My eyes! My eyes!

zaterdag 29 september 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Mijn bril is al een tijd niet meer in orde. ‘t Is te zeggen, kapot. Er zit zo’n polarisatielaag op en die is er bijna helemaal afgebladderd, de dinges aan de neus zijn eraf gevallen, het frame staat scheef: ‘t is ternauwernood dat hij niet met plakband aan elkaar hangt. 

En ook, daar nog naast: ik zie er niet goed meer mee. Mijn zonnebril van een jaar of zes geleden, die van hetzelfde voorschrift kwam als mijn gewone bril (en dus van een opmeting een jaar of acht geleden of zo), die is nog volledig in mint condition, en daar zie ik ook niet goed meer mee, dus ‘t is wel degelijk aan mijn ogen gelegen. 

Een paar maand geleden werd het plots erger: op erg korte tijd zag ik gelijk veel minder goed — en een bezoek aan de oogmeester later is het bevestigd.

‘t Heeft met de leeftijd te maken: in plaats van -10 en -12 of iets in die zin, heb ik plots maar -9 en -9.5. En wat nog veel vreemder is: mijn astigmatisme is helemaal veranderd ook: de cilinder in mijn linkeroog bijvoorbeeld, die is 90° gedraaid. 

Wat dus wil zeggen dat ik niét meer kan focusseren, zelfs als mijn bril de juiste sterkte zou hebben.

Ogen

Maar kijk, als ik mijn bril omkeer en 90° draai, dan zie ik wel goed. En binnenkort heb ik een nieuwe bril en kan ik weer min of meer zonder hoofdpijn aan de computer zitten. 

(Nu nog de montuur terugvinden die ik maanden geleden op het internet kocht en veilig weggelegd had, godweetwaar.)

Helpen

dinsdag 15 december 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

- Please, help me. Help me.
- How can I help you, Ken?
- Get me out of this dump.

Ken werkte vroeger in de auto-industrie, als schilder. En hij had een hond, Julie.

Nu zit hij al anderhalve eeuw, dement maar lucide en zeer bewust van de situatie, in een rusthuis dat zo slecht is, dat het in het één procent van de rusthuizen valt dat zó slecht is dat het zelfs niet als “afgrijselijk slecht” kan geklasseerd worden.

Gerry Robinson als crisismanager in rusthuizen voor demente behaarden.

Lang verhaal kort: het ging slecht, het kon beter, het ging even beter, en toen weer slechter, en dan weer beter, en dan weer slechter, en dan kwamen er mensen die het zelf beter gedáán hadden, en dan ging het veel beter, en dan voelden de werknemers zich genoeg op hun gemak om écht te vertellen hoe het er aan toe ging, en dan kwam de politie eraan te pas, en dan, tja, werd het tehuis gesloten.

En kwam er de matter of fact mededeling dat oude mensen die van rusthuis moeten verhuizen meestal binnen het jaar dood zijn.

Yah. That’s kinda just what the doctor ordered right now.

Oud

dinsdag 19 februari 2008 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Wat Ilse zegt.

…en hoe ze een klontje suiker in twee doen, soms, en één helft in de koffie gooien en de tweede in de koffie doppen en er dan op zuigen.

En hoe ze daar soms te lang op moeten proberen, om dat stukje in twee te krijgen, en het dan kwamsuis niét doen, en niét rondkijken om te zien of iemand het gezien hebben dat ze geen macht meer hebben jonk.

Of hoe ze dan een wafel hebben gegeten, en dat er een beetje slagroom aan hun bovenlip is blijven hangen en dat ze het niet weten.

Hoe ze met hun wijsvinger de kruimels op hun bord in een perfecte cirkel maneuvreren.

Hoe ze twee aan twee zitten, oudere vrouwen, en dat het niet altijd duidelijk is of ze alleen op schok zijn, of gewoon alleen zijn.

En hoe ze naast elkaar zitten en de conversatie stil gevallen is.

Hoe ze altijd een zakdoek bij hebben, en dat het niet altijd duidelijk is of hun ogen tranen van de wind, of van het leven.

Tralala (ii)

woensdag 27 september 2006 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

De gevolgen? Och, het valt allemaal nog wel mee. Een béétje zwaar in het hoofd, maar voor de rest: no problemo meneer. Tiptop in orde meneer.

Behalve misschien dat ik me toch wel echt zeer oud voel. Mensen van een half leven geleden terugzien gedorie, ik ben er nog altijd ondersteboven van. Niet half zo ondersteboven, vermoed ik, als wanneer ik nummer drie van een zeker triumviraat had gezien—Johan Daisne-toestanden en zo—maar ‘t kon zo ook al tellen.

Oud meneer.

Daarnet op de bus was ik echt waar zó ver (houdt duim en wijsvinger twee centimeter van elkaar vóór zijn rechteroog) van een paar slungels aan te spreken: ey! gulder daar, ja, gulder, met uw oorringen en uw dwaze klakskes op! Zet u recht, wat voor manieren zijn dat van zo uitgezakt te zitten! en doet die vuiligheid uit uwe mond! en wat voor zicht heeft dat nu, trekt uw broek op! en doet uw nestels toe, ge gaat er nog nekeer over vallen!

‘t Is bij een aantal zéér vieze blikken richting slungels gebleven.

Ouder worden

zaterdag 27 mei 2006 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Ik word ouder.  Ja, iedereen wordt ouder, maar ik word echt ouder.

Ik begin slechter te zien: niet dat ik een bril nodig heb, maar ik zet mijn 21-inch monitor die op een halve meter van mij staat, niet meer op 1600×1200 maar op 1280×1024.

Mijn vel begint lost te laten in mijn gezicht en op mijn handen.

Ik verlies haar waar ik er vroeger had—op mijn hoofd—en tegelijkertijd groeit er haar waar er eigenlijk helemaal geen hoort te groeien—in mijn neus en op mijn rug, om zo maar iets te zeggen. Nog een geluk dat ik er nog geen in mijn oren heb.

En ‘t is hoegenaamd niet dat ik er mee in zit, echt waar niet. Ik kan er alleen maar wat om lachen, en de aftakeling met een zekere meewarigheid zo’n beetje documenteren voor later. Ik kan mij inbeelden dat er mensen zijn die zich daar wel zorgen om maken. Om het getal van de leeftijd zelf: die allerlei drama’s maken over “tram drie” en “tram vier”. Of om de uiterlijke tekenen: rimpels, of haar verliezen. Nah, kan me niet schelen.

Nee, waar ik mee inzit, is dat er altijd maar minder en minder tijd is. De tijd zoeft voorbij, en als het dan eens weekend is, gaat dat nóg sneller voorbij dan een gewone doordeweekse dag.

Ik ben vandaag in de Fnac gepasseerd, en ik heb er drie boeken gekocht. Drie. Die ik op geen weken ga uitgelezen krijgen, weet ik nu al. Vroeger kreeg ik een boek per dag uit.

Ik ben bezig aan php-prutserijen voor het project, onoverkomelijk moeilijk is het allemaal niet, maar ik word telkenmale geconfronteerd met dingen als Ultimate Tag Warrior die ik dan gebruik wegens toch al bestaand, maar die ik eigenlijk liefst opnieuw zou willen maken wegens eigenlijk helemaal niet zo goed gemaakt. Ja, ik zou het zelf beter kunnen. Maar nee, ik heb er geen tijd voor.

Ik heb vele honderden foto’s van beesten staan, en elke week komen er tientallen bij. Ik zou die echt dringend willen op het internet krijgen, op een min of meer gestructureerde manier

Ik kreeg vrijdag een mail om te vragen of ik niet alstublieft wat verder zou willen betatesten aan een programma waar ik tot vorig jaar zwaar aan beta getest heb, maar de laatste maanden niet meer.

Geen tijd, geen tijd, geen tijd.

En hoe ouder ik word, hoe minder tijd er over is om tijd te maken. Ik word me er meer en meer van bewust dat het leven een zandloper is, en dat hoe ik het ook draai of keer, er altijd maar minder bovenaan zit en altijd maar meer onderaan.

Al de dingen die ik wou doen en die ik, realistisch, niet meer zal doen. Al de dingen die ik wil doen, en die, realistisch gezien, langs de kant zullen blijven liggen terwijl andere dingen moeten gedaan worden. Al de dingen die ik wil leren maar die ik vijf of tien jaar geleden, toen het nog kon, had moeten leren.

Ach ja. Het is nog niet voorbij natuurlijk. Er kan nog wel het één en het ander. Vijfendertig jaar is nog niet helemaal opgebruikt. Nog twintig jaar en ik kan op prepensioen, nee?

Ouder worden

vrijdag 10 februari 2006 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Ik laat soms wel eens een paar dagen mijn gezicht ongeschoren, in het weekend bijvoorbeeld. En ik constateer tegenwoordig met eigenlijk veel contentement dat mijn baard praktisch helemaal grijs geworden is.

En mijn gezicht begint helemaal te verzakken. Mijn vel begint los te hangen. Ik krijg diepere en diepere rimpels. Wijs!

Ook groots: ik verlies mijn haar op mijn hoofd, en ik krijg meer en meer haar op plaatsen waar er eigenlijk geen haar hoort te groeien—mijn neus! begod mijn rug!

Zo naar de school terugkeren waar ik (good heavens) bijna zeventien jaar geleden afstudeerde, het doet soms raar. Sommige mensen zijn namelijk echt wel geen haar veranderd op al die jaren—Pierre Vinck, Walter De Gryze, Guido Story, en pakweg deze Albert:

Albert

Allemaal een beetje grijzer, of een beetje meer gekromd, of wat haar verloren, maar by and large zou je op geen tien jaar kunnen zeggen hoeveel ouder ze zijn geworden.

Et puis y’en a d’autres, qui ont pris un sérieux coup de vieux… Mijn oude leraar Frans bijvoorbeeld, die ik nog zó hoor zeggen dat hij 33 jaar geworden was, de leeftijd van Christus toen hij stierf (en die er nu dus in de 50 is). Of Pater De Moerloose, die jàren aan een stuk de onveranderlijke genius loci van het College was, maar nu bijna breekbaar leek:

Pater De Moerloose

Fugit interea  / fugit irreparabile tempus.

schoolsint-barbarafotoportretouderdom

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338