goed. Goed, bon. ’t Is afgelopen.

In Hybrids, Ponter Boddit and his Homo sapiens lover, geneticist Mary Vaughan, are torn between two worlds, struggling to find a way to make their star-crossed relationship work. Aided by banned Neanderthal technology, they plan to conceive the first hybrid child, a symbol of hope for the joining of their two versions of reality.

But after an experiment shows that Mary’s religious faith – something completely absent in Neanderthals – is a quirk of the neurological wiring of Homo sapiens brains, Ponter and Mary must decide whether their child should be predisposed to atheism or belief. Meanwhile, as Mary’s Earth is dealing with a collapse of its planetary magnetic field, her boss, the enigmatic Jock Krieger, has turned envious eyes on the unspoiled Eden that is the Neanderthal world . . .

Urgh ja.

Neen, dit was niet goed. En het einde was niet goed. Het begin en het midden ook niet.

Er is een verhaaltje, maar ook hier is het meer een excuus om eindeloos te neuten over hoe alle mannen slecht zijn, eugenetica top is, godsdienst een letterlijke biologische fout en aargh.

Ik was beter gestopt na het eerste boek. Vermijden. Niet goed. Awoert.

Van op Boeggn. Misschien verwant: Calculating God Southern Bastards v2: GridironAnno DraculaThe Mechanical

Gelezen: Paladin of Souls

paladin-of-soulsLois McMaster Bujold
HarperTorch, 2005, 496 blz.

…en dat was onverwacht interessant. De krankzinnige vrouw uit het vorige boek, Ista, bleek niet krankzinnig maar wel behept met goddelijke interventiedingen. Nu dat uitgeklaard is, komt ze na jaren semi-opsluiting weer in de wereld. Veertig jaar, maar toch een soort coming-of-age-verhaal dus.

En opnieuw is het meer het innerlijke van de persoon dan de grote troepenbewegingen waar het om draait (al wordt er wel gevochten en zo, uiteraard).

Waar Curse of Chalion vol grote politiek zat, met intriges op het niveau van het hele koninkrijk, is dit een veel kleiner boek. Ista was getrouwd met een koning die nu dood is, haar kinderen zijn volwassen, ze was jaren gek verklaard, en ze heeft dus nooit een eigen leven gehad. Nu grijpt ze het excuus van een pelgrimstocht aan om een avontuur te beleven.

Er is geen zwart of wit, en er zijn geen eenvoudige antwoorden: zelfs de schlechte schlechterik is eigenlijk maar een mens die er het beste van probeert te maken (op een manier dat het eigenlijk helemaal niet gepermitteerd is, maar alla).

Ik heb er verrassend van genoten (andere mensen ook: Hugo en Nebula gewonnen), en ik vond het jammer dat, net zoals bij Curse of Chalion, het verhaal opnieuw helemaal afgesloten is.

Van op BoeggnMisschien verwant: The Curse of ChalionThe Vampire TapestryThe Bone ClocksUnknown: The Devil Made Flesh

Gelezen: The Curse of Chalion

61886Lois McMaster Bujold
Voyager, 2003, 496 blz.

Ik heb al veel boeken van veel mensen gelezen, maar ik had nog geen enkel boek van Lois McMaster Bujold gelezen. En mensen vertellen mij dat dat de moeite waard is. Meer dan dat heb ik niet nodig.

De moeilijkheid is dan wel: waar beginnen? Er zijn heelder discussies of haar boeken in volgorde van interne chronologie moeten gelezen worden, of in publicatievolgorde, of nog iets anders. Ik weet niet meer waar ik het vandaan haalde, maar ergens op het internet had iets of iemand mij overtuigd om met Curse of Chalion te beginnen.

Ik wist niet waar mij aan te verwachten, en ik was aangenaam verrast. Een niet al te clichématige wereld, meer geïnspireerd op een reconquista-achtig Spanje dan de gewoonlijke standaard-fantasywereld met een systeem van vijf goden (vader, moeder, zoon, dochter, bastaard) die ook ‘echt’ bestaan.

Hoofdpersonage Cazaril is in eht begin van het boek een gebroken man na jaren als galeislaaf, komt toe in het kasteel waar hij ooit page was, en wordt aangesteld als secretaris-slash-leraar van Iselle, de zus van de troonopvolger van het land. Er is ook nog de krankzinnige vrouw van de koning, de zieke koning zelf, slechte raadgevers, hofintriges, internationale diplomatie, liefde, afgunst, avontuur, magie, vervloekingen, het kan niet op.

Er is wel actie en zo, maar het centrale ding in het boek blijft wel Cazaril, en hoe hij met zichzelf worstelt. Een bedachtzaam en rustig boek. Fijn om lezen.

Van op Boeggn. Misschien verwant: A Song for ArbonneCity of StairsThe First Law, Book 1: The Blade ItselfInversionsA Feast for Crows / A Dance with DragonsHalf a King

Gelezen: Star Wars: The Hand of Thrawn

specter-of-the-pastSpecter of the Past
Timothy Zahn
Spectra, 1998, 386 blz.

Ik dacht, ik lees nog wat verder over Thrawn.

We zijn tien jaar na The Last Command, en het Empire is nu écht op zijn laatste poten. Thrawn is dood, zijn nummer twee Gilad Pellaeon is nu baas van het leger, en die kot tot de conclusie dat de enige kans om nog een Empire over te houden, vrede sluiten is met de New Republic.

Niet iedereen is het met hem eens, en de gemene Moff Disra samen met ex-Royal Guard van Palpatine Grodin Tierce, brengen een zeker Flim ten tonele. Die gewoon een acteur-slash-bedrieger is, maar die er vooral helemaal uitziet als Thrawn. Ze verspreiden het gerucht dat Thrawn teruggekomen is, en beginnen te agiteren voor malcontentement en achterdocht binnen de New Republic.

Leia (ondertussen president geworden), moet van wereld naar wereld gaan diplomatie doen. En een resem andere bekende personages (C3PO en R2D2, Luke, Han, Chewbacca, Lando Calrissian, Talon Karrde, Mara Jade) hebben allemaal ook dingen te doen overal een beetje.

Zeer veel voorbereiding voor het vervolg, maar op zich ook niet verkeerd (opnieuw, binnen het genre en het universum en de personages). Ik vind het persoonlijk zelfs beter dan het eerste boek van de Thrawn-trilogie, wegens meer interessante premisse, meer achterbaksheid en meer politiek.

visionofthefutureVisions of the Future
Timothy Zahn
Bantam Spectra, 1998, 520 blz.

Het concept is uitstekend: in tegenstelling tot alle Star Warsfilms en wat we zouden verwachten, komt het einde er niet na een enorm ruimtegevecht of een persoonlijk duel, maar zijn de mogelijkheden aan de ene kant een vredesverdrag en aan de andere kant eindeloze burgeroorlog wegens aangewakkerd nationalisme en oprakelen van oude (genocidaire) koeien.

En de uitvoering is ook uitstekend. Pellaeon is zo een fantastische mens. Als ik zou weten dat er goede boeken over geschreven zijn, zou ik die meteen lezen. Maar om tussen het kaf het koren te vinden… slik.

Aangeraden, zeer zeker.

Van op Boeggn.  Misschien verwant: Heir to the EmpireDark Force RisingThe Last CommandThe Hero of AgesDarth Vader 1-9

Gelezen: Star Wars: The Thrawn Trilogy

6155967Heir to the Empire
Timothy Zahn
Del Rey, 1992, 406 blz.

Er is een enorm uitgebreid Expanded Universe aan Star Wars gebreid, met letterlijk duizenden boeken en comics.

Een zeer groot deel daarvan is gewoon bagger. De Thrawn-boeken van Timothy Zahn zijn geen bagger.

Het zijn vervolgen-die-hadden-gekund, helemaal in de geest van IV, V en VI, en in Heir to the Empire worden een hele reeks personages geïntroduceerd die meer dan helemaal de moeite waard zijn. Thrawn zelf natuurlijk, maar ook Mara Jade, en Talon Karrde, en Pellaeon, en Borsk Fey’lya en Joruus C’Baoth (als dat u helemaal niets zegt: personages die zelf ook heelder stapels boeken en comics hebben gegenereerd in het Expanded Universe). Komen daar nog bij de usual suspects uit de originele trilogie: Luke, Leia, Han Solo, Chewbacca, Lando Colrissian, uiteraard R2D2 en C3PO. En zowel nieuwe werelden als oude vertrouwde: Tatooine, Dagobah, Kashyyh.

Het boek speelt zich af vijf jaar na Return of the Jedi. De Rebellen hebben gewonnen, ze hebben hun Rebel Alliance omgevormd tot een New Republic, maar natuurlijk is de vernietiging van één Death Star, de dood van de Keizer en bijna de hele legertop niet het einde van de republiek. Die hebben onder de militaire leiding van Grand Admiral Thrawn nog heelder stukken ruimte onder hun controle.

Thrawn als Sherlock Holmes komt soms karikaturaal over en vraagt om uitdieping (een blauwe alien aan het hoofd van een rijk dat altijd al redelijk racistisch is geweest tegen al wat geen mens is, hoe is hij in ’s hemelsnaam zo hoog geraakt?, waar is zijn thuiswereld?, dat soort dingen), en wat er al geschreven is, is absoluut geen meesterwerk. Het is meer dan bij momenten traag, het kabbelt te veel voort op zaken uit de films (“I have a bad feeling about this”, okay, maar niet meer dan één keer!), en werkt helemaal niet als alleenstaand boek maar eerder als een lang uitgesponnen eerste hoofdstuk.

darkforcerisingDark Force Rising
Timothy Zahn
Bantam Spectra, 1992, 439 blz.

Ergens vóór de Clone Wars, had de Oude Republiek een vloot dreadnoughts gebouwd (de voorlopers van de Imperial Star Destroyers) met schepen die geen 16.000 bemanningsleden nodig hadden maar het met 2000 man konden doen. Helaas: de 200 dreadnoughts van de Katana-vloot zijn verloren geraakt — een duistere historie van een virus dat de bemanningsleden gek maakte, alle schepen aan het vlaggeschip deed ketenen, en dan allemaal samen ergens naartoe gehyperspeced.

Uiteraard is de Katana teruggevonden, en uiteraard is het één van de hoofdpersonages, Talon Karrde, die weet waar de schepen zijn. Ondertussen kan Thrawn gebruik maken van een soort opslagplaats voor technologie van Palpatine, en proberen Han Solo en Lando Calrissian generaal Bel Iblis ervan te overtuigen om zijn ruzie met Mon Mothma opzij te zetten en alsnog tegen Thrawn te vechten. En dan is er nog Joruus C’baoth (die eigenlijk een krankzinnige cloon is, maar hij leeft zwaar in ontkenning) die absoluut Luke Skywalker wil toevoegen aan zijn trofeeënkast, worstelt Mara JAda met haar verleden als Hand of the Emperor, en is er een heel gedoe met een slaven-ninja-ras, de Nighri, die in Leia als dochter-van-Darth Vader een soort messiasfiguur zien, en ook een stille opstand beginnen tegen de overblijfselen van het Empire.

Dit had een Star Wars-film kunnen zijn, en het zou zeer goed kunnen geweest zijn, denk ik.

Als boek heeft het allemaal een beetje weinig diepgang, maar hey, een mens moet niet klagen over pulp, vind ik.

3090416The Last Command
Timothy Zahn
Del Rey, 1994, 467 blz.

The Last Command doet wat er van het laatste boek in een trilogie verwacht wordt: er een degelijk einde aan breien.

Zonder spoilers is het allemaal wat moeilijk te vertellen, maar er zijn ruimtegevechten, en zijn clones, er sterven personages (snirf), en het eindigt allemaal relatief proper.

Het is nog altijd geen literatuur, maar binnen het genre en gegeven de geplogenheden en de beperkingen van het universum en de bestaande personages: zeer aangeraden voor mensen die graag eens een teen in het enorme Star Wars Expanded Universe zouden willen steken.

Van op Boeggn. Misschien verwant: Darth Vader 1-9The Horus Heresy 10: Tales of HeresyThe Horus Heresy 04: Flight of the EisensteinThe Horus Heresy 01: Horus Rising 

The Magicians 1-3

mgid-ao-image-mtvThe Magicians
Lev Grossman
Viking, 2009, 402 blz.

In The Player-stijl: It’s Harry Potter for Adults Meets Narnia meets Chronicles of Thomas Covenant meets Gaiman’s Books of Magic! 

Quentin Coldwater is een grote fan van Fillory, een Narnia-achtige reeks, die aanvaard wordt in een school voor tovenaars genre Harry Potter, maar eerder van pakweg 17 tot 21 jaar, met al wat bij die leeftijd hoort. (HINT: SEX)

In tegenstelling tot bij Harry Potter, wordt het verhaal niet uitgerokken over de hele schooltijd: al in het eerste boek van de trilogie studeert het hoofdpersonage af. En dan? Tovenaar, kan vanalles doen, maar what’s the point? Samenhokken met een aantal kompanen die ook vanalles zouden kunnen doen, maar die er eigenlijk niet toe komen.

Ha: Fillory, zo blijkt. Dat écht blijkt te zijn. En waar Quentin met zijn niet-echt-maten in verzeild raakt, in een oorlog waar ze eigenlijk niets van snappen.

Zeer veel mensen vinden dit maar niets. Een groot deel van de reviews op Goodreads zijn geschreven met schermessen gedoopt in vitriool.

Ik heb het, nu ja, niet met plezier gelezen, want de personages in het boek zijn echt wel stuk voor stuk pieces of work, maar wel graag. En qua cliffhanger kan het einde wel tellen.

18lqcqm716x1sjpgThe Magician King
Lev Grossman
William Heinemann, 2011, 400 blz.

Een paar jaar na het einde van het het eerste boek. Quentin en zijn maten zijn koningen en koninginnen (twee van elk) van Narnia Fillory, maar het probleem van het vorige boek heeft zich alleen maar verplaatst: wat doet een mens hele dagen, als hij alles kan doen dat hij wil?

Oplossing: op quest gaan. Een duistere historie met zeven gouden sleutels die moeten gevonden worden, en die dan op het einde naar… oh drat! Quentin valt door een deurgat in de wereld van Fillory en komt terug op Aarde terecht. Zonder manier om terug te keren.

Hij komt Julia tegen, waar hij helemaal in het begin van het eerste boek verliefd op was, en die in tegenstelling tot hem niét geslaagd was in haar ingangsexamen voor Hogwarts Brakebills. Zij heeft dan maar geïmproviseerd, de wereld afgeschuimd en zélf magie geleerd.

“En samen gaan ze op zoek naar een manier om terug te keren naar Fillory”? Nah, het is niet zó een soort sprookje dat Grossman schrijft. Samen en apart zijn ze en maken ze elkaar miserabel.

Zowel Julia als haar achtergrondverhaal — dat uiteindelijk de reden blijkt te zijn voor allerlei Belangrijke Gebeurtenissen Elder — zijn interessant en boeiend. We ontdekken tegelijkertijd wat er in het verleden gebeurde om Julia Julia te maken, en hoe in het heden Quentin minder de Quentin van het vorige boek probeert te worden.

En het einde was alweer iets totaal onvoorspelbaar.

Er zijn redelijk wat mensen die het eerste boek slecht vonden en dus het tweede niet gelezen hebben. Bij de mensen die het tweede gelezen hebben, is er een kleine minderheid die het echt afgrijselijk slecht vonden, om allerlei redenen (onsympathieke personages, te veel pop culture references, taalgebruik, sexisme, …).

Ik had geen echte problemen met het eerste boek, en ik vond het tweede beter. Benieuwd wat het laatste geeft.

cover-themagicianslandThe Magician’s Land
Lev Grossman
Plume, 2014, 402 blz.

Quentin is weer uit Fillory gemseten, en gaat lesgeven aan Brakebills. Aan de ene kant is er een avontuur met een studente, Plum, om een valies te vinden, aan de andere kant gaat heel Fillory om zeep.

En voor een mens het goed beseft is het gedaan, en heeft Grossman een happy end gebrouwen aan een verhaal waar een happy end zowat het meest onverwachte einde was.

Ik denk dat het lang niet voor iedereen is, maar ik vond het niet slecht. Ik hoor dat er een tv-reeks van de boeken gemaakt is, en dat de mensen daar ook redelijk verdeeld over zijn — meestal in omgekeerde richting: zware fans van de boeken vinden de reeks maar niets, en mensen die de reeks goed vonden, vinden de beoeken afgrijselijk.

Misschien moet ik die reeks dan ook maar eens bekijken.

Van op Boeggn. Misschien verwant: Half a WarThe Wise Man’s FearThe Books of Magic, vol. 2

Gelezen: A History of Food in 100 Recipes

history_of_foodWilliam Sitwell
Harpercollins, 2012, 352 blz.

Ik wou dit boek goed vinden, echt waar. Ik lees graag over geschiedenis, ik lees graag over eten, ik lees graag kookboeken, het internet zei me dat dit een uitstekend boek moest zijn, maar toch: meh.

Ideaal boek om hier en daar eens een hoofdstuk uit te lezen, dacht ik: het zijn ook echt gewoon honderd hoofdstukkken, chronologisch gerangschikt, met een beetje uitleg erbij. Ik had gehoopt op een echte vertaling naar moderne recepten, ik had gehoopt op meer representatieve recepten, ik had gehoopt op minder uit de lucht doening bij de meer recente recepten.

Ik had vanalles gehoopt, maar wat koopt een mens daarmee? Het is een boek geworden met hier en daar min of meer goede stukken, maar weinig samenhang. Waar ik me bij sommige recepten afvroeg waarom het precies gekozen was. Waar de humor niet mijn soort humor is.  Met stapels en stapels mythes en veronderstellingen die op niets gebaseerd zijn. Met veel te weinig oude en veel te veel ‘moderne’ recepten — iets voorbij de helft zitten we al in de twintigste eeuw, en dan wordt het meer namedropping dan wat anders.

Ergens is er iemand die een boek zou kunnen schrijven dat wel degelijk een geschiedenis van voedsel in honderd recepten is. William Sitwell is niet die mens.

Van op Boeggn. Misschien verwant: A Short History of MythA Pictorial history of Horror StoriesKitchen Confidential: Adventures in the Culinary Underbelly

Gelezen: Chronicle of the Unhewn Throne 1-3

the-emperors-blades-pb-1The Emperor’s Blades
Brian Staveley
Tor, 2014, 480 blz.

Een vermoorde keizer met drie kinderen, die alledrie uitzonderlijk en speciaal zijn: welcome to trope central!

Kaden is de kroonprins, en die studeert al jaren bij de Shin, een soort Shaolin-moniken. Zijn broer Valyn studeert bij de Kettral, een soort combinatie ninja’s-krijgers-reuzenvogelrijders. En hun zus Adare is de enige die thuis gebleven is, die is minister in de regering en probeert de moord op hun vader op te lossen.

Ergens in de achtergrond (in het verre verleden, maar ongetwijfeld ook in het heden, logischerwijs, roloog) hangen er Csestriim rond, een soort onsterfelijke wezens die op mensen lijken maar geen gevoelens hebben (waar hebben dat nog gehoord, roloog).

Nee, Brandon Sanderson it ain’t. We gaan er niet te veel doeken rond winden: het leest snel, het is “euh, wel ergens leutig”, maar het is geen goed boek.

Wou ik het vervolg lezen? Ja, want ik wou weten hoe het eindigt.

providence-of-fire-brian-staveleyThe Providence of Fire
Brian Staveley
Tor, 2016, 608 blz.

In het tweede boek is Adare erachter gekomen wie haar vader vermoord heeft, weet Kaden meer over de diepe achtergrond van wat er aan de hand is, en doet Valyn zijn ding bij de barbaren die het land dreigen in te vallen.

Takkoord, de personages worden wat uitgediept, maar ze zijn nog altijd ziende blind: bij momenten had ik meer dan een beetje het Dora-gevoel. Achter u, kalle! Hij staat áchter u!

En nog meer toevalligheden dan in het eerste boek, zucht. Maar ook wel meer actie, en meer dingen die gebeuren, en meer duidelijkheid. Als ik er punten op zou moeten geven: vijf of zes op tien. Omdat het mij niet actief tegensteekt. Omdat het, voor wat het is, niet slecht is.

En omdat het einde van dit boek zowel onverwacht als achteraf bekeken logisch is, en dat het absoluut niet voor de hand lag. En ik nu zeer benieuwd ben naar het einde.

Wat het is, is een boek voor tieners. Die mogen er ook zijn.

9780230770454The Last Mortal Bond
Brian Staveley
Tor, 2016, 653 blz.

Het laatste boek van de reeks begint een jaar na het einde van het tweede boek. Dat is vaak een goed idee, kwestie van het verhaal, de wereld en de personages een beetje ruimte te geven, maar er zit in dit boek minstens één subplot dat aanvoelt alsof het een apart boek is dat er gewoon tussengeschoven is. Overbodig, met andere woorden.

Het is natuurlijk wel zo dat Staveley een wereld opgebouwd heeft waar hij nog tien andere boeken in zou kunnen schrijven, maar The Last Mortal Bond heeft tenminste de verdienste dat het een degelijk einde is. Noch happy end noch deprimo-fiësta, maar gewoon een degelijk einde.

Content dat het uit is, maar zou ik de hele trilogie aanraden? Ik weet het niet goed. Misschien. Voor jonge lezers.

Van op Boeggn. Misschien verwant: Half a WarThe Well of AscensionThe First Law, Book 1: The Blade Itself

Gelezen: Being Nixon: A Man Divided

81qfr-e8colEvan Thomas
Random House, 2016, 640 blz.

“Insightful history and an astonishingly compelling psychological portrait”, zegt Walter Isaacson, die al eens een biografie durft te schrijven, op de cover.

Daar is niet enorm veel aan toe te voegen. Ik heb van begin tot einde genoten van dit boek, en met enorm veel plezier een Nixon ontdekt die ik niet kende.

Een mens met enorm scherp doorzicht, hyperintelligent, een heldere visie op de wereld — en toch bijna volledig blind voor zijn eigen tekortkomingen.

Wat een leven, wat een verwezenlijkingen, en toch: wat een gemiste kansen! Als die mens niet voortdurend vernederd was geweest door de rijke in-crowd, als die mens raadgevers had gehad die niet voortdurend op zijn slechtste achterdochtige kant speelden, als, als, als.

Uitstekend boek. Zeer uitstekend.

Van op BoeggnMisschien verwant: American Gods: A Novel (The 10th Anniversary Edition)1491: New Revelations of the Americas Before ColumbusThe Man in the High Castle (4.5)

Gelezen: SQPR: A History of Ancient Rome

9781846683800Mary Beard
Liveright Publishing, 2015, 606 blz.

Ik wou dit boek lezen omdat mij beloofd werd dat er naar de vroegste geschiedenis van Rome ging gekeken worden. Dat zat er in, maar ik had het exhaustiever verwacht.

Niet dat het een reslistische verwachting is: zo ongeveer duizend jaar geschiedenis, van Romulus en Remus tot het jaar 212, toen Caracalla decreteerde dat alle vrije inwoners van het Romeinse Rijk ook effectief Romeinse burgers waren (civis Romanus sum, en al die dingen), dat is op zeshonderd bladzijden niet in zeer veel detail gedaan worden.

Op bepaalde momenten leest het als een soort greatest hits van belangrijke personages — Hannibal, Spartacus, Caesar, Cleopatra, Augustus, Nero, Caligula, the usual suspects — maar als er dingen kunnen gezegd worden over gewone mensen, dan krijgen we die ook te horen.

In some ways, to explore ancient Rome from the 21st century is rather like walking on a tightrope, a very careful balancing act. If you look down on one side, everything seems reassuringly familiar: there are conversations going on that we almost join, about the nature of freedom or the problems of sex; there are buildings and monuments we recognize and family life lived out in ways we understand, with all their troublesome adolescents; and there are jokes that we ‘get.’

On the other side, it seems completely alien territory. That means not just the slavery, the filth (there was hardly any such thing as refuse collection in ancient Rome), the human slaughter in the arena and the death from illnesses whose cure we now take for granted; but also the newborn babies thrown away on rubbish heaps, the child brides and the flamboyant eunuch priests.

Kijk, Mary Beard over Rome:

Het boek was veel sneller uit dan ik had gedacht, en gehoopt. Ik vrees dat ik veel te hard verwend ben door The History of Rome en door het werkelijk uitstekende The History of Byzantium. Vooral in die laatste podcast doet Robin Pierson ongelooflijk goed werk, beter dan bijna om het even welk geschiedenisboek dat ik ooit gelezen heb.

Van op Boeggn. Misschien verwant: The Inheritance of Rome. A History of Europe from 400 to 1000The Beginnings of Rome: Italy and Rome from the Bronze Age to the Punic Wars (c.1000-264 BC)The Early History of God: Yahweh and the Other Deities in Ancient IsraelLost to the West: The Forgotten Byzantine Empire That Rescued Western CivilizationThe Calendar of the Roman Republic

Gelezen: The Bazaar of Bad Dreams

BazaarStephen King. De klassiekers van toen ik nog klein was: Salem’s Lot, Carrie, The Stand, The Shining, Cujo, Christin, Pet Sematary en zoveel meer. De verfilmingen — The Green Mile, Running Man, Misery, Shawshank Redemption, Stand By Me, en natuurlijk alle verfilmde klassiekers. De eindeloze Dark Tower-reeks, warts and all.

En die keer dat hij een auto-ongeluk had en dat hij bijna dood was en dat hij zei dat hij niet meer zou schrijven, maar hoera! dat hij dan toch weer schreef.

Het laatste boek dat ik van hem las was 11/22/63, en okay, misschien was het een beetje aan de lange kant, maar miljaar die mens kan schrijven. Oh zeker, de literaire snobs zullen allemaal in koor “genre-fictie!” roepen: fuck literaire snobs. King schrijft griezelig echte mensen, zelfs als ze dood zijn en in een soort Kafkaiaans vagevuur tussen dood en reïncarnatie zitten. Een paar zinnen en de persoon staat er. Zelfs een miljardair zijn met chronische pijn, en zelfs de laatste overlevende van een Indiana Jones meets The Hunting of the Snark-verhaal, in een verhaal in dichtvorm.

Twintig verhalen in deze bundel, en dat zijn er misschien wel een aantal teveel. Of beter: dit was misschien beter een aantal verschillende bundels geweest, want nu gaat het thematisch bijzonder over en weer. Er zitten ‘klassieke’ King-verhalen in (Mile 81, die bijna zelfparodie lijkt, ruwweg over een auto die mensen opeet), er zit een novelle in die op zich zou kunnen staan (Ur, over een verkeerd geleverde Kindle waarmee boeken uit parallele universa kunnen besteld worden, en die actua uit de toekomst bevat), en er is een hele reeks verhalen die helemaal niets bovennatuurlijks hebben.

Batman and Robin Have an Altercation (verkeersagressie, en een man en zijn oude vader die Alzheimer’s heeft), A Death (sheriff die zich voorbereidt op de ophanging van iemand die misschien wel onschuldig is), Summer Thunder (post-apocalyptisch en melancholisch, iedereen is dood of gaat dood), Under the Weather (al van de eerste paragraaf weten we dat het een man is waarvan de vrouw gestorven is, maar hij weet het zelf niet, of wil het niet weten) — veel van de beste verhalen gaan over de dood, en over hoe alledaags het allemaal is.

Bij wijze van introductie schrijft King bij elk verhaal iets over het ontstaan ervan, of de context. Ik ben er niet uit of dat een goed dan wel een slecht idee was. Aan de ene kant blijf ik er van overtuigd dat het een goed idee is om een werk los van zijn auteur te zien (anders zou ik het heel moeilijk krijgen bij pakweg Ender’s Game van de ondertussen bijna cryptofascist Orson Scott Card, of bij de magische dingen van Bisqwit), aan de andere kant vind ik het fascinerend om de achtergrond achter de achtergrond te weten te komen.

Hm. Mixed bag, dus. Maar wel met een aantal zeer goede stukken. De beste verhalen zijn uitstekend, en zelfs in de minder goede verhalen zitten uitstekende personages.

[van op Boeggn]

Gelezen: The Spy Who Came in from the Cold

The Spy Who Came in from the Cold.17APure nostalgie.

Vroeger thuis stond het verzamelde werk van John Le Carré (en Len Deighton en Ludlum en Ken Follett en Tom Clancy en alles en alles) in de bibliotheek, en ik heb ze allemaal gelezen.

En natuurlijk blijft The Spy Who Came in from the Cold overeind, zie dat van hier. Het speelt zich allemaal af in een wereld die ondertussen al zó ver weg en lang geleden is dat het even goed fantasy zou kunnen zijn of science fiction, maar behalve dat is er niet veel veranderd.

Er zijn goede mensen en er zijn slechte mensen, er is een enorm overgrote meerderheid mensen die noch goed noch slecht zijn maar gewoon min of meer hun werk doen. En er zijn mensen die door de wereld vermalen worden, pionnen in een spel dat ze niet controleren, en waar ze nauwelijks het bestaan van kunnen bevatten.

Spannend boek, dat wel. En aangeraden.

[van op Boeggn]

Oudere berichten

© 2016 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑