Zo van die dagen

donderdag 15 mei 2008 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Er zijn er zo, van die dagen: dat een mens heel erg graag lang en hard en uitbundig zijn beklag zou willen doen over allerlei.

Maar dat dan blijkt zelf op voorhand, dat dat geen goed idee zou zijn.

En hoe nutteloos is het dan wel om dat dan neer te schrijven? Wel, dat ik het ook niet weet. ‘t Kan hier ook niet alle dagen mateloos boeiend zijn.

Zei hij niet zonder met zijn ogen te rollen en een zwaar sarcastische toon aan te slaan!

Andere nutteloze feiten: ik ben er na, oh, pakweg een maand of zo, in geslaagd om alle fimpjes van TED gezien te hebben. Da’s ettelijk, ettelijke uren en uren filmpjes, in dosissen van tussen 5 en 20 minuten.

Een paar sprekers die mja zijn, en hele reeks die goed zijn, een hele reeks uitstekend en een groter dan verwacht aantal die fantastisch zijn. Ik zal dan, dàn eens een lijstje geven van niet te missen speeches.

En nu? Nu ga ik in bed liggen, om morgen fris en monter Naar Een Klant Te Gaan, om een project Tot Voleinding Te Brengen.

Oh, en ondertussen een voorlopig middelmatig tot slechte serie die wellicht niet ten onrechte gecanceled werd na dertien afleveringen—Threshold—uit te kijken. Ik heb nog een paar afleveringen te gaan.

Et ceterum censeo dat Dré Steemans zou verboden moeten worden om live te presenteren op televisie, en daar nog geheel naast een levenslang verbod zou moeten krijgen om Yeah yeah yeah yeah yeah yeah yeah yeah yeah yeah yeah yeah yeah yeah baaaayyybeee baayyybeee yeah yeah yeah oh-raait oh-raaaaaiiitt te roepen op de achtergrond.

Ik dénk dat die mens in het echt een man naar mijn hart is: nors, onsociaal, niet gezellig, rustig en teruggetrokken. En ik dénk dat die mens zich al tien jaar of zo helemáál niet goed meer voelt in het uit zweet en vals enthousiasme opgetrokken vehikel Felice.

En dáár nog eens naast denk ik samen met de halve wereld dat Anneken dringend meer bodrams moet eten. En minder zonnebank moet doen. En een kleiner hoofd moet aandoen ‘s morgens.

Na een dag Drupal

zondag 17 februari 2008 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Okay. Drupal is een fijn dink, zo ver zijn we. Pagina’s aanmaken, menu’s, tijdsgebonden blogpostachtige dingen, allemaal goed en wel.

Ik maak een website voor een school, van eerste kleuterklas tot zesde humaniora. Die website zou wel eens kunnen gebruikt worden door heel wat verschillende mensen, dus het is wel de bedoeling om het goed te doen: zowel wat de indeling betreft als de manier van werken als de future proofheid van het ding.

Er zijn dingen die niet veel veranderen, en er zijn dingen die aan een bepaalde klas in een bepaald schooljaar verbonden zijn. Voor dat laatste komt een taxonomie goed van pas: ik heb 2007–2008, en daarbinnen de kleuterschool, de lagere school en het humaniora, en dààr dan weer binnen de verschillende klassen.

Dus als er een verslagje is van het bezoek van Sinterklaas aan de basisschool komt, dan maak ik een artikel aan en geef ik het “kleuterschool” en “lagere school” mee (binnen “2007–2008”, natuurlijk). Als het een bezoek van een schrijver aan klas 5B is, dan vink ik enkel “5B” aan, etc.

Op die manier kan ik volgend jaar gewoon weer opnieuw een klas 5B hebben, maar dat zal dan wel een andere 5B zijn. En kan ik nu, pakweg, op de pagina van de lagere school alle recente gebeurtenissen tonen die voor de lagere school waren (de hele school, of één of meer klassen). Een groot gemak.

Wat ik nog niet gedaan heb, omdat ik hoofd– van bijzaak wil onderscheiden, is een ander dan het standaarduitzicht gebruiken. De site ziet er nu nog standaard-Drupal uit, een eigen layout kan nog wel wachten.

Ik heb ondertussen een redelijk deel van de bestaande inhoud overgezet, en ik heb er een goed oog in dat het allemaal wel zal lukken.

Op den duur.

Echt wel op den duur: Drupal werkt uitstekend als het werkt, maar als het niet werkt, oh my. Er zit heel wat in de core van Drupal 6 (meer dan vroeger), maar het blijft toch wel noodzakelijk om nogal wat modules te gebruiken.

En daar wringt het voor het moment wel: een aantal levensnoodzakelijke modules zijn nog hoegenaamd niet klaar voor versie zes. Zo bijvoorbeeld CCK, dat er wel bijna is, maar toch niet helemaal. En Views, dat onder heel erg zware constructie is.  En Event, dat allemaal zeer vieze fouten geeft. En Date, dat gewoon niet werkt. En Pathauto, dat niet goed werkt want Token is kapot.

En een beetje van een goed werkende wysiwyg-editor (voor leken, remember), dat is echt wel heel hard zoeken. Een propere manier om met beelden om te gaan (upload, resize, beheer) is bijzonder ver zoek. En nog zo enorm veel andere dingen. Bricolage, meneer.

Miljàààrrrr een mens zou zich daar kunnen in opwinden. En het is dus niet alleen omdat het Drupal 6.0 is die net uit is hé: voor zo ongeveer alles is er een 4.7–versie met nog wat issues en die niet meer up to date is, een 5–versie met nog wat issues waar ze aan aan het werken zijn, en zeer soms een 6–versie waar ze van plan zijn om er nog hard aan te werken.

The mind boggles. Afijn, ik heb tijd. Niet van plan om zelf te gaan programmeren, no way. Ik kan wachten.

Podcast

zaterdag 15 april 2006 in Sonstiges. Permanente link | 12 reacties

Môh! Dat moet uitkomen!

Druugeradio is terug, en ik was vanavond juist toevallig ook door mijn oude podcasten aan het browsen—van de eerste! podcast! in! vlaanderen! over de Rudi Sinia-of-toch-niet-podcast tot de ah fuck it ik ben moe-podcast.

Meh.

Ik doe die dingen niet meer want

  1. Ik geloof er nog altijd niet in. Ik zou minstens willen hyperlinks hebben, en een inhoudstabel en annotaties en dergelijke. Iets in Flash, quoi.
     
  2. Ik voel er mij ongemakkelijk bij, ik heb de indruk dat het zo van aandachtstrekkerij is. Met een teksten weblog in plaats van een gesproken weblog is het gemakkelijker om tenminste de illusie voor uzelf hoog te houden dat het allemaal voor uzelf is dat ge ‘t doet. Terwijl zo’n podcast: dat is niet voor uzelf hé, da’s per definitie van “luister eens naar mij”.
     
  3. Het neemt niet zozeer veel tijd in beslag, maar wel: het veronderstelt toch een half uurtje of een uurtje stilte en afzondering. En ik heb tegenwoordig noch tijd noch afzondering. Noch, moet ik eerlijk toegeven, de energie: pijn  ‘s avonds.
     
  4. Maar de allerbelangrijkste reden: veel te veel te zeggen. Ik zou gewoon avondvullend kunnen leuteren over de muziek die ik goed vind, en daar dan uitleg bij geven. En ik zou ook avondvullend kunnen neuten over het leven in het algemeen en wat ik ervan vind. Of avondvullend zagen over het internet of zo. En eigenlijk nu ik eraan denk, ik zou ook wel eens met Mijne Maat Uit Het Brusselse een historie van zweedse neusfluiten achterna kunnen gaan. Mar àls ik dan zo’n podcast zou maken, dan zou dat een condensatie moeten zijn van “het beste van”, indachtig dat ik geen honderden megabytes zou vol kunnen spreken. En dàt is me wat te lastig. Want dan zou het niet stream of consciousness mogen zijn zoals wat ik nu schrijf: dan zou ik ik echt mijn best moeten doen, en schrappen, en schrijven, en schrappen, en herschrijven, en nog schrappen.

En dààr heb ik geen tijd voor. Zin? Jazeker. Tijd? Nope, helaas.

Strolling down mem’ry lane

maandag 20 maart 2006 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

He getver, ‘t is Ray Cokes op JimTV!

Die geen haar veranderd is. Nu ja, een beetje wel natuurlijk, wat grijs aan de slapen en zo, maar toch.

Manier en stem zijn helemaal niet veranderd daarentegen. Het is alsof het weer eind de jaren 80 is… Rox Box, iemand? Of het is alsof we weer in de glorietijden van MTV Europe zijn, Ray’s Request en (vooral) Most Wanted—ik was er al te oud voor, maar ik keek er toch nog graag naar.

Maar neen, de rechterbovenhoek van de televisie zegt dat het I Love The 90’s is.

90's

Jawel: the 90’s. Wat het precies is van die 90 dat we graag moeten zien, komen we niet te weten. Wel intrigerend natuurlijk.

Hadden ze nu gezet I love the 90s, dan was het allemaal duidelijk: Ik houd van de jaren 90. Hadden ze gezet I love the 90s’, dan hadden we geweten dat het in ieder geval al om “iets” gaat van die jaren 90 waar de schrijver van de tekst van houdt.

Maar ‘t is dus the 90’s. En dus mogen we er ons allerlei dingen bij voorstellen.

Visioenen van een groep van 90 shaolin-monniken uit hetzelfde klooster als Kwai Chang Caine, of beter nog, 90 vechtersbazen uit een generische chinatown, op de tonen van Carl Douglas:

I love the 90’s… kung fu fightin’. Those cats was fast as lightnin’.

Of, nog specifieker, beelden van 90 volgelingen van Wang Lang:

I love the 90’s… style. Ninefold monkey style for great justice!

O, dichter bij huis, 90 van de 600 Franchimontezen:

I love the 90’s… weapons. Flails, halberds, gisarmes, langdebeves—those were the days. When weapons meant business. When men were men. And women were women. [And small furry creatures from Alpha Centauri were small furry creaturs from Alpha Centauri, uiteraard.]

Wat? Ik, een zaag? Pedant, moi?

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338