Michel Vuijlsteke’s weblog

Wat ik graag doe, heb ik vandaag gemerkt, is stilletjes naar mensen luisteren die aan het spreken zijn met elkaar (of tegen elkaar, of over elkaars hoofden, of naast elkaar, maakt niet uit), en daar dan allerlei dingen uithalen en er een synthese van maken.

Onlangs was er een meeting waar ik zoiets gedaan had, en ik was helemaal verbaasd dat ik blijkbaar een helemaal andere meeting had meegemaakt dan een collega. Dat was nog al gebeurd: dat voor één persoon een meeting over vanalles en niets ging zonder echt duidelijke lijn erin, allemaal losse ideeën zonder rode draad—maar dat ik er een behoorlijk coherent verhaal van had gemaakt in mijn hoofd.

Snel! Daar een naam op plakken en in mijn job skills zetten!

Op een minder aangename noot: ik ben recent tegen een overschatten van beschiikbaarheid en een onderschatten van complexiteit aangelopen. Het was al lang geleden, maar dat maakt niets uit: dat is hoegenaamd niet fijn, en ik voel er mij helemaal niet goed bij.

Op een daarentegen wél meer aangename noot: ik heb onlangs iets afgewerkt waarvan ik niet had durven hopen dat het goed zou afgewerkt raken. Soms verbazen de mensen mij. Serieus: who’d a thunk? In september 2006 schreef ik over mijn droomjob, en ondertussen doe ik dat gewoon.

Oh, en vanavond was een mooie, mooie dag, zoals er meer zouden moeten zijn. Eerst goed nieuws van mijn advokaat in een rechtszaak. En dan ((zeer) lekker) gaan eten. We hebben (écht) gesproken en dan zijn we in alle gezelligheid naar het station gereden. Ik ben op het perron van de voorlaatste trein naar Gent een vriend tegengekomen die ik al lang niet meer had gezien (schandalig, die we écht meer zouden moeten zien) en we hebben bijgebabbeld op de trein. In Gent heb ik de taxi genomen naar huis en een fijn gesprek gehad met de man aan het stuur terwijl we door een feëriek mooi Gent reden met mist en vrieskou en honderden mensen op straat. En thuisgekomen: goed nieuws van mijn vader uit het hospitaal.

Morgen is de laatste dag van het werk dit jaar: dan zet ik de minder aangename noot van drie paragrafen geleden recht, hoop ik uit de grond van mijn hart, en dan gaan we anderhalve week vakantie tegemoet.

Het leven is het waard om te leven.

Mijn vader is vandaag geopereerd. Weinig nieuws is toch zeker geen slecht nieuws, voor het moment. ‘t Is altijd dat.

Ze hebben ergens een stuk uitgesneden, daar een stuk van zijn arm in geplakt, en een stuk van zijn been op zijn arm geplakt. Binnen vijf dagen gaan we beginnen weten of de verschillende stukken blijven plakken waar ze moeten plakken. En binnen een dag of zeven weten we het welhaast zeker.

Zucht. Wachten, en niets kunnen doen.

Hij ligt nu in recovery, morgen nog op spoed waarschijnlijk, en daarna een tijd in het hospitaal. Niet het hospitaal in de buurt, verdomme, en met al die kinderen is het zó al moeilijk om er te geraken ‘s avonds, verdomme.

Hij zal er toch een tijdje zijn, en toch zeker één hand hebben om mee te typen. Ik vind dat hem een weblog moet opgedrongen worden. Dat maakt voor wijze lectuur, weblogs uit het hospitaal.

Machteloosheid: afgrijselijk.

Ik heb eigenlijk niet zo veel zin om uit Gent weg te gaan, de komende weken. Het lijkt plots niet mee zo relevant, design advisen en informatie-architectuur en human computer interaction, als u begrijpt wat ik bedoel.

Euh ja. Dokter dus vandaag.

Allemaal vreemd nieuws. In ieder geval binnenkort nog een aantal bezoeken op het programma:

• Aalst voor radiologie en dingen van mijn wervelkolom. NMR en MRI en andere computergestuurde tomografieën.
• Antwerpen voor urologie.
• Gent voor urologie.
• Brussel (?) voor urologie.
• Gent voor neurochirurgie.
• Aalst voor rugletsels.

…en er komen er nog wellicht een aantal.

De helft van de dokters zeggen Nu opereren! over mijn ruggengraat, de andere helft zegt er Afblijven! over. 

De ene dokter zegt Machines implanteren! over blaastoestanden, de andere zegt Afblijven! Doordoen zoals nu!, een derde zegt Helemaal verkeerd bezig! — en ongetwijfeld zeggen een vierde en een vijfde nóg iets anders.

Ondertussen evolueert vanalles eigenlijk hoegenaamd niet positief, en begin ik me eerlijk gezegd wel zo’n beetje zorgen te maken.

Maar alla. Hé? ‘t Kon, allen in koor, jazeker inderdaad: allemaal véééééél erger zijn.

Zozo. De werkweek zit er alweer op. Kort maar productief, zoals dat heet.

Morgen een dag vol doktersonderzoeken en hospitalen: ‘t zal mij echt eens benieuwen.

Ik zeg eigenlijk anderhalf jaar aan een stuk dat het met mijn rug “hetzelfde” is, maar eigenlijk is dat in het geheel niet waar.

Van februari 2004 tot juni 2004 kon ik praktisch niet uit mijn zetel. Dan ging het zeer zeer geleidelijk wat beter tot midden 2005. Maar nu is het eigenlijk al geruime tijd precies slèchter aan het gaan.

Vorige week ben ik nog twee dagen thuis moeten blijven wegens gewoon geen weg meer kunnen van de pijn, en heb ik in totaal een dag of zes aan nul per uur voortgeschuifeld in plaats van te wandelen.

En nu doet mijn rug gewoon veel meer pijn dan anders, op allemaal plaatsen waar hij al lang niet meer pijn gedaan heeft. Gn.

Maar goed dus: morgen nieuws. Vermoed ik. En het zou wel eens kunnen, maar dan voor een heel andere zaak, dat ik opgenomen moet worden voor een spoedoperatie.

Span-nend! Misschien lig ik wel opnieuw in het hospitaal als onze vierde geboren wordt!

Zo, daar zijn we dan ook weer van af.

Het is deze keer beperkt gebleven tot de onderzoeken die de professor nuttig achtte—niet de hele nomenclatuur zoals vorige keer.

Toch nog éven gelachen: de assistent (verpleger?) kreeg één van de (toegegeven, fijne en zeer buigzame) sondes er niet in. De prof erbij geroepen, en die pakte dat een eind kordater aan. “Technisch probleem?” vroeg ik. “Welnee. Kijk, zó doe je dat,” demonstreerde hij didactisch: mijn albert in de ene hand, het draadje in de andere, en met één flukse geoliede beweging tot leek het wel mijn slokdarm geduwd. Maar het zat er wel in.

Afijn. Eén liter water is er aan te pas gekomen, en een stuk of drie sondes dacht ik tegelijk, en dan nog een ballonnetje (don’t ask). Lang niet zoveel als vorige keer, gelukkig.

En behalve dat ook nog het populaire spelletje verberg-de-wijsvinger: “voelt u dit meneer?” Gniii… en of dat ik het voel: “jazeker professor—voelen is het probleem niet, ‘t is spiertonus hé?” “Inderdaad meneer, ‘t is spiertonus.” Zucht.

O ja, en natuurlijk die grote klassieker: electrische schokken. Je hebt niet geleefd, denk ik, als je niet op je rug op een tafel gelegen hebt met een volle blaas en electroden die over de hele lengte van de urinary tract verschoven worden. “Voelt u dit meneer? En dit? Nog één keer… dit?”

Maar voor de rest blijven het allemaal wel sympathieke mensen natuurlijk. Nooit vanzeleven zou ik hun job willen—ik bedoel: eikes!—maar ze doen dat bijzonder goed en met veel professionalisme.

Ik zit nu te wachten op de verwerking van de meetresultaten door de prof. Als ik straks bij hem op consultatie mag, ga ik hem toch eens vragen hoe het zit met eventuele implantaten en dingen.

hospitaalruguroloog

Vóór mij hangt een affiche met erop

Vroegtijdige ejaculatie
“Je bent niet alleen”

…die aanhalingstekens rond “je bent niet alleen”: daar zou ik persoonlijk een kruistocht willen tegen beginnen.

Hier zou je met wat moeite nog kunnen aanvoeren dat het een aanhaling is van woorden die door iemand uitgesproken worden, bijvoorbeeld iemand op het vervaalde fotootje elders op de poster.

Maar in het algemeen lees ik aanhalingstekens rond iets alsof ze hetgeen ze omringen “uit de zin tillen”. Dus ik voeg er mentaal “bij wijze van spreken” of “zogezegd” aan toe. Ik kan me niet inbeelden dat dat verkeerd is van mij.

En dan krijg ik dus het vliegend als ik weer eens zo’n restaurantplakkaat zie staan met

Specialiteit van de week: “verse” garnalensla.

of

Proef nu ook onze “lekkere” vol-au-vent.

Ik ben toch niet de enige die zich daarbij vragen stelt als is die garnalensla dan enkel bij wijze van spreken vers? En die vol-au-vent enkel zogezegd lekker?

Als ze echt een symbool willen gebruiken, dat ze dan verdorie lessen leren uit het internet of de telegrafie:

Specialiteit van de week: *verse* garnalensla.

Dedju.

hospitaaltaal

In de wachtzaal van de dokter. Of nee: op de wachtgang van de professor.

Naast mij zitten hier nog vijf mannen te wachten op de uroloog. En rechtover ons hangen twee affiches:

Mannen! Willen julie opnieuw een meer bevredigend seksleven?
1 op 3 mannen heeft last van erectiestoornissen!

en

Vroegtijdige ejaculatie!
“Je bent niet alleen”
4 op de 10 mannen heeft er last van!

Gesteld dat in een wachtrij bij een uroloog er evenveel kans is als in de population at large (wat ergens wel te betwijfelen is vermoed ik), dan zit hier bijna anderhalve erectiegestoorde en meer dan anderhalve vroegtijdige zaadlozer.

Tee hee.

hospitaal

Louis is gisterenavond opgenomen in het hospitaal. Hij heeft een longontsteking. Sandra zegt dat de dokter zegt dat ze er op tijd bij waren, maar het kan nog alle kanten uit. En ik ben er misselijk van dat hij daar nu alleen ligt met zijn arm op een plankje vastgebonden en aan een infuus, ik wil er zo snel mogelijk naartoe.

Nu is Sandra erbij en zitten Zelie en ik thuis, we gaan straks op bezoek.

We weten verder niet meer dan dat hij er blijft tot het weer beter gaat. Eurgh.

update: Louis heeft goed geslapen tot kwart voor acht, drie boterhammen gegeten vanmorgen (’t was al geleden van vorige zondag dat hij eigenlijk nog deftig gegeten had), en nu is hij juist gewassen.

Vannamiddag gaan we er allemaal naartoe gaan, al is zijn kamertje naar ‘t schijnt minuskuul klein.