Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Tag: pissebed

Op safari

Feest uw ogen: een Armadillidium vulgare. Open…

Pissebed

…en toe:

Pissebed

En een huisspin van een onbekend merk:

Spin

‘t Is nog een kleintje, maar dat wil niet zeggen dat het er niet vervaarlijk kan uitzien (vooral van dicht, dan):

Spin

Ik ben er trouwens helemaal uit, van spinnen herkennen. Geen flauw idee wat deze twee zijn, al zou ik zeker de eerste wel moeten kennen want ik heb er al foto’s van gemaakt ooit (klik vooral voor het detail: ál die oogskes!):

Spin

Oh kijk, een jongsken:

Spin

Zowat overal dicht aan het oppervlak of onder karton zitten er emelten. Kijk hier, een emelt en twee miljoenpoten:

Emelt en miljoenpoten

Emelten zijn vies, trouwens:

Emelt en duizendpoten

De bladluizen, trouwens, waar ik het nog al eens over had? Dit zijn zo ongeveer de enige die ik nog kon vinden:

Bladluizen

Bewaakt door mieren:

Mier en bladluizen

Mier en bladluizen

…maar de grote hoop van de bladluizen is opgevreten door de tientallen lieveheersbeesten en lieveheersbeestenlarven.

Larve

Pop

Larve

Helaas, de ene smeerlapperij is weg (bladluizen), maar de andere komt pas goed op:

Slak

Slak

Wakker worden!

Kijk eens wie er tegenwoordig ook weer bij is:

Pisaura mirabilis

Mijn goede vriendin de Pisaura mirabilis ofte de kraamwebspin! Bekijk, en klik vooral voor het grotere formaat:

New-Out99999_99998

De pissebedden zijn natuurlijk nooit weg geweest, zoals deze Platyarthrus hoffmannseggi (oude bekenden)—om een idee van de schaal te krijgen: die gapende holte is een gangetjes ter doorsnede van een mier.

Pissebed

Een ker of ik-weet-niet-hoeveel groter, deze twee:

Pissebed

Wat ik me afvraag, trouwens: zijn dit twee verschillende soorten pissebed? Of is het een grote pissebed met een jongsken ernaast?

En kijk, een springstaartje op de recyclagebak:

Dicyrtomina sp.?

Teleconverter

Charles was hier, en hij heeft zijn TC-201 even achtergelaten. Een 2x teleconverter, eigenlijk niet verschikkelijk veel meer dan een vergrootglas dat tussen lens en fototoestel gevezen wordt.

Terug naar de middeleeuwen! Alles manueel! Zo wijs! En mijn fototoestel wordt er nóg meer een kerstboom mee!

D200+TC201+70-180+6T+6T

Fantastisch, dat wel. Maar o zo frustrerend ook. Kijk, allemaal ongecropte foto’s met precies dezelfde instelling, dus ‘t is te zeggen foto’s waar ik niets van afgeknipt heb en waar alle onderwerpen zowat op dezelfde grootte te zien zijn.

Om een idee van de afmetingen te geven, twee dingen waar iedereen zich zo’n beetje een beeld kan vormen van de schaal: een mier en een pissebed.

Lasius niger

Pissebed

Zo. Met dat in het achterhoofd, nog een aantal gewillige slachtoffers vandaag.

Een mij verder onbekend springstaartje:

Springstaart

Een onooglijk klein schattig blauw iridescerend springspinnetje:

Minuskuul springspinnetje

Minuskuul springspinnetje

Maar het is verdorie niet allemaal koek en ei. Om te beginnen, en meteen al te zien als de foto’s op volle grootte staan: aan meer dan f/32 en met die 2x teleconverter is diffractie een enorm probleem.

En als ik tot f/11 verminder (of vermeerder, ‘t hangt ervan af hoe ge’t bekijkt), dan is de depth of field zo ongeveer niéts meer:

Lasius niger

Maar goed, dat is niet anders dan zonder die teleconverter, en eigenlijk ook wel par for the course.

Waar ik geen rekening mee gehouden had, is dat het schier onmogelijk wordt om te focuseren: de zoeker wordt zó donker, dat ik voor die mierenfoto’s hierboven zowaar een zaklamp moest zoeken. Er komt zodanig weinig licht door die hele buis dat zelfs met de relatief klare zoeker van de D200 er praktisch niets te zien was aan de hand was aan de andere kant van mijn toestel.

En daardoor heb ik deze foto gemist:

Springstaart op slakje

Een springstaartje dat op een klein slakkenhuisje zat (jawel, slakken hebben haar, inderdaad). Ik dàcht dat ik het in ziht had, maar er was een takje voorgesprongen. Dju! Een springstaart die ik nog niet had, ongekend duidelijk ook, in focus, maar een tàk ervoor.

Er zijn oplossingen voor die donkerte, natuurlijk—een betere zoeker, een pilootlichtje, tralala—maar ‘t is niet ideaal. En aan die vergrotingen zit ik wel pàl op het onderwerp, dus moet ik echt wel beginnen klooien met het licht van de flash ook.

Oh, dilemma, dilemma, dubio, dubio.

Vergeten beesten

Helemaal vergeten op tinternet te zetten, en ’t zijn dan nog eens zò wijze beesten!

Om te beginnen: een vreemde nimf van de één of andere wants.

Nimf

Rode ogen, minuskuul klein, witachtig met veel haar erop. Onderaan een blad. Zo’n typische zuigsteeksnuit, dus praktisch zeker een wants, maar wat? Onbegonnen werk om die te identificeren.

In tegenstelling tot deze:

Platyarthrus hoffmannseggi

Een paar millimeter groot, onder een zware (lege) gasfles achter de garage gevonden. Wit, klein, wriemelend. Inzoomen:

Platyarthrus hoffmannseggi

Op het eerste gezicht leken het mierenlarven, ook en vooral omdat ze zich in massale hoeveelheden diep onder de grond temidden de mieren ophielden, maar nee: witte pissebedden. 

Platyarthrus hoffmannseggi, spierwit, blind, leeft enkel in mierennesten. Beesten waar ik over gelezen had, maar die ik nooit had durven hopen zelf te zien. Die goed doet, goed ontmoet indeed.

Platyarthrus hoffmannseggi

Combinaat

Kijk hier eens naar:

Pissebed focus gecombineerd

Jaja, hoor ik u al denken, een pissebed. En ook wel: zo heb ik er ook duizend zitten. En ook wel: pff, ringflits en f/40, zo krijg ik het ook wel scherp.

Maar!

‘t Is een getruceerde foto! Genomen zonder flits op een donkere koer!

Om genoeg licht binnen te krijgen moet het diafragma zo ver mogelijk open staan, f/5.6 aan 1/50 op 180mm in dit geval. En dan is er geen scherptediepte, dan krijg je dus maar een millimeter of twee in focus:

Pissebed focus vooraan

De oplossing: een paar foto’s nemen van hetzelfde onderwerp met focus op verschillende dieptes, en dan bij elkaar knippen en plakken.

In Photoshop lukt dat wel, maar het is niet evident om het mooi te doen. En het is nog minder evident om het zo te doen dat het niet opvalt dat het gedaan is.

Enter CombineZ5, een aan het ongelooflijk grenzend programma dat een “stack” foto’s combineert, daar dan de relatieve diepte van de verschillende elementen op de foto uit smurft, en zoveel mogelijk alles intelligent in focus zet door elementen van de foto’s uit de stack te gebruiken, te interpoleren waar nodig, enfin, allemaal te complex voor woorden.

Pissebed depth map

Maar wel vreselijk vreselijk handig. Zelfs voor uit de losse pols geschoten foto’s als die van die pissebed. Ik zou er bijna zin van krijgen om mijn statief boven te halen en een stilzittend of dood beest te fotograferen.

En ‘t is in ieder geval goed om weten als ik nog eens een kever met een bol dekschild tegenkom, of een vlieg waar ik met geen stokken alles tegelijk van in focus krijg.

[NB: ik weet dat de foto helemaal bovenaan nog artefacten bevat, en dat hij voor verbetering vatbaar is en zo, maar voor echt zonder statief en zeer snel en zeer slecht licht en alles standaard klik next next, vind ik het toch indrukwekkend.]

Op safari

Het was alweer een eeuwigheid geleden dat ik nog eens de tuin ingetrokken was met de macrolens.

Ik doe dat nochtans bijzonder graag, maar ‘t was er gewoon niet meer van gekomen. Rugpijn, te koud, geen gemakkelijk te bereiken levende beesten, te nat, te donker, te moe: altijd wel een excuus.

Vannamiddag, na de (zelfgemaakte!) gehaktballen in tomatensaus met frieten: de AF-S DX Zoom-Nikkor 18-70mm f/3.5-4.5G IF-ED op de D70 gevezen, daarop de Nikon 6T en dààrop Nikon SB-29, en niet zonder enige trepidatie de koer op.

Het plan: een aantal oude getrouwen zoeken en fotograferen.

Mijn eerste halte: de pot ondertussen halfverwaarloosde en verhoute salie. Daar zitten sinds jaar en dag dwergcicades op, wellicht van het merk Eupteryx. Dat is trouwens de reden dat ik die salie niet snoei en trim: ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om die beestjes hun leefwereld helemaal weg te knippen. Een beetje moeten zoeken, maar uiteindelijk vond ik er twee onderaan één blad, en een andere in een knop:

Eupteryx in salie

Een paar millimeter oude vriend, lijkt het wel. En toepasselijk dat dit net mijn eerste macrofoto is sinds maanden.

Volgende halte: de “border”. ‘t Is te zeggen, de rand van het grasperk tegen de muur. En zeer snel nog zo’n oude getrouwe tegengekomen—het kleine zandloopkevertje Asaphidion flavipes:

Asaphidion flavipes

Dat liep in de buurt van een dikke dikke rups, van een mij onbekend merk:

Een dikke rups

Ik ga dit tuinsafariseizoen proberen meer foto’s te maken met een aanduiding van grootte erbij. Misschien print en plastificeer ik wel zo’n papiertje met millimeters erop, kwestie dat ik me zelf ook anders geen voorstelling meer kan maken achteraf hoe groot iets nu precies was.

Het beest hierboven heb ik nog eens naast een stuk van 1 cent gefotografeerd:

Een dikke dikke rups

…maar bon. Verder op zoek naar oude bekenden: naar de koer zelf, ‘t is te zeggen, naar de stenen. Een random steen omgedraaid, en jawel hoor:

Tomocerus vulgaris

Tomocerus vulgaris, één van de grotere springstaarten in onze contreien. Ik had ook mijn eerste Entomobrya multifasciata sinds twee jaar in de smiezen (snoezig!), maar helaas: foto mislukt. Niet scherp genoeg.

Voor de rest onder diezelfde steen, en ook qua usual suspects een topper: een onbekend klein spinnetje.

Een klein spinnetje

Volgende halte: de dakpannen die opgestapeld liggen boven de stapel stenen. Die liggen daar expliciet als schuilplaats voor huisspinnen en pissebedden, en jawel:

Pissebed en mijt

Een kleine, jonge, nog wat bleke geelgestipte kelderpissebed (Oniscus asellus), met als ik me niet vergis een mijt (dat zwart ding met rode poten) ernaast.

En onder de onderste dakpan, deze Tegenaria:

Tegenaria

Het was koud genoeg dat ze er niet meteen vanonder muisde, dus ik heb er op mijn (realtieve) gemak een paar foto’s onder verschillende omstandigheden van kunnen maken: zoals hierboven zonder flits, en mét flits:

Tegenaria

Compare and contrast the relative depths of field, en ook wel de verschillende sfeer die de ftwee oto’s uitademen. 🙂

Het beestje liep wat verder naar de snelbouwstenen, meteen een kans om nog wat foto’s te pakken met een andere atmosfeer:

Tegenaria

En wat geëxperimenteer met de reflectie van de ringflits:

Tegenaria

Een geslaagd half uurtje. Wordt vervolgd.

© 2018 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑