Een nieuw weekend, een nieuw stukje bibliotheek

zaterdag 8 december 2012 in Sonstiges. Permanente link | 10 reacties

Het is daar verdomd koud, in het achterhuis: de chauffagist moet één dezer langskomen om iets te doen aan de verwarming, want nu staat ze al een tijd af. 

Het is daar zo koud dat het er niet echt te doen is om er meer dan een tijdje te staan boeken klasseren. En dus heb ik het gehouden op (1) de boeken die er uit waren, er weer in steken en (2) de boeken die ik zeker weg ga doen, bij elkaar zetten. 

Zeker zeker weg: de dubbels, en een reeks Franse vertalingen van strips die ik ondertussen (al weze het digitaal) in een betere vertaling heb. Twee kartonnen dozen, die ik in eerste instantie aan de schoolbibliotheek ga proberen verpatsen. 

Die strips zijn niet zeer denderend, al kunnen ze misschien wel dienen voor stripamateurs die Frans willen leren, maar die dubbels, daar zitten echt wel zeer goede dingen tussen — ik hoop van harte dat ze op school dingen als The Stars My Destination en A Canticle for Leibowitz en Pavane en Anathem kunnen appreciëren.

…maar dan wordt het moeilijk: er is een schap of twee boeken die ik in eerste instantie had opzij gelegd wegens Nederlandse vertalingen van dingen die ik (al dan niet digitaal) in het Engelse origineel heb, maar uiteindelijk zijn dat niet allemaal slechte vertalingen, en heb ik ze ook graag gelezen, toen ik zo oud was als Louis. En zou Louis ze misschien wel graag lezen, en de andere kinders ook.

En dan is er een schap vol boeken die ik nooit ofte nimmer ga lezen, maar die de kinderen misschien wel op hun bord gaan krijgen op school (ik kijk naar u, Johan Daisne). En een paar boeken die Sandra toch niet weg wil smijten. 

Ah, *zucht*. 

Zo ga ik toch nog plaats te weinig hebben. 

Na het zwarte scherm met fiat lux! erop, is de indirecte verlichting boven de bibliotheekkasten geïnstalleerd. Het verschil in het filmpje is niet zo groot, maar in het echt is het wel redelijk spectaculair.

Boeken klasseren, deel 4

maandag 12 november 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 6 reacties

Euh ja ‘t is voor niemand interessant behalve voor mij (en dan nog!), maar het is dus wél iets waar ik al jaren naar uit aan het kijken was: de dag nadert dat al mijn boeken in een bibliotheek zullen staan, hoezee!

(Nu ja, alle boeken die ik besloten heb te houden, dus.) (Wat een hele, héle stapel minder is dan het totaal van de boeken die hier lagen, slik.)

Achter de rug:

  • Science Fiction & Fantasy (alfabetisch op auteur)
  • Biografieën (alfabetisch op onderwerp)
  • Geschiedenis (chronologisch op periode)
  • Werkgerelateerde zooi (alfabetisch op titel)

Nu aan bezig:

  • Andere non-fictie (alfabetisch op auteur)

Nog te doen:

  • Godsdienst en gelijkaardige (alfabetisch op onderwerp)
  • Andere fictie (eerst op taal, dan alfabetisch op auteur)
  • Wijvenboeken en brol (alfabetisch op het pseudoniem van de persoon die zich zogezegd auteur noemt)
  • Woordenboeken en andere naslagwerken (op onderwerp)
  • Koffietafelboeken en zo (op grootte)

En dan moet ik nog eens voor van die kaartjes zorgen om tussen de categorieën te steken.

En de kamer aankleden met licht en verf aan de muur en zitgelegendheid en alles. HA!

Sociaal netwerk

donderdag 3 augustus 2006 in Sonstiges. Permanente link | 9 reacties

Zegt Maarten over Vox:

En als je er op zit, mag je mij altijd toevoegen als friend… ken je meteen iemand anders op het platform :-)

Euh ja, ik wil wel, maar Maarten is helemaal mijn vriend niet!

Ik bedoel, “vriend”, da’s echt wel een zeer geladen woord ten huize Vuijlsteke. Zo van het genre “ik kom geen vingers tekort om al mijn vrienden te tellen”.

Zou het dingen echt te moeilijk maken om een onderscheid te kunnen maken tussen pakweg de volgende?

  • vrienden
  • maten
  • kennissen
  • mensen die ik ken

Dat zou mijn leven alvast simpeler maken.

Vrienden, daar kan ik alles tegen zeggen. Die vertrouw ik tot het einde van de wereld en terug.

Maten, daar zeg ik op uitzondering van de echt persoonlijke of familiale of vriendendingen, óók alles tegen, en die vertrouw ik óók wel, maar ‘t is toch niet hetzelfde.

Kennissen, dat zijn mensen die ik durf aanspreken in ‘t echt. En waar ik zonder dode momenten conversaties mee kan heben.

Mensen die ik ken, dat zijn mensen die ik al gesproken heb. Maar waar ik niet noodzakelijk zou tegen beginnen spreken tenzij zij tegen mij spreken. En waar in elke conversatie plots een stilte valt, zo van “allez ja. hé. tjaha. euh… en anders?”.

Daarnaast zijn er ook bijvoorbeeld collega’s en ex-collega’s, die een heel aparte groep zijn, en mensen van Gentblogt, en mensen waarmee ik op school/univ gezeten heb, etc., etc.

En daarin zitten ook alle combinaties van vrienden tot mensen die ik ken.

Ja, gemakkelijk is het niet natuurlijk.

Klasseren

vrijdag 12 mei 2006 in Boeken. Permanente link | 2 reacties

Oooo, breek mij de bek niet open.

Ik droom ondertussen al jaren van de dag dat ik al mijn boeken weer ga kunnen in rekken zetten en klasseren, als de schier eindeloze verbouwingen hier gedaan zullen zijn.

Nu liggen ze verspreid over het huis, op en in kasten, in grote en kleine kartonnen dozen (al dan niet bananendozen, al dan niet van Chiquita), overal en nergens, en vooral: ongeklasseerd.

Ik ben vrees ik lichtjes dwangneurotisch als het op klasseren aankomt—geen slechte eigenschap voor iemand die professioneel met databases en structuren bezig is, houd ik mezelf dan voor.

Mijn CD’s, vóór ik ze allemaal in de computer geript had, stonden alfabetisch op hoofduitvoerder en dan op datum van eerste verschijning. Naam of achternaam, naar gelang: ABBA, Alan Parsons’ Project, The Beatles, Beck, Morissey, Mojo Nixon, Pink Floyd, … Klassiek stond ertussen op componist. Verzamelplaten stonden achteraan alfabetisch op naam van de compilatie, klassiek met meer dan één componist op naam van uitvoerder of dirigent. Easy-peasy.

DVD’s: ook niet moeilijk. Specifieke kinderdingen vooraan zonder klassement (hopeloos namelijk, ze halen ze zelf uit), en de rest op titel. Behalve dat dat klassement nu al een paar maand niet meer gevolgd wordt, en dus alles door elkaar staat. Maar goed, eenvoudig rechtgetrokken.

Boeken, dat was pas een ander paar mouwen. Ik heb er niet zó veel—een paar duizend schat ik—maar toch genoeg dat ik me niet kan veroorloven om op elke boekenplank genoeg hoogte en diepte te voorzien voor alle mogelijke formaten.

Dus had ik in mijn vorige bibliotheek de overgrote meerderheid van de planken op pockets voorzien, en stonden alle hardcovers en grotere boeken samen achteraan. En alle boeken alfabetisch op auteur en daarbinnen op datum van eerste publicatie, uiteraard. En alle comics en graphic novels stonden tussen de gewone boeken, in de mate van het mogelijke. En alle naslagwerken stonden samen. En alle computerwerken ook. En ook alle handleidingen. En de tijdschriften, in dozen, natuurlijk. En de echt grote boeken op grootte op de bovenste planken.

Jazeker: een soep.

Ik ga het nog eens moeten herbekijken denk ik. :)

Storage

vrijdag 4 november 2005 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Ik heb duzende kabels en draden en transfo’s en aanpassingsstukken en vanalles in huis.

Ik denk dat ik bij de volgende ronde verbouwingen toch maar eens een muur vol storage ga zetten. Allemaal dozen met gelabeld gerief in. En, of, en/of alle kabeltjes een etiketje geven. Want het is begod altijd hetzelfde, ik geraak hier alles kwijt.

Nooit vind ik terug wat ik moet hebben. De eerste om te sneuvelen—’t is te zeggen, om reddeloos verloren te geraken—zijn die one of a kind-items. Transfo’s met aardige pluggen, zoals die van de Sony Digitale Videocamera Die Al In Geen Twee Jaar Meer Gebruikt Is. Of eigenlijk, transfo’s in het algemeen. Nu eens vind ik er terug en weet ik de toestellen niet meer zijn, dan weer vind ik de toestellen maar vind ik alleen maar transfo’s met andere voltages.

Maar naast die storage, moet ik eigenlijk dringend eens de helft van wat er hier in huis ligt, buiten kieperen. Er ligt hier zodanig veel, dat het zelfs in een huis zo klein als het onze, met zó weinig opslagruimte, het nóg mogelijk is om vijf jaar aan een stuk twee postzegelalbums te misleggen.  Dat ik weet dat ik een pen in het bureau beneden liggen heb, maar dat ik begod niet weet wààr ergens. Let wel: het is niet eens dat die pen “ergens in de kamer” ligt, maar wel dat ze hetzij op, hetzij in, hetzij in een doos naast een bureau ligt—en nog niet vinden.

Het is ook zo erg dat ik praktisch een hele kamer vol computer staan heb, met gecombineerd misschien 200 GB hardiskruimte, maar dan wel verdeeld over vijftien harddisks. Die ik in geen drie maand meer gebruikt heb. Van die computers ga ik er denk ik minstens twee of drie aan de school geven. Allemaal Pentium 3’s, allemaal werkende afdankers, allemaal met een monitor eraan. En dan houd ik nog twee kleine Dells over (waarvan nu één bij Huug staat), één oude Pentium 4 en één nieuwe Pentium 4.

Och. Ach. Zucht. Al dat werk. Al die dingen te doen.

Dozen, denk ik. En veel weggooien. En klasseren. En vooral: storage solutions, dus. En veel durven weggooien. En dozen.

Als het klinkt alsof ik mezelf moet overtuigen: inderdaad.

Geschreven al luisterend naar: Cake – Motorcade of Generosity – Jesus Wrote A Blank Check

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338