Gunter Lamoot: softie

woensdag 20 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 12 reacties

Binnen een paar maand doet Gunter Lamoot een nieuwe show.

Uw Beste Vriend was, euh, bij tijd en wijlen niet meteen de meest positieve ervaring te noemen. Zeer vaak zeer grappig, maar niet altijd om opgewekt buiten de zaal te komen.

En dat is raar, want ik heb al genoeg optredens van Gunter gezien waar ik wél met een goed gevoel naar buiten kwam. Zijn Snieklaas-cover op Comedy Zone een tijd geleden bijvoorbeeld was meesterlijk goed, en ik heb hem nog nooit anders dan aangenaam weten zijn op een podium als hij iets moest presenteren.

Gunter Lamoot op het podium, dat is voor veel mensen synoniem met gevaarlijk! en ook wel alles kan gebeuren! en ook wel als het goed is, is het zeer goed—maar als het slecht is… oei.

Ik was het meest onder de indruk van ook een Comedy Zone-moment, waar hij iets deed met een kwis (antwoorden op de vorige vraag, met iemand uit het publiek), en dat de dame uit het publiek het helemaal niet door had.

Gunter had de zaal in zijn hand—en hij had op dat moment die dame kunnen met de grond gelijk maken, en 98% van de zaal had in zijn broek gedaan van het lachen. Maar hij deed dat niet, en het was ontroerend en grappig en helemaal feelgood tegelijkertijd.

Laat dat nu precies zijn waar zijn nieuwe ding over gaat gaan. Softie gaat het heten, en al is niet helemáál duidelijk waar het over zal gaan, het is wél de bedoeling dat de mensen met een goed gevoel buiten komen.

Ik ben eerlijk gezegd helemaal nerveus, want ik kan me inbeelden dat het echt verschrikkelijk goed zou kunnen zijn.

Tijdens de Gentse Feesten waren er try-outs voor Softie in Vijf—een fijn programma georganiseerd door Ilse, met naast Gunter ook Wim Helsen, Henk Rijckaert, Begijn Le Bleu en Iwein Segers, en dat al wie er niet bij was, iets bijzonder goed gemist heeft—en waren er brainstorms voor Softie tijdens Bataclan.

Eén van de dingen die er wellicht zullen inzitten, is dit:


Mijnheer Roger from mvuijlst on Vimeo.

Gunter Lamoot zingt Gunter Lamoot van 25 jaar geleden. Echt, dus. Zichzelf toen hij dertien was. Ik heb hem een keer of zes, zeven gezien in het echt tijdens de Feesten. De laatste paar keren heb ik niet naar het podium gekeken maar naar het publiek: voor zover ik zag, zaten ze zonder één uitzondering met een glimlach te kijken.

Zo’n warme, ontroerde glimlach.

Canon HF10, tussentijdse update

zaterdag 9 augustus 2008 in Internet, Sonstiges. Permanente link | 15 reacties

Ik had dus, samen met Pieter, Mich, Luc en de mevrouw die Imke Dielen schrijft, via de mannen van de reclameregie en de mannen van de PR van Canon, zo’n Canon HF10 gekregen. Van Canon. Om mee te prutsen.

‘t Is goedkoper om vier camera’s in bruikleen te geven dan één dag een stuk van een krantenbladzijde te kopen, vermoed ik, en in alle geval zal er wel een doordachte marketingstrategie achter zitten—mij kan het niet zoveel schelen: ik heb er een voorlopige camera aan over gehouden, en ik pruts graag met nieuwe dingen. Er was geen verplichting om er films mee te maken, er was ook geen verplichting om erover te schrijven, maar ik neem mijn niet-verplichtingen vaak even ernstig of zelfs ernstiger dan mijn verplichtingen, dus bij deze…

Er was ons gezegd dat we er filmpjes mee mochten/moesten maken onder de noemer freecording, en dat het toch ook één van de bedoelingen was om aan te tonen dat een videocamera méér is dan enkel “baby’s eerste stapjes filmen”.

Muh huh. Jaja, ik heb er filmpjes van andere dingen mee gemaakt—zelfs filmpjes die ik niet publiek mag zetten, ahaha!—maar ik film er toch maar mooi ook mijn kinders mee. Dat ze het mij eens proberen verbieden! Kijk, Louis deze namiddag, zoals wel meer gebeurt in niet te doorbreken concentratie aan het tekenen:


Louis tekent de zee from mvuijlst on Vimeo.

Hij heeft echt een zeer vreemde manier van tekenen, al jaren. Het lijkt wel alsof hij alles eerst in zijn hoofd maakt, en dat hij het dan in zo weinig mogelijk lijnen op papier zet. Rond 0:50 begint hij aan een dolfijn, waarbij hij van de staart naar boven gaat, dan rond de neus, en dan een vreemde bocht maakt naar onder—wat dan blijkt de onderkant te zijn van een flipper die erna pas een bovenkant krijgt.

Of pak die pelikaan die hij rond 1:30 tekent: hij is begonnen met wat lijnen onderaan, en dan de contouren, de vleugels, de snavel, en een visje in de snavel. En het is pas als men het geheel ziet, rond 2:55, dat die lijntjes van heel in het begin plots blijken de pootjes van het beest te zijn, die in de lucht flapperen achter zijn staart.

Weird.

Maar zodus. Canon HF, stand van zaken na een dikke maand: yes sir, I like it.

Dat is niet te zeggen dat het een perfect toestel is, verre van. Op een rij wat er aan schort:

  • Niet genoeg manuele controle. Ik ben gewoon dat ik op mijn fototoestel met de hand dingen kan instellen, ik ben geen point en shootmens. Als er een model zou zijn met meer manuele controle, dan koop ik dat. De focus verstellen is wat ik het meeste mis; dat is nu een nachtmerrie, het moet met een joystickje dat aan de zijkant van het schermpje zit, en dan pas na een vervelende operatie (“function”, naar beneden, naar beneden, naar boven, en dan links en rechts).
  • Slecht in laag licht. Tja, nogal wiedes. Het is HD (dat is dus 1920×1080 pixels!) en het is een minsukuul klein cameraatje, dus zit er een relatief minuskuul klein sensortje in. Hoe kleiner de oppervlakte van de sensor en hoe meer pixels er op zitten, hoe minder licht er per pixel kan opgevangen worden, da’s elementaire meetkunde. En dus is het huilen met een klak, in het donker. Lelijk beeld, en ontieglijk veel ruis. Vervelend, maar daar is niets aan te doen tenzij ik een stap hoger ga naar ofwel een grotere sensor, ofwel meer sensoren (één per kleur, bijvoorbeeld). Ik zou dat heel graag willen uittesten, maar ik vermoed dat dat dan wel een heel andere prijsklasse is, en (ahem) dat ik dan wel redelijk buiten het doelpubliek val met mijn weblog. Jammer. :)
    Ik had trouwens vroeger een Sony DCR-PC110, waar ik machtig content mee was, en daar zat een nightshot op. Ik wou dat dat ook op die Canon bestond.
  • Slecht in veel licht. Of beter: niet dat het slecht filmt, maar wel dat het lastig filmen is. Als het licht er rechtstreeks op zit. Er zit namelijk geen viewfinder aan de camera, het is allemaal met het LCD-schermpje te doen. Bummer.
  • Batterij. Ik heb het nog niet meegemaakt dat ik zonder batterij viel, maar ik ben dan ook zeer voorzichtig geweest, en ik heb er nooit een hele dag mee rondgelopen met het gedacht zomaar wat te filmen. Binnenkort vertrekken we op vakantie, en daar is het wél mijn bedoeling om rond te lopen en te filmen. En dus heb ik een tweede batterij gekocht, want met ongeveer een uur autonomie loopt een mens niet echt ver.

Wat ik er dan wel goed aan vind, na een maand?

  • Klein en handig. Het ding is 13 cm lang, en ongeveer 7,5 op 6,5 cm hoog en breed. Met de standaardbatterij erin weegt het 422 gram. Dat is kleiner en lichter dan de meeste lenzen die ik heb voor mijn fototoestel. Klein genoeg om in een vest– of broekzak te steken, en zéker klein genoeg om in een handtas mee te nemen.
    Overal meenemen = overal kans op films te maken = goed.
  • Ligt goed in de hand. Your mileage may vary, vrees ik redelijk hard, maar in mijn hand ligt die Canon dus wel zeer goed. Ik steek mijn rechterhand in de handbeugel, die net ruim en net spannend, net hard en net zacht genoeg is, en dan kan ik met mijn duim van mode veranderen (still, film, film review, still review—al is het in de praktijk enkel film en film review), kan ik met mijn middenvinger net rónd de bovenkant van de camera om ze aan en uit te zetten, ligt mijn duim op de start/stop-knop en mijn wijsvinger op het zoom in/uit-ding. Het zoom in/uit-ding dat trouwens verbazend precies is, een beetje zoals zo’n keyboardclitorisje als je het gewoon bent.
  • Degelijk beeld. Het is wat gewoon worden, maar het valt wel mee. In eerste instantie is het beeld wat flets, maar er zitten wat controles op, en met een béétje postproductie komt er redelijk wat in orde. Het is geen raw natuurlijk zoals op een digitale fotocamera, maar een mens leert ermee leven.

Canonbeeld1

  •  HD. Um, ja. Dat valt eigenlijk ook onder “degelijk beeld”, maar dan eerder onder “fuck maat, HD is eigenlijk wel serieus in orde”. De foto hierboven is een frame uit een filmpje. Een verkleinde frame uit een filmpje: 1280×720, het origineel is 1920×1080. Dat is akelig hoge kwaliteit voor bewegend beeld, vind ik.

Het editeren, op de computer, dat valt ondertussen wel mee. Ik heb het opgegeven om geavanceerde dingen te doen in AfterEffects of zelfs maar Premiere: dat duurt in alle geval een eeuwigheid om te renderen, en het is misschien één keer op vijf of zo dat het zonder problemen lukt. Al de andere keren loopt het vast, of is het bestand onbruikbaar, of is het iets anders.

Mijn workflow, als men dat al zo kan noemen, is tegenwoordig de volgende:

  1. Importeren via ImageMixer 3 (dat bij de camera meegeleverd zat).
  2. Editeren in Sony Vegas Pro 8. Niet echt goedkoop—366 euro—maar wel echt goed. Eenvoudig en toch krachtig, en vooral: werkt zonder ook maar het minste probleem met die AVCHD .m2ts-bestanden die uit de camera komen. En vooral vooral: rendert snel en degelijk en zonder ook maar één keer te crashen tot nog toe.
  3. Export naar mp4 (MainConcept AVC/AAC, 1280×720, 25fps, vbr avg 4mbps – max 10mbps.
  4. Upload naar Vimeo.

Mijn punt is: met de juiste software is het totaal pijnloos, en merkt men bijna niet dat men met HD bezig is. Tot het eindresultaat in hoge resolutie op het interweb staat, natuurlijk. Ik heb er nog geen andere dan computerdingen mee gedaan wegens dat we geen HD-televisie hebben, maar ik ga eerstdaags eens een compilatietje naar DVD schrijven en kijken wat dat geeft.

In conclusie: I like it how much, die Canon HF10? Wel: als ik het ding na mijn tijdelijk gebruik niet mag houden, vraag ik wat de restwaarde is, en ben ik er redelijk zeker van dat ik het koop.

Tenzij er een betere camera op de markt is ondertussen, een HF10–achtig toestel met iets meer manuele (focus-)controle en een betere sensor. En als ik de smaak van het filmen echt te pakken krijg, dan kan ik me inbeelden dat ik meer de prosumer-toer op zou gaan.

Belgisch weer

vrijdag 8 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 10 reacties

Leutig.


Een fijn zomerweertje from mvuijlst on Vimeo.

Kinderen lokken

dinsdag 5 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Mwaha.


Kinderen en camera’s from mvuijlst on Vimeo.

Ik blijf het gevoel hebben dat ik er nog iets meer mee moet doen, met die camera. Morgen eens een videoclip opnemen, denk ik, met allemaal beelden van kapotgaande huizen en zo.

Ze zijn zo lief, meneer

dinsdag 5 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties


Jan wil iets from mvuijlst on Vimeo.

Mijn camera doet aardig

zaterdag 19 juli 2008 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Toen stond ik vrijdag op het perron van Gent-Sint-Pieters met mijn camera (nu ja, “mijn”) op zak, en kijkt nu!


Sfeerbeeld Sint-Pietersstation, Gent from mvuijlst on Vimeo.

Het kan zijn, natuurlijk, dat ik de enige ben die zo naar het station kijkt. Dat kan uiteraard natuurlijk wel zijn.

Het zag er in alle geval allemaal zeer niet-euclidisch uit. En de hoeken, daar was iets mee. Vreemd, als het ware.

Oh, en bekijk het ook eens in HD op Vimeo. ‘t Is een wereld van verschil.

Living on the edge

zaterdag 12 juli 2008 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Kijkt, een filmpje:


Dampoort – Brussel-Zuid from mvuijlst on Vimeo.

Dat is dus hoegenaamd niet moeilijk te maken. Videocamera in aanslag, record duwen op de dingen die u interesseren, de clipjes na elkaar zetten, een muziekje op plakken, en dan naar het interweb sturen (in casu Vimeo, dat kan veel hogere resoluties aan dan YouTube—gelijk die mens Kottke onlangs nog zei: sometimes YouTube is like watching a UHF station from 200 miles away with the rabbit ears positioned just so).

Ah… maar wat ik hierboven schreef, da’s dus in theorie. Want zó eenvoudig is het allemaal niet, helaas.

Mijn tijdelijke videocamera slaat zijn gerief op in AVCHD-formaat. ‘t Is de toekomst, meneer, verzekeren ze ons op de internets, maar de relatiteit van vandaag is, andermaal helaas, dat de programma’s die ik gebruik om video’s mee te bewerken, er niet mee om kunnen, met dat AVCHD-formaat.

De filmpjes van de camera halen is kinderspel: er zit een simpel programmaatje bij, ImageMixer 3, en dat haalt de clips als individuele .mt2s-bestanden binnen.

Om die dingen om te zetten naar iets dat Premiere en AfterEffects kan lezen, gebruik ik voorlopig VoltaicHD van Shedworx: .mt2s-files naartoe slepen, duwen op een knop, en er komen degelijke WMV– of AVI-files uit, zonder kwaliteitsverlies. Verblindend snel is het niet, maar het is doenbaar.

De bestanden worden er wel een heel eind groter door: ongeveer 120 MB per minuut film, dat is vier tot zeven keer zo groot als het originele bestand.

Eens de files omgezet zijn, is het kinderspel om ze te editeren in om het even welke editor—zelfs gewoon Windows Movie Maker kan het perfect.

Hier is het in Premiere (CS3) gedaan, een paar clipjes in een timeline gesmeten na elkaar. Niet alle clips, want ik heb echt wel de hele dag stukjes van een paar seconden hier en een paar seconden daar lopen filmen: in eerste instantie om te proberen enkel een paar van de heenreis van Gent-Dampoort naar Brussel-Zuid.

Ik heb ook niet écht de moeite gedaan om een toepasselijk muziekje te zoeken (het is Bossa Nova Squad van op Stereophonic Space Sound Unlimited Plays Lost TV Themes geworden, voor wie curieus zou zijn), en al helemaal niet om muziek en beeld op mekaar af te stemmen. Hap-slik-klaar, met andere woorden.

Maar. De kunst dan is om het resultaat te renderen naar iets dat afspeelbaar is, en dat goed is voor op Vimeo.

Vimeo zelf zegt dat ze het liefst van al H.264 video met AAC audio hebben, op 1280×720, 24 fps, 5 Mbps.

In theorie zou het kinderspel moeten zijn om dat met Adobe Media Encoder te bewerkstelligen, maar in de praktijk, driewerf helaas, lukt het niet.

Exportprempro

Het doet wat het moet doen, tot helemaal op het hele einde, en dan geeft het lakoniek een “unknown error”-boodschap. Wat ik ook doe, het lukt me niet om het aan de praat te krijgen.

Dus maar gerenderd naar mp2, en dat dan ge-upload. Wat zonder problemen ging, en wat trouwens een zowat tien keer kleinere file gaf ook.

Op naar ander en beter, peis ik zo.

Van freecording (i)

zaterdag 12 juli 2008 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Ho-kay. Balans van twee dagen rondlopen met een Canon HF10: wijs.

Het is, zoals Pieter zei, een klein ding: ongeveer 7 cm hoog en breed, ongeveer 13 cm lang, en een kleine 400 gram zwaar. In mensentaal: iets dikker dan de onderkant van colaflesje, en ongeveer half zo lang als het flesje hoog is. En minder zwaar dan een vol flesje.

Hf10front

Dat is niet belachelijk klein of ongeloofwaardig licht, in de zin dat het als speelgoed zou aanvoelen—het ding is weliswaar in plastiek, maar het voelt toch behoorlijk stevig aan. Het is wel ruim klein genoeg om in een broekzak te steken, of in een vestzak, of om lang mee rond te lopen zonder een lamme arm te kweken.

En ook klein genoeg om niet op te vallen in het gebruik, en om in de palm van mijn hand te verbergen als het me te link wordt om er in het volle zicht mee rond te lopen. Handig, in de buurt van het Noordstation in Brussel.

De films worden niet opgenomen op cassettes of DVD maar op de 16 GB ingebouwd flashgeheugen. Daar kan op de hoogste kwaliteit (HD, 1920×1080, 17 Mbps) twee uur en negen minuten op. Ik heb dat geprobeerd en dat ging, maar dat waren zó ellendig grote files, en bovendien kan Vimeo toch maar 1280×720 aan, dat ik besloten heb om op Standard Play-kwaliteit te filmen, oftewel 1440×1080 en 7Mbps. Op die kwaliteit geraakt er nét geen vijf uur in die 16 GB.  

Dat er geen bewegende delen gebruikt worden voor het opnemen, is vooral ook goed voor de batterij: een DVD of cassette draaiende houden, zuipt stroom. Hier niet het geval, wat wil zeggen dat de camera zelfs met een klein batterijtje relatief lang werkt. In de praktijk: de camera drie kwartier aan één stuk door laten opnemen, en dan nog een kwartier of zo over hebben.

Pakweg een uur aan een stuk, dus. Normaal gezien zou dat voldoende moeten zijn om een dag lang rond te lopen en hier en daar een paar minuten te filmen, maar als het voor meer intensief gebruik is, vrees ik dat er zo’n BP-819 aan te pas zal moeten komen.

Het gebruik zelf is doodeenvoudig. Wie nergens mee wil inzitten, duwt op de “easy”-knop en is vertrokken: alleen nog start en stop, en in– en uitzoomen.

Hf10-back500

Wie iets meer controle wil, kan wat settings aanpassen. Witbalans, sluitertijd, diafragma, dat soort zaken. En manueel focuseren, min of meer. Ik zeg “min of meer”, want in de praktijk is dat allemaal goed en wel, maar aangezien het te bedienen is met één klein joystickje aan de zijkant van het scherm is het meer een gimmick dan wat anders. Leuk dat het erin zit, dat wel, maar niet echt bruikbaar in de praktijk. Oh, en er zit ook beeldstabilisatie in. Niet wereldschokkend denderend fantastisch, maar wel degelijk.

…maar ik ben te critisch: het gaat hier niet om een professionele camera, de over-overgrote meerderheid van de mensen die een film willen maken, hebben er niet de minste behoefte aan om pakweg manueel te focusen of om hun sluitertijd voordurend te zitten bepotelen.

Nee, alles tesamen: méér dan dik in orde. Nog een week en het is Gentse Feesten—ik weet al waar ik dat ding voor ga gebruiken.

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338