Snel en gemakkelijk: gepocheerd ei

zaterdag 25 mei 2013 in Food and Drink. Permanente link | 6 reacties

We zaten vanmiddag op het plankier, ergens tussen de arctische temperaturen vanmorgen en de arctische temperaturen deze namiddag. 

Semi-koud weer? Zin een snel hapje? Eieren in huis? Waarom geen toast met een gepocheerd ei erop? Snel en gemakkelijk!

Omdat er bij het gezelschap op het plankier wat vragen waren over eieren pocheren, en dat al die histories van het is enorm moeilijk en bij mij lukt dat nooit nergens voor nodig zijn, laat staan de indianenverhalen van azijn om het eiwit te laten stollen, of ronddraaiend water om het eiwit bij elkaar te houden, of godbetert eieren pocheren in een zak van vershoudfolie: een handleiding!

 

Hardware

  • een pot
  • een lepel
  • een zeef en een kommetje
  • een propere keukenhanddoek

Software

  • water
  • een (vers) ei
  • een dikke boterham of een toast
  • peper
  • zout

Instructies

  1. Om te beginnen: het is heel erg belangrijk dat het een vers ei is. Verse eieren hebben eiwit dat nog stevig is, en dat niet totaal waterachtig is. (Kijk na of een ei vers is door het in een diepe pot koud water te leggen; als het onderaan blijft liggen, zit er nog geen luchtbel in en is het vers genoeg.)
  2. Verwarm water tot net onder het kookpunt, dat het zachtjes suddert met kleine kleine belletjes. 
  3. Leg de zeef op het kommetje, en breek het ei in de zeef. Breek het ei voorzichtig: niet op de rand van een glas of met een vork, maar door het zachtjes op een hard vlak oppervlak te tikken, en dan voorzichtig open te maken met uw twee duimen en de inhoud er uit te laten glijden. 
  4. Zwier voorzichtig wat over en weer zodat in de zeef alleen het eigeel overblijft en het vastere eiwit.
  5. Laat het ei voorzichtig in het water glijden. Beweeg het na een paar seconden voorzichtig heen en weer, dat het zeker niet aan de bodem plakt. 
  6. Haal het er twee minuten (of zo) later uit met een lepel en drop het op een keukenhanddoek. 
  7. Dep indien nodig wat af, dump op een boterham of een beboterde toast, doe er wat peper en zout op: hey presto!

Ik heb de eerste stappen niet gefilmd, ik ben pas begonnen bij het meest beangstigende stuk: het ei in het water dumpen. Als het verkeerd gaat, dan is het daar: wham een wolk van eiwit, meestal. 

Um ja, en ik was niet zo goed voorbereid: ik had geen lepel om het ei eruit te halen, en mijn brood lag niet klaar. Maar voor de rest is het denk ik wel duidelijk: simple comme bonjour.

Tot uw dienst!

Armemensensousvide

maandag 18 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Ik moest om vlees gaan en dan koken voor de kinderen. Er was besloten dat het gegratineerde bloemkool en broccoli in kaassaus in de oven zou worden, en valse cordon blue. 

Valse cordon bleu, da’s zoiets met gepreste kippasta rond een vulling van kaas en hesp: de kinderen eten dan wel graag vanalles, en meestal eten we echt eten, maar soms willen ze van dat soort “vlees”. 

Ik dus naar de slachter, maar toen ik daar stond valse cordon blues te bestellen, zag ik mezelf dat echt niet in mijn hoofd steken. Dus vroeg ik een biefstuk: daar kan een mens niets mee verkeerd doen. 

Thuisgekomen zag ik de thermometer nog liggen van gisteren, en: brainwave! kan ik niet eens proberen wat dat zou geven als het in een soort halve sous vide zou steken?

In een plastiekzak voor eten gestoken, min of meer al de lucht er proberen uit krijgen, en dan gezocht naar een manier om water aan 50° te krijgen en te houden. Ha! Warm kraanwater in een pot, een beetje zoeken en doen, en dan een zeer dun straaltje laten lopen: constante temperatuur van 50 graden celsius, hoera!

In ideale omstandigheden zou het daar dan 2 uur of meer moeten blijven, maar zoveel tijd had ik niet: na een uur heb ik het even een korst gegeven in een hete pan, en dan hey presto, klaar.

Ik was even bang, want als het uit die zak kwam, zag het er niet rood uit — maar geen angst: het was warm, doorbakken, mals, en bijzonder zeer goed. En het kwam roder uit de pan dan het uit de zak kwam.

Hrmn. Misschien moet ik toch maar eens zo’n sous vide-toestel kopen. 

Gelatine en goed materiaal

zondag 17 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Grmbl.

Dat is nu al de tweede keer dat ik iets met gelatine maak, en dat het teveel opgesteven is ondanks alle mogelijke recepten op de milligram en de seconde te volgen. 

Eerst met marshmallow die wel kauwgom leek, en nu met bavarois die niet naar mijn goesting mengde. 

Stom. Misschien is het het merk, misschien moet ik een brievenweegschaal kopen om écht op de gram af te wegen, in plaats van ervan uit te gaan dat 17 gram en 9 blaadjes écht wil zeggen dat 14 gram 7 en net iets minder dan een half blad is. 

Aan de andere kant: hoera!

Wat een ongelooflijk gemak is het om een goede thermometer te hebben. Ik dacht, ik ga eens het recept voor méringue suisse te volgen in het kookboek. 

Dat zegt water op te warmen tot 60°, en dan eiwit en suiker te kloppen au bain marie tot het 47° is, en dan af het vuur verder te kloppen tot het minder dan 30° is, en dan op een bakplaat te spuiten en in een open oven van 90° te zetten. 

Ik heb sinds een tijdje een thermometer met een aparte sonde, dat ik het ding in de pot of in het vlees of in de oven kan steken en laten zitten en voortdurend aflezen hoe warm het is en alles. 

‘t Is er zo eentje, cheap & cheerful en zo, maar! Een gerief! Ik kan mij nu al niet meer inbeelden hoe ik ooit zonder gekookt heb!

Zomaar

zaterdag 12 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Ik had Anna net gevoerd naar een verjaardagsfeestje, en op de terugweg kwam ik voorbij de groenten- en fruitwinkel. Waar ik dan maar eens binnen stap, hoe gaat dat, ge weet nooit dat er iets interessants lag.

De buit: een stuk of vier sharonfruiten (lees en leer bij over tannine en voortplantingswijzen) omdat ik dat zag liggen en er goesting in had, een heel pak basilicum omdat het er smakelijk uit rook, een grote doos pijnboompitten omdat ik niet zo direct wist wat anders met die basilicum te doen behalve pesto maken, een door clementines omdat het maar drie euro was, en een stuk of vier enorme paddestoelen. 

Geen flauw idee meer wat voor paddestoelen het precies waren, maar ze zagen er smakelijk uit. Ruiken naar iets citroen-appelsienachtig en zeer vlezig. Ik heb ze in schijven gesneden en in een druppel olie gebakken. 

En dan op een toast met een lepel pesto: dat was helemaal eetbaar. Maandag eens gaan kijken wat voor soort beesten het waren, dat ik het nog eens kan kopen. 

De rest van de pesto (een hand of twee basilicum, een hand pijnboompitten, look, olijfolie, peper, zout, citroensap, in de blender wegens dat Sandra de stamper van mijn vijzel heeft kapotgesmeten) staat in de frigo, dinsdag is het spaghetti met pesto. 

Eenvoudige garnaalkroketten

zondag 25 november 2012 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

We waren gisteren zalm aan het maken, en daar moesten garnalen voor gepeld worden. Enfin ja, ‘t is te zeggen, “we”. Sandra was garnalen aan het pellen voor haar eigen zalm-met-garnalenrecept (hoe en wat moet ze dan maar eens op haar eigen weblog zetten, ‘t is in alle geval heel lekker), en ik vond het gelijk zonde dat het pelsel van de garnalen zou weggekieperd worden. 

Een bouillon trekken, dacht ik. 

Of nee, wacht: ik zie al jaren mensen garnaalkroketten maken op televisie, hoe moeilijk kan dat zijn om dat zelf te maken?

Recept, recept, recept… duizend kookboeken en zo op één twee drie geen recept gevonden. Internet in de rapte bekeken, maar niets naar mijn goesting gevonden, en wat er was zag er zo complex uit en had allemaal ingrediënten die wij toch niet in huis hadden. 

Dus dan maar zelf iets in mekaar gebrouwd. We gaan ze straks opeten, het schijnt van iemand die er al van proefde vanmiddag, dat het wel gelukt is. 

Ingrediënten

  • een kom garnalenschelpen, van ik schat ergens tussen een kwart kilo en een kleine halve kilo grijze garnalen
  • een halve verlepte selderstronk die nog in de frigo lag
  • een grote wortel die eenzaam in de lade van de frigo lag
  • een ajuin
  • een blik tomaten in blokjes
  • een klein blikje geconcentreerde tomatenpureedinges
  • 250 gram gepelde garnalen
  • een dikke geut witte wijn (een glas of twee, denk ik)
  • een scheut cognac
  • een paar glazen water
  • boter
  • bloem
  • melk
  • chapelure
  • eigeel
  • peper en zout, cayennepeper

Werkwijze

1. Een soort fumet maken.

  • wortel schrapen en in schijfjes doen, ajuin pellen en in stukken snijden, selder in stukken snijden
  • wat boter en olijfolie in een sauteuse doen, groenten even aanbakken
  • garnalenkarkassen bij de groenten doen
  • na een paar minuten blussen met witte wijn
  • blik tomaten en tomatenpuree erbij kappen
  • beetje cognac bijgieten en bedekken met water
  • deksel op de pot zetten en op een zacht vuurtje laten staan (een half uur of zo? geen idee)
  • door een zeef gieten en laten afkoelen

2. Een soort velouté/béchamelachtige dinges maken

  • een half pakje boter, meer bloem dan ik ooit in een roux gezien had, mengen tot een roux
  • afgekoeld vocht met vissmaak toevoegen (dat ziet er wegens die tomaten roodachtig uit)
  • mengen tot een dikke (dikke!) saus, eventueel wat aanlengen met volle melk (en dan ziet dat er –it’s magic!– gelijk tomatenkroketinterieur uit)
  • op smaak brengen met peper en zout en cayennepeper
  • genoeg laten opkoken tot de smaak goed zit, al roerend met een klopper dat het niet aanbrandt
  • van het vuur halen, een handje kaas bijsmijten en 250 gram gepelde garnalen
  • mengen en uitkappen in een platte bakschotel (wij hebben er eentje die juist groot genoeg was om een min of meer garnaalkroketdikke laag te hebben — zo’n ding dat we normaal gezien bijna niet kunnen gebruiken wegens niet hoog genoeg voor wat dan ook van ovenschotel)
  • laten afkoelen, bedekken met vershoudfolie, en in de frigo ermee
  • een dag laten staan

3. Kroketten draaien (hier heb ik foto’s van genomen!)

De opgesteven mengeling omkippen op een snijplank en met een mes in kroketachtige vormen snijden (het hielp om mes onder het warm water te houden, want met al die garnalen erin was het niet evident snijden)

Vulling uitgekapt

De vulling eerst in in gewone bloem draaien, dan in een mengsel van eigeel losgeklopt met een beetje water, en daarna in chapelure — dat geeft dan zoiets:

Gepaneerd

…en the aftermath ziet er ongeveer zo uit:

Het slagveld

Frietvet opzetten op 180°, garnaalkroket er voorzichtig in laten zakken:

Spannend!

Laten zitten tot het er min of meer klaar uitziet, uitlekken op keukenpapier:

Klaar!

Opengesneden:

't Ziet er alvast niet verkeerd uit

Dat zag er niet noodzakelijk verkeerd uit. 

update: smaak ergens tussen garnaalkroketten en de coquilles Saint-Jaques die mijn moeder maakte, vooral denk ik wegens de cayennepeper en de cognac. Textuur van binnen- en buitenkant: ik vond niet dat dat veel perfecter kon zijn.

Improvisatielam

zondag 21 oktober 2012 in Food and Drink. Permanente link | Geen reacties

Sandra had allemaal stukken lam gekocht om op te eten.

Zaterdag was het dit:

Lamstongen

Lamstongen! Yay! Koken in bouillon, pellen, in schijven snijden, tomatensaus maken, champignons in schijven klaarmaken, tong en champignons in saus, en hopla klaar.

Wij hebben geluk met de kinderen, qua eten — enfin ja ‘t is te zeggen, ze zijn goed opgevoed. Zo van “okay dat g’er niet van wilt eten, maarrrrr wel éérst proeven, al was het een koffielepel”. En zo gebeurt het dat we kinderen hebben die met veel overgaven tong opeten. En olijven. En dingen.

En kijk, Zelie die tongen van lammetjes staat te pellen, hoe wijs is dat niet?

Zelie pelt lamstongen

Gepelde tongen

De tong was aan het gepeld worden, en dan zei Sandra “ah, maakt gij eens de tomatensaus”. Ik vraag, voor de zekerheid, een mens weet nooit dat het een eeuwenoud familierecept is, of ze een idee heeft hoe dat precies zou moeten, maar neen dus. ‘t Was te improviseren.

Een roux, de boullion erbij als vloeistof, tomatenpureee, peper, zout, madeira, room, en dat was het dan. Hoeveelheden? Geen flauw idee: een paar vette klodders boter, ongeveer zó veel bloem, een liter of twee van die bouillon maar schiet mij dood het kan minder geweest zijn, drie of vier van die grote dozen tomatenpuree, een paar geuten room, een hoeveelheid madeira.

En dan van het ene of het andere bij doen tot het min of meer smaakt zoals een mens zou verwachten dat het zou moeten smaken.

Tomatensaus

En dan alles bij elkaar doen:

Tong in saus

Tong in saus

En puree maken, en opeten. Ik vond het alvast bijzonder geslaagd. Yiha!

Vandaag was het weer van dat: kwart voor vijf, Sandra gaat de Louis halen bij een vriendinnetje, roept in het weggaan “ah ja, maakt eens een lamsbout klaar tegen dat we terug zijn”.

Euh een lamsbout? Euh ja: er zat een lamsbout in de frigo, en die moest klaargemaakt worden. Was er een recept of een idee? Neen, niet echt, nee.

Enfin bon, dan maar gekeken of er nog dingen te vinden waren in de kasten of de tuin: neen, niet echt, nee. Ik dacht eerst iets te doen met rozemarijn en look, maar er was geen versie rozemarijn meer, en er was nog maar een half bolletje niet-echt-meer-verse look.

Er was wel bij de drie kilo lamsbout, met been en alles erop en eraan.

Improviseren, dus: een beetje een patroon ingesneden, aangebakken in de grootste pan die ik kon vonden, peper en zout, een stapel honing op gedaan, een paar grote ajuinen in grote stukken gesneden, wortels idem, met olijfolie in braadslee, aangebakken bout erop, en dan in een voorverwarmde oven. Op 180° of zo, regelmatig overgoten met de olie-en-honing, en dan na een uur en een beetje nog een half uur of drie kwartier of zo op 150° gezet met een zilverpapier erop.

Ik heb geen foto’s: het was op voor ik mijn fototoestel gevonden had. Met twee volwassenen en vier kleine kinderen twee en een halve kilo vlees. ‘t Moet zijn dat het goed was. :)

Improviseren: geen goed idee

zaterdag 3 maart 2012 in Food and Drink. Permanente link | 2 reacties

We gingen dingen doen in de keuken vandaag, Zelie en ik. Eclairs, omdat er gisteren op Jeroen Meus soezen gemaakt werden, en dat ik had gezegd dat dat heel gemakkelijk te maken was.

Het is ook enorm gemakkelijk te maken: 250 ml melk of water of een mengeling van de twee op het vuur zetten met 100 gram boter erbij, als het kookt er 150 gram bloem bij kletsen en mengen tot het samenkomt in een bol, een paar minuten laten afkoelen, en dan één voor één een 4 of 5 eieren bij kletsen en goed mengen.

In ene spuitzak doen, strepen op een bakplaat spuiten (leve siliconen matten!), een minuut of 20-0 in een voorverwarmde oven van 225 graden steken.

Het deeg kan erg moeilijk mislukken, en de soezen zijn er dan ook goed uitgekomen.

Helaas: geen moment nagedacht over de vulling, en dus gewoon (vaste) vanillecrème in gespoten. Dat was denk ik niet zo’n goed idee: ik heb de indruk dat het allemaal nogal flets smaakt. Volgende keer echte crème patissière maken, denk ik.

En dan dacht ik er rap een chocoladeglazuur op te doen, maar het was ook geen goed idee om te denken dat dat wel in orde zou komen als ik gesmolten chocolate met bloemsuiker en boter zou mengen.

Zucht.

430385_10150761250840802_501455801_11482779_1166718815_n.jpg

Oh, en Zelie heeft uiteindelijk niet echt geholpen: ze heeft urenlang het huis ondersteboven gezet op zoek naar haar scoutsuniform. En ik heb meer soezendeeg op de vloer gemorst dan ergens anders. Grrr.

Fouten bij het koken

zondag 26 februari 2012 in Food and Drink. Permanente link | 12 reacties

Het is u ongetwijfeld ook al een paar keer in de maag gesplitst de laatste paar dagen, maar hey, here goes dan nog maar eens: The Most Common Cooking Mistakes, de veertig meest voorkomende fouten bij het koken, volgens Cooking Light.

En ‘t was al zeker een jaar of drie vier geleden dat ik nog eens een ellenlange lijst had afgelopen. (Ahem.)

  1. You don’t taste as you go: guilty as charged, soms. Er zijn dingen die ik voortdurend proef, maar er zijn er ook waar ik nooit van proef. Als ik dingen maak die ik zelf niet graag eet, zoals soep, bijvoorbeeld.
  2. You don’t read the entire recipe before you start cooking: oh, heel de tijd. Ik doe mijn uiterste best om het niét te doen, maar om de zoveel tijd gebeurt het weer eens. Dat ik mijn ingrediënten al een minuut of tien sta te mengen en dat ik dan pas lees “niet meer dan een minuutje of zo mengen”. Of dat ik pas veel te laat lees “opgelet, niet alles tegelijk bij elkaar kletsen”.
  3. You make unwise substitutions in baking: euh nee. Ingrediënten zijn ingrediënten.
  4. You boil when you should simmer: euh nee. Instructies zijn instructies.
  5. You overheat chocolate: ‘t is mij al overkomen, ja. Maar ‘t is al een redelijke tijd geleden.
  6. You over-soften butter: I didn’t even know this was a thing.
  7. You overheat low-fat milk products: low-fat milk products zijn voor jeanetten.
  8. You don’t know your oven’s quirks and idiosyncrasies: urgh, onze oven is een zeug. Ik ben er na jaren nog altijd niet gerust in. De vuistregel is, zo ongeveer, “zet hem twintig graden lager dan het recept zegt”, maar dan nog. Grrr.
  9. You’re too casual about measuring ingredients: euh nee. Zie (4) en (5): hoeveelheden zijn hoeveelheden.
  10. You overcrowd the pan: neuh, niet echt. We hebben genoeg gerief om ons eten voldoende plaats te geven.
  11. You mishandle egg whites: neuh, niet echt. Eieren zitten nooit in de koelkast bij ons, en kloppen lukt allemaal zonder problemen.
  12. You turn the food too often: geen grove problemen mee, nee.
  13. You don’t get the pan hot enough before you add the food: nope.
  14. You slice meat with―instead of against―the grain: ik zit er niet mee in. We maken niet echt veel vlees dat in schijven moet gesneden worden.
  15. You underbake cakes and breads: dat valt nog mee.
  16. You don’t use a meat thermometer: ik heb er een gekocht! Een groot gemak! Beste aankoop van het kwartaal!
  17. Meat gets no chance to rest after cooking: guilty as charged. Alsook van het te koud in de pan te leggen, cfr. (23).
  18. You try to rush the cooking of caramelized onions: oh nee, absoluut niet. Ze kunnen gemakkelijk drie kwartier op staan, tot ze meer confituur dan wat anders zijn.
  19. You overwork lower-fat dough: uh huh. Zie (2).
  20. You neglect the nuts you’re toasting: nope. Allez, hoe kan dat nu de twintigst meest voorkomende fout zijn in het koken?
  21. You don’t shock vegetables when they’ve reached the desired texture: ik feb de indruk dat dat niet zo nodig is, in een stoomoven.
  22. You put all the salt in the marinade or breading: nope, geen problemen met zoutinhoud.
  23. You pop meat straight from the fridge into the oven or onto the grill: yup, zie (17).
  24. You don’t know when to abandon ship and start over: geen problemen mee.
  25. You use inferior ingredients: zeg, hoeveel keer gaan ze nog zoiets zeggen? Zie (4), (5) en (9): Ingrediënten zijn ingrediënten. En in geval van twijfel: de duurdere versie kopen.
  26. Your poached eggs aren’t pretty : ik kan niet zeggen dat ik wakker lig van de vorm van mijn gepocheerde eieren.
  27. Your gravy is lumpy: wij doen geen gravy. En als er ingedikt moet worden, is het met roux te doen.
  28. Your mashed potatoes are gluey: alleen als het de bedoeling is, zoals die keer dat ik een slijmerige puree met erwtjes en blauwe voedselkleurstof had gemaakt voor de kinderen.
  29. You burn the brown butter: euh nee, instructies zijn instructies.
  30. Your bacon is burnt and crinkly: euh nee, instructies zijn instructies.   
  31. Your green veggies turn brown: stoomoven ftw.
  32. Your salad goes limp: geen problemen mee.
  33. You incinerate chicken on the grill: wij maken onze kip zo niet klaar.
  34. Your hard-cooked eggs are icky: nope.
  35. Your turkey burgers are parched pucks: turkey burgers? Really?
  36. Your rice gets gummy: ik zeg al een hele tijd dat ik graag een rijstkoker zou hebben, maar het probleem is dat het nooit echt een probleem is als we rijst maken.
  37. Your caramel meets a burnt, bitter end: oooh, veel problemen mee gehad vroeger. Maar genoeg geoefend dat het geen probleem meer is, tegenwoordig.
  38. The turkey hack job: wij maken geen volledige kalkoenen. En kippen decorticeren, dat is niet echt moeilijk.
  39. Your cookies gain unwanted holiday width: ik zou dringend meer koekjes moeten maken.
  40. Your flapjacks flame out : pannenkoeken, ik weet niet hoe dat kan mislukken. Volg het recept in Ons Kookboek, en zorg ervoor dat de pan warm genoeg is. Einde verhaal.

Pâte de coings / dulce de membrillo

zaterdag 6 december 2008 in Sonstiges. Permanente link | 12 reacties

Als een mens kweepeergelei gemaakt heeft, is het sap van de kweepeer al gebruikt, maar blijft men achter met het vruchtvlees. Bij deze een eenvoudig recept om met die rest iets te doen.

Nodig

  • vruchtvlees van kweeperen
  • evenveel kristalsuiker als het vruchtvlees weegt

Werkwijze

  1. Het vruchtvlees pureren. In mijn geval zaten klokhuizen en vel er nog aan, dus heb ik eerst de stukken gekuist en dan door de passe-vite gedraaid.

Pâte de coings

  1. Het resultaat in een stevige pan met dikke bodem — gietijzer, bijvoorbeeld — kappen, en er evenveel suiker aan toevoegen als het gepureerde vruchtvlees weegt. In mij geval had ik een halve kilo vruchtvlees, en heb ik er dus een halve kilo suiker aan toegevoegd.

Paté e coings

  1. Op een zacht vuurtje zetten en voortdurend roeren met een houten lepel.

Pâte de coings

  1. Na een tijdje (drie kwartier of zo) merk je dat het geheel een soort pasta geworden is, en dat die pasta los komt van de bodem.
  2. Pasta uitgieten op iets plats. Ik had een tefalachtig taartvormachtig iets:

Pâte de coings

  1. Dit een paar dagen laten rusten om te laten uitdrogen. Een goeie week, eigenlijk. Op een warme, droge plaats.
  2. In blokjes snijden, de blokjes in kristalsuiker rollen, en nog een paar dagen laten rusten.
  3. Bewaren in een afgesloten blikken doos.

Ik kon niet zo lang wachten, ik heb er alvast een paar blokjes van gemaakt:

Pâte de coings

Wordt vervolgd volgende week.

Gelée de coing / kweepeergelei

zaterdag 6 december 2008 in Sonstiges. Permanente link | 15 reacties

Gisteren ben ik over de middag het huis uitgestrompeld om iets te gaan eten met Sandra: overheerlijke Ravioli Novarese in de Marco Polo in de Serpentstraat.

In het naar huis gaan, binnengesprongen bij vaste groenten– en fruitboer Bayram: granaatappels en kweeperen gekocht. Waarom? Geen idee. Omdat ze daar lagen te liggen en ik zin had om nog eens iets klaar te maken, denk ik.

(Griezelige episode trouwens: Sandra komt praktisch elke dag bij Bayram, ik kom er misschien om de paar weken eens. Staan we daar bijna aan te schuiven om te betalen, komt Bayram uit zijn administratiehokje, begroet hij mij toch wel niet joviaal met een “Ah, meneer Michel!” zeker? Creepy.) (Maar wel wijs, natuurlijk.)

Afijn. Thuisgekomen, en aangezet.

Nodig

  • kweeperen
  • citroenen
  • suiker

Werkwijze

  1. Was de kweeperen.

Kweeperen

  1. Snijd de kweeperen in stukken. Belangrijk: gooi zeker niet de klokhuizen weg. Daar zit namelijk een groot deel van de pectine in die van het sap gelei zullen maken.
  2. Gooi de stukken in een pot en bedek met water (net zoals je met aardappelen zou doen).

Kweeperen

Normaal gezien zou je de kweeperen schillen, en schillen + klokhuizen in een dichtgeknoopt mousseline zakje steken bij de geschilde stukken, maar ik had geen mousseline, pech.

  1. Laat ongeveer een half uur tot drie kwartier op een zacht vuur  staan — tot de kweeperen zacht zijn.
  2. Giet het vocht door een fijne zeef in een nieuwe kom, haal de stukken kweepeer uit de kookpot, spoel de kookpot uit dat er geen onzuiverheden meer in zitten, en giet het vocht weer in de kookpot.

Als je een chinois hebt, is dat het ideaal gereedschap. Die van ons is in de natuur verdwenen, ik heb het met een klein zeefje moeten doen, bah.

Als je geduld hebt, kan je de stukken kweepeer een beetje pletten en het geheel een nacht in een neteldoek boven een kom ophangen en laten uitlekken om zoveel mogelijk sap en smaak binnen te rijven. Ik had zoveel geduld niet.

Gooi in geen geval het vruchtvlees weg!

  1. Weeg hoeveel vocht er is, en voeg 3/4 zoveel suiker toe. Ik had een halve liter vocht, dus ik heb 375 g suiker toegevoegd.
  2. Voeg (door een fijn zeefje) citroensap toe, naar smaak.

Traditioneel zegt men één citroen per liter vocht, maar ik heb het graag wat zuurder, ik heb het sap van twee citroenen toegevoegd.

  1. Breng aan de kook op een hard vuur en laat ongeveer een half uur doorkoken, tot de gelei de juiste consistentie heeft: als je een druppel op een koud bord laat vallen, moet die druppel meteen stollen. 

Kweeperengelei

  1. Giet voorzichtig over in (gesteriliseerde) confituurpotjes.

Kweeperengelei

Er zijn ongetwijfeld vijftig manieren om kweeperengelei te maken (met en zonder citroen, met en zonder vanille, meer of minder vast), maar uiteindelijk is het bijzonder eenvoudig: kweeperen in stukken en koken, sap afgieten, suiker bijdoen, doorkoken, klaar.

Al de rest zijn variaties naar eigen smaak.

Weekend, Next, vrienden, en hutsepot

zondag 9 november 2008 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Het is zondag, en ik besef nu pas dat het morgen en overmorgen ook nog weekend is!!

Wat een ongelooflijk fantastisch nieuws — ik was net tewege te schrijven dat elke weekend eigenlijk drie dagen zou moeten tellen, en blijkt dat dit weekend er vier telt.

Vrijdag ben ik naar de nocturne van Next geweest. Ik ben de mensen heel erg dankbaar dat ze me daar een uitnodiging voor gestuurd hebben, maar ik vrees dat ik me vooral geërgerd heb.

Speeches in potjes-Engels, een Powerpoint die ik nooit zou durven geven, afijn, niet mijn ding.

De beurs zelf is voorzien op veel (heel veel) publiek, wat met een persnocturne voor een paar honderd man een beetje een vreemd beeld geeft:

Next 2008

Next 2008

Voor de rest: veel grote grote stands met spelletjes. Geen spelletjes waar ik zat op te wachten, helaas. Of het zou Wii Music moeten geweest zijn. Dat zag er wel leutig uit (gedemonstreerd door een Kunstenaar denk ik, aan zijn uitzicht te zien, en ik denk dat ik het me wel zal kopen.

Next 2008

Een paar stands van fotomarchangs (Nikon, Canon, Panasonic). Ik werd er half aangeklampt door iemand van Nikon, die me kon bevestigen wat ik al wist: er komt binnenkort geen nieuwe macrolens van Nikon uit.

Kleine fotostands, weinig te zien.

En voor de rest: de twee “gadget”-achtige dingen heeft Luc al uitvoerig besproken. Ik zeg de twee, want ik heb er verder niet veel gezien.

Akkoord, ‘t is misschien mijn schuld om er een soort grote Engadget-Boing Boing Gadgets-achtig iets van te verwachten, maar het was dus een redelijk kouwe kermis. Herinner me dat ik dringend wat meer expectation management moet doen.

Oh ja, er stond één bak met allemaal robotjes erin, onder meer zo’n Pleo:

Next 2008

…maar dat was het dus. Jammer.

Oh, en eerste prijs meest vreemde stand gaat naar Netlog. Ik vermoed dat er de rest van de beurs voor het grote publiek allemaal pitspoezen rondliepen, maar zo was het maar weird:

Next 2008

*
*   *

Na Next zijn we gaan eten: frieten (bij Antoine? in alle geval een frietkraam met twee rijen van ettelijke tientallen meters lang), en dan gaan opeten met een Westmalle Tripel in een café waar ze aanvaardden dat men met frieten van het frietkraam binnen kwam.

En dan naar de kelder van de Belgacom Queen, met R. cocktails drinken en sigaren roken en lange gesprekken voeren waar verder geen mens iets mee te maken heeft.

En dan gaan slapen in Rhode-Saint-Genèse, waar Vlamingen chez soi zijn, en dan wakker worden in een vreemd bed en naar beneden sluipen en met de echtgenote van R. lange gesprekken voeren waar geen mens iets mee te maken heeft en Shanti de poes op haar eerste solo-verkenningen van de buitenwereld bespieden.

En tegen de middag dan naar het station (even interne paniek toen mijn portefeuille verloren leek) en naar huis en aan de hutsepot beginnen.

Sandra had de inkopen gedaan, al wat ik moest doen was kuisen en klaarmaken. Te beginnen met de groenten. Een pastinaak en een paar bieten rapen en grote ajuinen en wortelen en een groene kool en aardappelen:

Hutsepot: de groenten

Er waren geen poten meer en geen spiering, maar wel twee soorten worst en buik en lamsnek en ribbetjes en dingen:

Hutsepot: het vlees

De ajuinen geschild en in stukken in de pot, daar de bieten rapen en het vlees boven:

Hutsepot: vlees in pot

…en dan de pastinaak en de wortelen:

Hutsepot pastinaak & wortelen

De aardappelen geschild en gespoeld, en de spruiten idemditto (leve de spoelbak aan onze pompbak, trouwens: die accessoires maken het een ongelooflijk plezier om te koken in onze keuken)

Hutsepot: aardappelen

Hutsepot: spruiten

En dan de groene kool in stukjes snijden en bij de rest gooien—tegen dan geeft dat een redelijk grote stapel in de toch al redelijk grote pot die we hebben:

Hutsepot: kool

Gelukkig weet ik wat daarmee gedaan: een omgekeerde wok doet wonderen als deksel.

Hutsepot: alternatief deksel

Zo. Straks meer. Nu gaan we met de familie naar de Opera. Zelie treedt op.

Aglio, olio, e peperoncini

donderdag 22 mei 2008 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Eén van de zaken die ik op culinair gebied van mijn vader geleerd heb, naast zijn recept voor spaghettisaus, is een smaak voor (zijn) spaghetti alio e olio.

Het recept kan niet eenvoudiger: spaghetti laten koken, een beetje ajuin zacht laten worden in veel olijfolie, gedroogde peperoncini toevoegen en wat later een paar zeer fijn gehakte teentjes look. De look mag niet rauw zijn, maar mag zéker niet aangebakken zijn ook.

En dan de spaghetti erin dumpen, goed mengen, wat zout over strooien. Klaar op minder dan tien minuten.

En vóór de voedselnazi’s op mijn nek springen: ja, ik weet dat “echte” aglio e olio zonder ajuin is, maar ik vind dat de pikantheid van de peperoncini perfect gebalanceerd wordt door de zoetheid van de ajuin. Met ajuin erbij mag het ook wat pikanter zijn dan zonder. En de look is al in balans met de olijfolie (oh ja, het moet wel goede olijfolie zijn), en het zout op het einde geeft van tijd tot tijd een extra toets.

Het is dan van olie, oh! wat peperoncino, ah! wat zoete ajuin, hey! look, tiens! een iets zouter stuk.

Bliss, bliss, bliss.

Ik maak er een sport van om in de italiaanse restaurants waar ik ga om aglio e olio te vragen: het staat praktisch nooit op de kaart, maar ik ben er bijna zeker van dat elke Italiaan net zoals ik ook zijn eigen persoonlijke versie heeft.

Masterchef

dinsdag 4 maart 2008 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Eerst test: improvisatie.

Goeie help. Twee steenhartige pockerface jurerende mensen die moesten wenen van emotie, zó goed het eten was dat een achttienjarige gemaakt had in een ronde waar ze moest improviseren met ingrediënten: een vermicelli van rode kool en sint-jacobsvruchten en spek.

Masterchef dit jaar is van de beste televisie in lange tijd. En het kaliber van de mededingers grenst aan het ongelooflijke.

Tweede test: Bras, Gagnaire, Troisgros, daar gaan de drie finalisten koken. In driesterrenrestaurants. En ‘t zijn amateurs. Eerst een gewone (nu ja, wat heet) dienst meemaken, en dàn, houd u vast: de signature dish koken van de chef zelf, én aan diezelfde chef te eten geven.

Troisgros was content met Johnny. James maakt een gargouillou (20 groenten en bloemen en kruiden!) voor Bras (“globally it is quite perfect”). Emily maakt een trio van desserten voor Gagnaire (“perfect”). Amazing.

En laatste test: een volledig eigen maaltijd maken. Twee uur voor een three course meal.

…en ‘t is James geworden. Daar kan ik mee leven. Jammer voor Johnny, maar zo is het leven. En Emily zal er ongetwijfeld raken. Dat kàn niet anders.

Gesauteerd

zaterdag 22 december 2007 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Ik stond bij de slager, en ik moest geraspte kaas bestellen. Geen idee van hoeveelheden, en dan sla ik er maar een slag in. (wat? vragen om “kaas voor kaussaus voor vijf man”? en riskeren dat de mensen in de winkel te weten komen dat ik geen idee van hoeveelheden heb? gèk!)

Een halve kilo kaas leek me redelijk. Om redenen die te lastig zijn om uit te leggen, had ik plots twee halve kilo’s kaas, één zak emmethal en één zak gruyère. (oh, ok: ik had “een halve kilo” gevraagd en de mevrouw was al aan het uitscheppen toen ik bedacht dat ik eigenlijk een halve halve kilo van elk wou vragen. in dergelijke situaties ben ik een écht man, zo één die niet hoeft toe te geven dat hijzich vergist heeft, en dus heb ik maar nog een halve kilo van de andere kaas bijgevraagd)

Dat was echt wel heel veel, zo’n kilo kaas. Ik heb er dan maar drie enorme schellen gekookte hesp van een centimeter bij gevraagd. En uiteindelijk witte saus met een liter of vier melk gemaakt, in onze grote Le Creuset-pot.

En dan spaghetti gemaakt, en gemengd met een beetje van de saus (er is nog genoeg voor een half regiment, vrees ik), en dan, ha! in een klein pannetje per portie laten bruinen aan de twee kanten.

Gegratineerde spaghetti

Doodsimpel, en ik vond dat in het geheel niet slecht. Volgende keer met spek bij, denk ik.

Van corvee

zaterdag 22 december 2007 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Ik ben van corvee vandaag, om het eten te maken en de boodschappen, of althans een deel te doen.

Geen goesting, eigenlijk. Ik zou liever in mijn peignoir blijven zitten achter de computer of in de zetel: er is zó veel te doen!Maar het zal er niet in zitten, denk ik.

Vanmorgen dus boodschappen en dingen, en vannamiddag kerstdinges op de turnclub van Zelie en Louis en Jan, en tegen dat we daar van thuis zijn, is het avond. Morgen is nog vrij, denk ik. Dan maak ik een website.

Maandag is het aanzetten naar Nederland om kerstmis te gaan vieren, dinsdag zitten we nog in Nederland, woensdag is de eerstvolgende vrije dag.

Maar geen erg, geen erg.

Aanzetten voor boodschappen nu. Aankleden, en naar De Post op het Stapelplein (badges van Gentblogt gaan halen, die liggen daar nog), en dan naar de slachter in de Sleepstraat om hesp, en dan naar de Spar om kaas en macaroni. En cola light, niet te vergeten. En bij de bakker om twintig sandwichen.

En dan dikke kaassaus maken, en ik denk dat ik eens gesauteerde pasta met kaas en hesp ga maken.

Misschien is er vannamiddag nog tijd om naar het hospitaal te gaan, want dat is er weer niet van gekomen gisteren: Sandra moest weg en ik zat alleen met de kinderen.

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338