Vergaderingen, vergaderingen

zaterdag 15 december 2012 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Ik was boekjes aan het stapelen, daarnet. Voor de verandering geen boeken maar notaboekjes en schriftjes: een heel schap vol, jaren aan een stuk. 

Netwerkschema’s, tekeningen van stukken interface, visitekaartjes, vergaderverslagen.

Random dingen waar ik me niéts meer van herinner (“Christophe BOUTIN, niet BOUDIN!!”, zegt de allereerste pagina van eenn klein rood boekje, en ik was al vergeten wat ik allemaal met Boutin uitgestoken had), random dingen die ik me als de dag van gisteren herinner (op de tweede pagina van datzelfde boekje: “X wil (1) een mac of PC van ± 150.000 (2) nog een 43P met 64 meg ram (3) Ethershare voor 20 users (4) een OPI-server, alles in totaal rond de 800.000 BEF”).

Heelder vergaderingen waar ik achteraf ineenkrimp van de plaatsvervangende schaamte, zoals deze (namen vervangen) tussen twee volwassen mensen die eigenlijk beter zouden moeten weten:

A: Ik ben het beu dat jullie nooit jullie afspraken nakomen.

B: Ha, wel, nu ge het zegt, ik kon er vorige vergadering niet op komen, maar nu weet ik het weer. Voor [project 1] ging er 15.000 naar jullie en niets naar ons. Dat zou toen zogezegd de laatste keer zijn dat dat zou gebeuren. De afspraak voor [project 2] was dat alles tezamen zou gebeuren en dat de winst zou gedeeld worden. Maar nu zie ik dat er facturen naar ander partijen gestuurd zijn!

A: Die pot, dat we dat samen gingen doen, dat was een tijdelijke afspraak, maar vorige vergadering gingen we het anders doen, en dan had B daar geen enkel probleem mee. Als hij daar nu op wil terug komen…

B. Ja, maar nee, maar ik had dat alleen maar niet gezegd omdat ik er geen zaken meer mee te maken wou hebben.

A. Maar nu we er met onze inspanningen winst mee maken, plots wel weer?

C: Bon, volgend punt. [Project 3], hoe zit het daar nu eigenlijk mee?

B: Daar wil ik het nu niet over hebben. En voor [Project 2]: ik vind gewoon dat ons werk volledig ondergewaardeerd wordt, maar ik wil er nu geen woorden meer aan vuil maken. 

A: Ik hoop dan toch dat B er volgende keer niet meer opnieuw op terugkomt: dat hij gewoon zijn facturen schrijft en zich aan de afspraken houdt. 

C: Akkoord. En als het dan toch mogelijk moet zijn om terug te komen op afspraken, dan moet dat wel van de twee kanten mogelijk zijn. Wat [project 2] betreft, daar werd in een crisissituatie een noodzakelijke beslissing genomen, waar op dat moment iedereen mee akkoord ging. Wij willen dat op Europees niveau bekijken, niet alleen Gent en omstreken. 

A: [Project 4]: wij waren 50.000 voor ons overeen gekomen. Dat is toch niet in tegenspraak met de gedane afspraken, B? Of toch? Ik wil de zaak niet opblazen, maar…

B: Kijk. Ik wil niet dat A nog een beslissing neemt. Wat de beslissing ook is: ik word hier gewoon voor het blok gezet. Ik wil niet meer terugkomen op die 120.000 van [project 2], maar die 50.000 van [project 4], die heb ik wel los gekregen.

A: B, ik wil hier niet discussiëren over bedragen die gij u herinnert of wie wat verkocht heeft, maar het is toch wel een beetje sterk dat ineens slinks dreigt om [partnerschap op te blazen].

C: Misschien is dat in het heetst van de strijd gezegd?

B: Ja, misschien wel, maar ik sta nog steeds achter mijn woorden. 

A: Als het zo moet gaan: factureert gij dan gerust 50.000 aan [klant van project 4]. 

Ik herinnerde mij die specifieke vergadering niet meer, maar wel dat ik er zo eindeloos veel heb meegemaakt. A die B wolligheid verwijt, B die niet om kan met de zakelijkheid van A, C die de kerk in het midden probeert te houden, B die met buzzwords slaat, A die die buzzwords moeiteloos ontkracht (“kosten? maar allez B, zijt gij nu dom, van kwade wil of hebt gij nu geen enkel benul van boekhouding? gij slaat voortdurend interne en externe kosten door elkaar als het u past”), C die ondertussen eigenlijk naar huis zou willen gaan omdat hij hier allemaal niet voor getekend had. 

Oh man. Dagen, maanden en jaren ruzie, minutieus bijna letterlijk opgetekend. 

Week 1 zegt X: we gaan op een beurs staan. Zegt Y: ik zie daar het nut to-taal niet van in, maar okay voor mij. Week 3 zegt Y: ik vind dat we onze samenwerking best stop zetten. En ik wil niet naar die beurs. Zegt X: euh ja, maar ondertussen hebben we wel al een stand besteld.  Week 6 zegt Y: mijn vertrouwen in onze samenwerking is kompleet herwonnen! Zegt Y: die hele beurs was  een totaal fiasco.

Quelle misère. 

Er zit stof voor een hele reeks boeken in die boekjes — ware het niet dat ik er eigenlijk niet meer aan herinnerd wil worden. 

(En toch gooi ik die dingen niet weg, nee meneer mevrouw.)

België toen ik jong was

maandag 28 mei 2012 in Politiek. Permanente link | Geen reacties

Teruggevonden op een gekopieerde CD van een computer van een Jaz-disk van een 3.5 inch disketje van een 5.25 inch diskette: ik moest blijkbaar ooit eens een uitleg doen hoe dat nu zat met België (voor een Franstalig publiek, duidelijk). 

Het moet nét na de staatshervorming van 1993 geweest zijn, bijna twintig jaar geleden. Geen spoor van BHV, toen. En bijna aandoenlijk optimisme. 

 

On Belgian Constitutional Law 

Mesdames, messieurs.

Ne vous inquiétez pas, je n’ai pas l’intention de vous ennuyer avec un article technique sur les différentes réformes de la constitution belge. Nonnonnon, c’est bien plus marrant que ça. Vous verrez.

La Belgique existe depuis 1830. C’était un des premiers pays sur le continent à avoir une constitution “libérale”. C’est à dire que, en réaction contre la plus ou moins oppression de Guillaume Ier [leçon 1: il n'y a que du "plus ou moins" et des "à peu près" en Belgique], les libéraux et les catholiques ont bricolé une constitution des plus compactes et élégantes, avec plein de libertés (de presse! d’éducation! de religion! de langue!), avec plein de séparation des pouvoirs et avec une bien solide monarchie parlementaire.

D’ailleurs, la constitution belge à été copiée un peu partout, de l’Espagne en passant par la Grèce, l’Italie, la Bulgarie et autres Roumanie, Prusse, Pologne, Hongrie, voire même feu la Tchécoslovaquie.

Avec tout ce qu’il y avait de bien et d’innovateur, la Constituante de 1831 avait quand même “oublié” deux choses [leçon 2: la volonté des politiciens n'a rien à voir avec la volonté du peuple, surtout pas en Belgique]. Pour commencer, le droit de vote était limité aux riches, et, beaucoup plus important, la Belgique était unitaire: il n’y avait pas de différence juridique entre Flamands et Wallons.

Le droit de vote à été rendu universel au cours des années, mais le problème de Flamands et des Wallons n’a fait que se compliquer. Et c’est cela que j’aimerai bien vous illustrer aujourd’hui.

Je vous épargne l’histoire des réformes constitutionnelles [leçon 3: chaque réforme en Belgique est toujours "la dernière, promis juré"], et je préfère vous montrer le résultat des réformes de 1893, 1921, 1970, 1980, 1988 et 1993.

Parce que, vous voyez, la Belgique est devenue un pays fédéral. Il y a, en effet, trois communautés: la Française, la Flamande et l’Allemande. Il y a aussi trois régions: la région Wallonne, la région Flamande et la région Bruxelles-Capitale. Un exemple, tout en mathématique, vous comprendrez:

Communauté Française = région Wallonne – région Allemande + Bruxelles (simple non?)

Chaque communauté et région à son propre gouvernement (“exécutive”) et son propre parlement (“conseil”):

conseil région Wallonne = membres du Parlement national qui sont Wallons et qui habitent n’importe où + membres du Parlement national qui parlent Allemand + Membres du Parlement bilingues qui habitent à Bruxelles et qui ont prêté serment en Français

Il est peut-être intéressant de donner un exemple. L’agriculture est une matière régionale. Il y a trois régions. Il y a donc trois ministres de l’agriculture en Belgique. Quand il y a des négociations internationales, la Belgique vient à trois (peu importe que le ministre de l’agriculture de la Région Bruxelles-Capitale n’a qu’un [1, one] paysan dans toute sa région).

Ce qui rend l’affaire bien plus intéressante, c’est que les lois (“décrets”) des six exécutives ont la même force qu’une loi du gouvernement fédéral. Eh oui, un décret de la communauté Flamande peut détruire une loi nationale. Tout comme, d’ailleurs, une ordonnance de la région Bruxelles-Capitale – ah oui, parce que toute les régions produisent des décrets, sauf celle-là.

Mais de toute façon, il est clair qu’il faut un organe pour régler les conflits entre les différents nivaux de législation. Chez nous, c’est la cour d’Arbitrage qui s’occupe de ça. La Cour d’Arbitrage peut aussi juger la constitutionnalité de la législation.

Enfin, la constitutionnalité, c’est beaucoup dire: la Cour ne va contrôler que les violations possibles des articles 6, 6bis et 17 de la constitution (les principes d’égalité, de non-discrimination et de liberté d’éducation).

Ce n’est donc pas du tout comme aux Etats-Unis, où le juge à la possibilité du “judicial review”, c’est à dire qu’il peut dire qu’une loi transgresse la constitution. Sauf, j’oubliais presque, pour les ordonnances Bruxelloises, dont tout juge peut juger la constitutionnalité (et même à tous les articles). Sauf naturellement les ordonnances bipersonelles, qui sont des ordonnances que la région Bruxelles-Capitale prend en vertu d’une délégation de pouvoirs des communautés Flamandes et Francophones aux Chambres Réunies de la Commission Communautaire Commune (pas sur du terme, en Néerlandais ça s’appelle la “Verenigde Vergadering van de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie”, si c’est pas beau ça on vous demande).

Mais je me perds dans les détails. Je vous entends demander qui à, tout au juste, la compétence résiduaire.

Aux Etats-Unis, en Suisse, en RFA, c’est tellement facile: il y avait d’abord les états, les cantons ou les Länder, et puis une fédération s’est formée aux alentours du 18ième ou 19ième. En Belgique, hélas peut-être, il y avait d’abord un pays unitaire, et ce n’est que depuis quelques dizaines d’années qu’on peut parler “d’états dans l’état”.

Ce qui fait que – crotte! – c’était l’état Belge qui avait le pouvoir résiduaire. “Était” et “avait”, oui. Parce que maintenant – flûte! – avec la plus récente réforme de l’état (celle du 5 mai 1993, très amusant pour les examens) on a donné le pouvoir résiduaire aux communautés et aux régions. À la bonne heure! Cinq ou plus de gouvernements qui détiennent “tous les pouvoirs qui n’ont pas été donné explicitement à quelqu’un d’autre”. La joie!

Et il y a pire: prenons par exemple un petit hôtel de famille aux Ardennes, ben pourquoi pas à Nadrin tiens. Le tourisme est une affaire régionale, c’est bien clair. Le permis d’exploitation, par contre, il faut aller le chercher chez les institutions fédérales. Et le statut des employés est réglé par la communauté. Amusant, non?

Je vous en passe et des meilleures, mais si tout cela semble bien ridicule, on ne peut pas oublier quelle situation délicate se produit en Belgique. Il y a deux communautés linguistiques, comme au Canada. Il y a en même temps une différence politique: la Flandre est plus centriste; la Wallonie plus socialiste. La Wallonie était économiquement beaucoup plus fort que la Flandre, les dernières 50 ans les positions se sont inversées. La Wallonie est nettement plus rurale que la Flandre plus urbanisée. Les Wallons insistent sur le développement des régions, la Flandre sur celle des communautés.

Bref, il s’agit bien de deux peuples dans un pays. On n’a qu’à regarder d’autres pays où c’est le cas pour voir que la Belgique, même si on rit parfois de ses complexités et des conséquences plus ou moins ridicules de ses réformes de l’état (le paysan Bruxellois qui prend le café avec “son” ministre), est en chemin pour devenir une fois de plus un exemple.

En effet, tout comme la constitution de 1830 était une constitution-modèle pour les nouveaux états libéraux et bourgeois en Europe Centrale et Orientale aux 19ième, le fédéralisme Belge montrera peut-être demain une solution paisible aux problèmes ethniques du Balkan et des républiques de l’ex-URSS.

Links van 2 mei 2012 tot 8 mei 2012

dinsdag 8 mei 2012 in Links. Permanente link | Geen reacties

swissmiss | Two kids in a car
These two kids saw the GOTYE music video SOMEBODY THAT I USED TO KNOW and fell in love with it. They started requesting the song every time they’d be riding in the car, singing along, of course. One day, their parents set up a go camera behind their seat and taped them over a few car rides. Awesome.

don kenn gallery
BORN IN DENMARK 1978. I WRITE AND DIRECT TELEVISION SHOWS FOR KIDS. I HAVE A SET OF TWINS AND NOT MUCH TIME FOR ANYTHING. BUT WHEN I HAVE TIME I DRAW MONSTERDRAWINGS ON POST-IT NOTES… IT IS A LITTLE WINDOW INTO A DIFFERENT WORLD, MADE ON OFFICE SUPPLIES.

More Dutch men served in feldgrau than in khaki | MetaFilter
Needless to say, this part of WWII history doesn't quite fit with the image that us Dutch would like to have as ourselves as innocent victims of the Nazi occupation, where after the war everybody had been in the resistance.

I’m Sick Of Pretending: I Don’t "Get" Art | VICE
You know what? I'm sick of pretending. I went to art school, wrote a dissertation called "The Elevation of Art Through Commerce: An Analysis of Charles Saatchi's Approach to the Machinery of Art Production Using Pierre Bourdieu's Theories of Distinction", have attended art openings at least once a month for the last five years, even fucking purchased pieces of it, but the other night, after attending the opening of the new Tracey Emin retrospective at the Hayward Gallery, I'm finally ready to come out and say it: I just don't think I "get" art.

Spectrum Made Me • Articles • Retro • Eurogamer.net
Those other computers were good and they were popular, but – on a national, social and for me, personal level – the Spectrum was a phenomenon. It was a mercurial presence, a flashpoint, and it changed everything. It changed me.

Qua blast from the past…

dinsdag 24 april 2012 in Computers en dingen, Werk. Permanente link | Eén reactie

Gut gut gut. 

Van lang geleden! Ik heb ergens één van de vroegere versies van de website-maak-tak van Netpoint teruggevonden. En ge moogt zeggen wat ge wilt, maar ik vind dat het eigenlijk nog wel in orde is, om gemaakt geweest te zijn in februari 2005 1995.

idea.png

En nee, ‘t is niet de állervroegste versie, want die had gewoon géén referenties, en die zag er ook helemaal anders uit. Er is nog één spoortje van, op een oude versie van de referentie-pagina, maar ik vrees dat ze verdwenen is in de natuur. 

Ik ben wel content dat ik de prijslijst teruggevonden heb. Indicatieve prijzenlijst, staat er nogal nadrukkelijk: eigenlijk was dat vooral omdat we geen flauw idee hadden wat we aan het doen waren. 

Geert (nu de baas van boek.be, zwaai zwaai!) en Kris (die net vandaag de publieksprijs voor de mooiste boekcover van het jaar gewonnen heeft, zwaai zwaai!) kwamen helemaal uit de prepresswereld, Bruno (alhier, zwaai zwaai) en ik kwamen uit de, euh, academische wereld, en het world wide web bestond och here een paar maand. 

Dus geen mens die een idee had hoe we geld moesten vragen voor websites. 

De logische keuze voor de mensen-uit-de-prepress was om een website als een publicatie te beschouwen, een boekje of een brochure, en dus geld te vragen per pagina. (Eén andere optie, waar we wat later voor gegaan zijn, was om in navolging van de andere partner in Netpoint die in software zat, een website te bekijken als een soort softwarepakket met inbegrepen modules en optionele uitbreidingen.) (Een derde optie, die we beter hadden genomen, was om “de website” te zien als een onderdeel van een dienst die “communicatie” heet, en dus te factureren als consultants. En het maken van de site zelf uit te besteden aan html-apen terwijl we zelf het geld raapten om de mensen te zeggen wat ze nu eigenlijk met zo’n site moesten doen. :)) 

In een zelfde beweging heb ik een versie van de website van Arno teruggevonden. Ook lang niet de eerste versie, en jammer genoeg ook niet de allerlaatste, want die stond echt wel barstensvol allerlei. Verloren, reddeloos verloren. So it goes. 

It’s alive!

vrijdag 13 april 2012 in Werk. Permanente link | 4 reacties

Ik heb tien jaar gewerkt bij Netpoint. Enfin ja, ‘t is ingewikkelder dan dat.

Netpoint was eerst een soort merknaam van Griffo NV en Impakt NV, en ik werkte bij Griffo, in de afdeling Internet. Dan ben ik bij Impakt gaan werken voor Netpoint, eventjes, en dan was Netpoint een eigen NV, en dan is Netpoint overgenomen door Unit 4 en was ik algemeen directeur, en dan zou Netpoint gaan samenwerken met Amercom, en zelfs al is dat er nooit van gekomen, Netpoint NV is in september 2002 wel Amercom België NV geworden.

En toen was de website weg. Ik heb het altijd al jammer gevonden dat die site uit de prehistorie van het internet niet meer bestond. En toen, weet ge’t nog?, heb ik met een zwaar hart mijn mailadres-sinds-1995 afgesloten.

En dat was dat. Begin 2005 heb ik, met een minder dan zwaar hart, Amercom vaarwel gezegd. En dus ook Netpoint.

*
*     *

Voor altijd, dacht ik.

Maar hey, kijk: na jaren en jaren moeten ze het domein niet meer hebben, daar in ‘Olland. En heb ik het weer. En kan ik weer mail krijgen en sturen met michel@netpoint.be, en is het domein netpoint.be in het algemeen ook terug onder de levenden.

Ik ga eens heel hard in mijn archieven zoeken naar oude websites van midden de jaren 1990, en dan zet ik die gewoon keihard terug op het internet.

no shit

Staan er nu al op: de homepagina van Netpoint anno 1995, de Engelstalige versie van de Jean De Castro-site, een site (maar niet de oudste, grrr) van de Blauwe Maandag Compagnie, (enkel) de homepagina van onze eigen website-maak-dinges, Griffo-IDeA.

En een paar prijspagina’s: 1500 euro setup en 2500 euro per maand voor een 256 Kbps verbinding met het internet! (Of voor wie dat niet kon betalen: 37 euro per maand voor een 28.8K-modemverbinding, maximum 10 uur te gebruiken, en 4.5 euro per bijkomend uur). Of hosting: 87 euro per maand voor 5 megabyte diskruimte en 12 euro per extra megabyte ruimte — maar niet voor onbeperkt verkeer, meneer! Inbegrepen in de kost waren 5000 hits per maand, maar voor 50.000 hits was het al 371 euro per maand. En pas op: hits, niet visits. Een html-pagina met vier icoontjes erop die één keer bezocht werd, dat was vijf hits hé.

*
*     *

Het was trouwens wel grappig: vanmorgen heb ik de MX record op netpoint.be verzet zodat ik opnieuw mail kan ontvangen op michel@netpoint.be, op een Google Apps-ding.  Het eerste dat ik binnenkreeg, na de standaard “welkom bij Google”-mails? Klik voor detail:

no shit

Serieus. Bijna negen jaar aan een stuk heeft dat e-mailadres niet gewerkt, en nog kreeg ik daar om de godweethoeveel dagen mails van die mensen op?

Trrr.

Links van 2 maart 2012 tot 4 maart 2012

zondag 4 maart 2012 in Links. Permanente link | Eén reactie

There is something really wrong with modern programmers. Very wrong indeed.
Increasingly, projects are websites.  You don’t have to be a power programmer; you can cut-n-paste Javascript and run node.js and then you go get mongoDB or Redis as a backend and you’re thinking you’re scalable!  Get with the movement!

2012_SDTVx264r.nfo
The SD x264 TV Releasing Standards 2012 (2012-02-22)

Dangerous Minds | Just how beautiful was Karen Carpenter’s voice? Listen to her isolated vocal tracks and find out
Karen Carpenter’s voice takes me to that happy safe place when I was young and everything seemed possible.

"…now I am the Jew here, I am the boss." | MetaFilter
Afghan Jewry may date back 2700 years. Today, there is but one: Zablon Simintov. Zablon, of Turkmen-Afghan descent, is a carpet trader and the caretaker of the only synagogue in Kabul. Zablon had a feud with Ishaq Levin, the second-to-last Jew of Afghanistan.

Least Helpful
Daily Dispatches from the Internet's Worst Reviewers

Scripta manent

woensdag 17 maart 2010 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Zo grappig – de meeste websites die ik lang geleden maakte, zijn al lang in de nevelen der tijd verdwenen, maar deze is (praktisch 100%) ongewijzigd blijven staan:

ill_01

Een virtuele tentoonstelling, zowaar. Lang niet mijn eerste website, en lang niet mijn eerste hypertext-ding, maar toch: oud, naar internetnormen. Ik herinner me dat terwijl ik aan de site bezig was, Netscape plots besloot om <table> in te voeren. Leute! Plots was een pagina als deze mogelijk!

Het was in de tijd dat er uiteraard nog geen css was, dat er geen javascript was, het was zelfs een vol jaar voor het mogelijk was om met <font face="teenoftander"> van lettertype te veranderen.

…en het was ook nog in de tijd dat ik in de html zette wie en wat:

<HTML>
<HEAD>
<TITLE> Jean De Castro </title>
<!-- Copyright 1995 by IDeA
  -- HTML and Graphics by Michel Vuijlsteke for IDeA
  -- Created: 31/6/1995 12:20
  -- Last modified: 28/08/95 12:15:00 
-->
</head>

Achteraf is er nog een beetje aan veranderd, zie ik: links en rechts wat syntaxfouten die ik zeker niet zelf gemaak heb, of knoppen die grafisch gemaakt zijn maar niet anti-aliased, wat ik ook zeker niet zo zou gedaan hebben.

Maar ‘t is wel substantieel hetzelfde gebleven.

…en wat is uw oudste nog ongewijzigd overblijvende website op het internet? :)

Die keer van Gentblogt

vrijdag 29 januari 2010 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Het was in de prehistorie van het internet in Vlaanderen. Toen de dieren nog spraken, toen zowat iedereen die een website onderhield op het Vlaamse internet zowat iedere andere website op het Vlaamse internet kende en/of las. Het was begin 2005 toen ik bij Gentblogt kwam; ik had toen zelf al, oh, een jaar of tien een eigen website-weblog-achtig iets draaien.

Vroéger werden website nog met de hand gemaakt. Er waren natuurlijk wel stapels mensen die een dagboek- of krant-achtige site maakten, maar het was toch wel een behoorlijk ambachtelijk-slash-voor-techneuten-gedoe.

En toen waren er plots rond het jaar 2000 dingen als LiveJournal en MovableType en Blogger, en kon plots om het even wie om zonder echt veel moeite een degelijke site maken waar regelmatig inhoud bij kwam.

En toen werden ook reacties mogelijk, en waren er trackbacks waarmee je kon zien of iemand naar jou gelinkt had, en voor er iemand “een revolutie in de maak” kon roepen, sproot het ene na het andere weblog op, begin de jaren 2000, in het puin van de dotcom-crash.

In de omstreken alhier heeft het nog een paar jaar geduurd voor het echt ingeburgerd raakte, die websites-door-gewone-mensen, maar in 2005 waren we er toch wel ongeveer: er was een min of meer blogosfeer, zoals daar toen in de boekskes over geschreven werd. Van mensen die elkaar min of meer van ver kenden, zo “van op het internet”.

En dan, februari 2005, stond er plots een artikel in De Standaard, “Gent krijgt eerste stadsblog”.

» Lees verder op Gentblogt.

Mecano

dinsdag 2 december 2008 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Ha, waar is de tijd?

Mijn strategie toen, om Spaans te leren: met de thesaurus van WordPerfect de woorden één voor één opzoeken. Ha.

Entrepreneur

zaterdag 29 november 2008 in Sonstiges. Permanente link | 14 reacties

Bart vat het mooi samen. Ik ben eventjes, eventjes, een paar jaar lang, baas van een bedrijf van veertien man geweest.

Nooit meer. Nooit van mijn leven. Nooit.

Nee serieus: nooit.

Was ik niet van een trap gevallen en had ik geen jaar in hospitaal en bed en trekzetel gelegen, ik denk dat ik dood was nu. Of toch minstens dat ik depressies en maagzweren en hartaanvallen had.

Op den duur kocht ik om de tien dagen en nieuwe halveliterfles Maalox. En kreeg ik hartkloppingen als het nog maar over geld ging of over bedrijven op televisie.

Ik zie het gebeuren bij andere mensen rond mij, die een bedrijf willen starten of er al een tijd mee bezig zijn, of die zelfstandige zijn of willen worden, maar daar eigenlijk helemaal niet voor in de wieg gelegd zijn.

Even, losjes aan de hand van Bart’s presentatie, wanneer het géén goed idee is om entrepreneur te zijn.

  1. Geld is jouw ding niet.
    Een entrepreneur weet op elk gegeven ogenblik hoe het zit met de geldsituatie. Ruwweg hoeveel is er in kas, hoeveel zal er deze en volgende maand binnen en buiten gaan, wat zijn de vaste kosten, hoe zit het met de rentabiliteit, wat is de pipeline, en dergelijke.
    Weet je dat niet, of erger: kan het je niet echt schelen, dan ben je geen entrepreneur, en mag je nu stoppen met lezen. En zoek iets anders te doen, snel.
  2. Je bent slordig.
    Een goede boekhouder kan helpen, maar een entrepreneur verliest geen facturen. Houdt zijn deadlines in het oog. Is nauwkeurig, vooral als het op geld aankomt.
  3. Je hebt teveel scrupules.
    Kom kom, niet tegenstribbelen. In de zakenwereld moet je liegen. “Ja meneer de klant, natuurlijk hebben wij mensen genoeg.” “Uiteraard kunnen wij dat.” “Jazeker, het geraakt zonder enige twijfel nog dit kwartaal afgerond.”
  4. Je bent niet sociaal genoeg.
    Je hoeft geen met olie ingesmeerde aalachtige verkoper te zijn, maar je mag ook niet bang en/of vies zijn van de mensen. De harde realiteit is, ook hier, dat je meer dan veel moet “doen alsof”. Aanpappen met de juiste mensen.
  5. Je hebt niet genoeg geld.
    Als je een bedrijf begint en je hebt niet genoeg geld hebt om iedereen inclusief jezelf gedurende pakweg een half jaar een loon uit te betalen: vergeet het.
  6. Je kunt geen nee zeggen.
    Zeer vaak een gevolg van nummer 5. Als je geen geld hebt, neem je alles aan dat zich aanbiedt. Het begint met geen nee durven zeggen, en het eindigt met geen nee kunnen zeggen. En voor je het weet, zit je met een onoverzienbare puinhoop aan oninteressante, tijdsopslorpende, moreel-drainerende kutprojecten. Die je niet kan afsluiten omdat je het geld nodig hebt.
    Welkom in de Spiraal Des Doods.
  7. Je wilt geen nee zeggen.
    “Oh, daar zullen we wel tijd voor hebben.” “Dat pakken we er wel tussendoor.” “OK, het betaalt niet veel, maar het is toch wel verdomd interessant, nee?” “Normaal gezien zouden we zoiets niet doen, maar omdat gij het zijt…”
    Focus is uw vriend. Zoniet: Spiraal. Des doods. Hallo!
  8. Je doet het eigenlijk niet graag.
    Je hebt een bedrijf maar eigenlijk zou je liever geschiedenis studeren. Je maakt raamkozijnen maar eigenlijk zou je liever schilderen. Je bent verkoper maar eigenlijk zou je liever manager zijn. Of omgekeerd.
    Burn-out in drie… twee… een…
  9. Je mengt vriendschap en zakendoen.
    Als je de baas bent, ben je niet de vriend van je werknemers. Vergeet dat.
    Zaken doen met vrienden? Het is niet onmogelijk, mits onnoemelijk duidelijke afspraken, maar het is absoluut niet aan te raden.

Um.

Ik ga er wat mee ophouden, denk ik. Ik krijg er spontaan het zuur van.

Flowers for Rodney

zondag 5 oktober 2008 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Het zou kunnen dat mijn standaarden danig verlaagd zijn over al die afleveringen en seizoenen heen, maar ik heb de indruk dat het de laatste tijd echt wel beter gaat, met de scenario’s van Stargate Atlantis.

Aflevering zes van seizoen vijf, de 85ste aflevering die ik op rij bekijk, is zowaar een (goede!) remake-achtig van Flowers for Algernon. En de personages zijn eindelijk echte personages aan het worden, of toch de meeste.

Mag ik u allen van ganser harte trouwens het kortverhaal van Daniel Keyes aanraden? En het boek dat hij daarna geschreven heeft? En ook de film, Charlie, die ernaar gemaakt is?

Vreemd, maar ik dacht er vanmorgen—in tempore helemaal non suspecto, want toen zat ik nogmaar aan aflevering 80 of zo—nog aan: dat er boeken en films zijn die ik lang geleden gelezen en gezien heb en waar ik me van afvraag of ik ze nog goed zou vinden al die jaren later.

Alien vind ik nog altijd goed, jawel. En Blade Runner. En Being There. En Flowers for Algernon.

Doe Maar

donderdag 7 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Ik heb zo ongelooflijk veel spijt dat ik ze niet live gezien heb.

De mannen zijn dacht ik zo ongeveer allemaal ergens in de zestig. Ik kan me niet inbeelden wat voor een gevoel het moet geweest zijn, twintig of zo jaar geleden, dat een nummer als Is dit alles—dat begod voor mensen van tussen de dertig en de veertig relevant was—door een amorfe schaamhaarloze massa meegeschreeuwd werd.

Tijd om Klaar nog eens integraal op de iPod te zetten, me dunkt.

Ach, miserie: er is nooit genoeg tijd om nieuwe dingen te ontdekken, met al die goeie ouwe dingen.

Muzieks

zondag 13 juli 2008 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Ik heb zo’n iTrip Auto gekocht, dat ik (a) mijn iPod in e auto kan gebruiken zonder batterij te verliezen en (b) dat ik het geluid van de iPod op de autoradio kan laten afspelen. Een groot gemak.

Er staat op mijn iPod voor het moment meer film dan muziek, maar voor de okkasie had ik in de rapte een random directory naar iTunes gesleept: De Pré Historie 1978 en De Pré Historie 1978 Vol. 2.

In 1978 waren Sandra en ik ergens tussen 7 en 8 jaar oud.

Dingen als Stayin’ Alive en Paradise by the Dashboard Light, Nutbush City Limits en Vlaanderen Boven ken ik wellicht van tweedehandsgebruik, of kan ik me niet meteen voor de geest halen als bewust meegemaakt in 1978, maar het viel ons alletwee op hoeveel van die liedjes wij ons echt actief herinnerder als hebbende naar geluisterd op de radio of gezien op TV.

Take a Chance on Me en Denis en Dreadlock Holiday heb ik zeker op televisie gezien—dat ware de dagen trouwens, van videoclips:

Rivers of Babylon speelde zowat elke morgen bij ons thuis op de radio, net als het machtige Lay Love on You, dat ik eigenlijk bijna vergeten was tot ik het op CD hoorde:

Dat was op Brussel Frans—Radio 21, bestond dat toen al? Ti Amo en Now That We’ve Found Love, die schalden dan weer door de keuken bij mijn grootouders, op BRT 2.

…maar het punt is wel: Zelie is nu al negen jaar, en ik kan me niet inbeelden dat zij ook maar één liedje kent dat nu op de radio speelt.

Ja, kul van Studio 100, daar luisteren ze naar. Ik herinner mij ook nog wel Bourvil chante pour les enfants (waterlanders telkens hij Le petit coq zong, hilariteit telkens het Sébastien le pingouin was), en ik ben er nog niet in geslaagd om Louis Neefs en Marva zingen kinderliedjes te verdringen, maar zó erg was het toch niet in onze tijd.

Louisneefsmarva 612712167_L 

Wij luisterden echt bijna de hele dag naar de radio. En er waren nog muziekprogramma’s waar we naar keken, op de televisie. Er waren ook shows, met Willem Duys en Willem Ruis en allerlei, en daar kwam eigenlijk niet eens zo slechte muziek in—ik meen me te herinneren en ik kan me vergissen dat het pas allemaal om zeep ging met Nederland Muziekland.

Maar nu? Ik zou niet weten naar welke radio we zouden moeten luisteren om relatief goeie muziek te horen die de kinderen binnen twintig jaar nog zullen mee kunnen zingen.

Rudy “…en bye bye” Sinia is al een tijd heengegaan, en ik weet niet of Meester Jo Van Backlé nog onder de levenden is, maar de Radio 2 Top 30 misschien?

Of alsnog Donna? Of Q? Of nog iets anders?

Gelukkige dertiende

vrijdag 11 juli 2008 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

ColdFusion wordt dertien jaar oud.

Ah, good times, good times. [via]

Guido!

vrijdag 18 april 2008 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

We gaan naar Guido Belcanto! Dat was al geleden van, oh, duizend jaar geleden of zo.

Ik ga eens proberen fotoots trekken zie.

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338