It’s a good life

donderdag 3 mei 2012 in Boeken. Permanente link | Eén reactie

Oh, man. Ik kwam voorbij Metafilter, en kijk nu: een link naar een verhaal dat ik in geen godweethoeveel jaar nog gelezen had. En nooit in de originele versie: het zat in één van de delen van de Grande Anthologie de la science-fiction

Machtig, machtig goed. 

It’s a good life, uit 1953, door Jerome Bixby. Doe uzelf een plezier, en trek er een minuutje of tien voor uit. 

Enfin ja, een plezier is misschien niet het juiste woord. 

(En mag ik terloops een lans breken voor die Grnade Anthologie? De beste intro tot allerlei mogelijke thema’s in science fiction die er is!)

In keyboard hog heaven

donderdag 27 november 2008 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Clickety clickety clickety clack. Dat is het geluid van het toetsenbord op mijn schoot.

Ik heb voor de royale prijs van 12,95 euro een kabeltje gekocht waarmee ik een keyboard met PS/2-adaptor (wat er mij aan doet denken, ik héb nog zo’n IBM PS/1 én een PS/2 ergens staan, maar waar?) (en dát doet er me weer aan denken dat ik Manu’s welke-computers-heb-ik-ooit-gehad-stokje nog moet invullen) aan een USB-verwachtend elaptop kan hangen.

En dus kan ik nu op mijn laptop typen met één van mijn (jawel, één van de: ik heb er zeker een stuk of zes liggen, en als ik er nog vind, zal ik er nog meer hebben, een mens kan er niet genoeg vna hebben) Model M keyboards.

Ik heb een toetsenbord aan mijn laptop hangen dat ouder is dan de studenten die dit jaar aan de universiteit beginnen, hoe mooi is dat niet?

Morgen gaat het mee naar mijn werk. Ik heb het veel te lang gemist, werken op een keybord waarvan de toetsen klinken als waren ze elk individueel de knop waarmee de Death Star In gang gezet werd.

Raggend & Jiskefet

zaterdag 20 september 2008 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Nostalgie!

Ik zeg nog altijd goeiesmorgens, ‘s morgens, trouwens.

(meer…)

De jeugd van tegenwoordig

zondag 15 oktober 2006 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Tell me about it.

Trick-or-treaters heb ik eigenlijk nog niet meegemaakt, maar het zou wel wijs zijn als die op een voorzienbare datum zouden komen, in dichte drommen, gelijk in de joenaaited steets.

Dan zou ik me kunnen verkleden op de avond zelf, en die mannekes de schrik van hun leven geven—misschien krijg ik de kogel wel door de kerk om eindelijk die contactlenzen te kopen die ik al een eeuwigheid wil kopen—en dan natuurlijk ook wel spekken geven dat het niet proper meer is, zo ben ik wel weer.

Maar helaas nee: er is geen discipline meneer.

Ik vind de ergste in dat opzicht nog altijd die mannekens die in gewone stadskledij, met twee, zo rond 10 december langskomen.

*Triing*

– Ah, brave jongens, hoe kan ik u helpen?

– Ja, ‘t is voor driekoningen.

– Drie? Koningen? Is dat niet met zo’n ster en een liedje, en nà kerstmis?

– Euh, wij zijn hier gewoon voor driekoningen meneer ‘t is voor geld meneer.

En dat zouden er dan nog beleefde zijn, die “meneer” zeggen!

Nee, in mijn tijd was dat met drie, en met één die in het zwart geschminkt was, met een zwartgeblakerde kurk, en één met een ster die als het even ging kon draaien, en minstens één in een peignoir van een vorige generatie en/of een sjaal en/of een tot poncho vermaakte saars, en dan zingen van driekoningen driekoningen geef mij ne nieuwen hoed mijnen ouwen is versleten ons moeder mag ‘t nie weten ons vader heeft het geld op de rooster geteld, en dan een stuk van tien frank geven en alles.

Ik denk dat ik onze kinderen ga aanzetten om dat te doen. Zo met drie, Zelie, Louis en Jan. Verkleed. Binnen een jaar of twee of zo.

Sardou!

dinsdag 13 juni 2006 in Music. Permanente link | 9 reacties

Michel Sardou staat hier al de hele middag op repeat.

Bombast! Pathos! Heerlijk!

Beliuster: Le France [3.6 MB MP3]

Quand je pense à la vieille anglaise
Qu’on appelait le “Queen Mary”
Echouée si loin de ses falaises
Sur un quai de Californie

Quand je pense à la vieille anglaise
J’envie les épaves englouties
Longs courriers qui cherchaient un rêve
Et n’ont pas revu leur pays

Ne m’appelez plus jamais “France”
La France elle m’a laissé tomber
Ne m’appelez plus jamais “France”
C’est ma dernière volonté

J’étais un bateau gigantesque
Capable de croiser mille ans
J’étais un géant j’étais presque
Presqu’aussi fort que l’océan

J’étais un bateau gigantesque
J’emportais des milliers d’amants
J’étais la France qu’est-ce qu’il en reste
Un corps mort pour des cormorans

Ne m’appelez plus jamais “France”
La France elle m’a laissé tomber
Ne m’appelez plus jamais “France”
C’est ma dernière volonté

Quand je pense à la vieille anglaise
Qu’on appelait le “Queen Mary”
Je ne voudrais pas finir comme elle
Sur un quai de Californie

Que le plus grand navire de guerre
Ait le courage de me couler
Le cul tourné à Saint-Nazaire
Pays breton où je suis né

Ne m’appelez plus jamais “France”
La France elle m’a laissé tomber
Ne m’appelez plus jamais “France”
C’est ma dernière volonté

Het gaat over de boot, Le France. Oudere lezertjes herinneren zich hem van de uitgebreide en ontroerende reportages in Humo en Libelle/Rosita en Paris Match en andere kwaliteitsmagazines in de jaren 70.

Le France heeft de jaren 70, 80 én 90 overleefd… maar dus één dezer is het er definitief mee gedaan. Excuus genoeg om Michel Sardou nog eens à plein tube te zetten.

Geschreven al luisterend naar: Michel Sardou – L’Intégrale – CD 3 – Le France

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338