Michel Vuijlsteke’s weblog

Zo “discussiëren” over het internet, da’s toch maar een rare zaak.

Als ik tegen mensen die ik ken over iemand iets zeg als “zo nen homo, maat”, dan is het redelijk duidelijk dat ik niet wel zeggen dat die mens de griekse beginselen toegedaan is. Net zoals iemand die op een welgemikte “da ne spast, maat” wordt getrakteerd, ook wellicht geen cerebrale parese zal hebben.

Redelijk duidelijk, ook op het internet, denk ik toch.

Hetzelfde geldt als ik zeg dat honden dom zijn en stinken. Ik ben een kattenmens: als ik kan kiezen tussen een kat als huisdier en een hond, dan zal ik altijd voor de kat kiezen, zelfs als dat de meest gemene kat is en de liefste hond. Ik ben uiteraard niet tégen honden. En ik vind ze uiteraard niet écht allemaal dom, en ze stinken natuurlijk niet écht allemaal.

Het internet het internet zijnde, is dàt al niet meer zo duidelijk. De meeste mensen zullen wel begrijpen dat als ik zeg Eskimo’s zijn fuckers en ze stinken, dat dat om te lachen is, maar blijkbaar zijn er heel veel mensen die het moeilijker hebben als het over honden gaat: lighten up, mensen.

…maar soms is het voor niémand meer duidelijk wanneer het om te lachen is en wanneer niet. Kijk, is dit om te lachen?

als ik zoals meneer vuilstekende rotte tomaten laat rondslingeren in mijn tuin kan ik ook veel beestjes fotograferen. een goede raad aan meneer vuilsteken is zijn achtertuin wat proberder te houden; zijn buren zullen hem hiervoor dankbaar zijn. vuile rat

Mijn naam verkeerd schrijven, de allusies op “vuil” (waf waf, dié had echt nog nóóit gehoord!), afsluiten met “vuile rat”… ik heb er geen probleem mee, het raakt me niet echt, maar was het bedoeld om te lachen? Of was het een poging te kwetsen?

Geen idee. En ik denk dat niemand het kàn weten buiten de schrijver van de reactie zelf.

Het is met ruzie maken net zoals met oorlog: eens het vechten niet meer in persoon moet gebeuren, eens je de vijand niet meer eigenhandig de strot moet oversnijden c.q. de darmen uit het lijf stampen, dan pas wordt het mogelijk om op grote schaal miserie te kweken.

Niet dat ik van die mini-achtentwintig-uur-stormpjes in de wat-heet-blogosfeer wil vergelijken met oorlog, maar toch.

Herinner u deze episode: half denken dat het ruzie is en half niet weten wat gedacht. Fast forward een paar uur, en we hadden een meeting-in-‘t echt voorgesteld. Een maand later in ‘t echt elkaar gezien, en de rest, zoals men zegt, is geschiedenis.

Het punt?

Communicatie over het internet, het lukt nog niet goed. Het internet als geschreven communicatie, brieven, romans, gazetten en zo: dat gaat. Daar zijn geplogenheden voor. Afspraken.

Als Tessa Vermeiren schrijft, dan is het duidelijk wat ze bedoelt. Niet moeilijk: het had net zo goed in de “echte” Knack kunnen staan, het is zuiver magazinetaal. Zonder negatieve of positieve bijklank hoor: het is een stuk dat op zich staat, je hoeft er mevrouw Vermeiren niet voor te kennen of je de rest van Knack niet te lezen om het te situeren, behalve misschien in zeer ruime zin.

Als ene “Zeveraar” schrijft (in mijn richting, naar aanleiding van ik die Stijn Meuris een grote meneer, begenadigd schrijver en wellicht ook journalist vind, maar een idioot als hij zomaar poneert dat alle sciencie ficiton per definitie flut is):

Eerst overreageren op een terechte en eigenlijk grappige reactie van Meuris, en dan zeggen dat het maar voor de grap is. Ik vind dat een beetje makkelijk. Het draagt ook absoluut niks bij, en ‘t is niet bepaald constructief en stoer om een gewaardeerd artiest op nerdiaanse wijze te kloten. En ik heb het al langer helemaal gehad met de mateloze en domme arrogantie van sommige zogenaamde A-listbloggers.

En ach, wat die Gentenaren betreft: volgens mij kampen ze met een minderwaardigheidscomplex of zo. Dat klit ook samen als een ordinaire bende straatboefjes. ‘T is mij al van voor het internet bestond duidelijk dat ze niet tegen Antwerpenaren kunnen. Klein-provinciale afgunst tegenover de metropool zekerst? Gewoon negeren, want ‘t stad is van A.

…dan is het zéér eenvoudig om daar meteen in polemiek tegen te gaan: jamaar het was écht voor de grap! Allez ziet ge niet dat ik al meteen daarna gezegd had dat het voor de grap was en dat ik zijn standpunt begreep! En ik ben helemaal niet zo’n zogenaame A-listblogger! En wie zijt gij om te zeggen! En jamaar! En! Euh!

…maar dat is voorbij gaan aan de [ ] die achter zijn comment staat, en aan de voorafgaande en ongetwijfeld ernakomde commentaren op de entry bij Clopin, en, vooral, voorál, aan Frank, de mens achter ZonderZever, die het honderd procent zeker ironisch bedoelde. [echt waar, daar komt geen giswerk aan te pas, 't is zwart op wit per e-mail gezegd en alles dus dat er nu geen één Gentenaar op die mens zijn dak zit!]

Ik mag hopen dat iedereen het ondertussen door heeft dat niemand het echt kwaad meent in die hele mini-mini-controverse? Toch? Dat ik hoop dat Stijn Meuris het even tongue in cheek zei als ik?

*
*   *

Enfin, bon. Niet dat het daarmee opgelost is, het ruimere probleem natuurlijk. Ik ben niet van plan om al wat ik schrijf in volzinnen in te kleden, met inleiding, context en uitleg erop en eraan.

En dus zal het onvermijdelijk wel nóg boel zijn, ooit.

Misschien een beter systeem van emoticons? Of zoiets?

Geschreven al luisterend naar: The Beatles - Anthology 2, disc 1 - And Your Bird Can Sing

Of: scaling new heights, natuurlijk.

‘t Was niet genoeg dat Sandra en ik soms via tinternet communiceren, ‘t is nu ook al zover met mijn dochter.

‘t Is vaak balanceren op een slap koord: laveren tussen bescheidenheid en zelfvertrouwen.

De ene zijn bescheidenheid is de andere zijn valse bescheidenheid.

De ene zijn bescheidenheid is een andere zijn onzekerheid.

De ene zijn bescheidenheid is een andere zijn typisch-Vlaamse kneuterigheid.

De ene zijn bescheidenheid is de andere zijn arrogantie.

En uiteraard…

De ene zijn zelfvertrouwen is de andere zijn misplaatste zelfvertrouwen.

De ene zijn zelfvertrouwen is de andere zijn zelfoverschatting.

De ene zijn zelfvertrouwen is de andere zijn typisch-Hollandse (of Amerikaanse, vul maar in) dikkenek.

De ene zijn zelfvertrouwen is de andere zijn arrogantie.

Ik wil maar zeggen: als je wéét dat er iets is dat je wel kunt, en misschien wel beter dan de gemiddelde mens, maar je weet van jezelf dat je het eigenlijk niet écht goed kunt, naar je eigen normen dan, en je zegt dat dan ook… hoe vermijd je dan dat dat als valse bescheidenheid, kneuterigheid, onzekerheid gezien wordt?

Hoe maak je mensen duidelijk dat als je zegt “dit is echt niet zo goed wat ik hier gedaan heb” dat je dan niet aan het vissen bent achter complimenten? Dat je ook niet bedoelt dat het slécht is, want dat is het niet, maar wel dat het volgens jouw eigen normen beter zou moeten kunnen?

En als je, conversely, weet dat er iets is dat je echt wél goed kunt, en dat ze u op dat vlak echt niets moeten wijs maken, en dat de over-overgrote meerderheid van de mensen die je tegenkomt er in vergelijking met jou niéts van afweet… hoe vermijd je dan dat dat als “stoefen”, dikkenekkerij, arrogantie gezien wordt?

Hoe maak je duidelijk dat als je zegt “dit is hoe het zou moeten”, dat je wel open staat voor suggesties en dat je bereid bent om op alle vragen te antwoorden, maar dat het uiteindelijk zal neerkomen op “dit is hoe het zou moeten omdat ik zeg dat het zo moet en ik weet het beter dan jullie”? Dat dan dan niet wil zeggen dat die anderen allemaal idioten zijn, maar dat jij gewoon toevallig beter bent dan hen, toch zeker op dàt vlak?

Of nog zoiets: één van de eerste stomme regeltjes die ze u in de school voor verkoopstechnieken aanleren, is dat als iemand u zegt “pas op, ik doe het niet voor het geld hé, maar…”, dat dié het zeker wél voor het geld doet. Dat iemand die zegt “ik ben natuurlijk niet de specialist, maar…”, dat dat iemand is die van zichzelf denkt dat hij wél een specialist ter zake is.

Als er dan ergens in een situatie ruwweg twee keuzes zijn, en door die twee keuzes voor te leggen kan het niet anders dan lijken alsof je de andere partij voor het blok zet, hoe maak je dan duidelijk dat dat niet is wat je wil doen? Dan zeg je vermoed net niet “neem dit vooral niet op als een dreigement of als een ultimatum, maar…”?

Ik weet het niet hoor. Ik vraag het me maar af.

Nu da ‘k eraan denk: passeert gij eens langs de Colruyt om cola light? Anders wil ik ook wel gaan naar de GB aan de Dampoort—en moet ik dan iets anders nog meepakken?

Ik zal vroeg thuis zijn trouwens, maar ‘t is vanavond wel van vergadering voor Gentblogt trouwens (voor ‘t geval ik zou vergeten zijn dat te zeggen).

[@wannes: zielige mensen, wij? Ha! zie hoe we niet eens meer communiceren via commentaar maar wel via trackback! de toekomst! haha!]

metacommunicatie

Terug op het bureau. 1 New Missed Call, zegt mijn telefoon me.

En mijn Outlook, zelfs al heb ik er tijdens de week vakantie de belangrijkste dingen van gelezen?

Tja.