Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Tag: laptop

Vier!

O ja: ik ben erin geslaagd om het aantal schermen aan mijn computer op het werk op te drijven naar vier, ha!

De laptop zelf doet 1440×900, rechts daarvan staat een kleine Philips die 1280×1024 doet, daarnaast een portrait HP die 1050×1680 presteert, en links van de laptop een Samsung met 1920×1080.

’t Is interessant om zien altijd, wat applicaties en websites doen in zo’n smalle portraitresolutie.

De computer kan het niet zo hard meer trekken, heb ik de indruk, maar ’t is voor de rest wel leutig, en uiteindelijk de moeite waard. (Al kan het ook aan Lion liggen, die traagheid: sinds die erop staat, is het alsof ik voortdurend te weinig geheugen heb. En dat Flash alles nóg meer op zijn gat doet vallen dan vroeger.)

Slik. Glurp. Scrunch.

Al die mensen die naar hun mp3’s luisteren terwijl ze over straat lopen: pfu! zeg ik daartegen. En ook wel: puh!

Ik loop over straat en ik kijk naar televisie, dàt is pas wijs. House MD op de bus, Daily Show en Colbert Report op de trein, Battlestar Galactica en Lost van zodra het seizoen herbegint. en als er geen series meer zijn op het internet: DVD’s van thuis. Marx Brothers, Star Trek, voor de zoveelste keer nog eens Prisoner: leu-tig!

Enig probleem: lastig om naar die dingen te luisteren soms in drukke stations en op straat met veel verkeer.

Tot nu net: ik heb in de vestzak van een vest die ik nog maar één keer gebruikt had, voor de trouw van mijn neef in Duitsland, een koptelefoon teruggevonden die ik toen gekocht had: zo’n ding om in het oor te steken. Dat al de rest van het geluid uitzet, en alleen het geluid uit de computer laat bestaan.

Kopfoon

En ook, uiteraard, mijn eigen slikgeluiden, het geruis van mijn hersenen, mijn gezicht als ik erover wrijf, mijn bril als ik hem verzet. Confronterend. Maar wel grappig.

En ook, als ik daar heel eerlijk in ben, een beetje gevaarlijk. Want ik hoor echt praktisch helemaal niets meer van de buitenwereld. Aanstormende paardenkoetsen. Auto’s. Mensen die “pas op!” roepen.

Living on the edge!

Terug naar de laptopzak

Mijn tabletPC, die net terug was uit reparatie, is weer naar de reparateur vertrokken.

De symptomen: de computer is zo traag als een salamander na anderhalf uur in het koelvak. Nu, de Toshiba M200 is geen beest van een snelheidsduivel; zelfs met de 2GB geheugen die ering zitten, maar de performantie nadat hij “gerepareerd” was, was gewoon onaanvaardbaar traag.

Vóór ik kon beginnen schrijven op het scherm, moest de computer er gemakkelijk vijf seconden over nadenken. En het programmaatje dat voor die pen input zorgt, tabtip.exe, bleef bij negen van de tien reboots ook gewoon hangen.

Films afspelen was er ook niet meer bij. Vroeger kon ik een DVD insteken, het scherm in portrait mode draaien, op de bovenste helft naar een film kijken op 1050 pixels breed en dan nog een browser van 1050 op 800 pixels overhouden onderaan. Nu: zelfs in landscape mode, zelfs met een internetkwaliteit filmpje op 100% van de pixelgrootte van op de harddisk afgespeeld, kon ik geen vijf seconden kijken zonder dat de film stokte en het geluid uit sync geraakte.

En ja, vóór er iemand de vraag stelt: het eerste wat ik gedaan heb, is de hele computer vers geïnstalleerd van de installatie-DVD en alle windows updates en drivers en watnog op gesmeten.

Als ik toch zou moeten gokken, gok ik op een probleem met het moederbord. Of het geheugen. Of zoiets.

Maar dat was hoegenaamd niet alles: het verklikkerdingetje dat moet vertellen wanneer het scherm van portrait naar landscape omgeplooid wordt, was kapot. Want het scherm wou niet automatisch verschakelen naar portrait, maar eens het in portrait stond, ging het wel vanzelf weer af. At random intervals. En dan weer terug. Flikkeren. Over en weer. Om zot van te worden.

En daarnaast was er ook iets met de USB, die geen stroom meer gaf gelijk: de externe DVD-lezer die het vroeger altijd al deed met één USB-kabeltje voor data en één om de batterij opgelden te houden, werkte nu alleen maar meer als ik de transfo aankoppelde.

En ook: zelfs als ik de computer manueel af zette met een shutdown, dan nóg werd hij vaak plots “wakker” in de computertdraagtas. Zodat ik thuis kon komen met een welhaast gebakken laptop. Nee, er stond geen “wake up on network connection” of zo aan.

Enfin; allerlei was er mee aan de hand.

Ik was eigenlijk niet van plan er een groot spel rond te maken, en rustig het anderhalf jaar af te wachten tot hij wegens afschrijving aan vervanging toe was, maar uiteindelijk: de computer was toch nog onder garantie voor de reparatie. En na enige zachte dwang van de chef-IT heb ik hem alsnog ingepakt en klaargezet voor verscheping.

En zit ik nu dus met een voorlopige vervangcomputer. Een, even kijken, Dell Precision M70. Groot, krachtig, 1680×1024 scherm, redelijk snel. Met eigenlijk maar twee nadelen: een QWERTY-toetsenbord, en een neiging om heel erg warm te worden.

QWERTY is vooral een probleem omdat ik niet weet waar de “kleiner dan” en de “groter dan” en de backslash zitten, en ik dus geen html meer kan typen. De rest lukt me wel, want ik heb tot mijn eigen verbazing gemerkt dat ik eigenlijk gewoon helemaal blind typ tegenwoordig, maar de toets die normaal net rechts van de linker-shifttoets zou moeten zitten, is wég!

En die warmte, die is opgelost met de truuk van de laptopzak. De laptopzak op mijn schoot en de computer op de laptopzak zetten, yepyep.

laptop

© 2019 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑