Vanavond is Detlef De Vlooiendoder langsgekomen, met een een rugzak vol gif die hij op onze vloeren gedumpt heft.
“Tot binnen twee drie weken”, zei hij na afloop. En dat we zeker een uur niet binnen mochten en daarna hard moesten verluchten. En o ja: dat de vlooien nu wel een tijd actiever zullen zijn dan ze vroeger waren.
Zucht.
We zijn naar MacDonalds gaan eten, in afwachting — om de twee drie jaar of zo doen we dat wel eens omdat we vergeten zijn hoe afgrijselijk slecht het daar is — en ‘t was effectief in orde. ‘t Zal voor binnen méér dan een paar jaar zijn.
Urgh.
En dan ben ik nu data in een website aan het steken en ondertussen naar oude tv-series aan het kijken. Ik heb juist de twee jongste in bed gestoken, en Sandra zit met de twee oudste bij een vriendin.
Het boeiende leven ten huize alhier, ha!
