Links van 8 januari 2012 tot 14 januari 2012

zaterdag 14 januari 2012 in Links. Permanente link | Geen reacties

Testimony of Ms. Soon Ok Lee
The punishment cell is one of the most dreaded punishments for all prisoners. The cells are usually 60 cm wide and 110 cm high. Therefore, the prisoners have no room to stand up, stretch their legs or lie down. They cannot even lean against the walls because they are too jagged. There are twenty such cells for female prisoners and 58 cells for male prisoners. They are usually detained for seven to ten days as punishment for certain offenses, such as leaving an oily mark on clothes, failing to memorize the president's New Year message or repeated failure to meet work quotas.

Scrollsy.com – Scroll Etsy.com

Kurt Andersen: From Fashion to Housewares, Are We in a Decades-Long Design Rut? | Style | Vanity Fair
Paging professor Helmut Gaus… Paging professor Helmut Gaus… "Since 1992, as the technological miracles and wonders have propagated and the political economy has transformed, the world has become radically and profoundly new. (And then there’s the miraculous drop in violent crime in the United States, by half.) Here is what’s odd: during these same 20 years, the appearance of the world (computers, TVs, telephones, and music players aside) has changed hardly at all, less than it did during any 20-year period for at least a century. The past is a foreign country, but the recent past—the 00s, the 90s, even a lot of the 80s—looks almost identical to the present. This is the First Great Paradox of Contemporary Cultural History."

"Ironically, new technology has reinforced the nostalgic cultural gaze: now that we have instant universal access to every old image and recorded sound, the future has arrived and it’s all about dreaming of the past. Our culture’s primary M.O. now consists of promiscuously and sometimes compulsively reviving and rejiggering old forms. It’s the rare “new” cultural artifact that doesn’t seem a lot like a cover version of something we’ve seen or heard before. Which means the very idea of datedness has lost the power it possessed during most of our lifetimes."

Real Dan Lyons Web Site » Blog Archive » Enough with the Samsung bashing » Real Dan Lyons Web Site
This is typical snarky Gruber stuff. But it’s so arrogant and patronizing that when I read it was brought up short. Because I realized, this guy isn’t joking. Gruber and people like him really believe that Samsung just sits around making copies of Apple products. In their view, Apple is the fountain from which all creativity flows, and Samsung just follows behind, stealing their ideas.

The Comedian’s Comedian’s Comedian
He's a boxer, a Buddhist, a hoops junkie, and a kind of Yoda to every funny person born since 1965 (Sandler, Silverman, Apatow, Gervais, Baron Cohen…). Amy Wallace survives a rare sparring session with Garry Shandling, the reclusive master of American comedy

De comedy-hype

zaterdag 26 november 2011 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Ik heb maar een half woord nodig om lastig te lopen, en kijk, hier loop ik dubbel lastig van:

xander

xander2

De eerste keer dat ik de man zag, schreef ik dit:

De zaal was een beetje stil en het was soms sleuren en trekken om door het optreden te geraken, maar op geen enkel moment viel dat echt zwaar op. Net nerveus genoeg om on edge te zijn, net ervaren genoeg om rust uit te stralen, en uitstekend materiaal. Naadloos van horror naar VTM en terug. Chinezen, De Lijn en de NMBS, en de parallellen tussen een oudemensenhome en het amfibieëngebouw in de zoo: droog, maar niet cynisch, had ik genoteerd.

Wat ik daar precies mee bedoelde, weet ik niet meer precies, maar in alle geval: Xander De Rycke, afkomstig uit Zelzate en—begod—geëmigreerd naar Zeeland, negentien herfsten oud, en dat we er nog veel van gaan horen.

En de laatste keer dat ik hem zag, schreef ik dit:

Ik heb tegenwoordig minder en minder geduld met comedy: ik heb altijd van knip daar nu toch eens in verdorie en ook wel van steek daar verdomme toch eens watvaart in dedju hoe is dat mogelijk .

Xander op Comedy Casino was zoals het eigenlijk altijd zou moeten zijn: een paar jaar samengebald op minder dan een half uur. Minder dan een half uur, dat dan wel zeer degelijk is.

Ik vermoed dat mijnheer De Rycke het in zijn tweet dus heeft over die ene keer dat ik Lang leve HT&D schreef, niet over al de andere keren dat ik meer dan positief was over hem.

Die ene keer dat ik bullshit callde toen hij vanop de eenzame hoogte van zijn och here, wat, 23 jaar? 22? 24? eventjes ging poneren dat schrijf allemaal op beste kindjes, “ik ben de maat van alle comedy, en ik alleen zal bepalen wat grappig is”.

Of toch, dat is de conclusie die ik toen trok als hij de mening van Walter Capiau als “de laatste zucht van een stervende dinosaurus” omschreef, en zei dat Geert Hoste niets met comedy te maken heeft.

opinion

Zijn twitterdinges waar ik daarnet tegen liep, was er eentje in de nasleep van het Comedy Casino Festival, vorige week. Ik knip en plak even van op de website, want wie weet hoe lang blijft die website nog op het internet staan?

Comedy Casino festival is hèt festival voor stand-up comedy. Liefhebbers krijgen de keuze uit nationale en internationale comedians, in verschillende zalen van het ICC te Gent die op ieders lachspieren zullen werken. Zoals op ieder festival is het uiteraard onmogelijk om alle acts op de verschillende podia, tegelijkertijd te kunnen zien, u zal dus moeten kiezen. Aan de hand van de affiche en het programmaschema, kunt u uw hoogstpersoonlijke favoriete comedy-avond samenstellen. Zit de zaal van uw keuze op een bepaald moment van de avond helaas vol? Geen nood: er staat genoeg komisch talent op de andere podia om u een hilarische avond te garanderen.

Ik ga voorbij aan de tekst zelf (“hilarische avond”? zalen van het ICC die op de lachspieren gaan werken? was hier de copywriter van de boerinnenbond –- no direspect – aan het werk of zo?), ik ga er ook aan voorbij dat ze blijkbaar die tekst geschreven hebben toen er nog meer dan twee zalen voorzien waren (“op de andere podia”).

‘t Is gewoon dat wie drie uur comedy van voor de meeste mensen onbekende comedians als een “festival” omschrijft, laat staan “hét festival”, niet moet komen zagen als mensen vinden dat dat toch een béétje hoog gegrepen is.

Toen ik woensdag toekwam, vroeg ik me af of ik niet op de verkeerde dag was gekomen. Het ICC was verlaten. De roltrap naar boven genomen, door een zaal vol tafeltjes en catering die achteraf gezien wellicht niet echt nodig was (als elke comedian een bak of twee bier, een paar flessen cola en een doos wijn had meegenomen, was er ruim genoeg voor alle aanwezigen), en via een resem security naar de Banketzaal geraakt.

In de Banketzaal (veel te breed, een soort geïmproviseerd groot salon net voor het podium, afgrijselijk slechte akoestiek) deed nobele onbekende presentator Bas Birker verwoede pogingen om het gezellig te maken terwijl mensen af en aan liepen en hun voetstappen weergalmden, in de Casinozaal  een verdiep lager (goed formaat, goede akoestiek) was Piv Huvliv zijn eigen relaxte en sympathieke zelve.

Ik heb, boven, Thomas Smith gezien van aan de zijkant. Sympathieke kerel, geen schaterlach, maar dat hoeft ook niet: goede set. Enfin, toch wat ik ervan begrepen heb, want voor de mensen die niet récht voor het podium stonden was het alsof ze door een bivakmuts van rijstpap aan het luisteren waren. 

Raf Coppens begon er al meteen aan zoals ik hem al meer gezien heb: nijdig en negatief. En niet op een goede manier: het kwam op mij over alsof hij zo duidelijk mogelijk probeerde te maken dat hij daar niet graag stond, dat hij niets had voorbereid, en dat hij vooral zeer kwaad is dat de mensen om Geert Hoste wél lachen en om hem niet, en dat hij nochtans even slechte grappen maakt. Mensen die één slechte imitatie van een sportpresentator van een andere slechte imitatie van een sportpresentator kunnen onderscheiden, vonden het ongetwijfeld dolletjes, dat wel.

Weggelopen, dus, naar Han Solo (ik had het programma niet bij, anders was ik er meteen naartoe gegaan). Ik vond het stukje dat ik gezien heb, zoals bijna altijd, goed. Spijtig dat ik niet alles gezien heb.

Daarna Xander De Rycke gezien, en jawel, ik vond het goed. Voorspelbaar, schreef ik, maar dat wil niet zeggen slecht:

Grappig blijft grappig, natuurlijk. Zelfs al kunnen we collectief de “oei oei ik ben te dik aan het worden”-routine (compleet met voedsel in navel en huidplooien) bijna voorspellen en opzeggen, Xander De Rycke die zijn kruis omschrijft als “Walter Van Beirendonck met een curryworst in zijn mond”, dat is gewoon leutig.

Als ik er toch negatief over moét doen, en dat wil ik niet want ik vind het een sympathieke mens en een goede comedian, dan zou ik zeggen dat hij er bij momenten té nonchalant stond. Dat ik soms de indruk kreeg dat hij een ingestudeerd tekstje vanbuiten aan het opzeggen was. Wat natuurlijk het geval is, dat weet ik ook, maar het lag er soms te dik op. Maar dat is detailkritiek, want het was wel goed en grappig, en hij had de mensen mee, en hij bewijst nog maar eens waarom hij daar ergens vanboven staat.

Terug naar de andere zaal gegaan, en het einde van Bart Cannaerts gezien. Niet mijn soort humor – ik persoonlijk vond het allemaal dingen die ik andere mensen elders veel beter had zien doen. Had ik notities genomen, ik zou u in detail kunnen gezegd hebben wat ik er minder aan vond, maar ik was er niet gekomen voor een bespreking, en dus heb ik dat niet gedaan, en dus kan ik dat niet doen.

Gaan zitten voor Bob MacLaren. Een mens uit Nieuw-Zeeland die tegenwoordig in Holland woont: over smaken valt niet te twisten. Geschikte vent, dacht ik op het moment zelf. Twee dagen later –die ontbrekende notities weer– kan ik me niet meer herinneren waar hij het allemaal over had. Of nee, toch: iets met kinderboerderijen, blijkbaar hebben ze die in Amsterdam in elke wijk. Ik heb een béétje gelachen, niet veel. Ik had de indruk dat hij er lang over gedaan had om, als mens van de andere kant van de aarkloot, voeling te krijgen met zijn nieuw publiek in Amsterdam, maar Amsterdam is niet het Comedy Casino Festival in Gent, en het liep wat stroef, vond ik.

Sean Lock was goed, en bij momenten hilarisch (die keer met die vos die aan het overgeven was! ik kwam haast niet bij!). Dingen die al gehoord had, maar dat maakte niet uit. Hij had ook het probleem van MacLaren, dat hij grappen maakte die in zijn eigen land wellicht zouden werken, maar die het hier niet deden. Hij eindigde (of deed alsof hij zou eindigen) met iets met Michael Jackson, maar dat liep faliekant af. En dus deed hij maar een ding met oude comedians, hoe die de grofste dingen konden zeggen als ze erna maar een liedje brachten: tranen van het lachen, maar misschien ook wel omdat ik het mij helemaal kan voorstellen, met Bernard Manning en de machtige Les Dawson in het achterhoofd.

Jason Rouse was, zoals ik zei, vaak bijzonder grappig. Niet om de grofheid (nonnen fistfucken, eigen grootmoeders betalen voor sex, tralalal), ook niet omdat het onverwacht was (zowat alles wat hij zei, staat op YouTube), maar wel (vond ik) om de absurditeit van het geheel. En de manier waarop het opgebouwd was.

Voor wie het gemist heeft, dit was het optreden, zo voor een goede 90%. Materiaal van minstens een paar jaar geleden, jawel, maar goed is goed:

Dat dat was het dan, mijn idee over comedy Casino. Lock en Rouse vond ik de beste, Raf Coppens en Bart Cannaerts irriteerden mij. Nauwelijks te omschrijven als “een soort van haatbrief tegenover de Vlaamse Comedy”, zoals ene Anke meende te moeten omschrijven wat ik er donderdag over schreef. Al met al was het geen hoogvlieger, maar ik vond het ook niet spijtig dat ik geweest was.

En ik heb geen flauw idee wat de recensie in De Morgen zei, waar Xander De Rycke het over heeft in zijn blogpost.

Ik vermoéd dat de meneer of mevrouw van De Morgen zal geconstateerd hebben dat er weinig volk was (en dat was zo), en daaruit zal besloten hebben dat de hype een beetje over is. Ge kunt er niet naast kijken, een paar jaar geleden was het al “Vlaamse comedy” wat de klok sloeg, en was het op zo’n Comedy Casino-festival over de koppen lopen, nu was het dat niet.

Dat er minder volk is gekomen, is niet de schuld van de mensen die kwamen optreden. En zelfs al wordt er tegenwoordig minder spel over gemaakt dan in 2008, er zijn minstens evenveel mensen die goed zijn en goed bezig. Dat er minder volk komt, is honderd procent op het conto te schrijven van de organisatoren.

Allez jong, zijt eens serieus: wat voor affiche was dat?

Ik weet het niet echt, maar ik schat dat één Vlaming op honderd méér dan Raf Coppens en misschien Nigel Williams, en zeer misschien Xander De Rycke. Al de rest? Nobele onbekenden, vermoed ik.

Dat heeft niets met een waardeoordeel te maken: er zijn veel mensen veel bekender die ik persoonlijk veel minder goed vind, en er zijn ongetwijfeld ook wel mensen die niémand kent, die misschien wel beter zijn.

Het is niet met “jamaar ik vind dat hij echt wel  bij de betere comedians in Nederland is” dat ge volk trekt. Zonder dat ik ook maar één van de betrokken personen ken, is mijn indruk van het Comedy Casino Festival 2011 dat ze daar bij 3keys niet zozeer een Festival hebben samengesteld, als wel zeer hard gezocht naar mensen die écht niets anders te doen hadden die avond, of die geen excuus vonden om niet af te komen.

In de beste stuurlui-die-aan-wal-staan-traditie, heb ik natuurlijk ook ideeën over hoe ik dat anders zou aanpakken. Die buitenlanders buiten kieperen, bijvoorbeeld.  Dat kost geld, en dat is wijs voor wie ze kent, maar als we ze willen zien, zullen we wel op tv of op YouTube kijken in plaats van een dik kwartier naar iemand te zitten kijken die geen enkele voeling heeft met zijn publiek.

Maak er een dag van in het ICC, of zelfs twee dagen. Met activiteiten en films en allerlei. Oude knarren uitnodigen zoals, welja, Walter Capiau, of totaal onhippe mensen genre Jacques Vermeire – niét om ze uit te lachen, maar omdat ze gewoon ook grappig kunnen zijn. Met kleine kamertjes voor intieme voorstellingen, en grote ruimtes voor grote voorstellingen.

En ook eens iets anders dan alleen zuivere stand up comedy: ik zou het fantastisch vinden, bijvoorbeeld, om een sessie YouTube-comedy voor gevorderden te zien. Iets in de zin van Comedy Connections, maar dan van stand up: waar komen ideeën vandaan, wie is er (onterecht) vergeten, waar zitten er mensen die we met de beste wil van de wereld niet zouden leren kennen hebben?

Enfin bon, op de laatste twee edities afgaand, kan ik me inbeelden dat het volgend jaar niet echt meer aan de orde zal zijn om naar een invulling van Comedy Csino Festival 2012 te zoeken. Da’s dan alweer een probleem minder.

(En Xander: ja ik zie u nog altijd graag spelen, en ja ik vind u ne wijzen die goeie comedy doet, zelfs al denkt gij van niet. Trr. Diva’s!)

Links van 12 juni 2011 tot 13 juni 2011

maandag 13 juni 2011 in Links. Permanente link | Geen reacties

Small Group Of People Dominate Some Internet Discussions
An analysis of political and philosophical newsgroups found that half of all replies were directed at just two percent of thread initiators. In related news, bear shits in wood.

Why did Apple choose Twitter over Facebook?
Twitter will be deeply integrated into iOS 5, bit not Facebook. Why? There are surprisingly many answers. Among them: Apple and Facebook have contradictory priorities for customer content, and they are increasingly app platform competitors.

Game, Set, iMatch
Notice how Facebook is missing from these and many other words we’re hearing these days.

Facebook Sees Big Traffic Drops in US and Canada as It Nears 700 Million Users Worldwide
Most prominently, the United States lost nearly 6 million users, falling from 155.2 million at the start of May to 149.4 million at the end of it. This is the first time the country has lost users in the past year. Canada also fell significantly, by 1.52 million down to 16.6 million

What Happens When A Canon Shooter Uses A Nikon
10 year Canon shooter tries the Nikon system for the first time at a wedding.

Outrageous and Courageous: The Myth and Legend of Shecky Greene
"Frank Sinatra saved my life once. He said, "Okay, boys. That's enough." – Shecky Greene

internet k-hole
Internet K-Hole is an image blog consisting mostly of anonymous snapshots and Polaroids from the 1970s through the 1990s presented at random without description or context that go on for ever and ever and ever. (Some images NSFW.)

Gunter Lamoot: softie

woensdag 20 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 12 reacties

Binnen een paar maand doet Gunter Lamoot een nieuwe show.

Uw Beste Vriend was, euh, bij tijd en wijlen niet meteen de meest positieve ervaring te noemen. Zeer vaak zeer grappig, maar niet altijd om opgewekt buiten de zaal te komen.

En dat is raar, want ik heb al genoeg optredens van Gunter gezien waar ik wél met een goed gevoel naar buiten kwam. Zijn Snieklaas-cover op Comedy Zone een tijd geleden bijvoorbeeld was meesterlijk goed, en ik heb hem nog nooit anders dan aangenaam weten zijn op een podium als hij iets moest presenteren.

Gunter Lamoot op het podium, dat is voor veel mensen synoniem met gevaarlijk! en ook wel alles kan gebeuren! en ook wel als het goed is, is het zeer goed—maar als het slecht is… oei.

Ik was het meest onder de indruk van ook een Comedy Zone-moment, waar hij iets deed met een kwis (antwoorden op de vorige vraag, met iemand uit het publiek), en dat de dame uit het publiek het helemaal niet door had.

Gunter had de zaal in zijn hand—en hij had op dat moment die dame kunnen met de grond gelijk maken, en 98% van de zaal had in zijn broek gedaan van het lachen. Maar hij deed dat niet, en het was ontroerend en grappig en helemaal feelgood tegelijkertijd.

Laat dat nu precies zijn waar zijn nieuwe ding over gaat gaan. Softie gaat het heten, en al is niet helemáál duidelijk waar het over zal gaan, het is wél de bedoeling dat de mensen met een goed gevoel buiten komen.

Ik ben eerlijk gezegd helemaal nerveus, want ik kan me inbeelden dat het echt verschrikkelijk goed zou kunnen zijn.

Tijdens de Gentse Feesten waren er try-outs voor Softie in Vijf—een fijn programma georganiseerd door Ilse, met naast Gunter ook Wim Helsen, Henk Rijckaert, Begijn Le Bleu en Iwein Segers, en dat al wie er niet bij was, iets bijzonder goed gemist heeft—en waren er brainstorms voor Softie tijdens Bataclan.

Eén van de dingen die er wellicht zullen inzitten, is dit:


Mijnheer Roger from mvuijlst on Vimeo.

Gunter Lamoot zingt Gunter Lamoot van 25 jaar geleden. Echt, dus. Zichzelf toen hij dertien was. Ik heb hem een keer of zes, zeven gezien in het echt tijdens de Feesten. De laatste paar keren heb ik niet naar het podium gekeken maar naar het publiek: voor zover ik zag, zaten ze zonder één uitzondering met een glimlach te kijken.

Zo’n warme, ontroerde glimlach.

Vijf, update

woensdag 25 juni 2008 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Aangepaste code!

<a href="http://www.uitbureau.be/voorstelling.aspx?voorstelling_id=821"><img src="http://www.vuijlsteke.be/michel/vijfklein.jpg" border="0" alt="Vijf" />

Om dit te bewerkstelligen:

Vijf

Vijf

dinsdag 10 juni 2008 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Het zal de moeite zijn, dat kan niet anders:

Vijf

Vijf.
Vijf komieken.
Vijf dagen.
Vijf keer hetzelfde. Maar vijf keer helemaal anders.

Wim Helsen, Gunter Lamoot, Henk Rijckaert, Iwein Segers en Begijn Le Bleu nemen vijf dagen lang hun intrek in de kelder van De Centrale. Ze schrijven momenteel elk aan hun eigen nieuwe voorstellingen en proberen stukjes daarvan op u uit. Vijf avonden op rij. Met hun vijven.

Vooraf en na afloop is er een comedy-bar, met muziek en ruimte om na te praten. En onverwachte gasten, wie weet.

Woensdag 23, donderdag 24, vrijdag 25, zaterdag 26 en zondag 27 juli telkens om 20 uur in de kelderzaal van De Centrale, Kraankindersstraat 2 , 9000 Gent
15 euro / 14 euro (= humorabonnement)
www.uitbureau.be

Affiche Vijf

Smaak

dinsdag 4 maart 2008 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

There’s no accounting for taste. Des goûts et des couleurs. En dergelijke.

Ik kan er mij soms ambetant bij voelen, dat mensen die ik graag zie, respecteer zelfs, dat die niet preciés dezelfde smaak blijken te hebben als mij in humor. That Mitchell and Webb Look: Peter kénde dat gisteren niet!

Kijk, déze sketch bedoelde ik:

Ze doen nóg wel in dat genre:

…maar hun absurditeit is toch wel van de beste. Beeld u in, de allereerste aflevering van een nieuwe show, en dit:

Eindeloze variaties volgen in de volgende afleveringen. Deze bijvoorbeeld:

Of deze:

Great stuff.

Een foto voor boven het bed

dinsdag 5 februari 2008 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Mmmm… yummy: normvervaging.

Han solo en filip dewinter

Racist is trouwens van ganser harte aangeraden, en zwaar de moeite waard. Hierzie, knippenplak uit wat er op Gentblogt stond, want als een mens zijn eigen reviews niet meer mag plagiëren is het erg gesteld met de wereld:

Han Solo, en ik had daar eigenlijk niet bij stil gestaan, speelt tegenwoordig met Racist de voorstelling waarvan wij twee jaar geleden de allereerste try-out zagen. Toen waren we ervan overtuigd dat het op tien jaar wel zou lukken om de Capitole in te palmen. Wel, twee jaar werk later is het al zover. De zaal, die vóór de pauze nog siberisch leek, lag plat, vanaf het eerste moment tot het laatste van deze ingekorte Racist.

Comedy zone Comedy zone

“Niet eerlijk,” hoor ik u zeggen, en ook wel “zo is het niet moeilijk, een voorstelling nemen die staat als een olympisch stadium in 36, en daar de beste stukken uit knippen ten belope van een half uur.”

Zo is dat: het leven is soms niet eerlijk. Han “ik ben voor feminisme tot op een bepaald niveau” Solo kwam, zag, en overwon. Hij doet dat in de volgende maanden trouwens nog op andere plaatsen ook. Ga vooral kijken, en neem uw vrouw mee. (Als ze de strijk gedaan heeft, proper gewassen is, en als het haar duidelijk is dat ze zich zal moeten gedragen, natuurlijk.)

Naartoe gaan. Serieus.

Comedy Zone 2008

zondag 3 februari 2008 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Zo. ‘t Zit erop, voor dit jaar, Comedy Zone, wat mij betreft.

Op een aantal vlakken niet echt een hoogvlieger, maar toch: bijzonder fijn om doen. Ik heb alle voorstellingen gezien, en ik heb over alle voorstellingen behalve de laatste een artikel geschreven. Voor dat laatste, de Crazy Comedy Cover Contest, mag Ilse de honneurs waarnemen, en heb ik alleen de foto’s getrokken.

(Nu, als mijn opinie zou gevraagd worden: het niveau lag beduidend lager van de vorige drie jaren, David Galle’s timing zat er pèts op en als er tweede prijzen zouden gegeven worden, zou hij die krijgen, maar Piet Depraitere is de meer dan overterechte winnaar, Raf Coppens was zo nijdig als een nijdig slordig nijdig beestje (en ik vond dat eigenlijk wel wijs), en ook: het is nog maar eens gebleken dat zélfs met ijzersterk materiaal, er ook nog timing én présence moet zijn, én zelfvertrouwen, én ervaring, én, én, én. En dat het allemaal niet zo gemakkelijk is als sommige mensen het wel denken, en dat iedereen (iederéén) zijn kilometers moet afleggen, en dat de meerderheid van al die mensen eigenlijk ongelooflijk sympathiek zijn.)

Het is niet dat ik mezelf als een grote comedy-kenner wil opwerpen of zo, maar hey, ik weet wat ik graag zie. En ik dénk dat ik er een redelijk oog in heb wanneer iets werkt of niet, ongeacht of ik het graag zie of niet.

Consultant zijn is een mening hebben over alles, en die min of meer gefundeerd kunnen uitleggen: dag één, dag twee, dag drie, dag vier.

Wait, who trusted who again?

zondag 9 december 2007 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Trukendoos Comedy Marathon

woensdag 9 mei 2007 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Ondanks massale telefoon– en sms-acties van alvast zowat iedereen die ik ken, is Gili niet in de finale van Supertalent in Vlaanderen gestemd. Awoert!

‘t Is niet serieus, ‘t is niet eerlijk, we zijn bestolen. Bleh.

Maar! ‘t Is niet omdat de mens geen medaille van VT4 gekregen heeft, dat het echte leven plots stil blijft staan! Zoals daar bijvoorbeeld is: de zevende Trukendoos Comedy Marathon! Op 30 en 31 mei! In Kortrijk!

Ge gaat mij vragen maar michel, wat is dat die trukendoos comedy marathon? en ik ga u daarop antwoorden: dat het een benefiet is ten voordele van rioolkinderen en Roma in Roemenië.

De58_1Ik hoor u al denken oeioei michel is dat dan zo’n ringbaardgedoe met geitenkousen en diavoorstellingen vol belerende vingers? en ik ga u daarop antwoorden: neen! ge kunt daar niet méér verkeerd in zijn dan dat!

Meer nog: zelfs als het niet voor het goede doel was, dan zou de Comedy Marathon een fantastische avond uit zijn. Rekent en telt: De Nieuwe Snaar, Kommil Foo, Neveneffecten, Gunter Lamoot, Raf Coppens, Gili zelf, Xander Derijcke, Piet De Praitere, Piv Huvluv, Begijn Le Bleu, Ter Bescherming van de Jeugd, en daarbovenop nog eens de jonge veelbelovende groep En Vele Anderen!

Wacht wacht, ik doe even van knippenplak:

Ontstaan van de actie

Het startte allemaal in de maandelijkse Comedy Club van De Trukendoos zelf als een fin-de-saison-feestje na het allereerste comedy seizoen. Gili (Lieven Gheysen) vertelde die avond over een artikel van Annemie Bulté in Humo over de rioolkinderen van Brasov in Roemenië dat hij gelezen had, en dat “de Hulpactie Roemenië” in feite een éénvrouwsactie van Christine Soete was, een doodgewone huisvrouw uit Stasegem.

Zij gaat via alle mogelijke kanalen op zoek naar geld, bij particulieren, bij bedrijven, overal waar er wat te rapen valt. En zo beslisten toen plots alle artiesten spontaan hun gage af te staan. (De eerste storting bedroeg trouwens het ronde sommetje van 15.000 Bef). De eerste benefiet was een feit.

De groei

De formule van deze comedyavond zelf kende een enorm succes, jaar na jaar moest een grotere locatie gezocht worden voor dit unieke programma. Dit jaar worden het dus twee schouwburgavonden. Alle artiesten en medewerkers werken op 30 mei helemaal gratis mee en àlle geld gaat effectief naar de actie—vorig jaar zal was dat € 5.000, en dit jaar moet het een pak meer worden, ook al omdat de tickets dubbbel zoveel kosten als vorig jaar.

And the results are…

In de loop der jaren werd met de opbrengst van de benefieten onder meer een huis aangekocht, verbouwd en ingericht, waardoor momenteel er een twintigtal kinderen de kans kregen om in een normaal huis te leven, en te kunnen hopen op een echte toekomst.

Elke ochtend krijgen alle leerlingen van een schooltje voor Roma zigeuners een ontbijt—bij de meesten is dat trouwens het enige voedsel van de hele dag. Een ontbijt kost tien cent, reken zelf maar uit hoeveel ontbijten er in één inkomticket gaan. Het is een druppel, maar dan wel één die voor die kinderen een wereld van verschil maakt.

Het doel en de middelen

In De Trukendoos worden het hele jaar door concerten en optredens georganiseerd, maar één keer per jaar doen we het echt voor zoveel mogelijk geld.

Vandaar dat we voor de Benefietvoorstelling van 30 mei de 20 allerlaatste plaatsen—10 duotickets op de zesde rij—hebben achtergehouden.

Praktisch: haast u als de gesmeerde weerlicht naar Ebay, en bied u de ziel uit het lijf.

Of zoals Gunter Lamoot het verwoordt:

Genoeg gelachen!

zondag 4 februari 2007 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Comedy Zone zit erop. Vreselijk wijs, wel vreselijk jammer dat het net tijdens een zeer drukke periode op het werk kwam.

Geen tijd voor niets, grrr, en toch nog tekst en beeld doen voor Gentblogt, ‘t is niet evident. Resultaat alhier: Comedy Zone Festival 2007 (26/1), Alex Agnew: Morimos Solamente (31/1), Nieuw Gents comedy-talent (1/2), Wuk? (2/2), Gino Sancti: Terminaal (3/2) en Crazy Comedy Cover Contest (vanavond).

De winnaar van de Crazy Comedy Cover Contest (it’s a battle! it’s a contest!) gisteren was zeer verdiend Ter Bescherming van de Jeugd, met een versie van een sketch uit Poelmo, slaaf van het zuiden (voor meisjes die van dieren houden) van Hans Teeuwen, Pieter Bouwman en Gummbah.

Hadden ook mogen winnen van mij: Gili, die iets van Joseph Dunninger bracht, en Begijn le Bleu, die deze van Hans Teeuwen deed:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Good stuff.

Alex Agnew

woensdag 31 januari 2007 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Gisteren was dag één van Comedy Zone.

Review ergens later vandaag op het project, maar in drie woorden: zeer bijzonder goed.

De geheime taal van taxidispatchers! Alvin and the Chipmunks! Gehandicapten! De dood! Arme Joe! Hitler, maar dan een wijze Hitler!

Alex Agnew

Allemaal er redelijk pets op, behalve dat van seks met zwangere vrouwen. Ik dénk dat hij er niet zoveel gehad heeft, denk ik. Zei hij met een betekenisvolle blik en ditto grijnslach.

Willy’s en Marjetten: doek

vrijdag 29 december 2006 in Televisie. Permanente link | 23 reacties

Ik wist het al een tijdje, maar ‘t is nu ook officieel bekend gemaakt: Willy’s en Marjetten houdt er nu zondag mee op.

Helaas! Spijtig! Jammer! Droefenis!

Niet, schijnt het, omdat kijkcijfers of waardering tegenvielen. Wel, schijnt het, omdat het budget er niet meer was: ‘t is dus niet afgeschaft maar wel opgeschort. Tja. Niet veel troost natuurlijk, maar toch iets.

Het spreekt vanzelf dat als er elke zondag anderhalf miljoen kijkers waren geweest, dat het dan wellicht wél dertien afleveringen had gelopen. Die waren er niet, en die zouden er ook niet gekomen zijn.  

Polariserend is het minste dat een mens er van kon zeggen. Op één slechte en één zeer matige aflevering na, vond ik het op een zeldzaam hoog niveau staan, toch zeker naar Vlaamse maatstaven. Akkoord, het was geen Fast Show of Little Britain, en al helemaal geen League of Gentlemen of Mighty Boosh, maar toch, maar toch.

Voor De Jeugd Van Tegenwoordig, voor zover ik dat zo kan inschatten en te horen aan de jawaddedadde’s en miauwkes en djoeven in conversaties online en in het openbaar vervoer, was het zo’n beetje de Buiten de zone van nu. Net zoals Buiten de zone ook al Meester, hij begint weer voor de jaren ‘90 was (alledrie trouwens met Bart De Pauw—in mijn hoofd één keer als jeune premier-met-bijrol, één keer als drijvende kracht, en één keer als temperende mentor).

Neveneffecten-de-serie was bij flitsen geniaal, maar lang niet gedisciplineerd genoeg. Niet genoeg weggegooid, en soms niet op tijd gestopt. En ik vond persoonlijk, net zoals eigenlijk ook bij Buiten de zone, dat het (bewust of onbewust) afkijkerken van voorbeelden soms echt pijnlijk was.

Willy’s en Marjetten was té Oostvlaams misschien. Uiteraard geen probleem voor mij (hoe meer hoe liever!), maar wel voor de gemiddelde Antwerpenaar en Brabander, kan ik me inbeelden. Van de nood een deugd gemaakt ook qua budget: duur voor Vlaanderen misschien, maar natuurlijk géén geld naar BBC-normen, en dan maar El Cheapo Vrije Radio-gewijs gedaan.

Maar vooral: veel meer een eigen stem dan zo ongeveer alles op hetzelfde vlak in Vlaanderen tot nog toe. Stukken Little Britain uiteraard, en het dorp begon soms echt wel op Royston Vasey te lijken en zo, ‘t zal wel, maar uiteindelijk kan dat ook niet anders, en was het absoluut niet storend.

Ik hoop dat we er nog veel meer van zien, van de Neveneffecten. Misschien moeten ze wel eens iets doen met Benoît Poelvoorde, kwestie van internationaal. :)

Ellen Dikker

donderdag 23 november 2006 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Collega Decroubele (het internet, de grote gelijkmaker! ik, een collega van de grote Peter Decroubele!) reviewt voor Gentblogt de halve finale van Cameretten. Overschot van gelijk op zowat alle vlakken, en weinig aan toe te voegen.

Behalve dat ik vrees dat ik een deel van dat gezelschap ben die de voorstelling Ellen Dikker totaal niets vond.

Disclaimer: Ellen Dikker zag er voor de rest een uiterst geschikte juffrouw uit, daar geen kwaad woord over. Ik heb één ding gezien van haar. Wellicht (misschien) uit context. Misschien (wellicht) (zeker) al van de eerste seconde negatief gestemd omdat het een Hollandse was die een Belg (slécht) nadeed, en dat ze daar bij mij niet mee moeten afkomen. En uiteraard, smaken en kleuren, en smaken en kleuren zelfs a fortiori als het over humor gaat, waar het uiteindelijk allemaal intuïtie is en er weinig of geen regels gelden.

Maar toch, maar toch. Een meisje alleen op het podium? Nee: één ogenblik van eerlijk en doorvoeld spel zat er in de voorstelling–een historie van nutsvoorziening en stille wanhoop–maar behalve dat zag ik nooit méér dan een actrice op het podium, die bijzonder klinisch een niet eens zo goed stuk speelde.

Wervelen tussen personages is één manier om het een naam te geven. Een andere manier is hoe de dame in de zetel naast mij het zei: ze loopt voortdurend als een kip zonder kop rond. Kijk, ik weet wel dat er geen regels zijn in comedy, maar als ik net een minuut of vijf heel erg hard geprobeerd hebt om iemand te volgen die ongehinderd door enig talent ter zake een pools hoertje na tracht te doen, dan apprecieer ik het niet als mijn suspension of disbelief abrupt afgebroken wordt met “zo, effe iets anders nu”.

En trouwens: dat gebrek aan kennis van zaken, daar stoorde ik me mateloos aan. Niet iedereen kan accenten nadoen, uiteraard. En een verhaal staat of valt niet met hoe goed het accent is. Maar Dikker’s “Vlaams” en “Nederlands met Pools accent” waren zéér ver over de irritatiegrens heen.

Research kan wat scherper? Mja. Een béétje stom bijvoorbeeld om de Vlamingen op de korrel te proberen nemen wegens hoofddoekhistories als Nederland net de boerka heeft verboden. En het Vlaams Blok, beste Ellen, ijvert niét voor een groot-België of voor gedwongen rassenvermenging, en Dutroux was géén Vlaming, dat soort zaken zijn toch wel basis-basiskennis als men probeert een stukje over Vlaanderen en onze bruine vrienden te maken, nee? Nog een geluk dat ze achterwege liet wat ze blijkbaar in de try-outs wel deed: een Vlaams Blok-vendelzwaaier doen op de tonen van Jacques Brel’s “Mijn Vlakke Land”. Les F…, iemand?

De zaal smulde ervan, zegt collega Decroubele. Inderdaad, ja. Op dat éne stukja na, was dit buitengewon gemakkelijke, platte humor. Iek zaan van hut Vlomse Block en iek wiel ien maan gàt gepakt worre, waf waf. Iek bin een Poelse hoertche, waf waf. Maain man hip maai ien het kiepenhok gestoken in iek moet zaain piek afzooige, waf waf. Kijk naar mijn boerka, mijn man Abdoel heb een lange pik, waf waf. Natùùrlijk vreten ze het op. Wil nog niet zeggen dat het goed is.

Maar kom, plat kan ook, en gemakkelijk is relatief, en ik kan bijzonder hartelijk lachen om vanalles. Na enig denkwerk–’t is ver gekomen als men bij comedy cerebrale analyses moet maken waarom men het goed of slecht vindt, ik weet het–ben ik er achter gekomen waarom ik het zo irritant slecht vond.

Van begin tot einde, op dat ene stuk na, stond ze er met een opgeheven vingertje. Op zeldzame flitsen na: van begin tot einde zelfs geen aanzet tot zelfrelativatie, geen spoor van iets anders dan “kijk eens hoe onverdraagzaam/dom/érg/slecht de mensen zijn”, en onderverstaan “kijk eens hoe ik/wij toch zóóó veel beter zijn”.

Buikgevoel natuurlijk, en persoonlijke inschatting, uiteraard: het was vals. Fake. Phony. Geen greintje passie.

Een cynische theateroefening, een steriele arty farty spielerei. Beschamend slecht, op de keper beschouwd.

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338