Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Tag: Film (page 1 of 5)

Links van 18 september 2015 tot 23 september 2015

U leidt een stad vol schorremorrie, Burgemeester | Jan Blommaert (en z’n gedachten)
De bewoners van Uw stad blijken in de wereld zoals U ze beleeft bovenal veroorzakers van overlast te zijn, potentiële misdadigers en ordeverstoorders, profiteurs, labbekakken, links uitschot en ranzige bakfiets-egoïsten “die ge vijf frank zou geven als ge ze ziet”. Volk dat zomaar (zomaar!!) door het rood licht loopt of fietst, dat automobilisten hindert in de uitoefening van hun vrijheid, en het efficiënte bestuur van Uw kleine Rome saboteert. U bestuurt een stad die, volgens Uw eigen beeld ervan, bevolkt wordt door schorremorrie dat zoniet goedschiks dan kwaadschiks – met para’s en oorlogswapens – moet leren zich te gedragen. Uw bevolking ziet U als een collectie zwakkelingen die dringend wat discipline moeten aanleren. Kogels van negen centimeter lang kunnen daarbij helpen. U lijkt de bevolking van de stad, waarvoor U een soort surrogaat-vader zou moeten zijn, eigenlijk te haten. Uw houding is die van Basil Fawlty die een hotelgast in zijn Fawlty Towers, die om zijn aandacht had gevraagd, toeschreeuwde: I’m trying to run a hotel here!!

The bitter rivalry behind the world’s smallest chess program
“You only have one life and so many minutes in your day—in your life—to accomplish things and to focus on things that matter,” Olivier Poudade says. His heavily accented voice comes crackling down the line from his cellphone, bounced and beamed from Savoie, in the French Alps, where he’s vacationing and visiting his mother. While overlooking the mountain ridges of the Tarentaise Valley, the 44-year-old Frenchman is talking about the things that matter in life, and how the time in which we have to do them is finite and always diminishing, ticking away whether or not we spend it wisely. With his time—he figures about 600 hours over three months—he wrote a computer game called BootChess. It’s a chess game crammed into an impossibly small 487 bytes of code; the Wikipedia page explaining the rules of chess, in contrast, runs 53,162 bytes, more than 109 times larger. When he released BootChess in January 2015, it broke a 32-year-old record for the smallest computer implementation of chess on any platform.

Robert Frost’s “The Road Not Taken” Is Our Most Misread Poem
Most readers consider “The Road Not Taken” to be a paean to triumphant self-assertion (“I took the one less traveled by”), but the literal meaning of the poem’s own lines seems completely at odds with this interpretation. The poem’s speaker tells us he “shall be telling,” at some point in the future, of how he took the road less traveled by, yet he has already admitted that the two paths “equally lay / In leaves” and “the passing there / Had worn them really about the same.” So the road he will later call less traveled is actually the road equally traveled. The two roads are interchangeable.

The sad state of web app deployment / fuzzy notepad
My experience is admittedly limited here, but as far as I can tell, installing a Rails app is impossible. It reads configuration from the source directory. It logs to the source directory. You have to manually precompile all the assets, which are of course also written to the source directory. Rails is one of the most popular web frameworks in the world, championed by developers everywhere. And you can’t actually install anything written with it. This is a joke, right?

An Odd Couple: Samuel Beckett & Buster Keaton | Moving Image Archive News
Some 50 years ago, the playwright and novelist Samuel Beckett and the silent-era film star Buster Keaton worked together on a singular creation of cinematic art.

Links van 8 juni 2014 tot 9 juni 2014

2001: A Space Odyssey | Typeset In The Future
2001: A Space Odyssey – Stanley Kubrick's 1968 sci-fi masterpiece – seems an appropriate place to start a blog about typography in sci-fi. Amongst other delights, it offers a zero-gravity toilet, emergency resuscitations, exploding bolts, and product placement aplenty. It's also the Ur Example of Eurostile Bold Extended's regular appearance in spacecraft user interfaces.

The Kanye West Self-Confidence Generator

Das Referenz: Wikipedia Redesigned for iPad — Medium
Wikipedia is ripe for a thorough redesign because it’s not 2004 anymore. We designed and built Das Referenz: an iPad app that changes Wikipedia according to our taste in typography, visual style, and interaction design.

Netanyahu ‘loathes’ Obama, Israel’s opposition leader charges | The Times of Israel
PM’s hostility to president is ‘endangering Israel’s security,’ claims Labor’s Isaac Herzog, in rare confirmation of long-rumored strained ties between ‘Bibi’ and ‘Barack’

As forests are cleared and species vanish, there’s one other loss: a world of languages | Environment | The Observer
A new report shows a direct link between disappearing habitats and the loss of languages. One in four of the world's 7,000 spoken tongues is now at risk of falling silent for ever as the threat to cultural biodiversity grows

Links van 24 april 2014 tot 28 april 2014

Bras in Space: The Incredible True Story Behind Upcoming Film Spacesuit | The Credits.
Instead, pitted against the military-industrial complex, Playtex created the 21-layer spacesuit, each layer distinct yet interrelated in function to the rest of the whole—a masterly combination of elegance, complexity, and form. Where the military contractors created cybernetic, armor-like suits (that failed, and failed again), Playtex’s vision was one of crucial softness, world class stitching, and perfect design. Traditional engineering firms could not figure out how to meet all the mission requirements and create a functioning suit that would keep the Apollo astronauts alive. The seamstresses at Playtex, with their years of experience fashioning girdles and bras, could, and did.

Zero to 95,688: How I wrote Game Programming Patterns – journal.stuffwithstuff.com
About an hour ago, in the quiet of my living room, alone except for a sleeping dog next to me, I accomplished the biggest goal of my life. I finished writing Game Programming Patterns. It’s a book on game programming (it would be a weird title for a book ornithology) that I started writing about four years and a lifetime ago.

WarmPlace.Ru. Virtual ANS Spectral Synthesizer
Virtual ANS is a software simulator of the unique Russian synthesizer ANS – photoelectronic microtonal/spectral musical instrument created by Russian engineer Evgeny Murzin from 1938 to 1958. Murzin named his invention in honour of the composer Alexander Nikolayevich Scriabin.

Facebook buys smartphone fitness-tracking app Moves
Facebook may already be tracking your usage to serve you ads, but how would you feel if it was able to log your movement? That's exactly what could be on the cards after the company confirmed it's bought Moves, the fitness-tracking app that records your daily activities using your smartphone.

10 reasons to switch to ggplot | Mandy Mejia
There are a lot of R users out there who are resistant to switching from base graphics to ggplot, and while there are some legitimate downsides and probably settings where it doesn’t make sense, for most users I believe it’s well worth the time and effort required to get started with ggplot. I mean, the New York Times thinks so! So for all those doubters (or newbies) out there, here goes my best shot at convincing you that switching to ggplot is worth the effort.

Links van 9 december 2013 tot 13 december 2013

Grunt for People Who Think Things Like Grunt are Weird and Hard via reddit.com
Grunt is one of those fancy newfangled things that all the cool kids seem to be using but at first glance feels strange and intimidating. I hear you. This article is for you.

YouTube – Elite: Dangerous Progress Diary 09 Alpha Phase One
Today sees the release (to Alpha backers) of the first phase of the Alpha process of Elite: Dangerous. Phase one – 'Single Player Combat' will be the first hands-on experience for gamers of Elite: Dangerous.

Citation Needed – blarg?
I’ve spent far more effort than is sensible this month crawling down a rabbit hole disguised, as they often are, as a straightforward question: why do programmers start counting at zero?

Rocky Morphology
It wouldn’t be a Rocky movie without an epic montage, a good and bloody fight, oh and some dialogue, too. There are, in fact, only a few basic narrative elements that make up the formula for all six Rocky films. Using empirical data collection (i.e. watching the six movies over six days straight), Rocky Morphology analyzes the Rocky series in order to identify its key narrative elements.

Monica J. Casper and Lisa Jean Moore, “Inscribing Bodies, Inscribing the Future: Gender, Sex, and Reproduction in Outer Space”
Heerlijke satire of dieptriestige niet-satire? You decide! "Female bodies are constructed against a backdrop in which male bodies are accepted as the norm, an inscription process shaped by the masculine context of space travel. More explicitly, space travel can be interpreted as a historically masculine project in that rocket design has in some ways modeled male anatomy. Space flight, in our reading, becomes the realization of penetration and colonization fantasies about the future. This spirit of masculinity permeates almost all aspects of the space program including long-term political goals, engineering designs, assumptions about crew behavior, and life-sciences research protocols. The masculine "nature" of space flight creates an institutional and ideological framework within which women not only are excluded but also are configured as highly problematic by virtue of their gender, bodies, sexualities, and reproductive capacities. Female bodies thus become the target of a range of practices within NASA aimed at reconfiguring women to fit into the space program."

Golden Globes 2012

Huhu. Mhuhu. 


’t Was vandaag de verjaardag van een vriendin van Zelie, en dus zijn we naar de film gegaan (The Hobbit, beter dan ik gevreesd had maar ik had dan ook gevreesd dat het heel héél erg slecht zou zijn, en de HFR stoorde me niet zoveel als de 3D (grr)), en hebben we overschot lasagne gegeten, en heb ik tarte tatin gemaakt, en was het halftwaalf voor ik het wist en liggen er nu in het achterhuis allemaal meisjes te slapen, enfin ik zeg “slapen”, ik vermoed dat ze aan het babbelen zullen zijn tot een stuk in de nacht. 

’t Is wreed hoe rap zo’n dag voorbij is. 


Frankenweenie, de nieuwe Tim Burton, speelt op dit eigenste ogenblik ongetwijfeld in een cinema ergens in uw buurt. Ik mocht van Enchanté een tijdje geleden gaan kijken naar een preview, op het Filmfestival in Gent. Het was er nog niet van gekomen om er over te schrijven — het leven zat in de weg, duizend dingen te doen, hoe gaat dat? — maar bij deze dus. 

Ik ben geweest met Louis (die in het zesde leerjaar zit en het nogal heeft voor monsters en fantasie en dingen), en die vond het fantastisch. Hij heeft hard gelachen, hij vond het spannend, hij heeft soms eens vanachter zijn vingers gekeken, hij was er helemaal mee weg. In het kort: een familiefilm voor jong en oud, ontroerend en grappig bij momenten, spannend en een beetje angstaanjagend bij andere momenten. Bring the kids


Frankenweenie is een Disney-film die een remake is van een kortfilm met dezelfde naam die Burton in 1984 maakte voor Disney. In 1984 was het een zwart-witfilm met echte acteurs van vlees en bloed, in 2012 is het een 3D-zwart-witfilm met stop-motion poppetjes. 

In 1984 werd Burton ervoor aan de deur gezet, wegens het verkwanselen van Disney-geld aan een film die veel te angstaanjagend zou zijn voor kinderen. Goed voor hem, denk ik dan: go Burton! Is dat in de 2012-versie nog zo? Neen, vrees ik. Frankenweenie is bijna karikaturaal Disney. Een getemde Burton, met bijzonder weinig uitsteeksels of weerhaken, en erg, érg braaf. 

Victor Frankenstein is de zoon van Susan en Edward Frankenstein. Hij heeft een hond, Sparky, en ze wonen in een jaren-1950-aandoend Amerikaans dorpje dat wellicht gesticht is door Nederlanders: het heet New Holland, er staat een molen op de achtergrond en het grote jaarlijkse festival is Dutch Day

Victor zit in de klas met een groep kinderen die allemaal lijken te verwijzen naar beroemde horrorfilms-van-lang-geleden: er zit een monster-van-Frankenstein-achtig kindje, een Igor-achtig-kindje, er is een schildpad die Shell(e)y heet, er is een Elsa Van Helsing, enfin, dat soort zaken. 

Voor de leraar Wetenschappen, Mr. Rzykruski, moet er een science project gedaan worden, en daar hebben we element twee van de film: de concurrentieslag tussen de kinderen, die elk het meest indrukwekkende project willen maken. (Element één was “een jongen en zijn trouwe viervoeter”). 

Frankenweenie  1

Het duurt niet lang of Sparky komt schielijk te gaan, en het duurt ook niet lang voor –element twee, meet element één– Victor erin slaagt om Sparky weer tot leven te brengen. En dan zou je kunnen gaan denken dat het tijd is voor element drie (“monster” dat alleen maar goed wil doen wordt verkeerd begrepen en opgejaagd — denk Edward Scissorhands, denk al die andere films), maar neen. 

Kattenkwaad en slapstick als Sparky niet op mooi op zolder blijft. En dat is het dan. 

“Het is een kinderfilm“, moest ik mezelf voortdurend inspreken. En ook: “Zit u eens niet zo op te winden!”

Ik herhaal: Louis vond het fantastisch, en mensen rond mij leken ervan te genieten, en ik lees op het internet dat de overgrote meerderheid van de filmcritici en de gewone mensen het zeer goed vinden. En ik houd van Tim Burton-films, zelfs van zijn meer recente die andere mensen minder lijken te vinden, en ik ben zot van oude griezelfilms, maar.

Ik heb me de laatste tijd zelden zo zitten nerveus maken. 

Bij elke scène die voorbij kwam, dacht ik “oh kijk, nog een poppetje dat ze gaan kunnen verkopen”. Of dacht ik “oh kijk, dát demografisch segment hadden ze nog niet gehad”. Of dacht ik “getver, het enige wat de mensen rond mij hier goed aan vinden, is wat er 100% pixel voor pixel letterlijk gekopieerd is uit films van 70, 80 jaar geleden”.


Dat laatste is wat mij nog het meeste stoorde, denk ik. Ik kan er geen vinger op leggen, maar vergelijk hoe Mel Brooks in Young Frankenstein dezelfde scènes citeert als Burton in Frankenweenie, en het contrast kan niet groter zijn. Young Frankenstein is een liefdevolle pastiche van het genre en voegt toe aan het origineel. Frankenweenie: ik vond het respectloos gedaan, cynische copy-paste, zonder ziel of passie.

De manier bijvoorbeeld waarop Rzykruski een karikatuur is van Vincent Price, maar dan wel door Martin Landau ingesproken wordt als een soort bastaard-Bela Lugosi: ik kreeg er rillingen van. Ik vind dat stámpen op het graf van zowel Price als Lugosi. De manier waarop mijn ideale vrouw, Elsa Lanchester, als een poedel opgevoerd werd… mijn hart bloedt, het was ternauwernood dat ik mezelf kon tegenhouden om geen schoen naar het scherm te smijten.

Elsa Lanchester

En ik vond het eigenlijk bij momenten ook saai en langdradig, en onsamenhangend, alsof dit — verrassing!– een film was die nodeloos twee of drie keer zo lang gemaakt was als het idee eigenlijk kon ondersteunen.

And don’t even get me started about the ending

Ik vind de film niet eens slécht: ik vind het een bwoafja, run of the mill fotokopie van een fotokopie van een Tim Burton-film, door een happy end Disney-mangel gedraaid. Maar ik word er kwaad van. Dit is een film die met wat meer passie, wat meer zelfkritiek en niet eens zó veel gesleutel wél goed had kunnen zijn.

Een film die ik nooit van mijn leven nog wil zien. 

(Maar ga dus vooral kijken met uw kinderen, en wijs ze dan de weg naar al de originelen.)

Goed bed

We hebben tegenwoordig een uitstekend goed bed in het bureau beneden.

Ik heb er al een paar uur in geslapen zaterdag en eventjes vandaag, en ‘t is echt uitstekend. Gasten welkom, vanaf nu, dus!


Verder dit weekend niet veel gedaan, vrees ik. Wat strips sorteren, een paar uur Diablo gespeeld, een paar uur Gridrunner gespeeld, wat voor mij uit zitten kijken, wat verder gelezen in mijn boek van Eisenman (‘k zweer het, het boek waar ik het langst in bezig ben geweest ever), gisterennamiddag thuis gebleven terwijl de rest van het gezin op barbecue was, vanmorgen niets gedaan, vannamiddag met z’n allen naar The Avengers gaan kijken.

Euh, en dat was het zowat. Ah ja: Holland naar huis, ha!

En verder hebben we een heel goed bed dus, in het bureau. Morgen misschien al kasten in de living!

Django: I do declare

Hola baas: 

Zoals men wel eens zegt: ik blijf geld naar mijn monitor smijten maar er gebeurt niets!

Oh, ik kijk hier hard naar uit.



It’s well known that all of Tarantino’s films take place in the same universe – this is established by the fact that Mr. Blonde and Vince Vega are brothers, everybody smokes Red Apple cigarettes, Mr. White worked with Alabama from True Romance, etc.

As it turns out, Donny Donowitz, ‘The Bear Jew’, is the father of movie producer Lee Donowitz from True Romance – which means that, in Tarantino’s universe, everybody grew up learning about how a bunch of commando Jews machine gunned Hitler to death in a burning movie theater, as opposed to quietly killing himself in a bunker.

Because World War 2 ended in a movie theater, everybody lends greater significance to pop culture, hence why seemingly everybody has Abed-level knowledge of movies and TV. Likewise, because America won World War 2 in one concentrated act of hyperviolent slaughter, Americans as a whole are more desensitized to that sort of thing. Hence why Butch is unfazed by killing two people, Mr. White and Mr. Pink take a pragmatic approach to killing in their line of work, Esmerelda the cab driver is obsessed with death, etc.

You can extrapolate this further when you realize that Tarantino’s movies are technically two universes – he’s gone on record as saying that Kill Bill and From Dusk ‘Til Dawn take place in a ‘movie movie universe’; that is, they’re movies that characters from the Pulp Fiction, Reservoir Dogs, True Romance, and Death Proof universe would go to see in theaters. (Kill Bill, after all, is basically Fox Force Five, right on down to Mia Wallace playing the title role.)

What immediately springs to mind about Kill Bill and From Dusk ‘Til Dawn? That they’re crazy violent, even by Tarantino standards. These are the movies produced in a world where America’s crowning victory was locking a bunch of people in a movie theater and blowing it to bits – and keep in mind, Lee Donowitz, son of one of the people on the suicide mission to kill Hitler, is a very successful movie producer.

Basically, it turns every Tarantino movie into alternate reality sci fi. [via]

Euh ja:


Links van 12 april 2012 tot 18 april 2012

Marokkaans/Arabisch koken met Amber – Weblog – 50plusser.nl Weblog
Overheerlijke Marokkaanse en andere Arabische gerechten met daarnaast lekkere recepten uit verschillende keukens

Style in The Wire on Vimeo
This video essay explores the style in the television series The Wire.

Potions And Pitfalls: My Year In Roguelikes | Rock, Paper, Shotgun
It’s been a fantastic year for Roguelikes, with continued development of the stalwarts and plenty of releases that have toyed with the formula, sometimes reshaping it until it’s almost unrecognisable.

What North Korea Really Looks Like – Global – The Atlantic Wire
An Associated Press story that ran Wednesday morning told the tale of a North Korean press bus that took a wrong turn into a part of Pyongyang usually shielded from reporters. Woops!

Man Finally Put In Charge Of Struggling Feminist Movement | The Onion – America’s Finest News Source
After decades spent battling gender discrimination and inequality in the workplace, the feminist movement underwent a high-level shake-up last month, when 53-year-old management consultant Peter "Buck" McGowan took over as new chief of the worldwide initiative for women's rights.


Moh, kijk nu. Primer is in zijn geheel te zien op YouTube:

’t Gaat over reizen in de tijd, en alles. En ’t is een beetje complex, ge moet uw hoofd redelijk bij houden.


Ken uw klassiekers

Zelie is terug van scoutskamp: een week ergens in de brousse gezeten, ruiltochten gedaan, zelf eten klaargemaakt, vanalles en nog wat gedaan.

Vanavond, als ze een beetje ontvuild was, wou ze nog naar een film kijken. (Sandra was wéér eens aan het uitgaan, ik zou het een schande noemen, maar ik gun het haar, zie eens hoe vrijgevochten ik wel niet ben als man.)

Euh, maar dus: Zelie wou een film zien. X-Men Origins: Wolverine wou ze zien, om een reden die mij niet helemaal duidelijk was. (Als ik zou moeten raden:


, maar hey, ik ben maar een vader van 41, wat weet ik van de wereld van tieners, ik zou al lang content zijn dat het geen Robert Pattinson zou zijn, als het dat zou zijn, euh ik ben de draad van mijn betoog kwijt).

Maar in alle geval: hoe blij ik ook ben dat ze X-Men wil zien, het is toch een besliste neen geworden. Moderne films al wat ge wilt, maar er moet een basis gelegd worden.

Net zoals ik vroeger van mijn vader ook Jules Verne moest lezen in plaats van altijd strips (en dat ik dat uiteindelijk zelf ook fantastisch vond), heb ik vanavond een grote filmklassieker opgelegd.

En zo hebben we samen in de zetel naar The Princess Bride gekeken.

A splendid time was had by all. Cary Elwes anno 1987 is ook een beetje Hugh Jackman, denk ik.

La menace complètement fantôme

Kijkt luistert: een gevechtsscène, en a fortiori een zwaardgevechtscène, da’s altijd een beetje suspensoir of disbelief.

Zwaardgevechten in films, dat is al honderd jaar meer een gechoreografeerde dans dan wat anders, dat weten we allemaal, en ’t is maar als Indiana Jones zijn pistol bovenhaalt om de zwaardvechter dood te schieten dat we beseffen hoezeer we allemaal geconditioneerd zijn.

Of als de beelden in detail bekeken worden, dus. ’t Is dan ook niet helemaal eerlijk, wat deze man doet — maar ’t is daarom niet minder grappig:


Ik zeg al heel de tijd dat ik niét naar de nieuwe trailer ga kijken, net zoals ik niét naar de vorige trailer wou kijken.

Mislukt. Ik heb gekeken.

En hoooooooboy, hoe hard kijk ik uit naar die film!

Older posts