Michel Vuijlsteke's weblog

Mijn boekje is terecht! Het zat in Ilse’s plastiekzak, oef.

Het zal mij leren om het niet te customizen, eigenlijk. Al mijn boekjes zien er hetzelfde uit:

Zwart. Met een rekker. En een bladwijzer.

Ik zou er dringend afplakkers op moeten aanbrengen.

En ook: voortaal scan ik de notities van een meeting meteen in nadat ik er van terugkom. Het is me een keer teveel overkomen dat ik alles dreig te verliezen.

Kak, kak, kák.

Ik vind mijn boekje niet meer. Ik had het vannamiddag op de vergadering in Mechelen, en nu heb ik het niet meer.

Het kan op de trein blijven liggen zijn van Mechelen naar Antwerpen-Berchem, het kan op de trein van Antwepen-Berchem naar Gent-Dampoort blijven liggen zijn, het kan in de auto van Ilse liggen, het kan in de Vooruit liggen.

Een zwarte Moleskine, groot formaat, geruit. Met mijn naam en adresgegevens op de voorpagina binnenin. Ik hoop zó op een eerlijke vinder.

Eén ding is zeker: ik kan niet zonder, en ik heb het ab-so-luut nodig. Er staan notities in van zes interviews die ik nog moet uitschrijven.

Niet dat ik niet weet wat er gezegd is of dat ik het niet allemaal al in telegramstijl neergeslagen heb, maar ik heb toch mijn notities nodig.

De Vooruit is gemaild, Ilse is gemaild, de NMBS is gemaild en een Verloren Voorwerp-dossier is geopend.

Maar ik heb het dus wél nodig ten laatste vóór het einde van het weekend.

Paniek, paniek, paniek.

Het jaar is bijna gedaan, mijn boekje is bijna gedaan.

Het is zuiver toevallig hoor, want ik heb meer dan één boekje en ik heb er dit jaar meer dan één gebruikt. Ik heb door de jaren heen een hele resem gewone boekjes met ringen (grote en kleine) gehad. Sinds een paar jaar ben ik overgestapt op Moleskines (nog vóór ze overal te koop waren, ha!): ik heb er een hele zak vol van, kleine, zowel met ruitjes als zonder ruitjes.

Maar dit boekje heeft langer meegegaan dan veel: het is mijn eerste grootformaat ruitjes-Moleskine, en ik schrijf er meestal in met een dunne tot zeer dunne stift. Het is dan ook helemaal tot op de draad versleten.

En zoals altijd: al die herinneringen. Aan vergaderingen die, oh, nóg boeiender hadden kunenn zijn dan ze al waren:

Of die keer dat ik de truuk met de vershoudfolie op de wc-bril met handen en voeten uitlegde:

Of het eindeloos zoeken naar een manier om dingen op Gentblogt anders (beter?) (in alle geval anders) te placeren dan ze nu staan:

Of die eindeloze vergadering op school voor Zelies eerste communie, uren en uren aan een stuk:

Of al die goede herinneringen aan de bezoeken in de postkantoren in het begin van het jaar:

Meeee-mories… en nu: op naar een nieuw boekje. Moleskine, zwart, groot formaat, ruitjes. Ze waren niet meer te vinden in de winkel gisteren, ik ga morgen naar een andere winkel gaan kijken!