Michel Vuijlsteke’s weblog

Om de zoveel tijd moét er gewoon eenseen Klaus Nomi-muzieks gepost worden.

In augustus was hij 25 jaar dood.

Mesmerising.

Ik heb zo ongelooflijk veel spijt dat ik ze niet live gezien heb.

De mannen zijn dacht ik zo ongeveer allemaal ergens in de zestig. Ik kan me niet inbeelden wat voor een gevoel het moet geweest zijn, twintig of zo jaar geleden, dat een nummer als Is dit alles—dat begod voor mensen van tussen de dertig en de veertig relevant was—door een amorfe schaamhaarloze massa meegeschreeuwd werd.

Tijd om Klaar nog eens integraal op de iPod te zetten, me dunkt.

Ach, miserie: er is nooit genoeg tijd om nieuwe dingen te ontdekken, met al die goeie ouwe dingen.

Hij woont ergens in een krotwoning. Al wat hij heeft is een kous en een pot. Hij eet zo graag spaghetti, die gaat hij dan gaan kopen bij Melanie.

Spelden in zijn vingers, wormen op zijn tong, piekhaar op zijn kop. Ringen in zijn neus, snot in zijn oren, puisten op zijn lippen… Ga je mee naar mijnheer Roger, de brave man van het toilet? Ga je mee naar mijnheer Roger? Je krijgt er gratis een kopje thee. Ga je mee naar mijnheer Roger, de brave man bij bij grootvader?  Je krijgt er gratis een plakje paté. (plakje patééééééé… kopje thee)

Hij is naar de bioskoop gegaan… hij zat bij de apotheker, hij had zich vergist. Hij is getrouwd met Germaine, zij poetst elke dag zijn vuile dingen.

Spelden in zijn vingers, wormen op zijn tong, piekhaar op zijn kop. Ringen in zijn neus, snot in zijn oren, puisten op zijn lippen… Ga je mee naar mijnheer Roger, de brave man van het toilet? Ga je mee naar mijnheer Roger, de brave man van het toilet? Ga je mee naar mijnheer Roger? Je krijgt er gratis een kopje thee. Ga je mee naar mijnheer Roger, de brave man bij bij grootvader?  Ga je mee naar mijnheer Roger, je krijgt er gratis een plakje paté. (plakje patééééééé… ga je mee?)

Naar Roger! En Germaine!

[via]

Ik heb zo’n iTrip Auto gekocht, dat ik (a) mijn iPod in e auto kan gebruiken zonder batterij te verliezen en (b) dat ik het geluid van de iPod op de autoradio kan laten afspelen. Een groot gemak.

Er staat op mijn iPod voor het moment meer film dan muziek, maar voor de okkasie had ik in de rapte een random directory naar iTunes gesleept: De Pré Historie 1978 en De Pré Historie 1978 Vol. 2.

In 1978 waren Sandra en ik ergens tussen 7 en 8 jaar oud.

Dingen als Stayin’ Alive en Paradise by the Dashboard Light, Nutbush City Limits en Vlaanderen Boven ken ik wellicht van tweedehandsgebruik, of kan ik me niet meteen voor de geest halen als bewust meegemaakt in 1978, maar het viel ons alletwee op hoeveel van die liedjes wij ons echt actief herinnerder als hebbende naar geluisterd op de radio of gezien op TV.

Take a Chance on Me en Denis en Dreadlock Holiday heb ik zeker op televisie gezien—dat ware de dagen trouwens, van videoclips:

Rivers of Babylon speelde zowat elke morgen bij ons thuis op de radio, net als het machtige Lay Love on You, dat ik eigenlijk bijna vergeten was tot ik het op CD hoorde:

Dat was op Brussel Frans—Radio 21, bestond dat toen al? Ti Amo en Now That We’ve Found Love, die schalden dan weer door de keuken bij mijn grootouders, op BRT 2.

…maar het punt is wel: Zelie is nu al negen jaar, en ik kan me niet inbeelden dat zij ook maar één liedje kent dat nu op de radio speelt.

Ja, kul van Studio 100, daar luisteren ze naar. Ik herinner mij ook nog wel Bourvil chante pour les enfants (waterlanders telkens hij Le petit coq zong, hilariteit telkens het Sébastien le pingouin was), en ik ben er nog niet in geslaagd om Louis Neefs en Marva zingen kinderliedjes te verdringen, maar zó erg was het toch niet in onze tijd.

Wij luisterden echt bijna de hele dag naar de radio. En er waren nog muziekprogramma’s waar we naar keken, op de televisie. Er waren ook shows, met Willem Duys en Willem Ruis en allerlei, en daar kwam eigenlijk niet eens zo slechte muziek in—ik meen me te herinneren en ik kan me vergissen dat het pas allemaal om zeep ging met Nederland Muziekland.

Maar nu? Ik zou niet weten naar welke radio we zouden moeten luisteren om relatief goeie muziek te horen die de kinderen binnen twintig jaar nog zullen mee kunnen zingen.

Rudy “…en bye bye” Sinia is al een tijd heengegaan, en ik weet niet of Meester Jo Van Backlé nog onder de levenden is, maar de Radio 2 Top 30 misschien?

Of alsnog Donna? Of Q? Of nog iets anders?

Ah what the hell.

Doe uzelf een plezier, loop naar de winkel en koop u een verzamelaar van The Highwaymen.

Willie Nelson. Johnny Cash. Waylon Jennings. Kris Kristofferson. Op één podium.

Ik zou daar zo enorm veel voor geven om ze allemaal samen gezien te kunnen hebben. Maar ja.

Trouwens: morgen—morgen!!—komt Neil Diamond naar België. En er zijn nog kaarten.

Er zijn. Nog. Kaarten.

Ik heb een vergadering, jammer genoeg. Anders, ik zweer het, was ik gegaan.

Vroeger gebeurde het mij alle vijf voet: dat ik een liedje plots hoorde in een andre versie dan ik gewoon was, en dat ik dacht “hey, ‘t is toch beter in de originele versie”.

Tegenwoordig, met de internets, is het géén werk om een snelle opzoeking te doen en te vermijden in affronten te vallen.

Maar toch, maar toch. Desperados waiting for a train is één van mijn all time favourites. ‘t Is een klassiek verhaal: kind en grootvader, en allebei worden ouder. Ze zaten vroeger samen in de keuken toen ze jong en oud waren, ze worden ouder en nog ouder, en het eindigt met

On the day before he died I went to see him
I was grown and he was almost gone
So we just closed our eyes
And dreamed ourselves a kitchen
And sang ourselves a verse to that old song
We’re like desperados waiting for a train

Ik ken het enkel van de versie van The Highwaymen (Waylon Jennings, Johnny Cash, WillieNelson, Kris Kristofferson):

Dit is de originele versie van Guy Clark. Het is anders, dat zeker, en ik ben er niet uit wat ik ervan vind. Weird.

‘t Is in alle geval niet zoals bij Me and Bobby McGee. Ik krijg er etterend eczeem van als ik het gezongen hoor door dat mens Janis Joplin:

Nee, dan zo ongeveer duizend keer liever door de auteur zelf:

Zoals een commentaarder op YouTube zegt: “This makes you want to say ‘Janis who?’”. En of.

Jan heeft er vannamiddag nog maar eens een paar afleveringen van Kleine Einsteins doorgejaagd: het blijft toch wel van het beste dat er is voor kleine kinderen. Schilderijen en klassieke muziek en architectuur en beesten, en meedoen met vanalles.

Het is wel een beetje de “greatest hits”, maar ‘t is altijd beter dan niets. Darnet was het Peer Gynt, en nu is het deze:

Wat er mij aan doet denken: ik moet dringend terug meer klassiek luisteren.

Muxtape zuigt. Dit ook, maar op een andere manier.

En niemand die klaagt over de dubieuze legaliteit. ‘t Zal niet lang duren, denk ik zo.

Mijn grootvader hoor ik nog altijd Lale Andersens Es geht alles vorüber fluiten en zingen: ik heb dat van hem denk ik, dat ik praktisch altijd wel iets aan het neuriën of zingen of fluiten ben. Luidkeels of binnensmonds, maar wel bijna altijd.

Er zijn twee liedjes die ik al een hele tijd meer dan andere liedjes fluit en/of zing. Tot grote ergernis van mijn treincompagnon barst ik in de gang onder Brussel-Centraal wel eens hardop in Do not forsake me oh my darlin’ uit:

En op de fiets fluit en keel ik meestal zéér hardop The Ballad of Rock Ridge:

Um. Maar: is dat eigenlijk niet twee keer dezelfde hetzelfde liedje?

Eén dezer gaat het er toch écht eens van moeten komen, ik zit er al veel te lang mee in mijn hoofd: een bossa nova-jazz-en consoorten-feestje.

Als ik zou zeggen dat twee Japanners zich wagen aan Insensatez, zou u dan dit verwacht hebben?

Nee, Lisa Ono zal niet ontbreken op het appel, op dat feestje, dan, die keer. En Sadao Watanabe doet dat ook niet verkeerd, mijn gedacht.

De collega’s zijn op koffiebreak, maar ik zit vastgenageld aan Youtube wegens een paar keer teveel doorgeklikt. Gedateerd, zeggen de mensen, klinkt dit:

Dat kan zijn. I don’t know much about music, but I know what I like. En ik denk dat ik maar eens op zoek ga naar meer Sadao Watanabe.

Het is niet vaak dat ik werk doe waarbij ik zonder problemen naar muziek kan luisteren. Meestal is het naar andere mensen luisteren, of dingen schrijven, of met andere mensen spreken, en dan lukt dat niet echt.

Maar vandaag zat ik met goede oude html– en photoshopdingen bezig. Lastig, daar niet van: bakken tijd verloren met dingen die op géén tijd hadden kunnen gedaan worden, maar het is wel iets dat ik met muziek op de achtergrond kan doen. Graag doe, zelfs.

En toen kwam dit nummertje voorbij:

(ja, ‘t was jaren 70 in media player)

Ik dacht, ik ga eens voor een leeuwerik op Youtube op zoek naar een fimpje daarvan. “Un homme et une femme,” daar kreeg ik allerlei dingen mee die mij niet goed genoeg waren. En toen zocht ik op “dabadabada,” en kreeg ik deze, slik, te zien:

Ik dacht dat het Emma Watson was die aan het zingen was!

(en met mij het hele internet, wijst Google me uit)

Maar het was dus gewoon Melody Ruiz.