Michel Vuijlsteke's weblog

‘t Is eerste communie in de klas van Jan (ze doen het in het tweede leerjaar op onze school, wegens alsdat het eerste al druk genoeg is, vinden ze, om er nog eens een hele eerste communie in te wurmen).

Bij die eerste communie hoort er vanalles en nog wat: boekjes maken en liedjes leren en een bezinning en dingen.

Zoals Zelie en Louis voor hem, doet Jan aan alles mee, behalve de Eerste Communie zelf. Ik vind het bijzonder waardevol dat kinderen dat allemaal leert kennen, maar als het is om lid te worden van de Katholieke Kerk (of om het even welk ander gelijkaardig iets), dan vind ik dat ze dat best doen als ze zelf een volledig geïnformeerde beslissing kunnen maken.

Jan moest tegen morgen een foto van het gezin hebben, en ge ziet dat van hier: de laatste foto van het hele gezin samen dateert van denk ik drie of vier jaar geleden.

Vanavond dus maar, tussen twee pannenkoeken door, iedereen op straat neergepoot, fotomathilde op statief een paar huizen verder gezet en met de timer een foto gepakt:

We kunnen er weer een paar jaar tegen. Zie ons daar staan, alsof we het alle dagen doen. En alsof ik niet net bijna een scheur in mijn rug had van mij te haasten (zelfs rap lopen lukt niet zo goed meer, tegenwoordig), en alsof ik niet nét met een kwart van een seconde overschot op mijn plaats stond. En dat we de buren naar binnen hadden moeten jagen omdat ze mee op de foto stonden.

(Ja, volgende keer doe ik het dan eens met een betere achtergrond en een degelijke lens en belichting en alles. Jaja. Dán.)

Grinnik.

Het was heel, heel erg donker.

Getrokken aan 1/60 met een 30mm op f/1.4 en de D300 aan 6400 ISO.

Even oplijsten:

• Zelie en Louis: done, maar ik ga nog een kleinigheid zoeken
• Jan: te doen, DVD’s van Kleine Einstein denk ik (nakijken dewelke we al hebben)
• Anna: ik denk niet dat ik iets ga kopen
• Mama: ik heb al iets, maar ik ga nog iets halen
• Papa: ik heb ook al iets, maar ik ga ook nog iets halen
• Philippe: nog te doen, de internetbestellingen zijn er niet meer van gekomen, dedju
• Sandra: ik weet precies wat ik wil, en dan ga ik nog iets anders halen

Dat is voor de onmiddellijk naaste naaste familie. En dan de rest nog.

Cadeaus kopen, niéts zo wijs als dat. Ik denk dat ik maar eens mijn werk-aan-websites onderbreek, mij aankleed en op de fiets naar de stad sukkel.

Mijn vader is vandaag geopereerd. Weinig nieuws is toch zeker geen slecht nieuws, voor het moment. ‘t Is altijd dat.

Ze hebben ergens een stuk uitgesneden, daar een stuk van zijn arm in geplakt, en een stuk van zijn been op zijn arm geplakt. Binnen vijf dagen gaan we beginnen weten of de verschillende stukken blijven plakken waar ze moeten plakken. En binnen een dag of zeven weten we het welhaast zeker.

Zucht. Wachten, en niets kunnen doen.

Hij ligt nu in recovery, morgen nog op spoed waarschijnlijk, en daarna een tijd in het hospitaal. Niet het hospitaal in de buurt, verdomme, en met al die kinderen is het zó al moeilijk om er te geraken ‘s avonds, verdomme.

Hij zal er toch een tijdje zijn, en toch zeker één hand hebben om mee te typen. Ik vind dat hem een weblog moet opgedrongen worden. Dat maakt voor wijze lectuur, weblogs uit het hospitaal.

Machteloosheid: afgrijselijk.

Ik heb eigenlijk niet zo veel zin om uit Gent weg te gaan, de komende weken. Het lijkt plots niet mee zo relevant, design advisen en informatie-architectuur en human computer interaction, als u begrijpt wat ik bedoel.

Smelt:

Drie jaar geworden. Jongens, jongens, jongens.

Daarjuist met Zelie en Louis en Sandra een spel Uno gespeeld. En verloren: Louis was eerste, dan Sandra, dan Zelie en dan ik.

Louis heeft gewonnen wegens puur geluk. Sandra heeft gewonnen omdat Zelie een stommiteit begaan heeft (Sandra had er nog één en dan deed Zelie een “omkeren”-kaart, pff). En Zelie is gewonnen omdat Sandra ze geholpen heeft, tot twee keer toe!

Kijk hé, daar kan ik nu eens niet tegen hé. Akkoord, dat we spelletjes spelen waar, ook wegens kinderen aan het werk, geen greintje strategie mee gemoeid is, akkoord. Maar dan nog eens vals spelen!

Hooooo ik ben daar zó slecht in, als zo’n dingen gebeuren… ik kan tegenwoordig echt wel serieus goed tegen mijn verlies, maar met dergelijke smeerlapperijen, bah.  

En ook:

omkeren als er nog meer twee spelers zijn, is hetzelfde als beurt overslaan voor de andere speler!!

Hoe schoon is dat niet: Pascal en An zijn gisteren getrouwd. Al een halve eeuwigheid samen, drie kindjes, en toch getrouwd gisteren.

‘t Was een wijs feest: helemaal anders dan de meeste trouwfeesten, waar het altijd zo’n beetje aftasten is, de twee families in hun eigen hoek, elk met hun eigen oudere generatie, jongere generatie, oudere jongere generatie en uiteraard plezante nonkels.

Nee: we waren daar met allemaal mensen die elkaar al zodanig goed kennen, families die al àl die jaren samen feesten, dat het bijna gemoedelijk was. Zelfs de DJ had al ettelijke keren voor ongeveer hetzelfde publiek gespeeld.

En zo’n schoon koppel, en zo gelukkig dat ze er uitzagen, en zo fijn dat het allemaal was.

We waren weer thuis iets na zes uur. Moe maar, jazeker, voldaan.

Kijk, daar word ik nu eens helemaal warm van.

Tot gisteren stond er nog eenvoudigweg

Op deze verkiezingswebstek leest u geen grote campagneverhalen. Zoek ook niet naar de laatste blogsnufjes. Als u wat tijd hebt, zou ik u gewoonweg willen vertellen waarom ik mij voor 8 oktober engageer.

…maar kijk, vandaag staat er over mezelf en aansluitend mijn favoriete plekjes bij. Geen snufjes, en inderdaad gewoonweg verteld, maar wel met het hart op de juiste plaats, door iemand met echt engagement en echte liefde voor Gent. 

Of hoe het ook op originele en interessante manier kan, zonder hypermodern te doen. En hoe het mogelijk is om tegelijkertijd de mens achter de politicus en de politicus in de mens te ontdekken.

Hoera!

Al wie voor de blauwe stemt in Gent op 8 oktober: één adres. Daniel Vuijlsteke. Ha!

Ola! Voor ik het vergeet!

Merci mama, en merci Sofie, en merci An, en merci Katrien!

Vier meters van onze vier kinderen, en allevier ingestaan voor stukken opvang dit weekend, leve familie!

Volgende keer: de peters aan de beurt. Philippe, Alec, David, Ron: houd u maar al klaar voor de opvang van één of meer kinderen. Eén geluk: ze zijn allevier zo braaf als iets geweest, Anna incluis.

Wij hebben ze toch maar goed opgevoed, denk ik dan. En met “wij” bedoel ik “Sandra”, uiteraard.

‘t Is toch raar soms in het leven: op een één of twee aspecten na, ben ik voor het moment perfect gelukkig.

Ik heb zó een goeie madam, we hebben al die kinderen die het allemaal goed doen, Gentblogt lijkt zich zonder àl te veel kleerscheuren door de komkommertijd te slepen…

Het bureau bij ons thuis is grotendeels opgeruimd, toch op de vloer, en dat geeft mij meteen zin om vanavond de rest ook aan te pakken. We hebben een nieuw bed, ik heb een nieuwe trekzetel, we hebben een nieuw vuur (danku iedereen die iets gegeven heeft bij de geboorte van Anna!!), we hebben een nieuwe koelkast en een nieuwe diepvries (danku mama!!), we hebben zicht op geld om het huis verder te verbouwen… het kan echt niet op.

We hebben ook een nieuwe telenetaansluiting, en dat het voorlopig niet werkt is jammer, maar ik ben er gerust in dat het wel in orde komt (ik vermoed iets met DHCP leases en MAC-adressen) en dan probeer ik allerlei te rationaliseren (de computers voor de kinderen en voor Sandra herformatteren en in orde zetten, mijn harddisken eens organiseren, iets regelen voor echte backup).

‘t Zijn alleen die één of twee aspecten die tegensteken. Maar ach: een mens kan niet alles hebben.

Geschreven al luisterend naar: Kings of Leon – Youth and Young Manhood – Talihina Sky

Plots sterven, zonder aanleiding: mensen zeggen dat het de beste manier is om te gaan.

Maar 59 jaar, dat is veel te jong. Dirk moest nog zó veel zien, en doen, en meemaken.

En het is niet eerlijk. Basil en Hector en Oscar hebben hun grootvader niet meer. Klaas zal hem nooit gekend hebben.

De wereld is sinds gisteren wat minder mooi. Dirk is nu terug bij zijn zus.

‘t Was zondag feest in Nederland, voor de verjaardag van kleine Louis. Niet onze Louis, maar Louis van de broer van Sandra.

Een mens zou dan eigenlijk heel de dag kunnen rondlopen met een fototoestel in de hand, maar daar had ik geen zin in. En het eten was trouwens veel te lekker. Dus zijn het maar een paar foto’s geworden in plaats van een hele stapel.

Het wordt met het feest hallucinanter hoeveel kinderen er eigenlijk wel in de familie zijn—en binnenkort komt er nog eentje bij bij Katrien, en straks zal onze Anna ook al kunnen rondlopen!

Alhoewel… voor onze generatie voorzie ik geen tien kinderen meer, denk ik.

Geschreven al luisterend naar: Suzanne Vega – 99.9 F° – In Liverpool

Niet één, maar twee kandidaten voor een steampunk-film. Mag ik u voorstellen, in de rol van femme fatale-cum-spionne, Elisabeth Waegenaer (de dochter van de broer van de vader van de vader van mijn moeder):

…en in de hoofdrol, International Man of Mystery Maurice Vuijlsteke, mijn overgrootvader:

Tee hee.

familiefoto

Ha! Mijn overgrootvader, Augustus Sierens (de vader van mijn moeder’s moeder) op de filmset van De Witte in 1934:

Hij speelde er, ‘t schijnt, schaapherder. Method acting.

familiefotogenealogiefilm

Ik ben nog maar eens foto’s van de familie aan het inscannen.

Van die foto’s waar alsmaar minder mensen weten wie er precies op staat.

Van die foto’s waar meer dan aanschouwelijk wordt dat tempus inderdaad irreparabile fugit.

Van die foto’s waarvan men zich afvraagt hoe ze vijftig of zeventig of honderd of meer jaar overleefd hebben. En of ze het nog eens zo lang gaan uithouden. En ook: of onze foto’s het zo lang gaan trekken.

genealogiefamiliefoto