Wally doet ding te G.

dinsdag 24 april 2012 in Music. Permanente link | Geen reacties

Kijk nu, bij het opkuisen van het bureau nog een CD met een back-up van een back-up van teksten uit 1989! Ik herinner het mij nog als gisteren: Wally was enorm negatief. Ik was zeer vriendelijk en beleefd, en ik wou echt een serieus gesprek met die mens voeren. Hij heeft mij dezelfde soundbytes gegeven die hij jaren en jaren aan een stuk iedereen gaf. 

Tssk. 

*
*    *

Probeer het zelf maar eens, de Vooruit op zijn kop zetten.

Waar u en ik een bulldozer en verscheidene weken voor nodig zouden hebben, lukte het Eddy Wally al na enkele maten uit zijn keelholte.

The Voice of Europe, compleet met glitterkostuum en brede glimlach, liet zich de lofbetuigingen van een uitzinnig publiek welgevallen en zette zijn set, Sinterklaas indachtig, passend in met Valencia. In het volgende uur werd de zaal aan een sneltreinvaart door de carriäre van de sympatieke Ertveldenaar geleid. En géén playback, maar “puur natuur” – een prestatie!

Hoogtepunten waren Als marktkramer ben ik geboren en vooral Vliegmachien en Chérie, die tot tweemaal toe uit volle borst werden meegebruld. Dat hij zich volkomen op zijn gemak voelde bij het studentenpubliek bewees hij wel door de gedurfde en vaak ondeugende alternatieve teksten die hij zong (“…de studenten komen naar mijn kraam”, “…lopen de zatte studenten achterna”, …) – en door zijn a capella-versie van Walter De Buck’s In mijn stroatse zijn ‘t allemaal kommeeren.

Eddy Wally heeft ondertussen niets meer te bewijzen: hij wordt in eigen land natuurlijk algemeen gerespecteerd en bewonderd, maar hij heeft ook de hele wereld afgereisd en vindt succes tot in Las Vegas en Rusland – waar hij in 1979 zelfs voor tien miljoen mensen heeft gezongen.

En Wally blijft niet stilstaan, hij teert niet uitsluitend verder op oude hits: hij vernieuwt zijn repertoire ook voortdurend. Getuige daarvan zijn onder andere en de nieuwe single met Wendy Van Wanten en zijn nieuwe Amerikaanse plaat met bijhorende tournee. Want The Big W spreekt niet alleen vloeiend Ertvelds en Gents: hij is ook het Frans en het Engels, ja zelfs het Russisch machtig.

Onze vertaler ter plaatse kon de volgende boodschap van de Ambassadeur van de Oostvlaamse smartlap aan de inwoners van de verscheurde en met hongersnood bedreigde USSR noteren: “Ja nee alstublieft alstublieft goeie morgen dankuwel dankuwel goeiemorgen goeienavond alstublieft smakelijk beste mensen”. Спасибо, товарищ Wally!

Vergis u niet: ondanks de internationale roem en het aanzien is Eddy een man van het volk gebleven. Iedere morgen staat hij op om vijf uur en gaat hij met zijn vrouw naar de markt, sakosjen verkopen. ‘s Middags eet hij een lekkere maaltijd (“die mijn vrouwtje mij lekker bereidt”) en doet hij een dutje, ‘s avonds treedt hij op, eerst in zijn feestzaal (Achterstraat 22, 9940 Ertvelde, tel. 091/44.61.98) en daarna overal ten lande.

Dat Eddy Wally kan acteren hoeft hij ook niet meer te bewijzen. Als Kapitein Wally heeft hij er net Lava op zitten met Herrn Kama en Seele, en er zit nu ook een bioskoopcarriäre in: regisseur Dick Maes is bezig met de onderhandelingen over The Eddy Wally Story.

The Tonsils of Ertvelde is een man van zijn tijd: waar de halve wereld vermoedt dat Eddy met een halve gevilde zoo in de kast hangt, kan uw dienaar u gerustellen: een onderzoek met vereende krachten wees uit dat de foururen frak van His Wallyness uitsluitend bestaat uit Skinned Pluchen Animals.

Want de Wallyman verliest ook nooit Voeling met Zijn publiek. The Voice heeft tijd voor zijn fans en verliest nooit zijn geduld: ondanks zijn aanvankelijke argwaan (hoe zou je zelf zijn als een student je om halféén ‘s morgens willen interviewen) bleek The Voice een innemende Beroemde Vlaming te zijn en kregen wij een zorgvuldig en ernstig antwoord op al onze vragen.

Voor het interview en voor het concert, Dank U Eddy!

Snaar

vrijdag 13 januari 2012 in Music. Permanente link | Eén reactie

Voilà zie, ritueel volbracht.

Om de zoveel tijd gaan we naar De Nieuwe Snaar, kopen we de cd van de vorige voorstelling, laat Sandra het door de jongens aan haar dedicasseren, en hebben we weer ettelijke maanden een vaste cd in de auto.

Alleen zal het nu de laatste keer zijn, snif. Behalve als ze nog eens in Gent zijn, natuurlijk.

Belcanto!

zaterdag 19 april 2008 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Het was ik durf er niet aan denken hoe lang geleden al dat ik Guido Belcanto nog live gezien had.

Toen Sandra en ik onze platencollectie samenlegden, zo’n vijftien-zestien jaar geleden, zaten er onvermijdelijk een resem dubbels bij. Alles van De Nieuwe Snaar, ik herinner me het volledige werk van The Cure, en ook dus het toenmalige volledige werk van Guido Belcanto, alletwee de platen als ik me niet vergis.

Later heb ik zijn nieuw materiaal allemaal gekocht, tot op een bepaald moment, dat ik de indruk kreeg dat hij zichzelf wel heel erg arty-farty-serieus begon te nemen.

En toen ben ik hem wat uit het oog verloren.

Maar kijk: hij speelde in Zaal Flormanic (een mens vindt zoiets niet uit) in Melle. We zijn er met vier naartoe geweest: Lieve en Jan, en Sandra en ik. En na het optreden braaf naar huis wegens allemaal zo moe of een ond, en dat we daar met z’n allen zaten te geeuwen.

Guido Belcanto in Melle

Niet dat het saai of slecht was, verre, verre van: het was heel mooi, Guido was goed bij stem en bij tussentekst, er waren maar een paar klassiekers bij en voor de rest dingen die ik nog nooit gehoord had, de zaal was helemaal mee.

Guido Belcanto in Melle

Wel twee uur optreden, keer op keer teruggeroepen door het hele publiek, met verzoeknummers op het einde: geslaagde avond.

Guido Belcanto in Melle

Hij is heel erg veel verouderd, vind ik. Maar hij is dan ook bijna twintig jaar ouder geworden. Twintig jaar, miljaar.

En daar is dan ergens in het midden een depressie geweest, en diepe dalen, en dus nu in Zaal Flormanic in Melle: een man of driehonderdvijftig, die het kot afbraken op het einde van de set. Er was geen backstage, hij verschool zich met zijn begeleider ergens dicht bij het podium terwijl de menigte zijn naam scandeerde.

Guido Belcanto in Melle

Guido Belcanto in Melle

En dus allemaal bisnummers, en hij sprak over vanalles, en hij noemde het het hoogtepunt van zijn carrière—ik had heel de tijd ik heb zalen doen vollopen / ik heb zalen doen leeglopen in mijn hoofd.

Zaal Flormanic, begod.

Maar hij zag er eigenlijk wel gelukkig uit, op het einde.

Guido Belcanto in Melle

Guido Belcanto in Melle

Foto’s: gelukt, al was het daar verdomd heel erg donker. Leve D300: alhier slideshow.

Roger Waters

donderdag 26 april 2007 in Sonstiges. Permanente link | 18 reacties

Zo. ‘t Is gelukt, om binnen te geraken in het Sportpaleis. Zonder enig probleem: gewoon identiteitskaart afgeven, en tien seconden later had ik vijf tickets in handen. Al die ongerustheid voor niets, dus. Trrr.

Het concert zelf? De eerste vier-vijf-zes liedjes: machtig, overweldigend, groots—met als hoogtepunt ongetwijfeld een ingekorte versie van Shine On You Crazy Diamond I-V. Ik dacht dat het podium een levensecht reuzengrote radio was met een whiskyfles, maar het bleek een huizenhoog hi-res digitaal scherm te zijn, waarop naar Pink Floyd-traditie propere dingen geprojecteerd werden.

De tweede helft van het eerste deel, helaas: splut.

Splut, as in het geluid van een soufflé die een heel klein beetje in elkaar zakt. Meneer Waters deed recenter eigen werk, en dat was niet zo’n goed idee: het ging van mja tot embarrassing. Niet zozeer slecht van muziek, en al helemaal niet van visueel, maar wel: miljaaaarrrr zo betuttelend, en zo veilig anti-Amerikaans, en zo zàgen. En wat een knullig stripverhaaltje ook.

Afijn. Na de pauze: een competente maar niet meteen briljante versie van Dark Side of the Moon. Degelijk, goed gespeeld, audiovisueel ook helemaal in orde, maar ik had er meer van verwacht. De plaat is beter, vrees ik.

Toegift: Another Brick in the Wall, Vera, en Comfortable Numb. En dan allemaal naar huis.

Op de keper beschouwd: goed. En content dat ik geweest ben.

En volgende keer moet mijn vader meegaan.

Piepers

woensdag 25 april 2007 in Sonstiges. Permanente link | 9 reacties

Vanavond gaan we naar een concert, met een man of vijf.

Ik heb de tickets al besteld en kredietkaartgewijs betaald op 4 november vorig jaar, maar de dingen zelf zijn nooit toegekomen. Het geld stond wel op de kredietkaartafrekening, ik heb een bevestigingsmail gekregen dat ik plaats 4 tot en met 8 in rij 19 van blok 134 heb, maar meer dan dat: nope.

De mannen van het Sportpaleis gecontacteerd, in januari ondertussen al: tja, dat het nog wel gebeurt, dat de tickets verloren gaan of dat er iets mis loopt. Of ze ze dan nog eens kunnen opsturen? Nee: “Duplicaten versturen is sowieso uitgesloten.” Dat ik het maar aan de kassa moet uitvechten.

En o ja: dat ik er niet aan moest denken om in verschillende groepjes af te komen: “als u geen deeluitmaakt van het gezelschap, bestaat er een kans dat de deurwachter [uw gezelschap] de toegang ontzegt; conform onze verkoopsvoorwaarden moet de aankoper ook effectief het concert bijwonen.” Leutig: stel eens dat ik geen zin meer zou gehad hebben, of zou verhinderd geweest zijn, wat dàn?

Afijn. Ik ben er dus hoe-ge-naamd niet gerust in. Het betalingsbewijs zelf—grote werken in huis, al van begin januari niet meer thuis wonend—heb ik niet op zak. Gisteren heb ik na veel trekken en sleuren en harddisks versteken gelukkig nog nét de relevante klantnummergegevens en dergelijke uit de bevestigingsmail op de (oude) computer kunnen halen. De mail zelf heb ik niet, nee: geen netwerk thuis, en vanmorgen om vier uur, toen ik de computer ondertussen helemaal uit elkaar gehaald had en de relevante harddisk naar een andere computer had verhuisd, kreeg ik hem niet meer aan de praat.

De disk. Met onder meer al mijn mail van de afgelopen jaren erop.

Nee meneer, ik ben er absoluut niet gerust op. Vanavond gaan we daar staan aan die kassa en gaan we niet binnen geraken, ik ben er praktisch zeker van.

update Peter “Floyd” Decroubele rapporteert!

Ik heb gebeld met het Sportpaleis.
De kaarten staan blijkbaar op een “zwarte lijst”.
Wegens niet gearriveerd.
Enkel Michel kan ze afhalen, mits identiteitsbewijs.
En dan krijgen we vijf duplicaten.
No problemo dus.

Gimme an O! O!
Gimme an E! E!
Gimme an F! F!
What’s that spell? OEF!!!

Alex Agnew

woensdag 31 januari 2007 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Gisteren was dag één van Comedy Zone.

Review ergens later vandaag op het project, maar in drie woorden: zeer bijzonder goed.

De geheime taal van taxidispatchers! Alvin and the Chipmunks! Gehandicapten! De dood! Arme Joe! Hitler, maar dan een wijze Hitler!

Alex Agnew

Allemaal er redelijk pets op, behalve dat van seks met zwangere vrouwen. Ik dénk dat hij er niet zoveel gehad heeft, denk ik. Zei hij met een betekenisvolle blik en ditto grijnslach.

Stijn

vrijdag 17 november 2006 in Music. Permanente link | 6 reacties

Wij gingen gisterenavond naar Stijn gaan kijken met ons getweeën, Sandra en ik.

Maar ‘t is niet gelukt wegens zieke babysit.

Spaißich, spaißich. Uitstel slechts, geen afstel: ‘t zal voor op Bal Fatal zijn.

(beterschap, trouwens, babysit!)

Ik ging naar een concert en ik zag…

maandag 2 oktober 2006 in Foto's, Music. Permanente link | 15 reacties

Veel volk, van Gent en ook van heinde en verre gekomen. En op den duur veel zeer nat volk.

Publiek

Publiek

Publiek

Meisjes in de regen

Veel mooie madammen:

Hadise

Isabelle Adam

Liesbeth De Wael

En veel goeie muziek (dat laatste niet noodzakelijk onverenigbaar met het vorige, overigens):

Thé Lau

Stijn Meuris

Living Roots

Kommil Foo

Abdelli

Abdelli

Serge Buyse

Flip Kowlier

Gabriel Rios

De toetsenman van Luc De Vos

Luc De Vos

Meer foto’s alhier op flickrdr, alsmede slideshowgewijs.

BNRF

dinsdag 4 juli 2006 in Music. Permanente link | 7 reacties

Ik voel me een hele held: kaartjes gekocht voor vrijdag Blue Note. John Zorn akoestisch Masada horen doen.

Ha.

Optreden

maandag 27 februari 2006 in Kinderen. Permanente link | 3 reacties

Ja, ik ben niet altijd even méé met de esbattementen van onze kroost.

‘t Schijnt dat Zelie een balletoptreden doet in de Capitole binnenkort.

Dat was mij ongetwijfels wel al gezegd, maar het was nog niet helemaal doorgedronen tot nu net.

Allez jong. Optreden. Ballet. In de Capitole.

Ik ga zo één van die ouders moeten worden met een videocamera zeker?

Comedy Zone

maandag 23 januari 2006 in (geen categorie). Permanente link | Geen reacties

Mijn kaarten zijn gereserveerd en betaald, dus nu wil ik er wel reclame voor maken—toch geen risico meer dat iemand anders met onze kaarten gaat lopen!

Comedy Zone

Comedy Zone, in de Minard in Gent, dinsdag 31 januari tot 4 februari. Ik ga er voor, eum, een zeker welbepaald stadsweblog elke dag reviewen en portretten trekken, en vrijdag gaan we met de hele familie gaan kijken naar Ilse haar lief.

Ik kijk er serieus naar uit, en dat ik eigenlijk alleen Gunter Lamoot al ooit heb zijn ding zien doen, lijkt me wel een goeie zaak. Qua onbevooroordeeld en zo.

optredencomedy

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338