Nikon doet eens een telelens

donderdag 12 juli 2012 in Foto's. Permanente link | 3 reacties

Ik denk dat het moet zijn omdat ik ooit eens een Nikon heb getest, maar ik krijg van tijd tot tijd nog eens een persbericht van hen binnen. 

Het blijft hopen op een equivalent van Canon’s MP-E 65mm (klik, klik), maar dit klinkt, aan de volledig andere kant van de schaal, toch ook behoorlijk indrukwekkend:

Nikon kondigt vandaag aan dat het een nieuw supertele-objectief met vaste brandpuntsafstand heeft ontwikkeld, als aanvulling op de serie full-frame (FX) NIKKOR-objectieven. Het 800 mm AF-S-objectief, met een groot diafragma van f/5.6 en VR (vibratiereductie)-systeem, is volledig compatibel met het autofocussysteem van alle Nikon-camera’s in FX-formaat en werd ontwikkeld om de NIKKOR-serie met supertele-objectieven verder te versterken. Het objectief beschikt over de langste brandpuntsafstand van alle NIKKOR-autofocusobjectieven en is speciaal ontwikkeld met sport-, nieuws- en natuurfotografen in gedachten. Naast zijn superieure optische prestaties is het objectief ook bestand tegen stof en waterdruppels.

Ahem ja. Klik voor detail:

D4 R147 for DA

Links van 19 januari 2012 tot 22 januari 2012

zondag 22 januari 2012 in Links. Permanente link | 2 reacties

The 5 Most Horrible Things Nobody Tells You About Babies |
Hollywood comedies about parenthood depend entirely on making raising a kid look a ridiculous, hectic mess. Then, eventually the leading man finds out that in the end, the rewards make it all worth it. That's mostly because for whatever reason, baby murder is still taboo in modern Hollywood comedies.
When you have a real kid, you realize there's plenty of stuff those movies don't show you. If they did, their zany comedy about a single father finding a baby on his doorstep would quickly become a nightmare inducing horror that would shut down the genitals of any aspiring parent.

Newt Gingrich Profile – Esquire Story on Newt Gingrich – Esquire
She was married to Newt Gingrich for eighteen years, all through his spectacular rise and fall, and here she is in a pair of blue jeans and a paisley shirt, with warm eyes and a big laugh and the kind of chain-smoking habit where the cigarettes burn right down to the filter — but she's quitting, she swears, any day now.

Nikon 1 System Review: 19. Conclusion: Digital Photography Review
Many photographers within Nikon's sizeable user base had been eagerly anticipating the camera giant's move into mirrorless interchangeable lens cameras, and a lot of them reacted with disappointment when the curtain parted on the 1 System in late 2011. Despite containing some very interesting technology, the 1 J1/V1 are clearly intended to appeal to upgraders from lower-level compact cameras. Nikon firmly believes that there is a market here, largely untapped, and made up of people who don't like to be bothered by the intricacies of 'serious' photography but just want to be like Ashton Kutcher in the commercials and have fun, and take photographs, and have fun. And did we mention having fun?

The end result of this laudable design philosophy is a pair of rather curious cameras which have a lot to offer (we're hugely impressed by their phase-detection AF performance, and how many other cameras can you think of that allow 60 fps RAW+JPEG capture?) but which in our opinion, fail to wholly address the needs of any class of camera buyer.

Famous Photogs Pose With Their Most Iconic Images | Raw File |
The Tank Man of Tienanmen Square. Muhammad Ali standing over Sonny Liston in victory. The portrait of the Afghan Girl on the cover of National Geographic. Many of us can automatically recall these photos in our heads, but far fewer can name the photographers who took them. Even fewer know what those photographers look like.

Tim Mantoani hopes to change that by taking portraits of famous photographers holding their most iconic or favorite photos in his new book Behind Photographs: Archiving Photographic Legends. Mantoani has shot over 150 of these portraits in the last five years, most of which are contained in the book.

Fadades | Musique gratuite, dates de tournées, photos, vidéos
J'ai également le projet de mettre au point un ( propulseur gravitationnel ) "sorte d'engin en forme de sphère de ma propre conception capable de se déplacer sans roues ni hélice ni moteur a réaction ou fusée…"j'ai une certaine expérience sur la conception et construction de moteurs fusée a propergol solide".Le procéder tente a contrer la loi de Newton sur la force gravitationnelle . Ce type d'appareil pourrait se déplacer en théorie sur le sol ,dans l'eau ,dans l'air et dans l'espace sans roues ni ailes et sans aucune émanation de gaz . Celui-ci pourrait être totalement silencieux s'il était mis sous vide et ne générerait aucunes pollution…

Links van 12 juni 2011 tot 13 juni 2011

maandag 13 juni 2011 in Links. Permanente link | Geen reacties

Small Group Of People Dominate Some Internet Discussions
An analysis of political and philosophical newsgroups found that half of all replies were directed at just two percent of thread initiators. In related news, bear shits in wood.

Why did Apple choose Twitter over Facebook?
Twitter will be deeply integrated into iOS 5, bit not Facebook. Why? There are surprisingly many answers. Among them: Apple and Facebook have contradictory priorities for customer content, and they are increasingly app platform competitors.

Game, Set, iMatch
Notice how Facebook is missing from these and many other words we’re hearing these days.

Facebook Sees Big Traffic Drops in US and Canada as It Nears 700 Million Users Worldwide
Most prominently, the United States lost nearly 6 million users, falling from 155.2 million at the start of May to 149.4 million at the end of it. This is the first time the country has lost users in the past year. Canada also fell significantly, by 1.52 million down to 16.6 million

What Happens When A Canon Shooter Uses A Nikon
10 year Canon shooter tries the Nikon system for the first time at a wedding.

Outrageous and Courageous: The Myth and Legend of Shecky Greene
"Frank Sinatra saved my life once. He said, "Okay, boys. That's enough." – Shecky Greene

internet k-hole
Internet K-Hole is an image blog consisting mostly of anonymous snapshots and Polaroids from the 1970s through the 1990s presented at random without description or context that go on for ever and ever and ever. (Some images NSFW.)

Een week met een Nikon D700

zondag 18 april 2010 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Ik kreeg vorige week van de mensen van een Nikon D700 te evalueren. Het heeft een week geduurd voor ik er warm voor liep, maar nu vind ik het bijzonder jammer dat ik het toestel moet teruggeven.


Ter situering: ik heb al een paar jaar Nikon-fototoestellen. Een D70, en dan een D200, en dan een D300. De D300 is gestolen geraakt, en ik ben echt wel in de markt voor een vervanger.

Met fototoestellen is het zoals met computers: een upgrade naar een beter model voelt eventjes wow aan, en –tenminste als het een goed toestel is—voelt het heel snel terug normaal aan. Heb je niet de indruk dat er eigenlijk veel verschil is ten opzichten van vroeger.

Het is pas als je dan terugkeert naar het oude toestel, dat het enorm opvalt wat het verschil is. Dat is trouwens ook één van de redenen dat ik tegenwoordig zo weinig foto’s maak: ik was zó content van mijn D300 dat het echt vies aanvoelde om terug te keren naar de D200.

Dus. Ik met die D700. De Nikon D700 is een full-frame camera met een FX-sensor, ‘t is te zeggen dat de sensor 36×24 mm is, waar de DX-sensor van de D300 23.6×15.8 mm is. De resolutie blijft hetzelfde, allebei ongeveer 12 megapixels. Wat dat wil zeggen, is dat de twaalf miljoen pixels van de D700 betere pixels zijn dan die van de D300.

Vergelijk het met emmers om regenwater te vangen, maar in plaats van emmers pixels en in plaats van regenwater licht: een grotere sensor zorgt ervoor dat elk beeldpunt meer licht kan vangen. Meer licht is minder ruis, is diepere kleur, is beter beeld.

Nu, da’s mooi in theorie, maar wat merkt een mens daarvan?

Het allereerste dat ik ervan merkte, is dat veel van mijn lenzen niet meer werkten: lenzen die geoptimaliseerd zijn voor DX-sensoren, die geven op een (grotere) FX-sensor aleen maar in het midden van de foto een goed beeld . Het hangt een beetje af van de lens: de ene wordt helemaal vaag aan de rand en is niet meer scherp te krijgen, de andere geeft een scherpe zwarte cirkel, nog een andere geeft een heel (heel) erg zwaar vignet.


‘t Is te zeggen: dat doen ze als je de D700 manu militari zegt om alsnog een foto over de hele sensor te nemen. Standaard neemt hij namelijk alleen maar een foto van het midden als er zo’n DX-lens op zit.

Dat wil dan zeggen dat je met een DX-lens op een D700 plots maar een 5 megapixel-camera meer hebt: niet zo fijn, dus. Versta mij niet verkeerd: 5 is ruim voldoende voor veel toepassingen, maar toch.


De foto hierboven is met een 18-200 mm gemaakt (DX): lage resolutie, en zelfs met die automatische crop is er nog vignettering in de hoeken.

Deze foto is met een 30 mm f/1.4 gemaakt (ook DX, maar hier niet automatisch gecropt): in het praktisch volledig donker, en toch nog 1/20 (aan 1000 ISO). En het vignet stoort niet écht.


…maar bon, ik heb het toestel voornamelijk getest met wél FX-lenzen: een standaard 50mm f/1.8, zowat de goedkoopste lens die ik heb, een 70-180 mm f/4.5-5.6 en een 80-400 mm f/4.5-5.6.

In het begin van de week was ik wat teleurgesteld: mijn vorige Nikons, daar kon ik bij wijze van spreken met mijn ogen dicht foto’s mee maken. Zo’n full frame, dat verandert dus elke lens. Een breedhoek wordt breder, een telelens wordt minder tele, een macrolens wordt minder macro.

Foto’s met de 80-400 waren degelijk, maar op een DX-sensor is 400 mm ongeveer 600 mm, en dus leek het erop dat ik niet zoveel kon inzoomen:

Jan voetbal!

Als er minder licht is, voelt zo’n grote sensor fantastisch aan, vooral ‘s morgens en ‘s avonds: dat zuigt licht naar binnen. Maar met veel licht had ik het moeilijk om niet overbelicht te zijn:

Op straat

Een kwestie van gewoon worden, vermoed ik. En dat ik al andere Nikon’s gebruikt heb, speelt ongetwijfeld ook mee: de D700 is in het gebruik zo ongeveer precies hetzelfde als de D300: ligt uitstekend in de hand, alle knoppen zitten op de plaats waar ik ze verwacht te zitten – vandaar dat het verschil in foto’s met lenzen die ik al jaren ken, zo opvallend was, wellicht.

…maar de laatste paar dagen daagde het plots wat voor fijn toestel het eigenlijk wel is, en wat ik er allemaal zou kunnen doen.

Ik kreeg wat voeling met de 50 mm:



Depth of field

Die kleuren! Die scherptediepte!

En dan gisteren, doorslaggevend: foto’s op een huwelijksfeest, in het quasi-donker. Met een goedkope lens, zonder flits uiteraard, en aan meer dan 1000 ISO.



De foto hierboven, bijvoorbeeld: 2000 ISO. En kijk eens naar het gebrek aan ruis in het beeld op 100%! Serieus degelijk, noem ik dat.

Wat moet er nog gezegd worden? Dat de batterij het verdomd lang uithield: een hele week foto’s getrokken met een batterij die niet eens volledig opgeladen was.

Dat het focussen een enorm gemak is met de 51 focuspunten. Dat de zoeker enorm groot en helder is, net zoals het LCD-scherm achteraan.

Dat de tilt sensor leuk is: hij zegt u wanneer uw toestel waterpas staat en wanneer niet – handig om een rechte horizon te hebben.

Dat ik Live View eigenlijk niet gebruikt heb.

Dat het toestel van ergonomie en vastnemen en stevigheid en van interface, zowel qua knoppen op het toestel als qua menu’s fantastisch is (al kan het zijn dat ik bevooroordeeld ben wegens jarenlange Nikongebruiker).

Dat ik het een bijzonder lichte camera vind, en dat ik er in het echt misschien toch wel een extra grip zou aanhangen.

Dat ik het fijn vond om tethered shooting in Lightroom 3 te doen.

*    *

Ik ben in de markt voor een betere Nikon.

Een D700 zonder lenzen kost net onder 2000  euro. Een D300s kost zo’n 1300 euro. Als ik nu zou beginnen met fotografie en ik zou het geld op zak hebben om een camera te kopen, zou ik niet twijfelen en die D700 kopen. Mijn week met een Sony Alpha 850 en vooral mijn week met de D700 hebben me bijna helemaal overtuigd om full frame te gaan.

Ware het niet…

Ik denk dat ik nog eens een D300s wil testen: vooral omdat die D300s filmpjes maakt, en de D700 niet. Dat van die filmpjes zal, denk ik, voor mij in absoluut niet doorslaggevend zijn, maar ik wil het toch eens aan den lijven ondervonden hebben dat het inderdaad niet echt zo fantastisch is. Ik ken mezelf: anders zou ik het mij eeuwig blijven doorsteken.

Oh, en ook: ik heb genoeg lenzen om een overstap naar een ander merk weinig verantwoord te maken. En ik heb genoeg DX-lenzen waar ik aan gehecht ben en die te duur zouden zijn om door FX-lenzen te vervangen om een keuze voor FX niet meteen voor de hand liggend te maken.

Wat me misschien alsnog naar de D300(s) drijft.

Wordt, met andere woorden, vervolgd.

Mijn volgende filmcamera is een Nikon D90 (-achtige)

vrijdag 5 september 2008 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Het meest interessante, voor mij, aan die nieuwe D90, is dat er filmpjes mee kunnen gemaakt worden.

Vijf minuten “maar”, zegt men. En autofocus werkt niet, zegt men. Leuk om mee te spelen, hoor ik kwatongen op de internets beweren, maar ‘t is toch geen écht videocamera.

Wel… laat het mij even anders stellen.

Vijf minuten

Hoeveel shots in films zijn langer dan vijf minuten?

OK, OK, de openingsscène van The Player, en Rope en er zijn er nog wel. Maar u en ik zijn geen Roberten Altman of Alfredsen Hitchcock, en in een film gemaakt door u en ik?

Ja, een optreden is er niet in één stuk mee te filmen, en een lange monoloog of een hele reisreportage in één take zal ook niet gaan.

Ik zit er niet mee.


Autofocus werkt min of mee zoals de LiveView-autofocus op recente Nikons werkt: ofwel één keer in het begin de focus zetten, ofwel manueel focussen tijdens het filmen.

Zo ongeveer het meest vervelende aan de Canon HF10 die ik heb, is dat ik moeilijk of niet manueel kan focussen. Ik zou er naar uitkijken om manueel te mogen focussen, eigenlijk.


…maar ‘t is meer dan dat: niet alleen focus kan manueel. Zowat alle instellingen van de fotocamera zijn ook in te stellen om films mee te maken. Diafragma, ISO, you name it.


…en het aller– allerbelangrijkste: lenzen! Ik zou een filmpje of een stuk film kunnen maken met mijn 10.5mm f/2.8, helemaal in fisheye. Of met mijn 80–400, waarmee ik schrikkelijk kan inzoomen. Of met mijn 18–200 VR, die van breedhoek naar tele gaat. Of met een echte breedhoek gelijk mijn 12–24. Of, of, of: met mijn 18–200 macro-ding!


Oh, en had ik al gezegd dat die D90 films maakt in HD-formaat. HD! Formaat!

Ik hoop stiekem op een firmware upgrade of zo voor mijn D300. ‘t Zal er wel niet van komen, maar ‘t zou toch fantastisch zijn.

Een nieuw fototoestel

zondag 6 januari 2008 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Dit jaar, kome de hel of hoog water, koop ik me een nieuw fototoestel. Ik ben er nog niet uit welk fototoestel dat wordt.

Ik heb veel geïnvesteerd in Nikon, Nikon heeft net een machtige D300 en een nog machtiger D3 uit, maar toch ben ik er niet uit of ik geen professionele Canon zou kopen met De Denk Ik Beste Macrolens Ter Wereld.

Jammer dat ik niet de bankrekening heb van Michael Reichmann, die voor het moment met Canon werkt, maar ter evaluatie even met de boodschappenmand langs de winkel ging in December:

[…] during November and December 2007 I purchased […] Nikon D3 and D300 bodies, and a selection of lenses, including the 28mm f/1.4, 50mm f/1.4, 85mm f/1.4, 105mm f/2.8 Micro VR, 17-35mm f/2.8, 24-120mm VR and 80-400mm VR.


Okay, ik geef het toe: ik ben onnoemelijk jaloers op Brian.


Ik denk dat het toch Nikon gaat blijven. Als onze boot ooit binnenkomt, een D3. Nem.


zondag 30 december 2007 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Heisenberg wordt na een korte achtervolging tegengehouden door de politie. Politieagent: “Meneer, hebt u énig idee hoe snel u aan het rijden was??” Heisenberg: “Nee, maar ik weer wel exact waar ik ben.”

Badoem tsing.

Euh, maar dat geheel terzijde. Ik was gisteren toevallig in mijn fototoestel aan het rommelen, en daar kwam ik zowaar een intervalometer tegen!

Intervalometer Intervalometer Intervalometer Intervalometer Intervalometer Intervalometer

Daarmee stel ik het fototoestel in om vanaf 8u15 om de vijf seconden een foto te nemen, negenhonderd foto’s aan een stuk. Zo wijs! In de jaren vroeger moest men daar een duur toestel voor kopen, en nu kan dat gewoon in de camera zelf!

Ik weet wel dat het met een gewone webcam ook zou kunnen, maar hey, ik vind het fantastisch. Kijk: een filmpje!

Impulse buys

zondag 6 augustus 2006 in Foto's. Permanente link | 5 reacties

95% van het plezier van dingen kopen, is het zoeken naar wàt precies te kopen.

Ik heb een zak vol lenzen voor Nikon, en voor bijna elke lens is er lang en hard over nagedacht, en gewikt, en gewogen, en wel twintig reviews gelezen, en dan uiteindelijk gekocht.

Ik zeg “bijna”, da’s omdat er een aantal impulsieve aankopen tussen zitten. De lensbaby bijvoorbeeld:


…waar ik eigenlijk achteraf gezien relatief zeer tevreden over ben. Ik heb het ding eerst wat uitgetest, en dan lang laten zitten wegen, euh, redelijk nutteloos. Maar nu ik twee Nikons heb, kan ik er op uittrekken met een degelijke lens op de D200 en de lensbaby op de D70.

En met de macrostukken op de lensbaby kun je eigenlijk nog relatief in orde macro’s maken:


Nog zo’n impulse buy was de MC Zenitar Fish-Eye 16mm f/2.8. Uiteindelijk niet eens zó’n slecht lensje, maar ik heb er, om dezelfde redenen als de lensbaby, bitter weinig foto’s mee gemaakt. Ook zoals de lensbaby is het een volledig mechanische, niet-automatische lens, en toen ik ze kocht, kon ik eigenlijk mijn fototoestel nog nauwelijks gebruiken.


Komt daar nog eens bij dat met de x1.5–factor zo’n “16mm full frame fish-eye” eigenlijk een “24mm zeer zware distortie” wordt, en dat leidt me tot mijn derde impulse buy…

Alhoewel, impulse, impulse. Ik heb er weken en maanden over gepiekerd en gedaan, en uiteindelijk dan toch gekocht. De finale duw in de rug was deze foto—damn you Bruno Bollaert!!

En dus heb ik dan uiteindelijk toch een AF DX Fisheye-Nikkor 10.5mm f/2.8G ED gekocht. Leutige lens.


Ik denk niet dat ik nog veel dingen ga kopen gewoon om te kopen.

Nee, wat ik tegenwoordig regelmatig doe, is naar een online winkel gaan, en dan beginnen kopen. Zoeken, en zoeken, en ergelijken, en dan in de boodschappenmand pleuren, en dan nog zoeken, en berekenen, en uiteindelijk: niet bestellen.

Zo heb ik het toch ook gehad, zonder geld uit te moeten geven.


dinsdag 2 mei 2006 in Foto's. Permanente link | 9 reacties

Ik zat er mee in. Pak deze foto:

Anna in bed

Akkoord, ‘t is 1/8 aan f/1.4, met de hand vastgehouden op een bed in een donkere kamer, dus ik verwacht niet meteen dat het haarscherp zou zijn, en er zit al niet veel detail in de midden van dat gezicht waar een autofocus houvast aan heeft, maar toch: het zag er allemaal véél te flou uit naar mijn zin.

En dan zijn er foto’s zoals deze (klik voor 100%):

Steven kijkt naar fanfare

Opnieuw f/1.4 (not a peep, Noels!) en opnieuw véél te weinig scherp naar mijn zin. Ik slaagde er maar niet in, leek het wel, om scherpe foto’s uit die camera te krijgen. Ik zat er serieus mee in dat ik met backfocus-problemen zat.

Vandaag dus maar een testpagina uitgeprint en gefotografeerd. Ondanks de minder dan ideale omstandigheden (te donker), zijn de resultaten voor de Sigma 30 mm f/1.4 relatief bemoedigend te noemen. Crops aan 100% geven me dit:


Als ik dat vergelijk met wat de pagina noemt “as good as it gets”…


…dan ziet dat er redelijk in orde uit.

Nee, ik vrees dat ik tegen de grenzen van de lens aanloop. En dat ik dringend eens zal werk moeten maken van betere belichting en zo—de flash laten bekijken, want die doet vaak maar raar—als ik nog veel foto’s van kleine kinderen binnenshuis wil maken.

Rauw III: workflow

zaterdag 8 april 2006 in Foto's. Permanente link | 12 reacties

Stap één: foto’s van de camera naar de computer krijgen.

Ik haal de foto’s van mijn D70 naar de hard disk via een USB-kabel.

Ja, ik weet dat het niet de snelste manier is en dat het sneller zou gaan als ik het kaartje eruit zou halen en via een card reader de dingen zou inlezen.

Ja, ik weet dat het batterijen vreet, en het is me al meer dan eens overkomen dat ik de kabel liet zitten en een uur laten een onbruikbare D70 terugvond.

Maar: ik heb er nu een 2 gigabyte-kaartje inzitten, en ik doe daar liefst zo weinig mogelijk handelingen mee. En noem me paranoïde, maar ik doe liever zo weinig mogelijk mijn fototoestel open: al die mechanische operaties, dat kan niet goed zijn. :)

Van zodra ik mijn kabeltje in het toestel steek, schiet Nikon Transfer in actie, en worden de RAW-files gecopieerd:


Ze worden in eerste instantie gekopieerd naar een eigen folder, die automatisch een naam krijgt op basis van de datum van vandaag—daarnet was dat \My Documents\My Pictures\20060407\.


 De beelden worden ook hernoemd, zodat ik later aan de filenaam kan zien wanneer de foto getrokken was, en vooral: zodat ik niet met dubbele bestandsnamen zit later, en dat dus elke foto die ik maak een unieke filenaam heeft.

Stap twee: grove schifting

Daarvoor gebruik ik tegenwoordig Pixmantec RawShooter Essentials 2006, een gratis programma, maar da’s eigenlijk zelfs toevallig, want zelfs als het te betalen was, ik zou het nog gebruiken.

Naar de directory met de foto’s gaan en alt-s voor slideshow doen:


Een zeer snelle preview, en een bijzonder eenvoudige interface. Onderaan het beeld wordt precies de nodige informatie getoond:


In de grove schifting bepaald ik welke foto’s ik weg ga smijten, welke foto’s ik goed vind zonder meer, welke foto’s ik niet meteen top vind maar ook niet slecht, en welke foto’s ik niet meteen zeer goed vind, maar die ik wel wil houden.

RawShooter maakt die sortering echt wel enorm eenvoudig: weg = delete duwen; 1, 2 of 3 duwen op het keyboard smijt de foto in de juiste categorie en toont automatisch de volgende in de rij. De 49 foto’s van deze “sessie” waren op 2 minuten en veertig seconden geklasseerd:


In totaal 8 weg te smijten, 22 die ik eigenlijk zou kunnen weggooien maar die ik toch ga houden, 8 die noch goed noch echt slecht zijn, en elf waaruit ik er een stuk of drie, vier ga overhouden om op Flickr te zetten.

…en op dit moment hangt het er van af welk soort foto’s ik aan het bewerken ben.

Als het om macrofoto’s gaat, doe ik Photoshop open en doe ik de foto’s één voor één open via Adobe Camera Raw, bekijk ik ze tot tot in het kleinste detail, werk ik er de vuiligheid uit weg, doe ik waar nodig correcties en wijzigingen, combineer ik eventueel twee beelden tot een nieuw, enzoverder, enzoverder.

Maar als het om foto’s van mensen gaat, steekt het meestal zo nauw niet. En dan maak ik er me van af met de volgende gemakkelijkheidsoplossing.

*  *

Stap drie: kleurcorrectie

In eerste instantie bekijk ik alleen de foto’s in het categorietje “1”, en dit is de eerste keer dat ik de foto’s op 100% grootte bekijk. Het gebeurt dan ook vaak dat foto’s alsnog wegens bijvoorbeeld niet scherp genoeg van “1” naar “2” verwezen worden.

Zoals ik al zei: het is allemaal op het blote oog dat ik het doe, en hoegenaamd niet wetenschappelijk qua calibratie of kleurtheorie. Ik houd uiteraard een ernstig oog op het histogram, maar als het er goed uitziet naar mijn eigen goesting op mijn eigen monitor, dan is het al lang in orde voor mij.


Als ik er min of meer tevreden van ben, duw ik op “insert”, en wordt het beeldje naar de render queue gestuurd. En dan staan er na verloop van tijd een aantal geconverteerde jpegs klaar:


Stap vier: afwerking

De geconverteerde files hernoem ik…


(yep, er is er ondertussen nog één gesneuveld), en in zeldzame gevallen doe ik nog een ingreep in Photoshop. Hier heb ik wat stukjes hagelslag van Louis’ wang weggesmurft, en de bestanden in Photoshop naar 1280 pixels breed verkleind—dat laatste had ik uiteraard ook in RawShooter kunnen doen.

Alle bestanden bewaren, de vier foto’s met een welgemikte rechtermuisklik en Send To Flickr, erm, naar Flickr gestuurd, en hopla.

Boterhammen - bijna op!


vrijdag 7 april 2006 in Foto's. Permanente link | 23 reacties

Kijk hier, foto genomen op 8 juli 2004, om 16u33:


Dat was de allerlaatste foto die ik met mijn D70 in jpeg geschoten heb.

Er zijn al honderden mensen op het internet en in boeken die het verschil tussen jpeg en raw in foto’s uitgelegd hebben, maar in het kort is een raw-beeld heel erg letterlijk te vergelijken met een negatief.

Een D70 (of gelijkaardig) hebben en niet in raw fotograferen is zo’n beetje als een hyperprofessioneel fototoestel hebben met de beste lenzen en er de duurste film in steken, maar dan alle foto’s naar de Carrefour sturen om te laten ontwikkelen en de negatieven wegsmijten.

Een foto maken begint en eindigt niet als je op de knop van het fototoestel drukt. Er is voorbereiding—onder meer keuze van onderwerp en lenzen en belichting—en er is nabereiding. In analoge fotografie is de nazorg de ontwikkeling van de film, de afdruk en de eventuele retouchering (op film en/of op de afdruk).

In digitale fotografie is er uiteraard de eventuele retouchering in Photoshop, maar ook iets waar eigenlijk best wel weinig bij stil gestaan wordt: de “ontwikkeling” van het raw-beeld naar jpeg.

Er bestaan een stapel programma’s die beelden van raw naar niet-raw kunnen omzetten, en die geven allemaal een ander resultaat. Waarom die resultaten verschillen? Omdat er niet één eenvoudige manier is om een raw-beeld om te zetten.

Zo’n digitaal negatief bestaat uit rode, groene en blauwe beeldpunten met kleurwaarden van licht naar donker. Het is niet zo dat een fototoestel met 6 megapixels een sensor heeft met zes miljoen beeldelementjes die elk een kleur kunnen hebben, maar wel dat er ongeveer anderhalf miljoen rode, anderhalf miljoen blauwe en drie miljoen groene beeldpuntjes zijn. Dat mozaiek van zes miljoen punten die elk maar één kleurtje bevatten, wordt naar zes miljoen pixels met telkens een rood-, een groen- en een blauw-component omgezet, en de manier waarom dat gebeurt, kan verschillen.

Zó ziet die sensor er schematisch uit:


Om voor elke pixel een rood-, een groen-, en een blauw-waarde te hebben, moet er dus in groepjes gewerkt worden, bijvoorbeeld voor het puntje in het midden van dit groepje—


…kun je om te beginnen al deze combinaties bekijken:


…maar daar blijft het niet bij: de weging van de verschillende kleuren bijvoorbeeld, of je kan naar meer dan enkel de onmiddellijke omgeving kijken. En akkoord, er wordt rood en roen en blauw gemeten, maar wat is eigenlijk rood en groen en blauw? Voor de ene zal “echt” blauw bijvoorbeeld meer naar het groen overhellen, en voor de andere meer naar het violet…

En dan heb je naturlijk de witbalans: je kan een foto maken met alleen een 50 watt-gloeilamp als verlichting, en dan zal alles eigenlijk objectief gezien oranje-achtig gekleurd zijn. Onze ogen zijn niet objectief, en interpreteren dan lichtoranje als wit, en verschuiven alle kleuren verhoudingsgewijs mee. Digitale fotoetoestellen zijn wél obectief, zij tellen alleen maar hoeveel licht er binnen komt en de sensor ast zich na verloop van tijd niet aan aan de omgevingsbelichting. De witbalans-informatie wordt niet opgeslaan in de waarden van de raw-beeldpuntjes, maar staat apart in de raw-file. De manier waarop die toegepast wordt, is ook eigen aan de conversie.

Of nog zoiets: digitale camera’s zien een constant verloop van licht naar donker, maar analoge mensen zien dat niet zo. Wij zitten meer logaritmisch in mekaar, en da’s maar goed ook: in volle zon is er vele (véle) tienduizenden keren meer licht dan in een donkere kamer. Om al die lichtwaarden te kunnen opslaan moet een digitale camera vele (véle) keren gevoeliger zijn in de donkere tinten dan in de heldere, zodat er bij de omzetting van raw naar niet-raw meer informatie in de donkerte kan gestoken worden. De manier waarop dat gebeurt kan ook verschillen. [zie alhier voor meer informatie over dat linair/logaritmisch verhaal, trouwens]

Komt bij al de vorige dingen ook nog dat Nikon pertinent weigert om zijn de manier waarop de D70 intern raw naar jpeg omzet, volledig te documenteren, en elke softwaremaker is zo’n beetje vrij om te doen wat hij zelf het beste vindt.

Enfin, een lang verhaal om te zeggen dat ik wel eens bereid ben om verder te kijken dan mijn neus lang is, en dat ik wel eens wil kijken naar andere software dan wat ik anders toch al gebruik voor die conversie, ‘t is te zeggen, iets anders dan Adobe Camera Raw 3.3.

De verschillende programma’s hebben elk hun eigen pro’s en contra’s, en daarbij telt niet alleen de beeldkwaliteit, maar ook onder meer features (hoeveel kan in de conversie gebeuren, en waarvoor moet ik toch nog naar Photoshop gaan), daarmee eng verboden workflow (kan ik snel van camera naar Flickr/afdruk geraken?), uiteraard ook interface (hoe gemakkelijk is het allemaal in het gebruikt, kan ik alles met het keyboard doen of moet ik zitten pieren op minuskuul kleine schuivertjes) en snelheid (gaat alles snel en quasi real-time, of moet ik seconden/minutenlang zitten wachten tot een en ander op het scherm getoond wordt).

Ik vermoed dat mits wat prutsen uit zowat elk programma zowat elk resultaat te krijgen is, maar als de standaardconversie al goed is, is er hoedanook minder werk aan, dus om te beginnen bekijk ik de standaardconversie (links: alles op default, geen automatische correcties), en daarnaast probeer ik er naar mijn eigen goesting er iets goeds uit te halen (rechts: geen poging om het er overan hetzelfde te laten uitzien, gewoon fiedelen tot het mij in dat programma aanstaat).

Test één: een snapshot van een stuk speelgoed in de schaduw genomen, met wat verdord gras op de achtergrond.

Adobe Camera Raw 3.3:

Adobe Camera Raw automatisch Adobe Camera Raw manueel 2

PhaseOne Capture One 3.7 pro:

CaptureOne automatisch 1 CaptureOne manueel 1

Nikon Capture 4.1.3:

Nikon Capture automatisch Nikon Capture manueel

RawShooter Essentials 2006:

Rawshooter automatisch 1 Rawshooter manueel 1

Bibble Pro 4.7

Bibble automatisch Bibble manueel

Test twee: kleurcorrectienachtmerrie! een totaal onverdienstelijke foto van Sandra en de kinderen in de zetel, verlicht door de televisie, een spaarlamp op het plafond en een kiertje licht vanachter de gordijn.

Adobe Camera Raw 3.3:

Camera Raw automatisch Camera Raw manueel

PhaseOne Capture One 3.7 pro:

CaptureOne automatisch CaptureOne manueel

Nikon Capture 4.1.3:

Capture automatisch Capture manueel

RawShooter Essentials 2006:

Rawshooter automatisch Rawshooter manueel

Bibble Pro 4.7

Bibble automatisch Bibble manueel 1

Tot zover. Geen definitieve conclusies, want ik heb er nog niet genoeg mee gespeeld en ik heb nog niet rondgekeken bij Vrienden en Kennissen en Het Wereldwijde Interweb, maar alvast een aantal een aantal voorlopige conclusies:

Adobe Camera Raw 3.3

  • heeft veruit de beste crop en rechtzet-functies
  • doet vignetting en chromatic aberration (niet dat ik die ooit gebruik)
  • is het ding waarmee ik het meest vertrouwd ben
  • heeft uitstekende kleurcorrectie (uiteindelijk pas sinds kort, maar dat maakt hier uiteraard niets uit)
  • heeft ondanks die kleur soms last van vlakke vleestonen

PhaseOne Capture One 3.7 pro

  • is honds– en hondstraag in het finale aanmaken van het beeld
  • is daarentegen snel ongeveer wat individuele beelden betreft: wijzigingen worden meteen toegepast op een lage-resolutie-versie die in de plaats van de hoge resolutie komt te staan, en zo snel als mogelijk verfijnd wordt
  • heeft een naar mijn gevoel nogal onhandige interface, maar dat kan er ook aan liggen dat ik het tot nog toe het minst van al gebruikt heb

Nikon Capture 4.1.3

  • is trààààg! voor zowat alles
  • is de enige die een witbalans ook kan berekenen uit een selectie—de rest kan het enkel met een puntselectie
  • is ook de enige die op wetenschappelijke wijze foto’s van mijn 10.5 fisheye naar breedhoek kan omzetten

RawShooter Essentials 2006:

  • is veruit het snelst om mee te werken wat workflow betreft: tweehonderd beelden visioneren, klasseren, en na elkaar bewerken is op geen tijd gepiept
  • is echt wel bare bones qua functies
  • heeft een aantal nutteloze ingebouwde kleurcorrecties die lijken op fill flash maar gewoon vies doen

Bibble Pro 4.7

  • blokkeerde een paar keer minutenlang tijdens eenvoudige operaties (files browsen, bestand opladen) en lijkt minder snel in het gebruik dan Capture One en RawShooter
  • geeft alvast de indruk zeer veel te kunnen (ook wegens ingebouwde Noise Ninja)
  • heeft een minder propere interface dan RawShooter, maar doet dan ook stukken meer [de interface stoort me niet, trouwens]
  • trekt zich precies niet te veel aan van de output size die ik instel

Meer, erm, later dus.

update: ik heb alsnog Bibble getest, maar, en dit is toch wel voorlopig een deal breaker: ik krijg er gewoon niet de kleur uit die ik op mijn scherm zie. Zelfs als ik alle mogelijke combinaties van colour management aanklik en expliciet zeg sRGB te gebruiken, dan nog zit er een redelijk zeer groot verschil tussen wat ik op mijn scherm zie (dat het juiste ICC-profiel gebruikt en dat geen problemen geeft me de andere programma’s) en wat er in de file staat die Bibble schrijft.

Ter illustratie: links wat Bibble me toont in zijn interne previes, rechts wat elke andere viewer in Windows (Photoshop, Firefox, etc.) me toont van een Bibble het bestand weggeschreven heeft:



donderdag 6 april 2006 in Sonstiges. Permanente link | 15 reacties

Kijk, en de wereld mag op zijn hoofd staan, maar op de één of de andere wijze—in het rood, in het zwart, in het wit—by hook or by crook, tegen dat het het feestje is voor Anna, heb ik zo’n D200.

DPReview is content, Ken Rockwell is content, Thom Hogan is content, en één van de drie zou voor mij al genoeg geweest zijn.

Zeiss 50mm f/1.4 Planar T_

donderdag 5 januari 2006 in Foto's. Permanente link | 2 reacties

Hola beer. Volgens de mannen van Nikonians zou de header op deze pagina bij Zeiss erop wijzen dat ze daar een 50mm f/1.4 aan het maken zijn, in F-mount voor Nikon.

Een beetje uitvergroot geeft dat dit:


Ik zal maar alvast een bakje klaarzetten voor het kwijl zeker?



<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).

ISSN 1780-1338