Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Tag: librarything

LibraryThing vs. Goodreads vs. Shelfari vs. aNobii (iii)

Zo’n online bibliotheek moet het eenvoudig maken om nieuwe boeken in te geven. In principe zou het moeten volstaan om het ISBN-nummer in te geven, en dan kan dat boek eenduidig opgezocht worden. Bij Amazon staan de covers er nog eens bij, dus krijg je meteen een afbeelding van het boek ook.

In de praktijk ligt dat iets moeilijker:

  • Alleen recente boeken hebben een ISBN-nummer: alles wat vóór pakweg ergens in de jaren 70 is, heeft er geen. Ik heb nog wel wat boeken die zo oud zijn, dus tja.
  • ISBN-nummer komen blijkbaar soms overeen met meer dan één uitgave: verschillende covers, bijvoorbeeld.
  • Internationaal zijn er geen grote problemen: Engelstalige boeken zijn allemaal vindbaar bij Amazon.com en/of Amazon.co.uk, Franstalige boeken bij Amazon.fr. Maar helaas: Nederlandstalige boeken zijn niet echt gemakkelijk te vinden.
  • Akkoord, alle gegevens van een boek in gaan zitten typen is lastig, maar al die cijfertjes intypen van de ISBN-codes is ook lastig.

Dat laatste punt is gelukkig op te lossen met een barcodelezer. Ik heb er twee: één oudere die op de keyboarduitgang kan, en één recentere die op USB werkt.

De oudere heb ik gekregen van mijn broer en is grote kwaliteit: zoals een stofzuigerborsteltje, duwen op een knop, laser schiet uit de voorkant en scant tot hij iets herkent, en dan piept hij. Helaas: past niet op een laptop en is moeilijker te installeren. De nieuwe is een el cheapo CueCat: trager, maakt geen piepje en dus moet je naar het scherm kijken om te zien of het “gepakt” heeft, maar: wel op USB en zonder enig probleem te installeren.

Omdat het gemakkelijker is om te tonen in beweging en in real time dan met screenshots: nog eens zo van die screencasts. Telkens voor LibraryThing, Goodreads, Shelfari en aNobii; eerst voor boeken die gemakkelijk te vinden zouden moeten zijn, dan voor een paar moeilijker te vinden boeken vanop het schap van de kinderen.

Verontschuldigingen voor geluidskwaliteit en zo, as ever.

*
*    *

LibraryThing [gemakkelijk]

Geen enkel probleem. Snel, effeciënt, doet wat het moet doen. Lees verder

LibraryThing vs. Goodreads vs. Shelfari vs. aNobii (ii)

Met vertraging wegens dat het leven in de weg kwam: vervolg van mijn eigen gedachtenordening over on-line bibliotheekzaken.

1. Beginnen

Goodreads, Shelfari en aNobii zijn gratis. LibraryThing is gratis tot 200 boeken, en daarna betalend.

Bij allevier is het aanmelden totaal pijnloos, en verloopt het min of meer volgens hetzelfde stramien. Naam en wachtwoord ingeven, en meteen naar een pagina waar kennissen kunnen opgezocht worden en toegevoegd:

Lt00 Lt00a

Gr00 Gr00a

Sh00 Sh00a

Enkel bij aNobii wordt er niet meteen gehamerd op de vrienden en kennissen, en is men eerst geïnteresseerd in de taalkeuze:

An00 An00a

Maar voor de rest wordt dat zo’n beetje een standaardpatroon, of het nu met Facebook-applicaties is of de afgrijselijkste vuiligheid: mensen laten aanmelden, en dan hun Gmail, Yahoo!, LinkedIn etc. aflopen, op zoek naar andere gewillige slachtoffers.

Ik heb er een hekel aan om mensen lastig te vallen met uitnodigingen, maar wat wél fijn is, is dat die dingen ook terugvinden wie van mijn contacten er al op de site zitten.

LibraryThing is van de vier de minst gelekte qua uitzicht, maar het is ook meteen de minst opdringerige: bij de ander moet men naar een minuskuul “skip this step” of “skip making friends”-linkje op zoek; bij LibraryThing staan de link-opties onderaan het scherm terwijl bovenaan meteen veelgebruikte opties staan: boeken toevoegen, profiel editeren, interactie met anderen.


Wie ben ik?

Als een vreemde mij gaat bezoeken, dan ziet die bij LibraryThing al meteen een overvloed aan gegevens:

Lt02

Hoeveel boeken ik heb, reviews, welke tags, andere leden met dezelfde boeken, RSS feeds naar mijn boeken, mijn reviews, reviews van mijn boeken door andere mensen… meer dan eigenlijk nodig, denk ik. En de nadruk ligt op de statistiek. Vergelijk met Goodreads en Shelfari:

Gr02 Sh02

Daar krijg ik bij alletwee te zien wat ik op dit ogenblik aan het doen ben. Bij Goodreads staat een lijstje van wat ik aan het lezen ben, en wat er recent veranderd is, en bij Shelfari zie ik wat ik gedaan heb de laatste tijd:

Gr02a Sh02a

Dat maakt het allemaal veel interactiever en persoonlijker, natuurlijk. Een dergelijke lijst met activiteiten bestaat niet bij LibraryThing. Het zou nochtans niet moeilijk zijn om alvast de nieuw toegevoegde boeken-feed en die nieuwe reviews-feed te combineren tot één ding, maar alla.

Bij aNobii krijgen de mensen meteen mijn boekenschap te zien; bij de andere zijn mijn boeken één klik ver.

Het is duidelijk dat bij Goodreads de nadruk vooral ligt op het netwerk– en het “kijk welke boeken ik aan het lezen ben”-aspect, en dat het bij LibraryThing om de bibliotheek gaat.

Next up: boeken toevoegen.

LibraryThing vs. Goodreads vs. Shelfari vs. aNobii (i)

Ik heb veel boeken, en ik ben een beetje van een controlefreak, en ik heb een zeer dwangneurotisch trekje als het gaat om klasseren en classificeren en oplijsten en detailleren van dingen… dus het ligt redelijk voor de hand dat ik mijn boeken al zeer vroeg in een database zou steken.

Erger nog: ik deed dat nog vóór er computers waren. Bij mijn meest aangename herinneringen uit de jaren 70 zijn de dagen en dagen aan een stuk die ik gespendeerd heb met het op fiches zetten van de science fiction boeken van mijn vader: mijn ouders hadden allebei bibliografie-fichenbakken voor hun thesis liggen, en ik was daar zó meteen verliefd op, dat ik dat ook wou hebben. Linksboven titel en auteur, rechtsboven jaar, daaronder uitgever, aantal pagina’s, eventueel vertaler en originele titel, op de achterkant een korte inhoud.

De eerste database die begin de jaren 80 in huis kwam, dBASE II (mensen die zeggen dat ze nog met dBASE I hebben gewerkt zijn leugenaars), werd meteen ingelijfd om de boeken in te steken. En daarna dBASE III(+), en dBASE IV (ondanks alles), en daarna Q & A (ondanks dat het een stap achteruit was wegens flat file), en daarna Access (2.0 en later).

Mb01 Mb02

Ik had op veel momenten blijkbaar niet echt zo enorm veel te doen, want mijn boekendatabase was wel enorm uitgebreid, al zeg ik het zelf. Voor elk boek konden er meer auteurs zijn, elk met een rol, en één of meer de “primaire” auteur(s) van het boek; voor elk boek de standaardgegevens, maar ook reviews, cover, en inhoud, en waar gekocht voor hoeveel, en allerlei. Voor boeken zoals kortverhaalverzamelingen had het boek eigenschappen, maar ook alle kortverhalen: die hebben ook auteur(s), en publicatiedatum, en originele titel, en lengte, en review(s), etc. En er waren ook series, en die hadden óók hun eigenschappen.

Oh, en natuurlijk stond dat ook nog eens allemaal on-line en waren er wisselwerkingen: reviews on-line gepost kwamen in de off-line database terecht, preview van online zat in de off-line, etc. etc.

Mb03a Mb03b

Mb04

Ja, ik had wel veel tijd en goesting, inderdaad.

Dit alles om zo’n beetje het kader te schetsen: niets dat een gemiddelde mens-in-de-computers onbekend in de oren zal klinken, maar misschien dat ik het wel een béétje verder dreef dan een eenvoudig lijstensysteempje. En dat de applicatie die niet van mezelf is die dit moet vervangen, al van héél goeden huize moest zijn.

Mijn eerste niet-eigen applicatie voor het bijhouden van mijn boeken was Book Collector. Van opzet leek het heel erg hard op mijn eigen programma in Access, en het had het voordeel dat alles exporteerbaar en aanpasbaar was, en—vooral—dat het zijn gegevens van op het internet verzamelde:

Cl01

Helaas, ‘t is niet allemaal rozengeur. Omdat de gegevens van bij Amazon en gelijkaardige komen, zitten er enorm veel fouten in. En het zoekt in meer dan één database, waardoor er soms een soort franksteinboeken ontstaan, met gegevens van verschillende bronnen door elkaar, zo bijvoorbeeld hier, een boek met “drie” auteurs:

Cl02

Ja natuurlijk, dat kan allemaal verbeterd worden, maar toch… Ik heb het een tijdje gebruikt, en dan weer aan de kant laten liggen omdat het zó tegen de borst stuitte dat het vol met onjuiste gegevens zat.

Het is zoals met die parabel (ik vermoed dat er wel ergens een toepasselijke zal zijn), maar: eens ik van dat automatisch toevoegen geproefd had, zag ik het écht niet meer zitten om alles manueel in te gaan geven in mijn eigen database. Om de zoveel tijd deed ik nog eens een halve stamp in de richting, maar uiteindelijk lag het toch wat stil.

Telkens ik een nieuwe programmeeromgeveing tegenkwam, maakte ik een nieuwe versie van mijn boekenprogrammeerding, in mindere of meerdere mate afgewerkt: Java, Delphi, C#… zucht.

En toen was het 2005, en was ik het een beetje beu om zelf het warm water opnieuw uit te vinden, en kwam LibraryThing net op tijd. Het was toen nog heel erg rudimentair, maar er zat veel belofte in.

Het leven had me ondertussen ingehaald, en ik had niet zo enorm veel tijd om boeken te catalogeren—tot pakweg 2000 of zo had ik min of meer alles in de database, maar daarna was het wat verwaterd. En tegen dat ik een account had op LibraryThing in 2005, was er dus een backlog van ettelijke jaren en vele vele vele boeken.

Ik heb een eerste batch geïmporteerd uit mijn eigen Access-database, en dan heb ik het, vrees ik, toch wat laten liggen: voornamelijk omdat we toen net verhuisd waren, en dat zowat alle boeken in dozen zaten. Dat is nog altijd het geval, trouwens. En daar bleef het zo een beetje bij, een paar jaar na elkaar: een LibraryThing-account, een knagend gevoel dat ik er eens iets aan zou moeten doen, en een steeds groeiende stapel ongecatalogeerde boeken.

Fast forward naar 2008 en ik was op Facebook, voor de leute, de nieuwe boeken die ik kocht in iRead aan het steken. En toen dat op een bepaalde dag plat viel, en ik bij Lilith over Goodreads las, ben ik naar die Goodreads overgestapt, heb ik mijn LibraryThing-boeken geïmporteerd, en was ik daar vertrokken.

…tot een week of twee later: het wrong. En dus dacht ik: ik zet even de website op een rij waar ik een account heb met boeken erin.

LibraryThing, Goodreads, Shelfari en aNobii dus.

(wordt vervolgd)

Boeggn

Ik houd de boeken die ik lees bij op Facebook, maar iRead aldaar ligt al een tijd plat op zijn gat, en ik ben al mijn reviews kwijtgeraakt (awoert!).

Ik las vanmiddag bij Lilith over Goodreads, en met pijn in het hart, want ik ben een groot fan van Librarything maar het doet (voor mij) niet wat ik dacht dat het zou beloven te doen, heb ik mezelf een account aangemaakt bij die Goodreads.

Mijn pagina staat alhier, en kijk: nog een plaats om vriendjes te maken! Ik heb er al drie: een twee drie!

Het warm water

Als ik lang genoeg wacht om mijn eigen persoonlijke softwareprojecten te updaten / aan te passen, haalt het internet me wel in.

En dan hoef ik het warm water niet opnieuw uit te vinden.

Case in point: tsuk.org, mijn eigen kleine Yahoo!, toen Yahoo! nog de enige bookmark-engine was die er bestond. Mijn tsuk deed alles wat Yahoo! toen deed met zijn directory, ‘t is te zeggen een taxonomie met een onbeperkt diepe boom, met hyperlinks ertussen en zo. En elke bookmark had een titel, een url, eventueel keywords, een datum en tijd van aanmaak en laatste bezoek, en het ding kon importeren en exporteren van en naar Netscape (bookmarks.htm) en Internet Explorer (een arbitraire directory met allemaal .url-bestandjes in). En dan werden de categorieën en alles aangemaakt en zo. En elke dag werden alle URLs afgelopen en nagekeken op gezondheid (inhoud gewijzigd—met een naieve checksum op de tekstinhoud van de pagina, 404, moved, etc.).

Hàd ik in de tijd daaraan voortgewerkt, ‘t zou gelijk del.icio.us geweest zijn.

Andere case in point: mijn fotoblog. Goeie moed en zo, en geprogrammeerd (in ColdFusion!), maar uiteindelijk toch maar Flickr. Of nog: weblog in het algemeen. Geprogrammeerd in ColdFusion, dan in C#, maar uiteindelijk toch maar TypePad en WordPress. Of ook: een wiki. In ColdFusion gemaakt op twee of drie avonden terwijl ik op wacht zat in het hospitaal toen Louis bijna dood was, maar uteindelijk toch maar MediaWiki.

Meest flagrante misschien: mijn boekendatabase, waar ik on again off again jààààren aan gewerkt heb, zowel aan de back-end (dBASE III+, Symantec Q&A [remember? anyone?], dBASE IV, Access 2, Access 97, …) als aan de front-end (dBASE, Access, ColdFusion, C#). En die ik net voor het eerst in misschien meer dan een jaar opnieuw bezoek op het internet—en die blijkt gewoon niet meer te werken. Ik zou, ik ging, ik wou, ik zou écht daar één van deze dagen, weken, maanden, jaren eens een serieus vervolg aan breien. Van zodra er nog eens tijd was.

Klinkt bekend?

Tja. Zonder noodzakelijk voor andere mensen te spreken: soms zijn we allemaal wat in hetzelfde bedje ziek—shades of dat ding met die advokaten, vermoed ik. Ik begin altijd met enorm veel enthousiasme aan het idee, dat ik dan helemaal kan uitwerken, en waar ik dan in grote lijnen en wireframe/prototypegewijs op géén tijd iets min of meer werkend aan de praat voor heb. Maar als het op het saaie detailwerk aankomt, de laatste loodjes, als het plezante eraf is, dan houdt het vaak op.

En de laatste tijd houdt het in mijn persoonlijke projecten altijd maar vaker sneller op. Ik begin zelfs niet meer aan het programmeren: het blijft bij architectuur en interface. En dan zet ik me in mijn trekzetel, en wacht ik tot ze op het internet (teh interwebs weetjewel) iets maken dat gratis of quasi gratis is, en dat het allemaal goed genoeg doet. Niet honderd procent naar mijn zin, maar voldoende in de buurt.

Del.icio.us. Flickr. WordPress. Mediawiki.

Ik denk dat ik er nog zo één gevonden heb: LibraryThing. Een groot gemak, allemaal sociaal en tagging en reviews en covers en dergelijke. En het haalt zijn gegevens van rond het hele interweb. En nee, het heeft niet alle velden en alle mogelijkheden van mijn boekendatabase, maar uiteindelijk: was dat wel allemaal nodig?

Ik denk dat die mens, Tim Spalding, nog veel schone zaken gaat doen in de toekomst. Mocht ik één van de grote spelers zijn, ik zou hem een lek geld geven om het allemaal proper uit te (laten) werken. En dan zou die mens wel een The Next Flickr™ kunnen worden.

Versta me niet verkeerd: de applicatie is nu nog voor heel erg veel verbetering vatbaar. Er zijn nog een aantal knopen die serieus moeten doorgehakt worden, en het is niet meteen duidelijk wat de scalability van het geheel is. Er zijn zware issues met dubbele imports en batch editing. Ik verwacht dat ik tags zou moeten kunnen overnemen van andere mensen. Ik zou willen een eigen query kunnen doen. Meertaligheid wordt nergens van gerept (vertaler? originele titel?), even weinig als van andere mogelijke verschillende versies van één boek (Stardust Graphic Novel/Stardust Novel of don’t Make Me Think eerste editie/tweede editie, …).

Maar zijn hart zit op de juiste plaats, witness zijn weblog.

Geschreven al luisterend naar: Elvis Costello – Mighty Like A Rose – Sweet Pear

programmeren internet

© 2018 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑