Fucking NMBS

donderdag 13 november 2008 in Sonstiges. Permanente link | 54 reacties

Ik zou hier kunnen beginnen met een disclaimer dat ik de mensen op het terrein niets verwijt omdat zij ook maar de regels volgen of zo, maar nee.

Ik ben kwaad, godverdomme.

De context: ik heb geen rijbewijs en dus verplaats ik me overal van en naar met het openbaar vervoer. Ik heb al sinds jaar en dag een treinabonnement. Jaren aan een stuk telkens voor een maand, sinds twee jaar een jaarabonnement Brussel-Gent.

De 29ste was ik mijn portefeuille thuis vergeten. Ik waarschuw de controleur, die mij na al die tijd toch ondertussen wel al zou mogen herkennen–ik zit altijd op dezelfde trein in dezelfde wagon op dezelfde plaats–als ik de trein opstap

Het was de eerste keer dat het mij overkwam, dit jaar, dat ik mijn abonnement niet mee had. Ik krijg een papiertje waarmee ik het allemaal kan regelen in Gent-Dampoort.

De volgende donderdag zit ik op de trein Brussel-Gent, net vóór Gentbrugge, komt nog zo’n controleur die ik al een eeuwigheid ken langs, en zegt de man me behoorlijk onvriendelijk, voor een volle trein, dat mijn abonnement dus wel verlopen is hé meneer.

Verlopen? Serieus? God ja, inderdaad: het is geldig van 6/11/2007 tot 5/11/2008, en we zijn vandaag 6/11/2008.

– Het spijt me, ik zal het binnen een minuut of tien meteen vernieuwen meneer. Ik was het gewoon compleet uit het oog verloren — dat komt er van, zo’n jaarabonnement, een mens denkt er niet meer aan hé.

– Nee meneer, daar kan ik het niet bij laten. Papieren alstublieft. En ik moet het strookje van het abonnement ook inhouden, kunt u dat er even uithalen?

Kijk, op zo’n moment krijg ik het dus. Die kerel ziet mij alle dagen, ik heb in mijn portefeuille twee jaarabonnementen zitten en maandabonnementen die onafgebroken teruggaan tot begin de jaren 2000, daarnaast heb ik een fortuin aan rittenkaarten zitten van als ik naar Antwerpen ga werken of naar Leuven. En we zijn ondertussen in Gentbrugge, binnen vier minuten sta ik in het station waar ik toch al van plan was mijn jaarabonnement te vernieuwen.

Maar de kerel is onverbiddelijk, en houdt de hele trein op terwijl hij al mijn gegevens moeizaam overtypt in zijn draagbare computer, waar hij me minuten later een lange worst papier uitdraait.

Ik, aan de Dampoort, uiterlijk kalm maar innerlijk ziedend, naar de balie. Een kwartier wachten, en dan mijn rolletje papier afgegeven aan de meneer achter het glas.

Correctie, mijn twee rolletjes papier: dat van de vorige keer ook, toen ik mijn portefeuille vergeten was.

De kerel tikt al even moeizaam mijn gegevens over: computer says no.

Opnieuw.

Computer says no.

– Wanneer is dat voorgevallen meneer?

(houdt zich in om uit te vliegen dat het op uw FUCKING papier staat waar en wanneer, kloothommel!, antwoordt:) Zonet, meneer, in de buurt van Gentbrugge.

– Oh, maar dan zal het nog niet in het systeem zitten hé meneer. Ge zult later eens moeten terugkomen.

Godverdomme, denk ik in mezelf, maar ik zwijg gelijk de goede Belg die ik ben, en ik koop me braafjes een nieuw jaarabonnement.

Dat was donderdagavond. Vrijdag heb ik thuis gewerkt, maandag en dinsdag was het vakantie, woensdag ben ik het vergeten, vandaag sta ik opnieuw aan het loket.

De vrouw achter het loket zat er overduidelijk niet voor haar plezier. Ik geef ze opnieuw mijn twee papiertjes. Het eerste, dat van de vergeten portefeuille, bekijkt ze met een half oog en het kan zijn dat ik me vergis maar ik las er een mengeling van walging en misprijzen in toen ze mij toebeet:

– De 29ste? Dat is meer dan twee weken geleden! Twee weken! Hierzie! (smijt het papier terug naar mij door de sleuf in het glas) Ge gaat u aan een dossier in uw boîte mogen verwachten. En wat is dat ander?

Ondertussen vormt er zich een rij achter mij. Ik probeer vriendelijk te zijn, uiteindelijk kan zij er niets aan doen, en ik begin uit te leggen dat het een abonnement was dat net die dag verlopen was, en dat het niet gelukt was om het te regelen de dag zelf, omdat het niet in het systeem zat.

– ‘t Is wreed hé mevrouw, waar ze u allemaal mee lastig vallen? Ze hadden mij beter een waarschuwing gegeven, nu ben ik hier gewoon uw tijd aan het verdoen voor niets.

Ze luistert niet, waarom zou ze ook? Een onderhoudswerker die aan het loket stond te keuvelen sympathiseert met mij, dat het tegenwoordig wreed is.

Ik zeg dat ik het inderdaad wat erg vind, met mijn abonnementen en NMBS-klant-zijn up the wazoo, dat ik behandeld word als een boef en een oplichter. Terwijl ik elke dag gasten op de trein zie die hun rittenkaart of go-pass pas bovenhalen als ze een controleur zien.

En als de controleur het ziet, dan krijgen die gasten nauwelijks een opmerking — terwijl het voor iedereen duidelijk is dat als de controleur niet was langsgekomen, zij gewoon zwart zouden gereden hebben. Elke dag roulette spelen, noem ik dat.

Maar bon, ondertussen was de computer aan de andere kant van het loket er uit geraakt, en de mevrouw dus ook.

– Veertien euro negentig.

– Wát?

– Veertien euro negentig.

– En voor wat is dat dan precies? Omdat mijn abonnement niet op tijd verlengd was? Ik heb speciaal die avond zelf mijn abonnement een dag vroeger doen beginnen!

– Veertien euro negentig, als de computer dat zegt dan is er niets aan te doen.

– Ik zou veertien euro negentig boete moeten betalen als ik mijn abonnement niet verlengd zou hebben, maar ik heb mijn abonnement verlengd, en ik heb enkel een waarschuwing gehad van die controleur!

– Veertien euro negentig meneer.

Ik heb mijn papier teruggevraagd, en ik ga een boze brief schrijven aan de NMBS.

Ik ga géén vijftien euro betalen omdat ik een halve dag achteraf geregulariseerd met een verlopen abonnement gereisd heb.

En nog minder dat ik een extra boete ga betalen voor een dossier dat ik nog mag verwachten omdat ik zogezegd twee weken zou gewacht hebben om aan te tonen dat ik wel degelijk een abonnement had.

Het is hun schuld dat mijn papieren niet behandeld zijn op 6 november.

Fucking hun trouwste klanten worden het slechtst behandeld.

Leve de meneer de controleur van de NMBS!

dinsdag 8 juli 2008 in Sonstiges. Permanente link | 9 reacties

Mijn portefeuille was uit mijn vestzak gevallen in de trein.

Een controleur had hem gevonden, en heeft naar mij thuis gebeld om te zeggen dat hij hem gevonden had, en dat hij hem gerust naar Gent wou meenemen als hij gedaan had met zijn dienst.

(De normale procedure is dat ik het zou moeten ontdenkt hebben, aangeifte gedaan hebben, dat zij ondertussen mij per schrijven zouden gecontacteerd hebben, en dat we elkaar ergens in het midden na een paar dagen zouden gevonden hebben.)

Sympathieke mensen.

Een aantal ziekgemeld

maandag 19 mei 2008 in Sonstiges. Permanente link | 10 reacties

Yeah right. Het is vanaf vanavond 24–uurstaking voor de spoorwegen, maar vanmiddag al waren er heelder ziektemeldingen.

Yeah bloody right.

En ondertussen moet ik morgen thuis werken, terwijl ik uitgerekend morgen echt wel graag op het werk had gewerkt.

Zeveraars.

Treinpech

woensdag 12 april 2006 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

‘t Moet echt wel lukken: drie dagen op rij pech met de trein.

Maandag: overslapen. De trein van 7u22 gemist.

Dinsdag: de trein van 7u22 gehaald, maar die heeft tussen Gent-Dampoort en Gent-Sint-Pieters een goed half uur stil gestaan wegens, eum, we weten het eigenlijk niet. Een geluk bij een ongeluk: op het perron een fijne ex-collega tegengekomen die net getrouwd was, dus de tijd ging nog redelijk snel voorbij.

Vandaag: de trein van 7u22 gehaald, goed voorbij Sint-Pieters en Aalter geraakt, en met het perron van Brugge in zicht stopte de trein. Dat gebeurt wel meer, ik vermoed om op het laatste moment een andere trein te laten voorkruipen, maar deze keer duurde het wel minutenlang.

En toen kwam de conducteurster voorbij, apologetically smiling en aan iedereen vragend of we soms niet aan de noodrem getrokken hadden. Wat niemand blijkbaar had gedaan. Bref, we hebben daar een dik half uur gestaan. Iets met de remcentrale, hoorde ik een jonge snaak murmelen die er ingenieurachtig uitzag en blijkbaar met de plannen van de trein van het station gedetacheerd was.

Nog een geluk dat ik Lost op de computer staan had: span-nend!

Geschreven al luisterend naar: Jimi Hendrix – The Ultimate Experience – Star Spangled Banner (live)

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338