Links van 8 januari 2012 tot 14 januari 2012

zaterdag 14 januari 2012 in Links. Permanente link | Geen reacties

Testimony of Ms. Soon Ok Lee
The punishment cell is one of the most dreaded punishments for all prisoners. The cells are usually 60 cm wide and 110 cm high. Therefore, the prisoners have no room to stand up, stretch their legs or lie down. They cannot even lean against the walls because they are too jagged. There are twenty such cells for female prisoners and 58 cells for male prisoners. They are usually detained for seven to ten days as punishment for certain offenses, such as leaving an oily mark on clothes, failing to memorize the president's New Year message or repeated failure to meet work quotas.

Scrollsy.com – Scroll Etsy.com

Kurt Andersen: From Fashion to Housewares, Are We in a Decades-Long Design Rut? | Style | Vanity Fair
Paging professor Helmut Gaus… Paging professor Helmut Gaus… "Since 1992, as the technological miracles and wonders have propagated and the political economy has transformed, the world has become radically and profoundly new. (And then there’s the miraculous drop in violent crime in the United States, by half.) Here is what’s odd: during these same 20 years, the appearance of the world (computers, TVs, telephones, and music players aside) has changed hardly at all, less than it did during any 20-year period for at least a century. The past is a foreign country, but the recent past—the 00s, the 90s, even a lot of the 80s—looks almost identical to the present. This is the First Great Paradox of Contemporary Cultural History."

"Ironically, new technology has reinforced the nostalgic cultural gaze: now that we have instant universal access to every old image and recorded sound, the future has arrived and it’s all about dreaming of the past. Our culture’s primary M.O. now consists of promiscuously and sometimes compulsively reviving and rejiggering old forms. It’s the rare “new” cultural artifact that doesn’t seem a lot like a cover version of something we’ve seen or heard before. Which means the very idea of datedness has lost the power it possessed during most of our lifetimes."

Real Dan Lyons Web Site » Blog Archive » Enough with the Samsung bashing » Real Dan Lyons Web Site
This is typical snarky Gruber stuff. But it’s so arrogant and patronizing that when I read it was brought up short. Because I realized, this guy isn’t joking. Gruber and people like him really believe that Samsung just sits around making copies of Apple products. In their view, Apple is the fountain from which all creativity flows, and Samsung just follows behind, stealing their ideas.

The Comedian’s Comedian’s Comedian
He's a boxer, a Buddhist, a hoops junkie, and a kind of Yoda to every funny person born since 1965 (Sandler, Silverman, Apatow, Gervais, Baron Cohen…). Amy Wallace survives a rare sparring session with Garry Shandling, the reclusive master of American comedy

Links voor 28 mei 2011

zondag 29 mei 2011 in Links. Permanente link | Geen reacties

"Literally Unbelievable"
Stories from The Onion as interpreted by Facebook

YouTube – Black Sabbath – War Pigs (Live in Paris 1970)
The mighty Sabbath unleashing War Pigs.

Raggend & Jiskefet

zaterdag 20 september 2008 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Nostalgie!

Ik zeg nog altijd goeiesmorgens, ‘s morgens, trouwens.

(meer…)

Get thee to a gimpery

zondag 20 april 2008 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Comedy gold:

J: My pardon; did I break thy concentration?
Continue! Ah, but now thy tongue is still.
Allow me then to offer a response.
Describe Marsellus Wallace to me, pray.
B: What?
J: What country dost thou hail from?
B: What?
J: How passing strange, for I have traveled far,
And never have I heard tell of this What.
What language speak they in the land of What?
B: What?
J: The Queen’s own English, base knave, dost thou speak it?
B: Aye!
J: Then hearken to my words and answer them!
Describe to me Marsellus Wallace!
B: What?
JULES presses his knife to BRETT’s throat
J: Speak ‘What’ again! Thou cur, cry ‘What’ again!
I dare thee utter ‘What’ again but once!
I dare thee twice and spit upon thy name!
Now, paint for me a portraiture in words,
If thou hast any in thy head but ‘What’,
Of Marsellus Wallace!
B: He is dark.
J: Aye, and what more?
B: His head is shaven bald.
J: Has he the semblance of a harlot?
B: What?
JULES strikes and BRETT cries out
J: Has he the semblance of a harlot?
B: Nay!
J: Then why didst thou attempt to bed him thus?
B: I did not!
J: Aye, thou didst! O, aye, thou didst!
Thou hoped to rape him like a chattel whore,
And sooth, Lord Wallace is displeased to bed
With anyone but she to whom he wed.

[Ceruleanst via BoingBoing]

Spam

vrijdag 11 januari 2008 in Sonstiges. Permanente link | 12 reacties

Een welkome verschijning op televisie, Sofie Lemaire.

Nieuws voor die ene man uit Merelbeke: oh, had ik die al gezien? Ja, ik had die al gezien. In meer dan één variatie, en al beter gedaan dat dit.

De grenswatcher was gepikt van een gelijknamig item in The Daily Show, maar dan uitgevonden, getransponeerd naar een (geeuw) Vlaanderen/Wallonië-context, en veel te langdradig.

Kamagurka was, tja, Geert Hoste maar dan niet zo goed. Swentibold is trouwens niet de naam van de zevende profeet, maar wel een koning van lang geleden.

Plan België? >schiet wakker< ik zag nog net het einde van een brief voorbijscrollen, en ik herinner me de aanhef van die brief toen ik rustig aan het indommelen was.

Nieuws voor mensen die denken dat Jean-Marie Dedecker alles gaat oplossen: de titel van het item was het beste eraan.

Het interview met de zelfmoordterrorist was leutig. Meer van dat: understated, goed geacteerd, goed geschreven.

Een opsporingsbericht voor Dokter Lecompte. Oh ho ho, en wat nu nog? Een lol over Roland Lommé? Zwak.

Een itempje over astrologie en televisiewaarzeggers: ik dacht dat ik in slaap viel zo traag was ook dit, maar de plaatsvervangende schaamte voor Karlijn Sileghem hield me alsnog wakker. Ik heb medelijden met haar.

Het terreuralarm dat teruggeschroefd wordt: was tien keer beter gedaan tijdens Man Bijt Hond daarnet nog op één. Oh, en, natuurlijk: Daily Show, Colbert Report, mosterd, pot, kotel, ik heb zelfs geen zin om mijn zinnen af te maken.

Oh kijk, nog eens Spam Live: een optreden van Kama van ik weet niet hoe lang, waar ze na een dag knippen en plakken een drietal grollen uit gekregen hebben waar een zeer zieke Geert Hoste zich zou over schamen. Topical stuff, daar heeft men ofwel een genie voor nodig, ofwel een schare schrijvers, ofwel genadeloos knippen op de montagevloer. Liefst twee van de drie, als dat kan.

BV’s ingestort met oververmoeidheid: goeie help, Els Dottermans uit de kast gehaald om iemand te spelen die iemand grappig speelt. En opnieuw zo’n éllenlang item. Tip, (pdw): de dingen die u parodieert flitsen. Dit sleept aan. Els Dottermans, voor wie nu pas inschakelt, is een uitstekende actrice, en ze kan wel degelijk hilarisch grappig zijn. Op basis van dit kan ze met Karlijn Sileghems een zelfhulpgroep starten.

Oh, Gunter! Gunter Lamoot doet alles kan beter, maar dan grappig. Oei, ben ik vooringenomen? Het publiek zou wel weg mogen en het zou beter gemonteerd mogen zijn, maar kijk, met de gevulde tomaten en de afzuigende Marokkaan van Thuis heb ik goed gelachen. Dit, met de zelfmoordterrorist, was het beste dat er in zat vandaag. Pas op: het heeft montage nodig en het past als een tang op een varken met het huidige decor en concept, maar zet hem Lewis Blackgewijs met een kostuum aan achter de toog van Sofie en het is koekenbak.

Balans: Sofie doet dat goed. Gunter ook. En ik zal volgende week nog eens kijken om te zien of ik me nog altijd erger aan de zelfingenomenheid of niet.

Manische lachenmaandag

maandag 18 september 2006 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Die dag bij Lilith

Ben je makkelijk aan het lachen te krijgen? Wanneer en waarom had je voor het laatst de slappe lach?

Euh ja. Ik ben enórm gemakkelijk aan het lachen te krijgen, toch door dingen die ik grappig vind.

En ik vind heel erg veel dingen grappig.

Van welke humor hou jij het meeste? (woordspelingen, situatiehumor, moppen, practical jokes, slapstick,…?)

Woordspelingen: check.
Situatiehumor: check.
Moppen: check.
Practical jokes: euh, wat is dat precies? Maar wellicht ook, vermoed ik.
Slapstick: o ja!

Ik denk dat ik het meest kan lachen om (a) herkenbare humor en (b) absurde humor. Maar eigenlijk om alles zowat.

Ik kan niét lachen om Geert Hoste, om de één of andere reden. Geen opgetrokken mondhoek kan ervan af, een hele conférence lang. En ik word nijdig van Kamagurka in Humo.

Om welke (scene uit een) film of televisieserie heb jij echt heel hard moeten lachen?

Ik ben sinds een paar dagen aan een marathon van twee seizoenen House bezig, en daar moet ik regelamtig zeer zeer hard om lachen. Gelijk die keer dat hij weer eens véél te laat binnenkomt, met een lederen vest aan, en dat iedereen hem aanstaart.

Cameron: What’s with the jacket?

House: It keeps me warm, and cool. How does it know?

Bij Black Books lag ik regelmatig kreupel van het lachen. En bij Marion and Geoff ook. En bij The Mighty Boosh. En The Fast Show natuurlijk. En The Goon Show—Minnie Bannister en Henry Crun, daar krijg ik de slappe lach van.

Wie kan jou altijd aan het lachen brengen?

Hugh Laurie, daar kan ik altijd mee lachen. In Blackadder, en in A Bit of Fry & Laurie, en nu dus ook in House.

En ik heb nog nooit niét moeten lachen met Gunter Lamoot.

Dara Ó Briain vind ik ook gehoorlijk grappig. En Stephen Fry.

Om welk internetfilmpje ga jij altijd weer plat? (meerdere antwoorden mogelijk)

Eurosong voor bouwpakketten

zondag 17 september 2006 in Televisie. Permanente link | 7 reacties

Ik krijg er de kriebels van, die voorfilmpjes alleen al. Brrr.

Euh ja, dit was niet meer dan een excuus om mijn—vind ik zelf—uitstekende woordspeling op kits-kids op het internet te meieren.

/haven’t quit my day job

Late Night

donderdag 29 juni 2006 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Dringend tijd dat we zowel Conan O’Brien als Stephen Colbert hier in België kunnen ontvangen. YouTube zijn maar kleine stukjes, en de Slechte Websites, dat begint aan te tikken qua bandbreedte.

Een oudje maar een goedje:

Geschreven al luisterend naar: Kris Kristofferson – A Moment Of Forever – Johnny Lobo

Humor

zondag 19 maart 2006 in Computers en dingen. Permanente link | Geen reacties

Microsoft heeft echt wel een gevoel voor humor.

Echt serieus waar.

Appaus! Appaus!

woensdag 8 maart 2006 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Hoera! Leve! Proficiat!

Groots! Verdiend! Superlatieven!

Eééuwen onder embargo, maar nu mag het geweten zijn: Henk Rijckaert speelt in het voorprogramma van Wim Helsen!

Gensters! Vuurwerk! Joepie!

Echt serieus: die mannen zijn alletwee goed bezig. Wim Helsen is al helemaal ontdekt tot op het einde van het taalgebied, alle dagen dat hij speelt zijn op geen tijd uitverkocht, en hij is de enige reden waarom ik (mocht mijn tv nog werken) geen enkele aflevering van Comedy Casino zou willen missen. Zijn debuut Heden Soup! bowlde zowat iedereen omver (ik heb het gemist maar ik heb het gezien op een cassetje van de uitzending op den ollandsen teevee die ik had gekregen om te zien!), en van Bij mij zijt ge veilig heb ik nog niets anders dan goed gehoord—en mocht het dedju niet uitverkocht zijn ik was al lang geweest!

Wel—volgend jaar deze tijd zal het van Henk ongetwijfeld ook zo zijn. Normaal gezien als ik iets schrijf, dan is dat op een ik en een gij geklaard. Die keer dat Henk op Comedy Zone een try-out deed, heb ik ùren aan een stuk ziten tsjoezen op een review van vijftien zinnen.

Henk

En mij telkens zitten afvragen: “jamaar vind ik dat goed omdat ik die mens in ‘t echt ook al gezien heb?” En telkens zeggen: “euh nee, het was echt wel serieus goed”. En dan weer van “maar is het niet omdat ik zijn lief en hem fijne mensen vind?” En daarop van “nope—iedereen die erbij was vond het màchtig enorm goed”.

Een hele zaal in minuut twaalf plat doen lachen, tegen minuut dertien heel de zaal doen snotteren, en in minuut veertien weer plat laten liggen. En dat was dus een try-out. Nog niet klaar. Work in progress.

Internationale-doorbraak-kaliber. Zegt dat ik het u gezegd heb.

Vive la différence!

woensdag 1 februari 2006 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Zo zie je maar:

Ik heb er aan getwijfeld voor ik een negatieve review op Gentblogt zette, maar het uiteindelijk toch gedaan. Eerst laten nalezen door mijn madam, kwestie dat het niet te grof was of zo, maar ‘t schijnt van niet.

Mijn absolute favorieten qua humor zijn waarschijnlijk Buster Keaton en de Marx Brothers, maar ik kan met heel veel dingen lachen.

Ik ken heelder seizoenen Monty Python en Goon Show van buiten. Eddie Murphy, Richard Pryor, Rich Hall, Bill Hicks, Eddy Izard, Lenny Henry, laat maar komen.

Blackadder, Bottom, Black Books, Red Dwarf, Malcolm in the Middle, Extras, Coupling, alles wat Paul Whitehouse ooit gedaan heeft: ik ben een fan.

Raymond Devos, Wim Helsen, Koot en Bie, Urbanus, Thierry Le Luron, Coluche: hoe meer hoe beter. Ik kijk graag naar World’s Funniest Home Videos, en de zaalshows van pakweg Jacques Vermeire en Rowan Atkinson vond ik groots. André Van Duin en Corrie Van Gorp en de Strangers: wijs!

Zelfs met Toon Hermans, indien met mate opgediend, kan ik lachen.

Maar de mannen van Mireille en Mathieu gisteren: nee bedankt. Ajakkes.

Smaken en kleuren.

Ik vraag me achteraf af wat het precies is dat me stoort. Naast het feit dat de timing niet goed was, de grappen afgezaagd en de taal niet goed natuurlijk, want geen van die dingen individueel of samen staan noodzakelijk een goed optreden in de weg.

Ik dénk dat het is dat het leek alsof ze zich zo dodelijk serieus namen. Ik denk dat het misschien is omdat het leek alsof ze “KUNST” aan het proberen maken waren (hoofdletters, aanhalingstekens, grote K, etc.). Of misschien is het pas pretentieus van mij dat ik iemand anders pretentie verwijt. Wie weet.

Ik vind het in ieder geval hondsspijtig dat àl dat werk en àl die moeite en àl die liefde voor het metier en het publiek niet tot iets goeds uitgedraaid zijn.

Ik ken de wereld van de comedy niet zo goed, maar het lijkt me toch een zaak van try-outs en werken en proberen en falen en herproberen en bijschaven te zijn: vijftig keer zelf alleen proberen thuis, voor de spiegel, om dan twintig keer voor een coach af te gaan als een gieter, om dan twintig keer een try-out te doen die van middelmatig tot uitstekend gaat, en dàt dan voor een groot publiek te doen.

En ik weet het wel dat ik zei van smaken en kleuren, maar toch: sommige dingen zijn gewoon redelijk objectief te beoordelen. Originaliteit en belegenheid en zo. Wat ik vroeg aan i. tijdens het optreden was dan ook niet “wat gaan we in ‘s hemelsnaam schrijven over zoiets”, maar wel “hoe is het mogelijk dat niemand hen ooit gezegd heeft dat dit echt niet goed is?”.

Geschreven al luisterend naar: Art Pepper – The Hollywood All-Star Sessions Box Set (Disc 1) – Funny Blues (Alternate)

comedy zonehumorkunst

Woord van de week

dinsdag 31 januari 2006 in Werk. Permanente link | Eén reactie

Functieclassificatie.

Ik voeg daar zelfs geen “ja chef!” aan toe. :)

humor

Comedy Casino

dinsdag 20 december 2005 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Vanavond (maandag, eum, gisteren dus) naar het ICC in Gent geweest voor gentblogt. Comedy Casino. Nieuw programma vanaf vrijdag 13 januari op Canvas. Stand-up comedy.

Comedy Casino!

Ik wist niet helemaal waar het om zou gaan, behalve dat het van humor was. Tot ‘s middags dacht ik dat het een persvoorstelling was met video. Begrijpend lezen is soms mijn fort niet.

Toen dan bleek dat er ook iets live zou gebeuren, wist ik niet of ik ook zou mogen blijven: er stond dat de pers mocht komen om 18u30 en dat de opname zou beginne om 19u30, vandaar.

Enfin, lang en verward verhaal kot: ik mocht dus blijven, en ‘t was goed. En als Bruno zijn artikels van gentblogt ook mag posten op zijn weblog, awel dan mag ik dat ook.

Bij deze dus, gedeeltelijk.

De magie van de televisie: we kregen maandagavond twéé uitzendingen te zien, back to back. Dus twee openingsmonologen van Ad, en dan pas begon het voor ‘t echt. En ook twee afscheiden na elkaar.

“Het tweede deel is veel grappiger dan het eerste deel, want in de pauze hebt g’al de kans gehad om nog meer te drinken”, werden we gewaarschuwd. En dat we moesten applaudisseren als er ons om gevraagd werd, en dat we moesten lachen ook als het niet grappig was. En applaus geven als de komieken opkomen en afgaan. “Niet als ze op het podium afgaan”, verduidelijkte de man, en ik kan me vergissen, maar het was wellicht niet de eerste keer dat hij dat zei.

Comedy

Maar goed. Van afgaan was er geen sprake tijdens het optreden van Alex Agnew. Agnew, half Engels en half Limburgs (het gedacht!), gaf onder meer een bloemlezing van wat ik hem niet vaak genoeg kan zien doen: heavy metal en death metal—zó herkenbaar! En voor de rest: hersentumoren, concentratiekamen en musicals: them’s all good eats, quoi. Een goed optreden, yepyep.

Anuar, voor het gemak te klasseren als “nen ‘ollander”, viel iets minder mee. Hij zag er behalve jong ook nerveus uit, en als je het moet hebben van de dingen in je omgeving en de interactie met het publiek, is het een handicap als je (a) voor Vlamingen niet meteen herkenbare situaties omschrijft (hebben we hier buiten de disco’s ook van die gemeenschappelijke grote groene openluchtpisbakken?) en (b) als de mensen hun uiterste best moeten doen om je taal te begrijpen.

Ik zweer het: ik zal er op televisie meer om kunnen lachen, als er ondertitels op zullen gemonteerd zijn. Het was niet voor niets dat het grappigste stuk van zijn optreden begod in het Marokkaans was.

Boothby Graffoe, zei de compère achteraf, had een paar bakken Duvel achter de kiezen. Mja. ‘t Zou kunnen. In ieder geval: de kerel is duidelijk een bijzonder goed en geroutineerd komiek, had een aantal briljante momenten, maar mijn algemene indruk was dat het ongetwijfeld nog beter had kunnen zijn. Ik moest trouwens enorm lachen om dingen waar praktisch niemand om moest lachen (absurde dinges, en de Fijnere Woordspeling en Sneer), terwijl ik dan weer niet zo grappig vond waar de hele zaal plat mee lag (soms echt té gemakkelijke nonsenswoordenslapstick). Enfin goed, hoedanook en met de gevleugelde woorden van de meisjes van Baccara: bery bery good indeed.

De entr’acte tussen de optredens wordt gedaan door Wim Helsen, die dat op een totaal absurde, totaal geloofwaardig meeslepende en totaal poëtische wijze presteert. Niet voor de hand liggend, als je weet dat het op een bepaald ogenblik erop neer komt dat hij een baby een stamp in het gezicht geeft. Om u maar een idee te geven.

En ik heb—u ziet het volgend jaar ook op televisie, ik wil het voor u niet verbrodden met details—minutenlang tegelijkertijd met open mond moeten kijken én hardop lachen om Gunter Lamoot in combinatie met Wim Helsen. Wat, al was het om anatomische redenen, niet voor de hand ligt, maar zoals Johannes De Doper zei: “it had to be Essene to be believed”.

Nà de pauze kwam Nigel Williams zijn reputatie alle eer aandoen. Hij is er ouder op geworden, en hij zag er om eerlijk te zijn niet zo goed uit, maar hij bracht wel een uitstekend ding. If anything is hij scherper dan hij was; of misschien is dat maar mijn indruk.

Anuar deed een tweede nummer, en ik vrees dat het meer van hetzelfde was. Een schattige kerel, ongetwijfeld grappig voor mede-native speakers, maar deze keer gaf ik het zelfs soms gewoon op om te proberen begrijpen wat hij zei. Ironisch en ergens ernstig second degré: hij maakte zich op een bepaald moment druk over het feit dat ze op Aruba zogezegd Nederlands zouden spreken, maar dat bij zijn aankomst bleek dat ze eigenlijk misschien wel officieel dezelfde taal spreken, waar hij in de praktijk niets van snapte. Ik denk dat Anuar vanavond genoeg materiaal opgedaan heeft voor een nieuw stukje in een volgende show. Iets over Vlaanderen en Hollands. En ondertitels. 

Boothby Graffoe was dan weer een eind beter toen hij terugkwam. Hij heeft er een aantal dingen gedaan waar ik bij de uitzending op televisie luidop krom zal liggen van het lachen, maar waar ik in de zaal op het moment geen lawaai om durfde te maken omdat ik de enige was geweest—let er op hoe de hele zaal wel een minuut lang volledig in de war is als hij op een bepaald moment met zichzelf begint te spreken. Magistraal.

Magistraal ook hoe ontroerend hij eigenlijk was, en hoe kwetsbaar bij tijden. Niet één zwak moment. Een grote meneer.

Wim Helsen en Véronique in de tweede helft: woorden ontbreken me. Adriaan Van den Hoof daagde ons achteraf uit: “probeer dàt thuis maar eens na te vertellen”. Wel, ik begin er zelfs niet eens aan.

Maar wel dit: als deze ene draaidag indicatief is voor het niveau van de hele serie, zal het serieus de moeite waard zijn. Allemaal kijken.

En er zijn nog opnamedagen in Januari en Februari. Hààst u, van zodra er weer kaarten te krijgen zijn.

humortelevisiestand-upreviewcomedy casino

Heh

dinsdag 20 december 2005 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

– What is that language?

– It’s Elvish.

– Oh, of course, the Yiddish Elvis!

humor

Heden Soup

maandag 19 december 2005 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

…maar natuurlijk had ik Wim Helsen al vroeger gezien. Ik maakte gewoon niet de connectie tussen man-met-muts en naam.

In alle geval: net Heden Soup gezien en het moet gezegd, ‘t es vrieënd goed.

Poëzie mijn waarde, poëzie.

humorWim Helsen

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338