Mijn hart sloeg een paar slagen over

dinsdag 28 februari 2012 in Sonstiges. Permanente link | 11 reacties

Ik was gehaast, vanmorgen: Fijne Collega Ben ging langskomen ‘s morgens om iets te doen met een autosleutel (komen ophalen, komen afgeven, ik weet het niet meer), en omdat we in onze nieuwe locatie nog niet allemaal een sleutel hebben van de deur, moest ik er zeker op tijd zijn.

Ik was er om vijf voor acht of zo, dus ‘t viel nog wel mee, maar! Ik had de deur opengedaan, de fiets binnen gezet, ik ging drank en gerief uit mijn zadeltas halen en… AAARGH!! geen zadeltas meer! Een lege ruimte waar normaal gezien een fietstas aan de zijkant van de fiets hangt!!

Omdat mijn fiets elektrisch is en de bagagedrager hoger is dan normaal, kon er geen dubbele fietstas over de achterkant, en is het zo’n hangding aan één kant geworden, dat met twee plastieken haakjes aan een ijzeren stang aan de zijkant van het achterwiel hangt.

En dat kreng was er af.

Ik rijd rond met een koptelefoon, ik heb dat ding natuurlijk niet horen vallen, en aargh waar zou het kunnen liggen?

Ergens tussen punt B en punt A, dus:

Screen Shot 2012-02-28 at 20.15.53.jpg

Paniek! Wat nu?! Ik moet aanwezig zijn voor die sleutel! Ik kan toch niet weggaan en dat Ben hier dan staat? En 99 kansen op honderd ligt die tas ergens waar ik ze nooit meer vind, en heeft het geen enkele zin om te gaan zoekn. Maar wat met mijn gerief? En mijn duur fietsslot? En een doos met zes flessen cola? Aaargh!

Snel nadenken!

Ik heb een post-it gezocht, mijn telefoonnummer erop geschreven en de boodschap dat ik op zoek naar mijn zak was, post-it aan de binnenkant van de deur gehangen, deur op slot gedaan, en ik ben met de moed der wanhoop mijn stappen beginnen terugtraceren: een mens wist nooit, en alles.

In kaart gebracht! Rood is de deur van het werk, groen is waar ik mijn tas heb teruggevonden:

Screen Shot 2012-02-28 at 20.26.01.jpg

Zucht.

De rest van de dag verliep zonder incidenten, dankuzeer voor het vragen.

OF NEE WACHT! ‘t Is niet waar!

We zijn met een deel van het werk verhuisd naar een nieuwe lokatie, en dat valt helemaal mee, maar er is wel nog wat werk. We hebben geen eigen stromend water, bijvoorbeeld. En geen eigen toilet. En geen eigen keuken.

Vanmiddag kwam er bezoek op bezoek (stress, de mevrouw van Tales from the Crib was erbij, en ik ben altijd zo nerveus als ik die zie in het echt want ik ben bang van mensen die ik niet ken maar toch een klein beetje maar niet echt), en die hadden eten mee, en dat eten moest opgewarmd worden en dat kon alleen in de microgolfoven boven bij de andere mensen in het gebouw.

De andere mensen, die ik al heel de tijd dat ik daar zit religieus vermijd: als ik naar het toilet ga (ook boven), lees ik van onderaan de trap tot aan het toilet in een boek of een iPad of zo, en dan van het toilet weer tot onderaan de trap: zo moet ik niemand in de ogen kijken. Of God verhoede, spreken.

Maar nu moest ik dus het bezoek de microgolfoven tonen. Even geprobeerd om ervanonder te muizen en het aan iemand anders te vragen, maar ‘t is niet gelukt en ik heb het zelf moeten doen. Paniek! Aaargh! Ik ga moeten spreken tegen mensen! Wie weet stellen ze mij vragen! Wie weet zeggen ze dat het gedaan moet zijn met altijd naar het toilet te gaan! Wie weet zit er al iets in die microgolfoven!!

Uiteindelijk liep er niet echt volk los, en is het gelukt zonder menselijke interactie. Ja, ik ben een triestige mens, ik weet het.

Zucht.

Oh trouwens: ik sta op het weblog van de mevrouw van Tales From The Crib! (Ik ben die mens met zijn tulband).

Die keer van DHL, vervolg

donderdag 6 maart 2008 in Sonstiges. Permanente link | 13 reacties

Weet ge ‘t nog? Die keer dat ik er zó naar uitkeek om een pakje te ontvangen?

Even de historiek: pakketje vertrokken in de Joenaaited Steets 29 februari iets voor 10u ‘s morgens, toegekomen in Brussel 2 maart in de namiddag.

Maandag om tien voor zes ‘s morgens vertrokken uit het magazijn. Kwart voor één ‘s middags: koerier belt aan, niemand doet open, koerier terug naar DHL.

Maandag 13u: ik ben naar DHL om een tweede aanbieding te vragen.

Maandagnamiddag: ik bel naar DHL om te vragen waar het pakje blijft. Ze zeggen dat de koerier is langsgeweest om 14u20, maar dat hij de bedrijfsnaam niet vond. Ik zeg dat die links van de deur hangt, een blauw plakkaat met witte letters. Ze zullen dinsdag terugkomen.

Dinsdagochtend: ik bel naar DHL om te vragen waar dat pakje blijft en dat ik niets zie op de on-line tracker. “Ah, ze zijn vanmorgen langsgeweest, maar ik zie dat het niet op de website staat… Er is iets met de koerier, ‘t is een subcontractor en ik weet niet waar het pakje nu is…” Na een tijdje vinden ze het terug, en ze gaan het opnieuw aanbieden. Ik leg ze uit hoe de deur eruit ziet, dat er werken aan de gang zijn, waar het plakkaat met de bedrijfsnaam hangt, waar de bel is, dat ze zéker moeten bellen, dat er àltijd iemand aanwezig is.

Dinsdagavond: ik bel naar DHL om te vragen waar het pakje blijft, en dat ik niets zie op de on-line tracker. “Ah, zijn ze niet langsgeweest? Ik zie dat er niets veranderd is in de database, inderdaad, maar ze zijn wel degelijk langsgeweest hoor. Maar de koerier wist niet zeker of het wel het juiste adres was.” Ik begin nog eens het hele verhaal te doen: “oh, ik zie het meneer, er staat een hele uitleg hier… deur… werken… zéker bellen… ja, ik weet het ook niet. Ik zal zeggen dat ze het zéker moeten lezen, maar ‘t zal voor morgen zijn.”

Woensdagmiddag: ik bel naar DHL om te vragen waar het pakje blijft, en dat ik niets zie op de on-line tracker. “Tiens, dat is vreemd meneer, ik zie dat dat pakje zou moeten vertrokken zijn met de koerier vanmorgen, maar dat is blijkbaar niet gebeurd. Het zal voor de namiddaglevering zijn!” Ik herinner er nog eens aan dat de deur, de bel, de werken, zéker bellen: “jaja meneer, ik zie dat er al een heel verhaal staat, ‘t komt in orde!”

Woensdag 15u: ik bel naar DHL om te vragen waarom de on-line tracker nu al voor de zoveelste keer zegt “Address information needed; contact DHL Customer Service”, en wat het probleem deze keer wel mag geweest zijn. “Ah ja meneer, de koerier is om 14u42 langsgeweest, maar uw naam stond niet op de bel, en hij heeft dus niet gebeld.” Ik ben op dat moment nog altijd kalm, maar ik heb me toch een beetje boos gemaakt aan de telefoon. Of ze de gewoonte hebben om voor leveringen bij bedrijven te eisen dat de namen van alle werknemers op de bel staan. Of ze dat normaal vinden dat er dag na dag meer details op die leveringspapieren staan, en dat die niet opgevolgd worden. De mevrouw put zich uit in verontschuldigingen, belt naar de koerier, en belt dan terug, zegt dat hij zéker vandaag nog komt, vóór 17u, en dat als hij er niet is om 16u45 dat ik dan moet bellen.

Woensdag 16u47: ik bel naar DHL om te vragen waar de koerier blijft. Ik krijg de mevrouw van maandag weer aan de lijn. Ze weet van niets, en kan de koerier niet bereiken. Hij zal het te druk hebben. Als ik het écht nodig heb, mijn pakje, kan ik altijd vanavond naar Diegem komen? Néén, mevrouw, dat kan ik niet. “Dan zal het voor morgenochtend zijn meneer!” Ik bén er wel niet morgenochtend, dus iemand anders zal aftekenen, is dat een probleem? “Nee, natuurlijk niet: de naam van het bedrijf staat erop, we zijn dat gewoon, komt in orde meneer!”

Donderdag 13u: ik bel naar DHL om te vragen waarom de on-line tracker nu al voor de zoveelste keer zegt “Address information needed; contact DHL Customer Service”, en wat het probleem deze keer wel mag geweest zijn. “Ah ja meneer, de koerier is om 12u35 langsgeweest, maar u was niet aanwezig.” Oh? Heetf de koerier aangebeld dan? “Ja meneer, dat doen we al… euh… tijd… oh, nee: als hij aan zou gebeld hebben, dan zou er staan dat hij een papiertje heeft afgegeven dat u er niet was… dus, euh, nee: hij zal niet aangebeld hebben. Stond uw naam op de bel?” Ik vraag de dame aan de telefoon of, als ze een levering doet bij Dexia, dat ze dan ook verwacht dat alle namen van de werknemers op de bel staan, en of ze dat eigenlijk wel normaal vind dat het ondertussen de ikweetniethoeveelste keer is dat ik hetzelfde telefoongesprek moet hebben? “Meneer, het spijt me, ik begrijp het ook niet. Ik bel even naar het depot, hebt u een ogenblikje?” Dat heb ik. “Hallo meneer, dank u voor het geduld. Ze weten ook niet wat er gebeurd is meneer. Ik bel even naar de koerier, en ik zorg ervoor dat hij zéker aanbelt en het pakketje zéker aanbiedt.”

Donderdag 19u50: volgens de website is het pakket nog altijd “With delivery courier.” En dus niét afgegeven. Morgen zal ik nog eens bellen. Dus.

update ik heb, par acquit de conscience, toch maar eens gebeld naa rDHL, een mens weet nooit. Ik was al meteen een beetje uit het lood geslagen: normaal gezien moet ik eerst 1 doen om Nederlands te kiezen en dan 3 om te kiezen voor pakjes in transit–maar deze keer kreeg ik, om 20u30, meteen “DHL, goeienavond, Michel” te horen. Blijkt dat Michel de naam van de meneer aan de permanentie. Ik stel hem nog eens dezelfde vraag: de on-line tracker zegt “With delivery courier.”, en of hij weet of het pakje ondertussen aangekomen is. “Euh… evne checken… nee meneer: “person unknown” staat hier. Ze zullen de bestemmeling niet gevonden hebben.”

Oh really? vraag ik hem, en is hij er zeker van dat ze wel degelijk gebeld hebben aan de deur? “Euh ja, dat moet haast wel hé meneer?” Euh nee, dat moest haast niét, verzeker ik hem, wantondertussen weet ik dat ook al: als hij aangebeld had, dan stond er nu in zijn systeem niét “person unknown”, maar wel “briefje afgegeven” of iets in die zin. “Ah ja, dat is inderdaad waar. De koerier zal niet aangebeld hebben.”

Waarop ik die sympathieke meneer nog eens het hele verhaal doe, met een dosis sarcasme zo zwaar dat ik denk dat zijn telefoon er wellicht van zal ondergelopen zijn. We hebben er samen smakelijk om gelachen, quoi. Ik vroeg hem, van man tot man, wat ik kon doén om ervoor te zorgen dat die brave mensen van de koerierdienst hun papieren lézen en hun werk gewoon uitvoeren.

Zijn antwoord? “Ik zou morgenochtend bellen, van zodra de support weer open is, en ik zou mij razend kwaad maken, ik vrees dat dat het enige is dat helpt.” Jamaar, heeft dat wel nut? Hysterisch krijsen tegen mensen die er zelf óók niets aan kunnen doen? “Ik vreesd dat het écht het enige is dat helpt, meneer.”

Ah ok. Afspraak morgenochtend om 7u31, dus.

Dag vier zonder machine

woensdag 16 januari 2008 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Zonder scheermachine, that is.

Ik ben in totaal bijna twee weken ziek te bed geweest, en dan scheert een mens zich natuurlijk niet. En nu is het dus al zo lang geleden dat ik niet meer weet waar ik mijn scheergerät heb laten liggen.

En loop ik dus rond met een rattig baard-achtig-iets van iets meer dan een week. Maar ik mag geen nieuw toestel kopen van Sandra, want ik heb er vorig jaar al eens een nieuw gekocht en dan een week later mijn eigenlijk ding teruggevonden.

Oh man, miserie.

update yo yo yo YO czech it out! Mijn broer had voor nieuwjaar een nieuwe machine gekregen wegens zijn oude kapot, maar nu heeft mijn madam een nieuwe kop voor de oude machine van mijn broer gekocht, en dus ga ik morgen helemaal glabre kunnen workshop doen voor Fortis, en helemaal globre kunnen voor de vluchtelingen briefing meemaken, hoera!

Mijn madam is de beste.

Tsiekenuis-teevee

maandag 13 februari 2006 in Televisie. Permanente link | Geen reacties

Humor: het is een programma op WijfTV over allemaal echt gebeurde verhalen, onder meer een meneer die onder zijn terreinvehikel terechtgekomen is.

Ha! Ha! Die meneer waar ze met z’n allen druk over bezig zijn, die had veel minder erge wonden aan zijn rug dan ik opgelopen heb bijna twee jaar geleden!

Ik heb binnenkort trouwens een vergadering met de dokter van de verzekering en met de dokter van de rechtbank en met een dokter die me bijstaat. Kwestie van te zien wat de schade is, en wat er allemaal te voorzien is voor de toekomst.

Ja, tuurlijk, ‘t had allemaal zoveel erger kunnen zijn: ik had helemaal verlamd kunnen zijn, in plaats van alleen maar gedeeltelijk. En ik had ook dood kunnen zijn, vermoed ik. Of: I could’ve lost my dashing good looks! Imagine that!

Een collega van drie bureaus verder op de gang op het werk heeft onlangs ook zoiets meegemaakt. Van de trap gevallen, en met zijn gezicht tegen een radiator—de helft (redelijk letterlijk) van de beenderen in zijn gezicht gebroken, zenuwen door, oogkas kapot en even bang geweest dat hij een oog zou kwijt zijn. Uiteindelijk komt het bij hem wellicht bijna allemaal weer goed, gelukkig.

‘t Zal bij mij, vrees ik, zo geen goed nieuws zijn: mijn, ahem, urogenitaal onderzoek vorige week, voor zover ik dat zonder ruggenspraak of kennis van zaken kan evalueren, zag er niet al te best uit, en alle dokters die naar scans en X-stralen van mijn rug kijken, zien daar niet vaak veel redenen tot optimisme in.

Dat het alleen maar slechter kan worden—op alle vlak—zeggen ze dan. Ik vraag mij dan af of ik niet zo één van die mensen zou moeten worden die besluit “in het heden te leven” en zo. Van die mensen die elke dag leven alsof het hun laatste is.

Meh. Dàn eens, misschien.

In alle geval: morgen (straks) nog eens een afspraak maken met de advokaat. En eens bellen met dokter huisarts om te zien of hij al resultaten heeft van het laatste Onderzoek Door Een Professor. En dan ook eens naar de behandelende neurochirurg gaan om te vragen bij wie ik te rade kan gaan om te weten te komen hoe ik aan welke sport kan doen.

rugpijnmiserieadvokaatdokters

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338