Uw mening op Terzake.be

woensdag 24 september 2008 in Sonstiges. Permanente link | 242 reacties

Gnn.

En vindt u dat er meer vrouwen moeten onderhandelen over de staatshervorming? We verwachten uw mening daarover op Terzake.be!

Het staat me bij dat ik dat nu al een tijdje hoor, bij die uitzendingen van Terzake. Willen ze er daar een tweede politics.be van maken of zo?

Afijn, naar www.terzake.be gegaan (dat meteen doorverwijst naar terzake.canvas.be, tja), en op zoek naar het onderdeed waar ik mijn mening kan achterlaten.

Oh kijk: een WordPress. Versie 2.3, als ik de broncode mag geloven zelfs (is dat wel veilig, zo’n oude versie?).

Canvasblog

Het laatste artikel, dat ik ga bekijken nadat Terzake bijna gedaan is, heet Terzake straks: België hervormen, een mannenzaak?, en daarin staat de korte inhoud van vanavond. Zou dat artikel morgen ook nog “Terzake straks” heten?

De Canvascollectie: Live Art en andere

donderdag 5 juni 2008 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Een meneer die een klein geel drolletje verf op een tafeltje in een café uitgeduwd heeft. Verdoken achter een schoteldoek, het kan ook een Belgische vlag geweest zijn.

En die dan acht uur aan datzelfde tafeltje blijft zitten tot de verf droog is. En dan een meneer van het café vraagt of hij de verf zou mogen laten zitten.

Dat mocht niet. Hij heeft het verfdrolletje dan maar weer meegenomen naar huis.

Why, that’s… that’s… that’s just about as exciting as watching paint dry! (ik heb een donkerbruin vermoeden dat nu ik dit neeerschrijf, een roedel kunstminners meteen schrijft “ziede wel, dat is de bedoeling! één van de bedoelingen! ongetwijfeld! ge zijt erover aan het nadenken! ge voegt uw eigen context aan de context van de kunstenaar toe en ge maakt er een nieuwe context van! DAT is Live Art Michel!”)

I call bullkaka. ‘t Is gelijk verborgen camera, maar dan noch grapig, noch boeiend, noch spannend. Noch vernieuwend, noch goed, noch ontroerend, noch, euh, niets, eigenlijk. Vaagweg zielig, dacht ik. Dat dan wel weer.

Oh, nog zoiets. Ik heb half begrepen dat het punt (of beter, één van de punten) was dat de kerel uitgenodigd was voor een kunst-iets (heet dat nog “happenings”?) in dezelfde locatie, maar dat hij zijn kat gestuurd had. Allez ja, niet letterlijk zijn kat, het had gekund, maar dat hij gewoon niet gekomen is. En dat hij dus nu wél kwam, maar dan op een moment als ze het niet verwachtten.

Hohoho, zo diep, jong. Een duidelijke verwijzing naar Ravelli in Animal Crackers!

Spaulding: What do you fellas get an hour?
Ravelli: For playing, we get-a ten dollars an hour.
Spaulding: I see. What do you get for not playing?
Ravelli: Twelve dollars an hour.
Spaulding: Well, clip me off a piece of that.
Ravelli: Now for rehearsing, we make special rate. That’s-a fifteen dollars an hour… That’s-a for rehearsing.
Spaulding: And what do you get for not rehearsing?
Ravelli: You couldn’t afford it. You see, if we don’t rehearse, we don’t play, and if we don’t play [he snaps his finger] - that runs into money.

Context! Intercontextualisatie! Jahaha! Tijdloze kunst!

I call shenanigans. Naakt op de tafel springen met een tube gele verf in de reet, een emmer behanglijm over zijn hoofd uitkappen gevolgd door een vuilniszak vol gele pluimpjes, en dan de vogelkensdans doen, dát zou ik kunst gevonden hebben.

Maar ik mag er niet mee lachen, want wie niets doet, doet ook niets verkeerd. Ik weet het, ik weet het.

En ik heb dingen gezien, doorheen de montage en soms ondanks het programma, die me wel boeiden en die ik goed vond. Iets met opgezette kiekens en leguanen en mengvormen van de twee, en een gigantische broedlamp en een video van een kiekensoog en een mensenoog: I don’t know if it’s art, but I know I like it—en laat dat nu eens ongeveer precies zijn wat ‘s mans mecenas zei.

Ik vermoed wel dat hij geen werk in de wedstrijd had. Denk ik.

Voor de rest: dit was geen appels met peren vergelijken, dit was karrekollen met The Shining. Of wratten met verkeersregels. Hoe moet men hier in des hemelsnaam een winaar uit halen?

Het programma van Wim Helsen

vrijdag 21 maart 2008 in Sonstiges. Permanente link | 24 reacties

Euh. Manneken, wat weird programma is mij dat niet. Van een Pool met een kip naar een sinistere lachclub naar een palliatieve verzorger die dan toch nog slapstick wordt. En dan een kamer vol levende standbeelden, en een Katinka Polderman die een liedje voor België had.

Ik geloofde zowaar anderhalve kamer lang dat het allemaal écht echt was. En ik kan me inbeelden dat het niet zo goed ontvangen gaat worden, maar ik vond het magisch.

Spam ii

vrijdag 18 januari 2008 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Laat niemand zeggen dat ik de mensen geen tweede kans geef.

Spam, tweede aflevering.

Helmut goes musette krijgt een uranium CD. Oh, het duurde te lang, zelfs al duurde het niet eens zo lang. En de pointe kon ik alleen herkennen omdat dat het stuk van het stukje was dat ik van op voorhand voelde aankomen.

Een man met incontinentie die bij de kwakzalvers van het Integraal Medisch Centrum gaat. Oho, lachen met incontinentie. Klasse.

Alla. Gunter! Grappen over Thuis. En allemaal dingen gelijk in Alles Kan Beter. Moet flitsender, helaas. En ik blijf erbij: achter een toog, in de studio. En flitsender.

Bommelding in gerechtsgebouw in Gent. Ooh, tenenkrullend, Het Nieuws Voor Mensen Die Alles Graag op Een Hoop Gooien.

Een croque monsieur-ijzer dat swastika’s en Hitlers op het brood brandt. Hmm. Ja? Moet dat écht een kwartier lang duren? Is een minuutje niet genoeg voor humor van de jaren 70?

Oh God, ze gaan van Het Nieuws voor Roger uit Merelbeke een running gag maken. Spaar ons. Gelukkig was het deze keer kort.

Karlijn Sileghems kreeg net zoals vorige week geen grappig iets om te brengen. Jammer, want ze doet dat normaal goed, grappig zijn.

Oh God, en de Make A Wish-dinges is blijkbaar ook een running gag. De pruik van Andrea Croonenbergs in Emma, en het toupet van Fred Bekky… is dat programma al in voorbereiding van de jaren 90 of zo? Whatever next? Roland Lommé? Jo Röpcke? Jos Van Oosterwyck?

Meer Tetten Op Canvas. Opgenomen in de kelder van Boekentoren. Een poging tot Monty Pythonesk doen, denk ik, met echo’s van Arthur “Two Sheds” Jackson. Jammer dat die mensen dat al gedaan hebben, en beter. Niet het minst ongrappige item van de avond, voor de rest.

Oh God, Het Nieuws Voor Mensen Die Denken Dat Jean-Marie Dedecker Alles Gaat Oplossen is ook al een running gag. Zucht.

Oh kijk, Kama over de actualiteit. Mhu? Een lachband? Een làchband? Is dat afgaan of is dat afgaan?

Nee, Sofie Lemaire blijft het allerbeste van het programma. Het ging deze keer wel sneller over dan vorige keer. “Dat is omdat ruim de helft van de tweede afleverig vorige week ook al eens uitgezonden werd,” fluitert mijn slechte ik me in.

Het probleem, denk ik, is dat (pdw) en de zijnen hier proberen iets achterna te gaan waar ze de middelen niet voor hebben. Vlimovost en Kijk eens op de doos vond ik uitstekend, omdat ze sui generis waren, en eigenzinnig zichzelf, en niét iets krampachtig iets anders probeerden te zijn. Dit soort uitzending heeft driedubbel zoveel driedubbel zoveel keer betere schrijvers nodig, of driedubbel zoveel tijd en negendubbel zoveel knippen. Op deze manier zal het niet lukken. ‘k Wille maar ‘k een kanne niet, (pdw).

Och ach, ik zal wel een weirdo zijn, zeker? Vanavond zat ik op de trein naar een drietal Westvlaamse studenten die voor hun master in de rechten gingen, en zij hadden het er op een bepaald moment over: dat het Spam was vandnoavnd, en dat er moest naar gekeken worden want dat het mahtuh kluhtuh was.

Wie ben ik om bijna-masters tegen te spreken?

‘t Is toch niet omdat ik wél en zij niét de naam van secretaris-generaal van de Verenigde Naties wisten dat ik me plots superieur moet voelen of zo.

Bob, en Mak

dinsdag 15 januari 2008 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Ho. Wat een leutig programma, met de bobsleemeisjes.Ik zat gewoon ongeveer de helft van het programma met een krop in de keel en bijna-tranen in de ogen, zo schoon.

Hm. Wat krijgen we nu? De digitale televisie zorgt ervoor dat ik meer naar Brussel Vlaams kijk? Of is het gewoon de programmatie van Canvas op sommige dagen?

Ik ga eens verder kijken naar de heer Mak. Tot de grond afgebroken door sommige historici, in de hemel geprezen door andere mensen. 1906 vandaag. Eens benieuwd.

Mensjes kijken

woensdag 20 september 2006 in Politiek, Televisie. Permanente link | 6 reacties

Op aanraden van my friendly neighbourhood socialist naar Ter Zake aan het kijken—niet dat ik anders niet zou gekeken hebben, maar toch.

Zo wijs dat dat is! Kijk, Els! En kijk, Resul, en kijk, daar achter professor Devos: Lien!

Tee hee.

Awoert zwak van Van Laecke trouwens: op zijn lijst staan er 51 kandidaten die ook echt gaan zetelen, “wat niet op alle lijsten het geval is”. Stek in de richting van Frank Beke, awoert.

Maar wat voor vreemd programma was dat niet, zeg? Geen VLD en geen Groen!, dat is toch wel heel vreemd. En ook en vooral: er zijn toch wel verdorie andere dingen om over te spreken in Gent dan het al dan niet BV-schap van de kandidaten!

En ook, ‘t is de eerste keer dat het mij zo stoort, maar die overenweerwiebelende TerZake06, en dan nog vooral met die VAG Rounded-achtige tekst ervoor: eikes.

It’s…

woensdag 31 mei 2006 in Televisie. Permanente link | 2 reacties

Het allerbeste van de heruitzendingen van Monty Python’s Flying Circus op Canvas?

Dat ze in zo ongelooflijk geoeie kwaliteit uitgezonden worden. Ik herinner ze mij op Nederland in de tijd, en op BBC, en ook op Ka2 of VT4 in de beginmaanden. Op Nederland en BBC leken het wel achtste-generatie-VHS-cassettes, en de meest recente had ik op een zwartwit-televisie gezien.

Wat me het meest opvalt? De parallellen met The Goon Show, die ik pas sinds een jaar of tien ken. Op een paar uitzonderingen na, zou zowat alles overeind blijven staan als het op de radio zou uitgezonden worden.

Maar laat niets de pret drukken!

Hoera! Leve Canvas!

De Leeuw

vrijdag 31 maart 2006 in Televisie. Permanente link | 4 reacties

Helmut Lotti doet dat goed.

Rik De Leeuw doet dat niet goed.

Enfin, dat is mijn aanvoelen na een minuut of vier van het programma gezien te hebben.

Het kan zijn dat ik me daar helemaal in vergis, maar ik had de indruk dat De Leeuw probeerde Lotti klem te rijden. En dat dat op een bijzonder knullige manier verliep.

Jaja, ik weet het dat Helmut Lotti tegenwoordig zo in een keurslijf zit als maar kan zijn, maar het blijft spannend om er naar te kijken. Ik blijf er het gevoel bij hebben dat hij op elk moment iets spontaan zou kunnen doen, en dat dat mooie tv op zal leveren.

Helmut vond het vervelend dat ze hem er op afrekenden dat hij andermans liedjes zong en niet zijn eigen gerief. De Leeuw vond dat ook, en zat er een beetje grappig over te doen.

Ik zit tegen de televisie te roepen “Sinatra schreef zijn dingen óók niet zelf!” maar Lotti zegt het nog beter: “als dat het criterium is, dan zijn alle operazangers per definitie slecht”. En ook: “Schumacher bouwt zijn eigen motor ook niet, maar hij is wel een uitstekende koereur”.

Hm. Ik kan er toch maar niet van onder dat het een beetje lachen met de mensen is, dat De Leeuw doet.

O kijk, de gasten, hé, wat een fijne vondst, mogen de studio verlaten langs één van twee uitgangen: “succes bij het volk” of “respect bij de elite”.

Helmut kiest voor succes en volk. Want, zegt hij, wat me interesseert is respect van de mensen die ik graag heb. En dat heb ik al. Goed voor hem.

Wat een vieze keuze trouwens. Respect en succes is onmogelijk of zo?

En nu is er een dame die violiste is, en die moet ook die keuze maken. Zij wil dezelfde keuze maken als Helmut Lotti, maar dat mag niet meer van De Leeuw. Uit armoede kiest ze dan maar “respect & elite”.

Itempje over de nieuwe The Producers: “met in de hoofdrolen Matthew Broderick en Uma Thurman,” zegt De Leeuw.

AAAARGH!!!

Goed dat ik geen slets in mijn hand had, of de televisie was eraan. Met in de hoofdrollen Nathan Lane en Matthew Broderick!!!! Stomme De Leeuw!

Oh good heavens. Nu vraagt De Leeuw of er in de musicalsector echt zovele homo’s zijn. Gert Verhulst is daar redelijk duidelijk in: op de tien musicalacteurs zijn er acht homo’s. En soms kan dat wel eens storend zijn. In West Side Story was het op het randje dat er geen handtassen aan de gevechten te pas kwamen. Op podium ziet hij liever een echte man, Gert Verhulst.

Niets vernieuwend, niets nieuws, niets dat niet iedereen wellicht zegt, maar de hele studio hield collectief zijn adem in—daar komt geheid een hetze van morgen in de gazetten.

Um. Nee, ik voel er mij niet zo goed bij, bij dit programma.

Rechtvaardig

maandag 6 februari 2006 in Televisie. Permanente link | 5 reacties

Een week comedy smaakt naar meer.

Toevallig na een documentaire over gifgas (gazze!)blijven hangen op Canvas.

De Rechtvaardige Rechters.

Euh, en dan klagen mensen over het niveau van De Kampioenen of zo? Was dit een bijzonder slechte aflevering, of ben ik te veel gewoon?

Ik lach om zeer veel, maar dit liet me siberisch.

Het concept: drie mannen achter een tafel (ik herken een broer Grootaers en pdw) zitten belegen toogpraat af te lezen van een papiertje. Een hele zaal vol mensen lacht occasioneel een vettige lach, en als er iets “gewaagd” gezegd word (voorbeeld: “ja, sinds Margriet lesbisch is, begint ze zich te forceren hé”) doet dat publiek allemaal in koor oooooooóóóhh.

Tiens, nu stelt een dame uit het publiek zogezegd “spontaan” een vraag, en die drie typen beginnen “spontaan” een variatie op “café zonder bier” te zingen. Zowat hetzelfde als indertijd het slechtste stuk uit Alles Kan Beter.

En nu lezen en zingen ze uit De Druivelaar, lijkt het wel. De Druivelaar is grappiger. Het helpt ook dat we daar doorgaans maar één grol per dag van moeten aanhoren.

Voorstel van reddingsplan voor vlaamse humorprogramma’s op televisie: opnames gedurende anderhalf uur. Goeie tekstschrijvers. Een stal goeie tekstschrijvers. En dan: goeie acteurs die kunnen doen alsof ze spontaan zijn (zie ook: Paul Merton, Ian Hislop, Phil Jupitus, Bill Bailey). En dan: anderhalf uur terugbrengen tot 25 minuten goeie televisie.

televisiecanvasrechtvaardige rechters

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338