Kokeneten

zondag 7 april 2013 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

We hebben vandaag kokeneten gespeeld.

Twee kippen in stukken gesneden, aangebakken in olijfolie waar de teentjes van vier bollen look in gebruind waren, laurierbladeren erbij, al schuddend witte wijn erbij om een emulsie te krijgen, deksel op pot: klaar!

Ghee gesmolten, fijn gesneden look in gebruind, piment en twee blikken fijngemoesde tomaat erbij, kwartiertje laten koken, aubergineblokjes (gezouten, half uur lang uitgelekt) laten bruinen in de oven, basmatirijst bij tomaten, aubergine erbij, bakpapier erop, deksel erop, even laten opkoken en dan een minuut of tien laten sudderen, klaar!

Tien ingrediënten, denk ik, simpel als bonjour om te maken, en meer moet dat niet zijn. De volledige recepten staan ergens in het zeer uitstekende Moro The Cookbook: polo al ajillo (kieken met look, dus) en aubergine and tomato pilav, dat ik overigens iedereen kan aanraden.

En dan om af te sluiten een sabayon (4 eigelen, 4 eierdopjes suiker, 4 eierdopjes witte wijn, in achten kloppen).

Ayup. 

You win soms, you lose soms

dinsdag 23 oktober 2012 in Food and Drink. Permanente link | 10 reacties

Kwam ik vanavond thuis, wist Anna mij te zeggen dat ik macaroni moest maken maar alles staat klaar en de pasta staat naast het water en de saus moet nog met kaas en mama heeft gezegd dat zij (Anna dus) zeker op tijd in bed moet.

Euh… okay…?

Dat was terwijl ik de fiets nog door de voordeur aan het wurmen was, Anna vanuit het deurgat van het bureau.

Tien seconden later, telefoon van Sandra. Of ik al thuis was? Euh ja, ik ben al thuis. Ah goed, dan zitten de kinderen niet te lang alleen, en of ik wist dat ik macaroni moest maken en dat alles klaar stond maar dat er in de saus zeker van die feta of geitenfetta moest omdat het anders te zoet zou zijn. 

Euh… okay, dus. 

Er stond een ketel met water op het vuur, waarnaast een pak macaroni. Naast het vuur twee potten fetta-achtige dinges. En nog op het: een tweede ketel, met een soort oranje iets erin. Oh bloederige hel, dacht ik: pompoen. 

“Hij had het niet zo voor pompoen,” zei hij met het understatement van de week. 

Water doen koken, macaroni erin, oranje bocht opgewarmd, de nog aanwezige kinderen aan tafel geroepen (Sandra zat met Jan op het voetbal, Zelie moest gaan turnen of zo), macaroni in hun kommen gegoten, kaas erbij, en ze met min of meer smaak zien eten. Niet vreselijk enthousiast, maar toch ook niet met tegenzin.

Zo ver zo goed, ik heb er geen groot spel van gemaakt, ik heb niet eens geproefd. Bij mij was het warme pasta met gewoon wat peper en zout, een leksken goede olijfolie en parmezaan, en dat was ongetwijfeld vele tientallen keren lekkerder. 

En toen kwam Sandra een paar uur later thuis, en bleek dat ik de soep van ‘s middags over de pasta gegoten had. De pastasaus zat in de derde pot die op het vuur stond.

Improvisatielam

zondag 21 oktober 2012 in Food and Drink. Permanente link | Geen reacties

Sandra had allemaal stukken lam gekocht om op te eten.

Zaterdag was het dit:

Lamstongen

Lamstongen! Yay! Koken in bouillon, pellen, in schijven snijden, tomatensaus maken, champignons in schijven klaarmaken, tong en champignons in saus, en hopla klaar.

Wij hebben geluk met de kinderen, qua eten — enfin ja ‘t is te zeggen, ze zijn goed opgevoed. Zo van “okay dat g’er niet van wilt eten, maarrrrr wel éérst proeven, al was het een koffielepel”. En zo gebeurt het dat we kinderen hebben die met veel overgaven tong opeten. En olijven. En dingen.

En kijk, Zelie die tongen van lammetjes staat te pellen, hoe wijs is dat niet?

Zelie pelt lamstongen

Gepelde tongen

De tong was aan het gepeld worden, en dan zei Sandra “ah, maakt gij eens de tomatensaus”. Ik vraag, voor de zekerheid, een mens weet nooit dat het een eeuwenoud familierecept is, of ze een idee heeft hoe dat precies zou moeten, maar neen dus. ‘t Was te improviseren.

Een roux, de boullion erbij als vloeistof, tomatenpureee, peper, zout, madeira, room, en dat was het dan. Hoeveelheden? Geen flauw idee: een paar vette klodders boter, ongeveer zó veel bloem, een liter of twee van die bouillon maar schiet mij dood het kan minder geweest zijn, drie of vier van die grote dozen tomatenpuree, een paar geuten room, een hoeveelheid madeira.

En dan van het ene of het andere bij doen tot het min of meer smaakt zoals een mens zou verwachten dat het zou moeten smaken.

Tomatensaus

En dan alles bij elkaar doen:

Tong in saus

Tong in saus

En puree maken, en opeten. Ik vond het alvast bijzonder geslaagd. Yiha!

Vandaag was het weer van dat: kwart voor vijf, Sandra gaat de Louis halen bij een vriendinnetje, roept in het weggaan “ah ja, maakt eens een lamsbout klaar tegen dat we terug zijn”.

Euh een lamsbout? Euh ja: er zat een lamsbout in de frigo, en die moest klaargemaakt worden. Was er een recept of een idee? Neen, niet echt, nee.

Enfin bon, dan maar gekeken of er nog dingen te vinden waren in de kasten of de tuin: neen, niet echt, nee. Ik dacht eerst iets te doen met rozemarijn en look, maar er was geen versie rozemarijn meer, en er was nog maar een half bolletje niet-echt-meer-verse look.

Er was wel bij de drie kilo lamsbout, met been en alles erop en eraan.

Improviseren, dus: een beetje een patroon ingesneden, aangebakken in de grootste pan die ik kon vonden, peper en zout, een stapel honing op gedaan, een paar grote ajuinen in grote stukken gesneden, wortels idem, met olijfolie in braadslee, aangebakken bout erop, en dan in een voorverwarmde oven. Op 180° of zo, regelmatig overgoten met de olie-en-honing, en dan na een uur en een beetje nog een half uur of drie kwartier of zo op 150° gezet met een zilverpapier erop.

Ik heb geen foto’s: het was op voor ik mijn fototoestel gevonden had. Met twee volwassenen en vier kleine kinderen twee en een halve kilo vlees. ‘t Moet zijn dat het goed was. :)

Vlooien en Macdoodle en data-input

maandag 20 augustus 2012 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Vanavond is Detlef De Vlooiendoder langsgekomen, met een een rugzak vol gif die hij op onze vloeren gedumpt heft. 

“Tot binnen twee drie weken”, zei hij na afloop. En dat we zeker een uur niet binnen mochten en daarna hard moesten verluchten. En o ja: dat de vlooien nu wel een tijd actiever zullen zijn dan ze vroeger waren.

Zucht.

We zijn naar MacDonalds gaan eten, in afwachting — om de twee drie jaar of zo doen we dat wel eens omdat we vergeten zijn hoe afgrijselijk slecht het daar is — en ‘t was effectief in orde. ‘t Zal voor binnen méér dan een paar jaar zijn. 

Urgh. 

En dan ben ik nu data in een website aan het steken en ondertussen naar oude tv-series aan het kijken. Ik heb juist de twee jongste in bed gestoken, en Sandra zit met de twee oudste bij een vriendin.

Het boeiende leven ten huize alhier, ha!

Lasagne

zaterdag 19 december 2009 in Food and Drink. Permanente link | 2 reacties

Dat kan eigenlijk niet enorm verkeerd gaan, een lasagne: spaghettisaus, lasagnepastabladeren, kaassaus, lasagnepastabladeren, en herbeginnen, een keer of twee-drie.

Vandaag gemaakt, gegeten en goedgekeurd, maar met wat variatie: in individuele porties in plaats van in de braadslee, en met een rode saus erbij: roux met rundsbouillon en tomatenpuree, en op het einde room erbij.

Dat viel eigenlijk serieus mee. We gaan dat nog doen.

En da’s redelijk uitzonderlijk: ik doe graag experimenten, maar er zijn een aantal gerechten waar ik niéts meer aan verander–spaghetti bolognese, carbonara, all’aglio e olio zijn er een paar van, en tot voor kort dus ook lasagne.

Religieuze dingen zijn dat bijna: o wee de persoon bijvoorbeeld die in ons huis _wortelen_ in de bolognese zou kappen, of _peterselie_ in de aglio e olio.

Eten met elf

zondag 14 september 2008 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Toen we terugkwamen van Planckendael, wij met ons gezessen, Sandra’s vader, de broer van Sandra en zijn vrouw en hun twee kinderen, zouden we nog iets gaan eten.

In Mechelen, dat leek wel het dichtste bij.

Eten met elf op zaterdagavond, zonder reserveren, dat leek me niet echt zo’n strak plan: in Gent kan ik me niet inbeelden dat het gemakkelijk zou gaan. Maar alla. Mechelen is Gent niet, dus wie wist?

Wij geparkeerd aan de rand van de stad, en dan zu Fuß op zoek naar iets dat open was. Schets mijn verbazing: in Mechelen op zaterdagavond is er blijkbaar niet echt veel te doen, en zeker niet veel open. We hebben zeker twintig minuten moeten wandelen voor we een resto-achtig iets tegenkwamen, in de Onzelievevrouwstraat.

En dan zijn we met elf binnengestuikt in zo’n snackbarachtig iets: het zat er bijna leeg, op vier man na. Helaas: die vier man zaten allemaal te roken.

In een eetgelegenheid.

Over mijn dood lijk dat we in 2008 nog gaan zitten eten in een rookhol: wij met ons ge-elven weer naar buiten, en verder.

Tot aan de Korenmarkt (tiens, ze hebben dat daar ook!), waar we in Martinique zijn binnengestommeld. Er zat ook al bijna niemand. Misschien trekken de mensen de stad pas uren en uren later in? Geen idee, maar het gevolg was in alle geval dat we allemaal tesamen konden zitten.

Rustige plaats. Aangename stoelen. En vooral: lekker gegeten—het meest opvallende was waarschijnlijk wel Sandra’s sla met foie gras en vanalles:

Te gekke salade (dat was de naam op de kaart, dus)

Iedereen content naar huis gegaan.

Anna

Louis

Alleen Jan had het lastig: hij heeft sinds een tijdje waarschijnlijk de één of andere muilplaag, spruw, candidiasis, whatever. Iets genetisch: Sandra heeft er soms ook last van, en haar vader ook al. En we hadden er niet tegen mee. Wat het voor den duts vreselijk pijnlijk maakte om te eten, och here.

(note to self: niet vergeten extra tyrothicine lidocaïne in te slaan)

Huitlacoche in België?

maandag 18 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Ik zou heel, heel graag eens huitlacoche eten. Niet te vinden in België, natuurlijk.

Dus maar op het internet op zoek gegaan, en uitgekomen op GourmetSleuth.com. Meteen twee dozen besteld: ik heb me geïnformeerd, en huitlacoche in blik is natuurlijk geen verse huitlacoche, maar is daarom hoegenaamd niet minder goed.

Als het bevalt, koop ik nog, en dan maken dat klaar, samen met, oh, haggis of zo, om de nieuwe keuken feestelijk te openen.

Huitlacoche, trouwens, is een soort beschimmelde maïs, en ziet er zo uit, voorhet niet zag zitten om zelf Google open te trekken:

them's good eats them's good eats

Eet eens een levende octopus op

donderdag 5 juni 2008 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Ahem. Ze doen dat dus ook in het echt, levende octopussen opeten:

That’s some sick shit right there.

Nu ja, op een andere manier bekeken: ‘t is heel, héél erg verse sushi.

Oh, van gisterenavond

zondag 13 april 2008 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Het meesterplan was: we gaan naar Little Havana. Ik dacht eerst op mijn kamer te blijven zitten—rondlopen, niet zo fijn altijd—maar dan uiteindelijk, na toch wel zeker tien seconden bedenktijd, alsnog meegegaan.

Eerste kerfuffle om te kijken welke metromover we (=Koen, Bart, Mieke, Freya, Sabine, Alain, mezelf) precies gingen nemen: een aantal van ons dachten dat de metromover aan ons hotel ook wel de Brickell South Loop deed, één andere die anoniem zal blijven—laten we hem K noemen—was ervan overtuigd dat het het volgende station pas was dat ook naar South ging.

Wij dus naar daar drentelen, en om de één of andere onverklaarbare reden niet de lift genomen maar de trappen te voet gedaan. Wellicht omdat de metromover aan ons hotel maar een paar verdiepingen hoog is (en er zijn dan nog eens roltrappen), maar die dingen zijn zoals een montagnerusse: er zijn haltes die op de grond liggen, er zijn er die halfweg de wolkenkrabbers zitten. We hebben zeker een half uur trappen gedaan, in alsmaar drukkender wordende tropische lucht.

Of zo leek het toch.

Metromover genomen en dan nog eens een station te vroeg afgestapt (Fifth in plaats van Eighth Street), en dan te voet—te voet!—naar Little Havana, dat eerst een tweetal blocks verder zou liggen, en dan plots meer tien of twaalf!

Mh. Ik zou eigenlijk wel willen luid klagen, maar ik mag niet: het was uiteindelijk van hotel tot waar we gestopt zijn nauwelijks vier kilometer, da’s dus nie thet einde van de wereld.

En vooral: het restaurant waar we compleet per toeval binnengestommeld zijn—vooral omdat het het eerste restaurant was dat geen junk food was, en waar er geen muzikant aan het zingen was—bleek zowaar het beste van de hele week te zijn.

El Cristo, op Calle Ocho (1543 SW 8th Street, Miami):

El Cristo

Het zag er een typische Cubaanse dink uit, maar de dienster zag er helemaal zuidamerikaans-indiaans uit: ze bleek eigenlijk Boliviaans te zijn.

De menukaart was uitgebreid en het een zag er eigenlijk al beter (en onbekender) uit dan het ander: we hebben de juffrouw proberen diets te maken dat we zes schotels wilden, die we dan met zo’n allen zouden opeten, en dat ze zelf mocht kiezen wat en hoe.

Dat ging er niet zo meteen in: uiteindelijk heeft ze allerlei voorstellen gedaan en heeft Sabine, Spaanssprekende Van Dienst, op alles “euh, zeker, doe maar” gezegd.

En wij maar blijven aandringen “doe maar iets” en “stel maar iets voor”, en de juffrouw uiteindelijk dan toch, als we naar de specialiteit van het huis vroegen: iets Boliviaans, dat niet op de kaart stond. Ik heb geen idee meer van de naam, maar het was in alle geval een goed idee.

Menu

Wat we uiteindelijk kregen: een langgerekt soort biefstuk, een chicken fingers-achtig iets, garnalen op een spies, iets met varkensvlees. En dolfijnfilet. Omdat ik wil zeggen dat ik dat gegeten heb. Nyuk nyuk. En ook: heel lekker. Tussen malse tonijn en kip en zeetong. Wit vlees, ook, zeer vreemd.

Dolphín!

…en dan de Boliviaanse specialiteit. Een soort dunne stoverij, daarboven frieten, en daarboven tomaten en ajuinen. Foto’s van voedsel in behalve donkere neonverlichte etablissementen zien er zó al niet smakelijk uit: you’ll have to take my word for it, het was weird, maar wel lekker.

Boliviaans

Vanavond nog eens dolfijn eten, denk ik.

Dat van die muzikant is trouwens nog goed gekomen: we zaten er nog maar pas, of er kwam een zanger binnen. Ik zeg “zanger”, ik bedoel eigenlijk “meneer die plaats nam achter een keyboard en ruwweg in de richting van een melodie en toonhoogte geluiden maakte”.

De grote klassiekers, te beginnen met Guantanemera, allemaal met a thousand and one strings gecombineerd met Casio salsa rhythm 2 + intro/outro op de achtergrond. Maar dan wel op Prozac, aan 75% van het normale ritme: Mambo Kings it wasn’t.

Verder in El Cristo: een tafel met drie politieagenten en een juffrouw, en aan de toog “de beste congaspeler van Miami”. En dat alles overgoten met een zeer sympathieke Boliviaanse opdienster die zo ongeveer een half woord Engels sprak: klasse.

We hebben een fooi van 40% gelaten, en zo hebben we voor $ 20 per persoon een voorgerecht, hoofdgerecht, drank en dessert gegeten. Value for money, mevrouw mijnheer.

Ah ja, en dan we zijn helemaal te voet terug naar het hotel gegaan: het was zo doef als dertig graden en 100% vochtigheid doef kunnen zijn. Door Little Havana, en door straten parallel aan Calle Ocho: kásten van huizen naast ruïnes naast nog kastelen naast gedelapideerde praktisch trailers. De contrasten, van staat tot straat en zelfs binnen de straten zijn hier soms redelijk hallucinant.

Little Havana 's nachts

En ik heb zeer goed geslapen: de airco op 17° gezet, dan is het bed altijd warm.

Paging Captain Obvious

donderdag 14 juni 2007 in Sonstiges. Permanente link | 12 reacties

Die middag aan het dessertenbuffet:

Ananas

Dank u, Sodexho: ik dacht hààst dat het hotdogs met mammoetsaus waren. Of speenvarkens met spruiten.

Trr.

Eten

dinsdag 1 mei 2007 in Kinderen. Permanente link | 4 reacties

Anna is in hetzelfde bedje ziek als Jan indertijd, wanneer het op eten aankomt:

Anna eet een banaan Anna eet een banaan Anna eet een banaan

…het kan niet rap genoeg gaan. Heel haar mond zit vol, en nóg moet er bij. En dan zit ze daar, met drie vierde van een banaan in haar mond, en eist ze nog eens dat ze haar fruitsap krijgt.

En ‘t was niet de bedoeling, maar ik vind dit eigenlijk wel een wijze coupe:

Anna in de auto

Ze wordt zó snel groot, ‘t is haast niet te geloven. Sinds een dag of twee begint ze eindelijk aan de hand rond te lopen, veel later dan de andere eigenlijk—en, typisch, ze kan er nu natuurlijk niet genoeg van krijgen.

Ik kan mij inbeelden dat ze binnen niet zó enorm lang ook gewoon echt zal rondlopen.

Hutsepot

zondag 26 november 2006 in Sonstiges. Permanente link | 37 reacties

Ik heb soms de neiging om in publiek dingen te beloven om mezelf te verplichten iets te doen dat er anders nooit van zou komen.

Toen we een tijdje geleden redactievergadering van Gentblogt hadden en Ilse er ons op wees dat het de Week van de Smaak was en of we daar niet iets zouden rond doen, hebben we allemaal beloofd één of meer artikelen te schrijven over eten.

‘t Is ondertussen al mooi geweest op Gentblogt—al de revue gepasseerd: Portobello’s met kruidenvulling, Gentse Waterzooi, Konijn met veel streekproducten, Risotto met varkensvlees, Choucroute (van Sandra! met foto’s van mij! :)), Gentse Mastellen (van, euh, min of meer toch, mijn neef Carlo!), Pompoensoep en Gentsche Mokken.

Morgen, als het in de planning van de planner van dienst past: hutsepot!

Ik heb uiterst goeie herinneringen aan de hutsepot van mijn grootmoeder, maar ik denk niet dat ik er de afgelopen twintig jaar zo nog gegeten heb, hutsepot.

Hutsepot is geen stoemp! Stoemp is uitstekend, maar hutsepot, dat zijn geen gestampte patatten, awoert!

Hutsepot is, voor mij toch, eerder een bouillon met wintergroenten en vlees erin. Veel vocht, grote stukken die wel zacht zijn maar niet tot moes gekookt. En geen shenanigans met exotische ingrediënten of zo. Eerlijke dingen van bij ons, hoera!

…maar, erm, ik had er geen flauw idee van hoe zo’n hutsepot klaar te maken. Geen enkel recept dat ik vond, leek op wat ik me herinnerde van toen ik klein was, dus ik heb maar iets geïmproviseerd. Zalig de onnozelen!

Eerst naar de slager. Onze vaste slager als we ons vlees niet in de Colruyt betrekken: Neyrinck, aan het Sluizeken. Gevraagd naar varkensstaarten en -oren en -poten, maar er waren alleen nog maar poten. Verder: spiering, en lamsribben, en lamsnek, en voor de kinderen wat worst, en een stuk runds-kweet-niet-meer-wat, enfin, een kleine vier kilo vlees van varken, lam en koe.

Ingrediënten voor hutsepot

Dan naar de groentenwinkel—Bayram, uiteraard—voor seasonal stuff: een stapel rapen, pastinaak, savooikool, grote ajuinen, een paar kilo patatten. Uiteindelijk had vanalles gekund natuurlijk, maar ik ben geen groot fan van prei in hutsepot dus dat kwam er zeker niet in. 

Alles samen op tafel gelegd: 31 euro ingrediënten. Een kleine tien kilo, schat ik. Géén geld!

305995485_a541bb77b5_b_d

Het klaarmaken zelf heeft niets om handen. Stap één: ajuin in grote stukken snijden en in de pot zo’n beetje laten stoven. Hoeveel ajuin? Euh, ‘k weet niet. Ik had er vier heel grote.  

Ajuin Ajuin

Het principe van het vlees in de hutsepot is eenvoudig-men-kan-niet-meer: al het vlees in de pot leggen, en dan gewoon bedekken met water. Ik moet eerlijk zijn en toegeven dat ik me niet herinner dat mijn grootmoeder varkenspoten in haar hutsepot deed, maar het leek me zó authentiek dat ik er niet aan kon weerstaan. Geef nu toe:

Varkenspoten en ajuin Vlees

Er ging nogal redelijk veel water in de pot, en dat was al meteen een beetje zo van oeps, ga ik wel genoeg plaats over hebben:

Vlees

O! Ja, wat ik er wel in wou maar in eerste instantie vergeten was: wortelen en verse spruiten. Ik heb er Sandra alsnog moeten om sturen. Ah ja, ik moest wel, want ik was ondertussen al bezig. :)

Toen ze terugkwam met the goods heb ik nog een laatsteminuut groepsfoto gedaan, minus het vlees en de ajuin die al stonden te sudderen:

Groenten

Kids these days weten van niets meer, maar in mijn tijd was een schuimspaan dus nog een schuimspaan. ‘t Is te zeggen: was een schuimspaan een ding dat gebruikt werd om het schuim van het eten te, arhem, spanen. Als er confituur gemaakt werd, dan moest het schuim daar van gehaald worden, en dat gebeurde met een lepel, maar als het vlees van de hutsepot op stond, dan werden de grote middelen bovengehaald, en was het van schuimspaantjen.

Zoals elk zichzelf respecterend gezin hebben wij ook een aantal van die dingen liggen, uiteraard. Maar zoals bij wellicht veel gezinnen, worden onze schuimspanen tegenwoordig voor allerlei nieuwlichterijen gebruikt—voedsel uit woks vissen, gnocchi en -achtige pastadinges uit het kookvocht halen, weettewel.

Maar goed, ik dus met schuimspaan in de aanslag, heelder visioenen van massa’s lichtbeige schuim met lui uit elkaar spattende vetblazen, dat ik dan bij bakken zou kunnen afromen… nee dus. Misschien was het vlees magerder dan het vlees in mijn herinnering, maar er kwam niet echt veel schuim op:

Vlees

Hey, bedenk ik net: misschien is het omdat ik er geen mergpijp in gedaan heb! Was dat niet, dat er mergpijp in hutsepot moet? En dat die er dan na verloop van tijd, zo als de hutsepot wat aan het afkoelen is, nog voor hij definitief verwarmd werd, uitgevist werd en het merg uitgelepeld op een boterham met veel peper en zout opgegeten werd? Djutoch, ‘t zal voor een volgende keer zijn!

Maar goed. In alle geval. Het vlees zat een klein uur in, en het volk was ondertussen al toegekomen (niet voor de hutsepot, die is voor morgen, maar wel voor de kaasschotel), dus ik ben aan de groenten begonnen. De savooikool in stukken:

Groenten

…en de rest gepeld en geschraapt en gekuist, en in grove stukken gesneden. Alles zo ongeveer een beetje dezelfde grootte, maar zo nauw steekt het natuurlijk niet. Mijn bedoeling was om niets (behalve de savooi uiteraard) te hebben dat tot moes kookt. Zacht ja, moes nee.

Na verloop van tijd had ik een halve tafel vol groenten, en zag het er minder en minder naar uit dat ik alles in de pot zou krijgen:

Groenten

Ter elfder ure trouwens nog beslist niet alle rapen erin te doen: alleen ongeveer evenveel rapen als aardappelen, zo’n kilo of drie.

Nu, euh, zelfs zonder alle rapen en mét veel duwen, was het inderdaad serieus potje-vol met al die groenten in de nochtans denk ik grootste pot van Le Creuset die er te vinden was:

305993801_5836598d24_b_d

…maar niet getreurd: er gewoon de wok omgekeerd op gezet, en rustig laten compacter worden. Uiteindelijk is een stuk van die groenten de savooikool, en dat reduceert tot praktisch niets meer. En die andere harde groenten, dat zet zich wel.

Inderdaad: een uurtje later was het allemaal wat ingezakt, en kon er een gewoon deksel op. Ik heb het dan nog een beetje laten staan tot alle groenten zacht genoeg naar mijn goesting waren, en dit is de toestand waarin de hutsepot de nacht ingaat:

Hutsepot

Ik heb er al een stuk raap en een stuk aardappel van binnengesmikkeld, en ik moet zeggen: het smaakt precies zoals ik het mij herinner van driekwartleven terug.

Morgenmiddag om 12u wordt het vuur weer zachtjes opgezet, en een half uurtje of zo later beginnen we te eten.

Joechei!

Eten dinsdag

dinsdag 21 november 2006 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Dag twee. Nog vijf te gaan.

‘t Is gisteren geen fruit meer geworden, of beter, wél fruit, maar dan omringd door taart—een stuk van de rodevruchtenméringue van bij Les Tartes Françoise van zondag:

Rode vruchten-meringue

Vanmorgen een appel en een banaan:

Een banaan en een appel

Vanmiddag is het niet gelukt om te eten wegens te druk bezig geweest, helaas.

Vanavond moest ik voor Sandra in de GB zijn om blikken tomaten te kopen (morgen lasagne), en ik heb er in het voorbijgaan dan maar zo van dat provencaals open-te)snijden-brood gekocht met allerlei sneukelderij om erop te smijten—nooit een goed idee om met honger in de GB rond te lopen.

De broodjes opgewarmd in de toaster (warm en krokant, mmm), en een vinaigrette van frambozenmosterd en balsamico en olijfolie gemaakt voor op de sla.

Broodje één: gentse kop. Op de kop wat extra mosterd geplonkt.

Gentse kop

Nummer twee, dezelfde sla maar deze keer met zalm:

Zalm

Nummer drie, pata negra en raclettekaas. Eerst in de toaster, dan even in de oven om de kaas te doen smelten.

Pata negra & raclettekaas

En omdat er nog sla over was: sla met reepjes oude kaas.

Belegen kaas en sla en vinaigrette

Yum.

Refter

donderdag 16 november 2006 in Sonstiges. Permanente link | 10 reacties

Wij hebben op ons werk een refter. Allez ja, ‘t is te zeggen, wij hebben een bibliotheek, en als er ‘s middags niet op resto gegeten wordt, dan eet alleman zijn boterhammen / slaatjes / broodjes samen rond de grote tafel op.

Gezellig. :)

‘t Was de bedoeling om ‘s morgens mijn boterhammen te smeren, en die dan in een brooddoos mee te nemen, maar ‘t is al de hele week mislukt. Het kan zijn dat ik dinsdag en woensdag door elkaar haal, maar het was iets in deze zin:

  • maandag was ik nog wat te ziek van buikgriep
  • dinsdag was ik het vergeten
  • woensdag was ik veel te laat op en had ik geen tijd meer
  • en vandaag was ik gezond, was ik het niet vergeten en was ik er op tijd bij, maar was er geen brood meer: ik heb dan maar uit armoe wat schelletjes kaas meegegrist uit de koelkast, en een pak krakotten in de rugzak gestoken

Morgen beter. Maar ge gaat het zien: er zal geen beleg meer zijn of zo. Of mijn brooddoos zal uitgelopen zijn.

update vrijdag: overslapen, ‘t zullen de rest van de krakotten van gisteren worden

Lessen geleerd

zondag 18 juni 2006 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

‘t Was gisteren drink voor Anna (en ook een klein beetje voor Zelie).

Niet dat we het op voorhand niet hadden kunnen, weten, maar toch… Twee dingen die we toch voor volgende keer gaan moeten proberen onthouden:

Kinderen zijn eigenlijk niet geschikt om los te laten lopen in een tuin waar zo ongeveer elke bloem, boom of struik met de hand geplant is en praktisch bij naam gekend is. Of eigenlijk: sommige kinderen die niet de onze zijn want de onze zijn geïndoctrineerd dat ze alleen maar op het gras mogen lopen en geen takken mogen van bomen aftrekken en niet de bloemen mogen plat trappen. Jaja, ik weet het, ‘t is niet realistisch en zo, maar toch.

Pas op, niet dat er drama’s gebeurd zijn of vandalisme of zo: helemaal niet. Geen ruzie of kleerscheuren zelfs—op een kopstoot hier of daar na zijn voor zover ik zie alle kindjes, van nul tot elf jaar of zo zonder enig probleem met elkaar blijven spelen. Een groot succes, vooral omdat er geen springkasteel was dit jaar en (wegens Jan’s windpokken) ook geen waterspelletjes.

Nee, ‘t is waarschijnlijk omdat de onze nog niet zo oud zijn, en dat ik hoedanook niet veel kinderen bij elkaar gewoon ben. :D

En behalve dat: zeventig man die gaan komen in de loop van de dag wil niet zeggen dat er voortdurend zeventig man zullen zijn, dus dat alles voor zeventig man moet voorzien zijn. We zitten nog met vijftig ribbenkasten over, en een hele keuken vol cake en zo. Ik denk dat we vanmiddag nog eens een paar ribben op de barbecue gaan leggen. En vanavond. En misschien in de loop van volgende week ook. :)

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338