RIP Dave Brubeck

woensdag 5 december 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Beeld u in wat dat was, in de tijd voor het internet, muziek ontdekken in het land van de BRT 2 Top 30.

Dat was, in mijn geval, de platenbakken van mijn ouders doorgraven en niet weten wat ik zou horen. 

Time Out zag er fantastisch wijs uit aan de voorkant, maar het was de achterkant die mij nog meer aansprak: vol kleine lettertjes. Elk nummer een paragraaf, maar de intro bleef het meest hangen in mijn elf-of-zo-jarig hoofd: als een marsmannetje op bezoek zou komen op Aarde, hij zou misschien wel naar tienduizend jazznummers moeten luisteren eer hij er eentje tegenkwam dat niet in 4/4 was. 

Er zijn een aantal grote systemen in de muziek, hoorde ik later ergens. Twee ervan zijn onze Westerse “klassieke” muziek die zo ongeveer uniek is in zijn vatten van zowat alles in formele notatie, en Afrikaanse muziek die als voornaamste element het ritme heeft.

Jazz had zich bevrijd uit oude vormgewoontes, maar zat voor het overgrootste deel nog vast in een-twee, links-rechts, zei de achterkant van de plaat. En dan was er Brubeck, die experimenteerde met de meest exotische ritmes — de oude formalismen gecombineerd met de vrijheid van improvisatie en de vaak complexe hartslag van Afrika. 

De naald op de plaat gezet, en dan kwam dit uit de luidsprekers:

Blue Rondo à la Turk doet wat de titel zegt: een klassiek rondo, het ritme van een Turkse volksmelodie, en blues/jazz. 

Ik begreep niets van de theorie. Nu begrijp ik er iets meer van, maar op dezelfde manier als ik kan schaken of bridge spelen: ik ken de termen, maar ik doe het niet.

Maar kijk: het maakt allemaal niets uit. De liner notes hebben me misschien de plaat doen opzetten — het is de magie die blijft. 

Merci Dave. 

Doe de Japanees

dinsdag 25 maart 2008 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Eén dezer gaat het er toch écht eens van moeten komen, ik zit er al veel te lang mee in mijn hoofd: een bossa nova-jazz-en consoorten-feestje.

Als ik zou zeggen dat twee Japanners zich wagen aan Insensatez, zou u dan dit verwacht hebben?

Nee, Lisa Ono zal niet ontbreken op het appel, op dat feestje, dan, die keer. En Sadao Watanabe doet dat ook niet verkeerd, mijn gedacht.

De collega’s zijn op koffiebreak, maar ik zit vastgenageld aan Youtube wegens een paar keer teveel doorgeklikt. Gedateerd, zeggen de mensen, klinkt dit:

Dat kan zijn. I don’t know much about music, but I know what I like. En ik denk dat ik maar eens op zoek ga naar meer Sadao Watanabe.

Take Five

dinsdag 8 januari 2008 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Ik zag het zojuist voorbijflitsen op de Twitterder die nog aan stond, en hey, wat een leutige drumsolo door Joe Morello in deze Take Five:

[merci aan Robin Wauters]

Saxofoon

zondag 6 mei 2007 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

“Hoe klinkt een saxofoon?” wou Zelie weten. Ik denk dat een mens slechter zou kunnen doen dan deze te laten horen:

Zelie wil later Saxofoon spelen. Ha.

BNRF Dag 1

zaterdag 15 juli 2006 in Sonstiges. Permanente link | 10 reacties

Blue Note Record Festival, that is.

Sound Plaza uit de verte gehoord, niet meteen onder de indruk.

David Murray & the Gwo-Ka Masters: fijn. Murray is één van die legendes uit de jazz. Geen mens die op zijn gat blijft zitten en voortdurend zijn repertoire van dertig jaar geleden recycleert, maar wel een mens die blijft experimenteren en zoeken.

Zoals hier: de Caraïben en creoolse muziek . De mannen op de gwo ka, Klod Kiavué and François Ladrezeau uit Guadeloupe, deden dat uitstekend—zowel percussie als zang, en het swong gelijk een aantal beesten.

En dan de top of the bill, John Zorn.  Masada, highly recommended, en John Zorn, De Grote John Zorn, nee?

Nee dus.

Het begon met een soort minutenlange klankexplosie. Vier ongetwijfeld uitsekende muzikanten, die op trompet, saxofoon, contrabas en percussie een geslaagde impressie brachten van “mama kijk ik kan hier zo luid mogelijk lawaai mee maken” door een vijfjarige.

Had ik al gezegd dat het luid was? Wel, het was pijnlijk luid.

De man stapte binnen in een hoodie met een davidsster op de schouder en een soort camouflage-legerbroek (misschien minder dan diplomatisch op een dag dat Israel Libanon aan het platbombarderen is, maar kom), gunde het publiek geen oogopslag, en speelde de autoritire dirigent.

Bon, een mens denkt dan: dat eerste nummer, dat is om de zaal wakker te krijgen, wachten op het tweede nummer dat het echt begint. Helaas: het tweede nummer zette inderdaad de toon, en niet alleen op muzikaal vlak.

De aankondiger had het al gezegd: foto’s mogen énkel tijdens het eerste nummer, De Grote John Zorn wenst geen foto’s te zien nemen nar het eerste nummer, en De Grote John Zorn wil ook geen video-opnames. Behàlve natuurlijk het BNRF-team, dat instaat voor de videoschermen.

Buiten De Grote John Zorn gerekend: bij het begin van het tweede nummer mocht de cameraman van BNRF het ook afbollen. En niet eens subtiel of zo: Zorn meteen naar het podium, en met zo’n “weg, stinkend vullis”-gebaar werd de man aan de camera weggejaagd. Er kwam boe-geroep uit de zaal—geen idee of het voor Zorn dan wel cameramens was.

Muzikaal werd de toon ook gezet. Nummertje twee was een soort klezmer-deuntje, vakkundig de nek omgewrongen.

Niéts spontaniteit, niéts spannend, niéts meeslepend… euh, niéts eigenlijk. Saai, saai, doodsaai. En ook al veel te luid.

Twéé soorten nummers dus: “experimenteel” gedoe waar de link met muziek, laat staan jazz héél ver te zoeken is, en doodbrave bourgeois-klezmer op sterk water gezet door een controlefreak.

Want maak geen vergissing: de drie andere muzikanten waren ontstekend, en de mannen zijn ongetwijfeld na jàren als een geoliede machine op elkaar afgespeeld, maar De Grote John Zorn vond het nog altijd noodzakelijk om zo ongeveer elke ademstoot van de kerel aan de trompet, en—vooral—elke individuele klop op de drums van de drummer te coördineren door middel van ongeduldige, autoritaire handbeweginkjes.

Hatelijk, hatelijk, hatelijk.

We zaten daar met vier, en achteraf bleek dat we eigenlijk al vanaf het tweede nummer allevier weg wilden. Sandra en ik lagen bijna in slaap—had ik al gezegd dat het echt wel saai was? geen afwijkende noot, alle muzikant bijna fascistisch in de pas, geen halve seconde naast de maat?

Enfin, ik heb de laatste twee of zo akeligheden maar met een half oor beluisterd: gelukkig had ik een boek mee en was er genoeg licht.

Niet voor herhaling vatbaar. En zeggen dat zo ongeveer élke andere avond van het festival wél een uitstekende aflsuiter heeft, ‘t is godgeklaagd.

Blue Note

woensdag 19 april 2006 in Music. Permanente link | 12 reacties

Euh… jongens… da’s toch eigenlijk niet meer normaal te noemen?

Toots Thielemans, Dianne Reeves, John Zorn, Chucho Valdés, Madredeus, Roy Ayers, Cesaria Evora (!), Dr John (!!) en Randy Newman (!!!)—en dan noem ik alleen maar de mensen op waarvan ik persoonlijk de muziek ken—komen allemaal naar Blue Note. (Wereldprimeur op Gentblogt, overigens!)

En hoe heet zoiets dan volgens de grote lichten van de beoordelingscomissie van de Vlaamse Gemeenschap? “Te ambitieus, te megalomaan en te weinig onderbouwd”?

Ik heb het dossier en de beoordeling ervan niet gelezen, en ik moet het dus ook maar van horen zeggen hebben, maar was dat ook al niet wat ze daar in “Vlaanderen” van Gerard Mortier’s dossier voor het Forum in Gent zeiden? Te weinig onderbouwd en te ambitieus? Tja. Misschien mogen megalomane projecten enkel elders.

In alle geval: ik denk dat ik toch wel eens ernstig mijn best ga doen om er te geraken, op het festival. Dat ik niet alleen met kwijloogjes naar imaginaryJazz moet zitten kijken.

Geschreven al luisterend naar: Bob Dylan – The Bootleg Series, disc 2 – Wallflower

update waarbij blijkt dat het nuttig is om boude beweringen uit tweede hand met voldoende caveats te omringen:

toch maar een beetje voorzichtig zijn vooraleer modder te smijten naar namen die Blue Note zouden fnuiken. De commissie is namelijk positief over het gentse festival (ook de mensen uit Brugge!), de woorden overambitieus en megalomaan sloegen op het laatste dossier dat mr Flamang ingediend had (maar dat was in zijn betoog uiteraard verdoezeld). Daarin is het festival zoals het er nu uitziet slechts een onderdeel van de plannen en er wordt meer geld gevraagd dan er beschikbaar is voor alle festivals in Vlaanderen samen. ambitie is mooi, zin voor realiteit ook. De muziekcommissie en minister Anciaux (mister Kate Ryan)over één kam scheren is trouwens een regelrechte misser.

te lezen op Gentblogt, van de hand van iemand die misschien wél het dossier en de beoordeling ervan gelezen heeft.

Geschreven al luisterend naar: Dr. John – The Essential Recordings – She’s Got A Square

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338