De schuldige

vrijdag 17 augustus 2012 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Hierzie, de vermoorde onschuld in persoon: Adjudant Nephthys Q. Vlooienzak.

http://farm9.staticflickr.com/8437/7804473518_d7269565ca_z.jpg

Ze is (ha ja) zo content als een katjen dat we terug zijn. Ziels- en zielsgelukkig, zelfs al ziet het er misschien niet zo uit op de foto. 

Maar ondertussen zit het huis nog altijd vol vlooien. We hebben al industriële hoeveelheden bestrijdingsmiddel leeggespoten, maar het helpt niet echt. 

En we weten nu ook dat als Rentokil woensdag zegt dat ze “morgen gaan langskomen”, dat dat wil zeggen “morgen of overmorgen”, en als ze dan ‘s middags van die “overmorgen” bellen om te zeggen dat het wat later kan zijn, dat ze dan waarschijnlijk bedoelen “ten vroegste maandag”. 

Het gaat er nog mee eindigen dat we de kinderen op hotel steken: ik vind het vervelend dat er van tijd tot tijd eens een steek in mijn been zit, maar zij staan vol vlooienbeten. Jan heeft zijn benen vannacht blijkbaar opengekrabd, en Zelie met haar insektenbetenallergie heeft dikke rode bobbels. Ze had er vanmiddag 42 geteld op haar been, eikes. 

Osiris

dinsdag 8 juli 2008 in Sonstiges. Permanente link | 13 reacties

Oedipus was al gebruikt voor de kat van Els en Sandra vond het bovendien niet mooi. En Tijger was te saai (al zou ik het heel graag tieherken of tieherkatsjen genoemd hebben).

‘t Is dus Osiris geworden.

Osiris

Nepthys en Osiris.

Smerige beesten

donderdag 15 mei 2008 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Dus onder al dat fluffig haar van uw kat zit zo’n beest hé, dat ge dat maar weet:

Fester

Maar zo wijs! Zo wijs!

Boccia

‘t Is niet dat ik per se een raskat zou willen, maar er zijn toch een paar rassen die ik graag zie.

Sphinxen zoals hierboven, maar ook munchkins bijvoorbeeld:

Munchkin

Munch1

Of oh, al die andere soorten. Of natuurlijk gewoon de onze:

Nephthys in de zetel

Het is nu dat verdriet

zaterdag 26 januari 2008 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Nephthys is krols. Ze is normaal gezien al erg aanhankelijk, maar nu is het helemaal erg. Schurk, schurk, wrijf, wrijf.

En het ergste is dat den duts, denk ik, niet echt weet wat er gebeurt. Ze is helemaal verward: als ze niet slaapt, dan loopt ze ongelukkig rond of wil ze absoluut op de schoot komen liggen.

En van dat akelig lawaai ook, alsof er een kind gemolesteerd wordt in huis: maaw? aaw! aw. aaw. mraaaaw.

Nog een geluk dat er geen katers in de buurt zijn.

Scottish folds

zaterdag 12 januari 2008 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Kijk en huiver:

Verschrikkelijk schattig als ze klein zijn, daar in het geheel niet van. Maar als ze groot zijn? I dunno. We hebben nu één kat thuis, en die kan niet anders dan eenzaam zijn. Ik zou er een tweede bij willen, en niet te lang wachten, dat het niet is zoals met Hecate in de tijd: te lang alleen gewoond.

Als het aan mij ligt, dan een siamees. Maar het zal, als het er al van komt, wellicht een model stratier zijn. Ons kennende.

Nephthys

donderdag 27 december 2007 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

“Oh, en hoe zit het nog met dat grijs spook dat jullie in huis hebben gehaald een paar maand geleden?”

Wel: goed, zeker? Ze heeft zich hier van dag één af volledig thuis gevoeld, en ze is nog altijd even aanhankelijk als altijd. Op di eigenste ogenblik zit ze, zoals wel meer gebeurt, op mijn schoot. Te spinnen, zoals bijna altijd.

Ze heeft nog altijd de hebbelijke gewoonte om kopjes te geven (kopstoten, eerder) en met haar natte neus in ‘s mensens gezicht te duwen, maar sinds we het kattenluik met het oog op de winter dichtgetimmerd hebbe, komt ze tenminste niet meer kletsnat onder de lakens gekropen om vijf uur ‘s morgens.

Nephthys

Voor de rest: ideale poes, lief met mensen en kinderen, laat zich oppakken als een pluizige schotelvod, luistert naar haar naam, gebruikt de kattenbak. Enige vervelende eigenschap: ze krijgt elke zak waar eten in zit open.

Look what the cat drug in

zaterdag 7 april 2007 in Sonstiges. Permanente link | 11 reacties

Kijk, zo kwam Yog-Sothoth vanmorgen binnengelopen:

Knippe zei de katte

Ach, denkt een mens dan, straks heb ik weer een schone foto van een vermangeld kanientjen. ‘t Is toch altijd dat. En wie weet kan ik een paar schone documentaire foto’s nemen van hoe de kat zo’n konijn eigenlijk in tweeën bijt. En al.

Tot het beest aanstalten maakte om er een knauw in te geven, en het konijn een kreet slaakte. Konijnen zijn door de band stille beesten, maar als ze lawaai maken, dan zijn het zo van die akelige kreten—knieeep!!—die een mens normaal alleen maar hoort als hij zijn konijnen aan het slachten is. Of als hij er per ongeluk op getrapt heeft. Of als zijn kat een nog levend konijn aan het opvreten is, natuurlijk.

Niet te veel woorden aan vuil gemaakt: het konijn uit de mond van Yog-Sothoth gewurmd, en meteen onderzocht of het eigenlijk niet teveel kapot was. Als er echt stukken af hangen of gaten in zitten, dan heeft het ook niet veel zin om zo’n beest terug los te laten. Dan zijn we beter dat we een doos kattenvoer uitsparen en dat we de kat haar werk laten afmaken.

Maar nee: het zag er allemaal ongeschonden uit.

Een levend konijntje

Eén oor was een beetje besabbeld, en de nek was ook nat, maar alle poten waren nog onafhankelijk beweeglijk, en eens het beest wat gekalmeerd was, keek het relatief alert rond en zo.

Klaar om los te laten

Ik heb het dan maar ergens op het einde van de tuin losgelaten. Het huppelde gezwind weg, en begon op zo’n meter of tien van mij al aan wat gras te knabbelen. Een mens kan alleen vermoeden dat het wel in orde komt.

Angst

woensdag 22 februari 2006 in Sonstiges. Permanente link | 10 reacties

Vanmorgen werd ik wakker en Hecate zat niet op het bed.

Ze zat niet in de badkamer. Ze zat ook niet in de living op de zetel of bovenaan de trap. Ze zat ook niet beneden. Ik heb de deur naar de tuin opengedaan en daar zat ze ook niet. Ik heb zelfs de voordeur opengedaan en gekeken of ze niet op straat zat.

Terug naar boven gekomen, en achter de gordijn van de slaapkamer gekeken. Daar zat ze. Het smerig beest.

Ik zat er echt mee in dat ze weg zou zijn.

Hecate is, eigenlijk, niet zo’n wijze poes. Ze komt zowat bij iedereen flemen, maar laat zich niet gemakkelijk oppakken. Ze legt zich snel bij u neer, maar van zodra ze geaaid wordt, gaat ze rechtstaan en ronddraaien—rustig blijven liggen is er niet bij. Ze klauwt naar wat op de trap voorbij komt als ze aan de trap ligt.

Maar ik zou ze toch niet willen missen. Ik zie ze doodgraag.

Telkens ik ga slapen komt ze mee met mij, en dan komt ze tot aan mijn hoofd gekropen, hef ik het deken op, kruipt ze er even onder, draait ze zich om, kruipt ze er weer van onder, en gaat ze zich aan het voeteneind leggen.

Deze Gentse Feesten wordt ze, denk ik, twaalf. Ons Hecate.

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338