Flickr wordt de volgende Flickr

dinsdag 18 december 2012 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Het kan soms rap gaan, op het internet: de ene maand zijt ge nog Facebook, de volgende maand zijt ge Friendster. 

Dan zat een mens op What’s New at NCSA voor zijn dagelijkse nieuws, voor ge’t weet is het Slashdot en dan is het Metafilter en dan is het Fark en dan kwam even StumbleUpon voorbij en dan is het Digg en dan is het Reddit, en op één maand tijd heeft Digg plots helemaal afgedaan, terwijl Slashdot al jaren aan het wegdeemsteren is en maar niet wil sterven, en Metafilter rustig blijft voortdoen wat het altijd al deed. 

Flickr was hét van het van het, een tijd geleden, en dan was het plots eigendom van Yahoo! en zette ook daar The Long Dark Tea-Time of the Soul in, en dan was er vanalles en nog wat en stak Facebook Flickr voorbij, en Twitter ook, en met een korte tussenstop bij Hipstamatic eindigde de grote hoop van de sociale fotografeerderers op Instagram, en voor ge het weet stond er How Yahoo Killed Flickr and Lost the Internet op Gizmodo, en midden mei 2012 luidde de doodsklok over Flickr.

Ik heb daar al een Pro Account van de eerste dag dat het mogelijk was om een Pro Account te kopen, in in 2004. En ik vond het spijtig, dat Flickr maar niet terug op de goede weg raakte. 

En toen werd Marissa Mayer de nieuwe baas van Yahoo!, en ondertussen was Hipstamatic al lang quasi opgebrand, en was Instagram eigendom van Facebook geworden, en dan begon Facebook op kousenvoeten de Terms of Service van Instagram in lijn te brengen met die van Facebook zelf, en kijk nu: in de kranten van de hele wereld stonden daar plots artikeltjes over, en wil het toeval toch wel dat dat net gebeurde in de week nadat Flickr zijn nieuwe iPhone app uitbracht, die door zowat iedereen positief bevonden werd.

En voor ge het weet, krijg ik de ene na de andere “X added you as a contact!”-mail van Flickr. 

Het kan verkeren. 

Gevonden foto’s

maandag 17 september 2012 in Foto's, Kinderen. Permanente link | Geen reacties

In het achterhuis lag een hele zak vol foto’s, en dat was ook alweer een eeuw geleden dat ik er zo tegen gekomen was, wegens dat er hier eigenlijk nooit echt afgeprint meer is sinds het digitaal is.

Er lagen ook hier en daar filmrolletjes — geen idee of ik ze allemaal zelfs nog zou kunnen laten ontwikkelen, er zaten van die rare APS-dingen tussen.

Digitaal heeft dat ook een beetje, die serendipiteit van wat zou er hiér in kunnen zitten: verloren gelegde geheugenkaartjes waar geen mens nog weet wat er zou kunnen op staan. Zoals bijvoorbeeld deze, niet eens zo oude foto’s, gevonden op een kaartje dat tussen een boek zat in een zak in een doos:

Jan met das

Anna en Jan

Anna en Jan

Anna en Jan

Anna en Jan

Mijn twee fotomodellen. :)

(En okay, de foto’s zijn maar een paar dagen oud, maar ik heb ze echt wel gevonden op een plaats waar ik ze nooit verwacht had — dat komt van al dat verhuizen — en voor hetzelfde geld waren het er van jaren geleden.)

Laatste dag!

vrijdag 17 februari 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Het was een licht programma vandaag: ‘s morgens vertrekken in Ouarzazate de steenwoestijn in naar de oase van Fint, thee drinken bij een Echte Berber, dan naar Kasba Taouirt in Ouarzazate, en dan terug naar huis in Marrakesh.

Ouarzazate is een stad die op de groei is gebouwd. Een hele tijd geleden zijn er films gedraaid, en in het wat recentere verleden moeten ze het hier herontdekt hebben, en nu gaan ze ervan uit dat het binnenkort helemaal gaat boomen, Hollywood-in-de-steenwoestijn.

En dus hebben ze de stad alvast op voorhand uitgebreid, nog voor er mensen komen wonen.

Grote boulevards, moderne ronde punten, brede geasfalteerde straten met verse palmen aan weerszijden en art nouveau-aandoende straatverlichting. Gelijk een puzzel ook: overal verkavelingen, hier en daar eens een ingevulde kabel, maar vooral veel wegen en lampen. En watervoorzieningen en elektriciteit, klaar voor als de filmstudio’s zo uitgebreid zullen zijn dat er een miljoenenstad zal zijn, met grote villawijken errond.

Buiten Ouarzazate

Buiten Ouarzazate

Het doet surrealistischer aan dan om het even welke filmset: embryonale wijk na embryonale wijk, alleen straten en nutsaansluitingen in een woestijn van steen en poeder, kilometers uit het huidige centrum weg, met netjes Simcitygewijs op borden aangeduid waar er handelszones zullen komen, waar huizen, waar parken.

stad.jpg

Iets dichter bij het centrum: de buitenwijken, alvast in appartementsgebouwen getrokken. In het centrum zelf: een modern-achtige stad. En voorbij het centrum van Ouarzazate: groene velden, van boeren die alsnog weigeren om hun voorouderlijk stuk land te verkopen. Een kwestie van trots, bij de Berbers.   

ouar.jpg

Maar ‘t is onvermijdelijk, zei de gids gelaten: het gaat allemaal weg. En hij zuchtte eens diep.

Het hotel waar we in sliepen had met Berbers alleen de naam gemeen: Berber Palace. In naam vijf sterren en dus het beste van het beste, maar als dat vijf sterren is, dan is de Club Med op één been tien sterren. Het eten: variaties op verslegen Westerse kantinevoeding, koud. De kamers: enorme suites (een living, een badkamer met lavabo-bad-bidet, een enorme slaapkamer, een toilet, twee televisies, een terras), een comfortabel dubbel bed, maar: de verwarming/airco is onontcijferbaar zonder handleiding, in de living is er maar één peertje van schat ik 15 watt, de onderkant van de lavabo hangt aan elkaar van de plaaster, de douche lekt, de afsluiting van het bad ziet er geroest uit en doet haar werk niet echt, er zit schimmel tussen de voegen in de badkamer, de wc-rolhouder is gammel en vuil, enfin bon.

The least said the better. (En ja, ik wéét dat we in Afrika zijn en dat we geen onredelijke verwachtingen mogen hebben, maar met de prijzen die ze hanteren, en als ze zéggen dat ze vijf sterren zijn…)

De steenwoestijn is indrukwekkend. Van dicht ziet het eruit als een braakliggend terrein, maar dan wel zo ver als het oog kan zien.

Oasis de Fint

Iets verder staan er dan rotsformaties — geen foto’s die de grootsheid kunnen uitdrukken als er geen mensen bij staan als aanknopingspunt: het zou er maar uitzien als een macro-opname van een zandbak of een braakliggend terrein.

Er zijn geen aanknopingspunten voor de schaal op foto’s, en de kleuren: ik weet ook niet of het objectief te omschrijven is. Zeggen dat een rots groen is, of er een foto van tonen, is één ding, maar zien dat het landschap plots allemaal tinten van groen wordt, dat er een soort kilometerslange wig van groen gesteente aan de oppervlakte komt, dat is nog iets helemaal anders.

Met Google Maps geeft het misschien al een idee, maar in het echt is het écht iets anders:

groen1.jpg

groen2.jpg

De oase van Fint is ook al zoiets: dorre steenwoestijn zonder wat dan ook zo ver het oog rijkt, en dan plots een gat in de horizon, en in de verre diepte een oase met stromend water en velden en een dorp en alles.

KGB_4501 Panorama.jpg

Oasis de Fint

Oasis de Fint

Oasis de Fint

Oasis de Fint

We zijn bij een Echte Berber in zijn huis gaan kijken en thee gaan drinken (nu ja: ‘t zal wellicht wel een echte Berber geweest zijn, maar zijn huis zag er verdacht afgelekt uit, alsof er niet echt in gewoond werd, hijzelf had een modieuze jeans aan onder zijn djellaba, en zag er eerder uit alsof hij net van laptop weggelopen was om snel even thee te zetten voor de toeristen).

Chez Aziz de l'oasis

Chez Aziz de l'oasis

Chez Aziz de l'oasis

De broodoven daarentegen zag er wél gebruikt uit, dus wie weet…

Broodoven

Van daar terug naar Ouarzazate, en nog eens zo’n Kasbah gaan bekijken. Een doolhof van huizen en kamers, niet echt spectaculair individueel gezien, maar in zijn totaliteit had het wel iets.

Kasba Taouirt

Kasba Taouirt

Kasba Taouirt

Kasba Taouirt

We hadden negatief goesting om in het vijfsterrenhotel (denk er van die luchtaanhalingstekens bij) middag te gaan eten: nog eens een koude pap van groenten en koude brochette van bordkarting, neen bedankt.

De gids gevraagd of we ergens anders konden eten, ergens waar we buiten konden zitten, iets dat hij zelf lekker zou vinden, het hoeft absoluut niet toeristisch te zijn. Hij vroeg of we zin hadden in iets, ik zei dat hij zelf iets mocht kiezen, hij stelde een ding voor waar we zelf het vlees konden kiezen, en dat dan klaargemaakt zou worden voor onze ogen.

Ik had een visioen van Lawrence of Arabia, nobele toearegs die een feestgelag in de koelte van een oase zouden bereiden: het bleek niet echt dat te zijn.

Maar wél authentiek, op een manier dat zelfs de Echte Berber van gisteren het eigenlijk niet echt was: een wegrestaurant in de bergen, van het genre waar ook Marokkaanse truckchauffeurs halt houden. Aan weerszijden van de straat waren er etablissementen met aan de ene kant een uitstalling vol vlees, en aan de andere kant een soort rudimentaire barbecue.

We hebben gegrild lamsvlees besteld, en rundertajine. Niets geen borden of zo: ‘t was zoals de echte Berbers te doen, met de handen te eten. Rudimentair, nul verfijning, het gegrilde vlees as halfrauw en halfverkoold, maar toch: uitstekend gegeten. En ik was alvast machtig content dat we niet in dat ellendig hotel zijn blijven eten.

Eten onderweg

Eten onderweg

Eten onderweg

En dan weer gezwind aangezet, de bergen weer door. Het leek in het komen veel langer dan nu, maar ik heb nog meer gelet op de dozijnen verschillende landschappen: in-druk-wekkend.

Terug naar Marrakesh

Een forte pitstop bij een vrouwencoöperatieve om een halve liter Arganolie te kopen, en in Marrakesh langs een joodse kruidenier slash apotheker gepasseerd om kruiden te kopen, en hop, we waren terug in de Club Med.

Een korte pitstop

Zaligheid! Het eten vanavond was bijzonder zeer lekker. Zeetong gegeten, en gebakken foie gras, en scampi, en gevulde appels en gevulde peren, en aaargh!

Morgen deze tijd zitten ik al een paar uur in mijn trekzetel. Irreëel, vind ik dat.

Fotomodel

zondag 7 maart 2010 in Kinderen. Permanente link | 4 reacties

Vandaag was Zelie naar Brussel, examen gaan doen. Balletexamen, zo één van die examens waarmee ze dan overal ter wereld in de juiste graad kan beginnen, met een examinator die uit het buitenland komt en alles en alles.

Ondertussen thuis gezeten met Anna en de jongens. Louis en Jan hebben de hééééle namiddag op de Wii gespeeld: ze zijn een volledige level verder, ‘t schijnt. Ze waren zo opgewonden dat ze alletwee naar boven kwamen, zo van “we waren! en dan! een kasteel! en ik was dood! maar Jan was nog ééntje! en dan moest hij! en we moesten maar twee keer! of nee drie! en dan waren we gewonnen! want we moesten nog maar éék keer! springen! en hij was! dood! en nu zitten we een level! verder!”

Met één hand een artikel voor Gentblogt geschreven, en tegelijkertijd met Anna gespeeld. Samen naar Belle en het Beest gekeken. Gespeeld met de kat. Filmpjes gemaakt. Gepuzzeld. Verkleedfeestje gespeeld. En fotosessie gehouden:

Anna

(Natuurlijk dat Anna geen Anna zou zijn als ze er niet de helft van de tijd de zot mee aan het houden zou geweest zijn:)

Anna trekt een wezen

Op hetzelfde filmrolletje stonden trouwens nog foto’s van Jan aan het voetballen, de laatste keer dat ik erbij was.

Het miezerde, het veld lag er als een modderbad bij, en de keeper van Jan’s ploeg had meer aandacht voor de moddertaartjes die hij aan het maken was dan voor dbal die keer op keer de netten in vloog.

Jan heeft zijn best gedaan.

Jan voetbalt

Behalve als hij niet zijn best deed. En als hij op de bank vloog wegens “spelen” tijdens het voetbal spelen. Ik heb het niet meteen zien gebeuren, maar aan hun gedrag op de bank te zien, kan ik het mij levendig inbeelden dat ze niet met onverdeelde aandacht stonden te voetballen.

Jan op de bank

Die modder was écht interessant, blijkbaar.

‘s Avonds

donderdag 31 december 2009 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Wijs, als het donker wordt in de stad en het mist een beetje, vooral als er overal torens te zien zijn die in de hemel verdwijnen:

Mist + valavond

Aqua Play Sint-Bavo

En afhankelijk van waar een mens staat en waar hij op focuseert en allerlei, kan van de ene moment op de andere de hemel allerlei kleuren krijgen, en met die mist moet er zelfs niet aan de foto getrokken worden om zo’n Beeld Vol Cliché-Atmosfeer te krijgen:

Sint-Jacobs

Ik en mijn GSM

donderdag 4 december 2008 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Ik doe er minder en minder mee, met mijn GSM. Vroeger nam ik veel foto’s, nu niet meer. Vroeger zat ik ermee op het internet, nu zit ik niet zoveel meer op het internet. Vroeger deed ik er veel GPS mee, maar in Brussel zuigt de coverage redelijk stenen kloten, wat de GPS er minder dan nuttig maakt.

En ik bel er ook praktisch niet mee, en ik word er ook praktisch niet mee opgebeld.

Nee, geen GSM-mens, ik.

Om de zoveel tijd keer ik nog eens mijn geheugenkaartje om, om de foto’s ervan te halen. Da’s altijd een beetje ontdekkingsreis. Kijk:

Saint Josse ten Noode

Saint-Josse-ten-Noose, waar taggers dermate thuis zijn dat ze zelfs de politiewagens onder handen nemen. Al moest het bij het laatste woord blijkbaar wel een beetje rapper gaan.

Dit is net als ik de metro uitstap: rechts is het stadhuis van Sint-Joost, daar een beetje voorbij is de meest winderige straat denk ik van heel die kant van Brussel, aan de voet van de Astro-toren waar een stuk van Fortis in zit.

Foto heeft wel wat hebben, vind ik trouwens.

NIET VERANTWOORDELIJK!

Dat was een loods, die keer dat ik in Zaventem-dorp verloren gelopen was. Ik moest naar een klant een expert review doen (misschien wel mijn favoriet soort werk: een product of dienst of ding gebruiken, een protocol aflopen, er een idee over vormen, en dan dat idee met een aantal andere mensen bespreken), en na afloop moest ik terug naar Brussel-centrum.

Door het park, rechtdoor, en dan kan het niet mislopen, waren de instructies. Ik was dus te laat of te vroeg afgeslaan, of teveel naar links of naar rechts, waardoor ik plots aan de andere kant van de spoorweg zat en ik in de verste verte geen treinstation zag. En dat ik dan maar een gok heb gedaan: naar links gaan en de sporen volgen. Ik heb het station gevonden na een paar kilometer, schat ik. Als ik rechts had gekozen, was ik wellicht nog altijd langs de sporen aan het lopen.

Tweedehands

Te koop, tweedehands liefdesknotsen. In een vitrine ergens tussen de Grensstraat en het Noordstation. Een mens stelt zich soms vragen.

Het zicht over de Botanique

…en ‘t is al een paar dagen dat ik tegen mezelf zeg dat ik dringend nog eens met mijn echt fototoestel op stap moet trekken: het licht rond 17u15 rond deze periode van het jaar is prachtig.

Op een GSM geeft het niet zoveel, maar met een echt fototoestel zou het de moeite waard moeten zijn.

Een dagje Planckendael

zondag 14 september 2008 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

We zijn vandaag naar Planckendael geweest. Het was er koud en nat en vooral: donker, en ik ben vertrokken met de verkeerde lens waardoor er veel te veel ruis op de foto’s zit.

Bah.

Still: we hebben goudkopleeuwaapjes van, gelijk, men kan niet dichter gezien: ze kwam zowaar op ons gekropen begod. En de otters werden net losgelaten om te eten, en dat was ook wel fantastisch om zien.

Goudkopleeuwaapje

Neushoorn

Otter

Casuaris

En er was bijna geen volk, ook altijd meegenomen.

Anna en Jan

maandag 14 juli 2008 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Zelie is terug, en dus was het de laatste dag alleen met Anna en Jan vandaag. Niet dat ik kan zeggen dat ik er veel van gemerkt heb, ook en vooral omdat ik op het werk was en zo, maar toch.

We zijn vannamiddag het parkje gaan inspecteren waar Bataclan komt.

Jan met lézard

KGB_5007

En nog in de rapte naar een mini-brocantebeursje in de buurt geweest.

Otto brocante

Otto brocante

Otto brocante

Oh, en ik stond er plots oog in oog met deze:

Otto brocante

Herinneringen! Ik heb daar nog mee gespeeld toen ik klein was! Wie weet hoe oud dat eigenlijk wel was—ik vermoed zéker van toen mijn ouders jong waren.

Fijne scène toen we weggingen, trouwens. In volgorde, en bijna zoals het in het echt gebeurd is…

(1) Anna zat in een stoel (we vragen ons met twee trouwens af of die stoel 200 euro waard is, en wat het merk ervan zou kunnen zijn, ik dacht een Eero Aarnio, maar dat is het niet):

Anna, Jan en een stoel

(2) Anna is het rap beu, Jan is content want hij kan ook eens in de stoel zitten:

Anna, Jan en een stoel

(3) Anna bedenkt plots dat zij daarnet in die stoel at, en dat het niet eerlijk is, want nu zit Jan er in! Jan, ondertussen, is nog altijd content dat hij in de zetel zit:

Anna, Jan en een stoel

(4) Anna klaagt luid dat zij écht wel in de zetel wil zitten:

Anna, Jan en een stoel

(5) Papa en mama zeggen dat Jan ook eens in de zetel mag zitten, Anna heeft er daarnet in gezeten. Jan is het daarmee eens:

Anna, Jan en een stoel

(6) “Kindjes, wij gaan Zelie halen, kom, we zijn weg!” Jan kruipt uit de zetel, en zo snel als de weerlicht:

Anna, Jan en een stoel

“Nèm, ik zit er tóch nog eens in!”

De tools maken de clichés

zondag 4 mei 2008 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Qua dooddoeners kan het tellen: “coole” features van software bepalen hoe de dingen er gaan uitzien. Eerst doen de specialisten het, dan doen de early wossnames het, en tenslotte doet iedereen het en wordt iedereen het beu.

Ik ben er gevoelig aan, al sinds ik in de vroege jaren 90 met Photoshop prutste en dergelijke dingen maakte:

Zogorg93b

Daar kwamen geen filters aan te pas, en dat was vóór er in Photoshop lagen bestonden en vóór scanners betaalbaar waren.

(ongeloof? probeer dit: nieuw document, veel noise toevoegen, blur more, blur more, blur more, find edges, ctrl-I, ctrl-U [colorize], hey presto)

(en de schaduwen dan, als er nog geen lagen waren laat staan layer styles? chops, mijn waarde, chops)

the point being, dat het er voor 99.99% van de mensen indrukwekkend uitzag, maar dat ik wel wist dat ik eigenlijk Kai Krause aan het channelen (ha!) was. Niet letterlijk, en niet slaafs, maar toch.

Het werd pas echt heel erg toen Kai’s Power Tools uitkwam. En toen iedereen page curl en lens flare op alles zette.

Spoel voorwaarts bijna vijftien jaar later, en ik zie hetzelfde met foto’s.

We hebben al HDR gehad—van slechte HDR spaar ons, O Heer, en gelukkig is het tegenwoordig (heb ik de indruk) weer wat gebeterd op dat vlak. Nee: tegenwoordig is het vignettering: dat foto’s in de hoeken en aan de randen minder helder zijn dan in het centrum.

Dat is soms wel eens een artefact van de camera of van de lens of van een combinatie camera-lens, maar veel vaker is het het gevolg van een operatie in het fotobewerkingsprogramma.

Ik doe het ook wel, natuurlijk. Dan wordt een foto als deze:

KGB_2656-2

een foto als deze:

KGB_2656

zodat het midden er net iets meer uitspringt.

Maar ik zweer het soms, als ik nog één fotoreeks zie waar van begin tot einde zowat álle foto’s valse vignettering gekregen hebben, smijt ik mijn slets naar mijn monitor. Zelfs bij Bert steekt het me tegen—en ik sluit niet niet eens uit dat het daar écht vignettering is, trouwens.

Verzin uw eigen omschrijvingen

dinsdag 29 april 2008 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Zo.

A_Lump_of_Lemurs

You're_So_Foxy

Meligheid is weer in. Handig voor op de desktop, ook.

Schoolfeest

zaterdag 26 april 2008 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Zo, da’s dan ook achter de rug.

Jan was, zoals vorig jaar, heel enthousiast op voorhand, maar vanmorgen had hij plots geen zin meer. Ik heb er wat op ingepraat, en toen ging hij het toch doen, maar nét voor hij zijn ding moest doen was het weer niets.

Gelukkig hebben we hem toch kunnen overtuigen. 

Jan en Jannes

Jan

Meester Johan

Lamia

Zelie had, zoals gewoonlijk, niet de minste last van zenuwen. Of het nu voor haar morrisdance-achtig nummer met de klas was of voor de schoolkoor: de show stelen, ja.

Zelie

Jan en Anna

Rose-Anne-Marie

De optredens dit jaar—ik kan me vergissen maar ik denk het niet—waren trouwens van een beduidend hoger niveau dan vorig jaar.

Het vijfde doet de funky monkey

En Louis heeft een solo gezongen!

Louis

Ballet

Meer foto’s op Flickr.

Leve mijn Sigma 30mm f/1.4!

zondag 24 februari 2008 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Allemaal foto’s in een quasi volledig donkere ruimte genomen. Ik heb vrede met de ruis en de onscherpte.

Jan

Peter

Lounge

_KGB7543

Allemaal in de lounge waar er geen licht was, behalve deze in de refter: hier was er wel genoeg licht.

Anna

Ik kan niet wachten tot ik een D300 zal hebben, die kan nog beter om met donkerte dan mijn D200. In de VS is zo’n ding ongeveer een kwart goedkoper, ik denk dat ik maar eens een fotowinkel binnenstap in Miami binnenkort.

Als de wijn is in de man…

woensdag 27 september 2006 in Foto's. Permanente link | 5 reacties

‘t Was eigenlijk niet verantwoord: foto’s trekken in het schemerdonker en dan uiteindelijk ook helemaal donker, zonder flash, met een el cheapo D70 op véél te veel ISO en een niet-portretlens.

Onscherp, ruis, strepen wegens te donker, maar toch: ‘t kan mij niet echt schelen. ‘t Zijn herinneringen hé meneer.

Het bijna-jarige radiofonisch instituut Decroubele

Drie! Sterren! in de Morgen! Drie!

Lien en Jeroen

Bruno

Enk en Ilse

Zo leutig dat dat is, als ge zo mensen kent en daar van tijd tot tijd dingen mee kunt doen! Nóg foto’s op Flickr.

Chantagemateriaal

zaterdag 5 augustus 2006 in Foto's, Kinderen. Permanente link | 4 reacties

Binnen, oh, pakweg een jaar of tien—als het al zo lang zal duren—zullen mijn kinderen, en ik bedoel dan vooral Jan en Louis, geld geven om bepaalde fotografische bewijsstukken niet aan de wereld kond te maken.

Tegen dan bestaat het internet al lang niet meer (toch?), dus kan het geen kwaad dat ik het nu on-line zet. :)

Back story: Zelie vroeg ons of ze zich mocht gaan verkleden. Uiteraard mag dat. Het enige probleem is dat de koffer verkleedkleren eigenlijk al een tijdje te klein is voor Zelie, dus we waren niet zeker wat er ging gebeuren.

Zelie naar boven, Jan er natuurlijk meteen achter. Beetje later: Zelie bovenaan de trap. “Tinkelbel komt eraan!”

Inderdaad: Jan verkleed als elfje. Ze alletwee terug naar boven gevolgd, en ‘t was inderdaad van dat: Zelie de ringleader, en zowel Jan als Louis zich aan het verkleden in de kostuums die te klein zijn voor Zelie.

Jan is een elfje

Zelie heeft één outfit waar ze nog in past, die was op één twee drie ook aan:

Zelie verkleed

Verkleedpartij

Uiteindelijk bleken de prinsessenkostuums ook te klein te zijn voor Louis…

Helpen aankleden

…die dan maar zijn enige nog passende verkleedding aangetrokken heeft: het spokenkostuum dat Sandra hem genaaid heeft een tijdje geleden.

Louis het spook

Meer foto’s in de fotoset op Flickr.

Ik zeg het: chantagemateriaal.

Rhododendron

woensdag 12 juli 2006 in Safari. Permanente link | 2 reacties

Sommige beesten maken het u toch wel echt té gemakkelijk.

Neem nu deze. De onderkant van de blaadjes van de rhododendron hangen vol velletjes:

Rhododendroncicade

De blaadjes van de rhododendron zitten vol van dit soort vieze blinkende vochtiguitziende nimfachtige dingen, die schuwgaweg telkens naar de andere kant van het blad scuttlen als je er in de buurt van komt:

Rhododendroncicade

Kom een beetje in de buurt van de rhododendron en een halve wolk van deze kerels vliegt op:

Rhododendroncicade

Jawel dames en heres: de rhododendroncicade, Graphocephala fennahi. Een vieze immigrant uit Noord-Amerika, die er bij mijn ouders nog eens verantwoordelijk is voor de verspreiding van Pycnostysanus azaleae. Bah, vies.

Wel een mooie cicade hoor, behalve dat ze vieze schimmels helpt verspreiden:

Rhododendroncicade

Meer informatie alhier. Moraal van het verhaal: ‘t is een vreeë vuiligheid, en ‘t is niet gemakkelijk om ervan af te geraken.

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338