Van niet willen wegsmijten en toch moeten

zondag 16 december 2012 in Sonstiges. Permanente link | 9 reacties

FailureIk haat het, als ik dingen moet wegsmijten. 

Maar wat doet een mens met 19 inch monitors, van die oude bakbeesten van toen er nog geen platte schermen waren? En wat doet een mens met boeken ergens middenin een reeks, pakweg nummer 7 en 8 van Wheel of Time of nummer 9 en 10 van Mission Earth?

Wat doet een mens met twee Ivar-rekken met extra planken en verlichtingen en alles, uit elkaar gehaald maar nog in elkaar te steken?

Wat doet een mens met allemaal boeken die niemand ooit nog gaat lezen — kinderboeken van Mia en Eddy Gaan Zwemmen anno 1974 of jaren-1950 verkorte vertalingen van Tolstoy naar het Nederland? Dikke boeken met het beste van Readers Digest (in het Frans)? Zes of zeven exemplaren van Prisma Handwoordenboeken Nederlands en Frans/Engels-Nederlands en Nederlands-Frans/Engels? Wat met een hele reeks Oor’s Popencyclopedieën uit de jaren 1990?

Enfin, vandaag dus begonnen aan het uitmesten van de gestapelde stapels, euh stapels en dozen en brol die in het achterhuis staan. Moeilijker dan ik dacht, helaas.

Hoe verder ik geraak, hoe moeilijker het wordt: er is een limiet aan het aantal keer dat ik dingen op een nieuwe stapel kan leggen, en hoeveel er op de stapel “later nog eens te bekijken” kan gelegd worden. 

En dus is het nu een Dodenmars van Bataan tot het bittere eind: zo ongeveer alle boeken staan in de bibliotheek, ’t is nu een kwestie van doos na doos openmaken, alles eruit halen en sorteren, en dan alles een finale plaats geven. Tot de hele vloer van het achterhuis leeg is. Geen kwartier.

Koer, voor/na

zaterdag 17 november 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 7 reacties

Ik was het al een beetje vergeten hoe het er vroeger uitzag: ‘t is raar hoe rap dat kan gaan.

Eergisterenavond:

Vandaag:

(En zeggen dat die hele rechterkant tot nog niet zo lang geleden een gemanicuurd en regelmatig afgereden grasveldje was, waar elk onkruid uit gewied werd. Sic transit.)

Just-in-time-verbouwingen

maandag 23 april 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 6 reacties

Elk huis in verbouwingen heeft er één, denk ik: de brolkamer. 

De kamer die niet vreselijk hard gebruikt wordt, en waar de dozen zich opstapelen. En de plastic zakken. En de kisten. En de papieren. En het speelgoed. 

Bij ons was het het bureau vooraan: de plaats waar na verloop van tijd niemand meer binnen gaat behalve om er nóg maar eens een zak in te gooien. Of een stapel papier, of speelgoed dat in de weg ligt en nu uit de weg moet, naar om het even waar, maar nu uit de weg want het volk zal er binnen vijf minuten zijn. 

De stratigrafie van wat er lag, zegt mij dat er een jaar of vier geleden nog moet actief gespeeld geweest zijn in die kamer. Misschien zelfs minder lang geleden dan dat — maar ik kan het niet echt geloven, als ik kijk hoeveel stof en vuil er lag. 

PC 18

OK, er zitten open gaten in het plafond die rechtstreeks naar een afgedankte schouw leiden, en er komt geen kuisvrouw meer binnen sinds mensenheugenis, en het is dus ergens te begrijpen dat het niet meer doenbaar was, maar toch. Schaamtelijk. 

Enfin bon.

Vanmiddag een mailtje van de verbouwmens. Of we het bureau tegen morgen zouden kunnen leeg maken, want morgen zouden ze er het plafond en de elektriciteit willen doen. 

Ghyaaaa!! Paniek!

Want ja, we weten al een tijd dat het er aan zat te komen, maar tijdens de week lukt het nauwelijks om er iets te doen, en in het weekend kan het dan eventueel wel, maar ‘t is nu al weken en weken aan een stuk dat er elk weekend wel iets te doen is. 

Vandaag dan maar nood-opkuis gedaan. Met mijn broer. En we kunnen alletwee niet tegen stof: joy.

Telecard

Ik zit al een uur of twee in de zetel met koorts van de allergie, denk ik. Of ‘t moet zijn dat ik toevallig ook juist een valling of zo opgedaan heb. 

Koppijn, loopneus, katoen in mijn ogen: tijd om cito presto in bed te sukkelen, me dunkt. 

En hopen dat het genoeg in orde zal zijn morgen, voor de verbouwmensen. Dan hebben we misschien morgen of overmorgen al een plafond in het bureau. Met verlichting en dingen. 

Kogels

File under “bright ideas”

woensdag 29 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Jaha. Sandra naar de zee met de kinderen, en ik dus alleen thuis, en dat ik gezegd had dat er moest opgekuist worden, en dat er zou opgekuist worden.

Een paar honderd boeken versleept later: ze mogen mij met een vuilblik bij elkaar borstelen.

Maar bon: een deel van de boeken is in dozen gestoken. ‘t Is altijd dat. Morgen, als ik weer uit de zetel/het bed raak: foto’s!

Mijn hart bloedt

maandag 30 april 2007 in Sonstiges. Permanente link | 12 reacties

Tientallen reizen hebben ze meegemaakt. In stapels verschillende databases verzeild geraakt. Van verhuis naar verhuis gegaan: Beukenlaan naar Maaltenaard naar Sint-Kwintensberg naar Kunstlaan naar Voetweg naar Sint-Katelijnestraat.

De laatste tien of zo jaar zaten ze in dozen en kwamen ze er eigenlijk niet meer uit, maar ik kreeg het niet over mijn hart om ze weg te pompen. Vandaag dus wel. Na al die jaren heb ik mijn audiocassettes weggegooid, of toch een eerste batch, met onder meer ook deze ertussen:

_KGB8045

Spijtig, wel, dat ik nu ook mijn enige exemplaren van Magma (Kohntarkosz! Mekanïk Destruktïw Kommandöh!) weggooi. En het quasi-volledige werk van Steve Reich en Jethro Tull. Amonst many many others: de halve discotheek had ik op casette gezet, in de jaren 90. Honderden cassetjes—ach, ik was jong en zo.

Ja inderdaad, goed gezien hierboven: al mijn cassettes hadden geprinte inlays en zo. Ik stak daar veel werk in, toen… kijk, ik heb er nu al spijt van dat het allemaal weggegooid gaat worden. Djutoch.

Maar nee! Mag niet. Er is een tijd van komen en een tijd van gaan, en een mens kan niet alles in zijn leven bijhouden.

Ataraxie. Ataraxie.

Druk

maandag 22 mei 2006 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

‘t Is niet dat er niets gebeurt, ‘t is dat ik het te druk heb. Gelukkig zijn het niet enkel dingen die me tegensteken!

Vandaag bijvoorbeeld op het werk een Word-document opgekuist. Eigenlijk is dat iets dat ik enorm graag doe. ‘t Is iets dat een een beetje gelijk een kruiswoordraadsel of een Sudoku is: het kan met wat opletten niet verkeerd aflopen, het is moeilijk in het begin en wordt dan gemakkelijker, er zijn altijd wel een paar moeilijke punten die enorm plezier doen als ze opgelost geraken, en uiteindelijk blijft er een ordentelijk proper eindproduct over.

Het begint met een mess van wel tachtig stijlen en kleuren en lettertypes door elkaar, dan wordt het eerst allemaal nóg viezer dan het al was, terwijl stijlen naar generische stijlen overgezet worden, en dan klaart het langzamerhand allemaal op.

Mijn eerste stap is meestal om terug structuur in het document te krijgen, door headline numbering op outline numbered te zetten, en dan overal tot in dit geval niveau 5 headlines toe te passen. En daar dan een inhoudsopgave van te maken, en dan verder te gaan van daar.

Uiteindelijk is het een kwestie van niet in paniek te raken terwijl het hele document in duigen lijkt te vallen. :)

Enfin, ‘t heeft uiteindelijk een paar uur geduurd denk ik, maar ‘t is allemaal in orde gekomen. Een paar Visio charts erin, voorpagina, inhoudsopgave, een paar secties met verschillende header/footers, schone lettertypes, hey presto.

‘t Enige dat vreemd deed, is dat ik er niet in slaagde om in de footer het totaal aantal pagina’s in deze sectie —as opposed to in het hele document— te krijgen. Maar goed, dan kwam er gewoon “Page x” in plaats van “Page x of y”.

Het plan

vrijdag 3 maart 2006 in Verbouwingen. Permanente link | 7 reacties

Ha!

Ik ben er zo stikkapot van als maar kan zijn, maar ik heb het toch maar gedaan: de inkom opgeruimd.

Dat ligt daar al meer dan twee jaar rommelig. En met “rommelig” bedoel ik eigenlijk “overhoop”. Nu ja, ik zeg “overhoop”, ik bedoel eigenlijk “vuil”. Alhoewel, ik zeg wel “vuil”, ik bedoel eigenlijk “zo smerig dat een kat er niet enkel haar jongen in zou verliezen, maar er zelfs zo gedegouteerd van zou zijn dat ze geeneens zin heeft om naar eventueel verloren gelegde jongen te beginnen zoeken”.

Er stonden tegen de deur een aantal gedemonteerde kasten, op het bureau dat er stond lagen wel tien lagen kledij en mutsen en brieven en papieren, op de vloer achter het bureau lagen buggies en gelijkaardige trek– en duw-gereedschappen, waarvan minstens drie die meteen op het groot vuil mochten wegens kapotte wielen en zo, en dan stonden er nog kisten en dozen en pompen en kaders en watnog.

En daaronder was het, bij gebrek aan kuisvrouw, tijd en gezonheid, eigenlijk al in twee jaar niet meer gekuist.

De situatie—links vanaf de deur naar de straat en rechts vanaf het toilet gezien:

Inkom 1 (vóór) Inkom 2 (vóór)

Ik heb deze voormiddag en vroege voormiddag, stukje bij beetje, op vier of vijf uur tijd met veel tussenpozen en rusten, alle weg te smijten dingen weggesmeten, en alle te houden dingen met behulp van een kinderwagen (dragen lukt niet!) door de gang, door de keuken, over de koer en naar het achterhuis gewield.

Alle boeken geklasseerd, alle mutsen en sjaals en mantels en handschoenen bij elkaar gelegd. Alle rekeningen en andere brieven op een stapel gelegd en alle andere papier bij het oud papier.

Resultaat, gezien vanaf het toilet:

Inkom 2 (na)

…en gezien vanaf de deur:

Inkom 1 (na)

De deur van onze kleerkast is er een tijdje geleden afgevallen, en er zit nog geen stang in. De dubbele deur naar het bureau zit er nog niet in, de muur is nog niet bepleisterd of laat staan op andere wijze in definitieve afwerking gezet, de balken moeten nog aangepakt worden, maar: ‘t is tenminste al opgeruimd.

Nu nog een rek voor schoenen links als we binnenkomen, dat we allemaal onze pantoffels aandoen als we binnenkomen. En gasten ook! Gezellig!

En dan ook de chauffage laten verplaatsen, dat ze tegen de muur van het toilet komt, en dan van die dubbele deur een enkele deur laten maken en een kleerkast tegen de muur zetten waar nu de chauffage is.

En dan ook nog… aargh!

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338