Die goed doet

woensdag 22 maart 2006 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

…goed ontmoet.

Vanmorgen was er een technisch defect met de laatste drie rijtuigen van de 7u22 die ik aan de Dampoort pak. Normaal gezien zit ik ergens in één van die drie laatste wagons, maar nu moest het hele perron dus opschuiven.

Ha! Eigenlijk ongelooflijk hoeveel bekende gezichten er op zo’n trein zitten als je die elke dag neemt. En ook: ongelooflijk hoe weinig beweging er eigenlijk in de verdeling van de mensen zit: de meesten staan dag na dag ongeveer op dezelfde plaats op het perron, waardoor het nu leek alsof ik plots een andere trein nam dan anders. Allemaal mensen die ik nog nooit gezien had, met hier en daar een bekend gezicht van de achterkant van de trein—al even ontheemd als mezelf.

Idemditto voor de bus in Brugge: veel van de mensen die daarop zitten, zitten er ook elke dag op.

De mensen die opvallen, beginnen in mijn hoofd een eigen leven te leiden. Ik probeer me dan voor te stellen waar die naartoe gaan en wat ze doen. Soms maken ze het wel heel erg gemakkelijk, maar meestal zeggen ze weinig of niets. Dan blijft het bij archetypes en bijnamen: de meneer met een deuk in zijn voorhoofd, de dame zonder oren, de allochtone werkende-moeder-van-vier, het blonde meisje met de beugel, de mannen van de kokschool, het Meisje Met Problemen Thuis, de lerares fysica (en soms, ‘s avonds, haar jonge mannelijke protégé), de twee binnenhuisarchitectes, het meisje met het zwarte golfjeshaar tegen het voorhoofd geplakt, de dame met het ontploft achterhoofd, de ijskoningin.

Ik zal dan wellicht die weirdo met zijn lange mantel en zijn computer zijn, vermoed ik.

O ja, en vanmorgen zat denk ik de helft van de Cappaert-zusjes op bus 11 in Brugge.

Geschreven al luisterend naar: Chet Baker – Lonely Star – Tan Gaugin

Revelaties vanmorgen: hallucineren kan ook

dinsdag 4 februari 2003 in (geen categorie). Permanente link | 6 reacties

Revelaties vanmorgen: hallucineren kan ook gewoon overdag, in de bus, en ik heb mijn vader’s rechterduim.

Ik kwam de bus op en alles leek nog in orde. En toen moest ik betalen. Ik leg een halve euro op het tafeltje bij de chauffeur. Die mij vreemd aankijkt. “Da’s niet genoeg,” zegt hij. Ik vraag verbaasd of de prijs recent verhoogd is. “Altijd al één euro geweest.” Ik leg er nog een halve euro bij, en de man houdt een bordje op met het getal 61,4. Hij drukt mij een tiket af, en ik wacht geduldig op mijn wisselgeld. Hij kijkt mij aan alsof ik een krankzinnige ben. Ik kijk terug. “41 cent?” vraag ik vol hoop. “1 euro,” zegt de chauffeur terug.

Ik ga zitten, en de bus glijdt in één lange recht lijn, als over een ijsbaan, tot aan de Dampoort. Iemand moet gebeld hebben om de halte aan te vragen, of waarschijnlijk stopt de bus altijd aan de Dampoort, ik heb in ieder geval niets gedaan.

Ik sta recht om van de bus te gaan, en de hele bus blijkt vol te zitten. Hij was bijna leeg toen ik opstapte, maar nu is elke individuele stoel bezet. En de grote meerderheid van de mensen hebben open hoofdwonden, tussen roze en ziekelijk geel, niet bloedend maar wel vochtig en glinsterend. Een paar mensen hebben geen wonden, maar als ze zich naar mij omdraaien terwijl ik voorbijglijd naar de deur, zie ik dat ze allemaal zwaar vervormde en assymetrische gezichten hebben: hun linkerogen staan allemaal lager dan hun rechterogen.

Ahem.

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338