Links van 7 november 2013 tot 8 november 2013

vrijdag 8 november 2013 in Links. Permanente link | Geen reacties

disney princesses with dope beards
What it says on the tin: Disney princesses with dope beards

(118) Marc Bodnick’s answer to Facebook-Instagram Acquisition (April 2012): In light of the exuberant tech market that has emerged in 2013, did Instagram sell too early? – Quora
Welcome to the land of ridiculous hyperbole: "Facebook's aggressive strategy to acquire Instagram was a masterstroke — arguably the most brilliant acquisition ever in Consumer Internet. Previously, Google's acquisition of YouTube would have held this title, but Instagram is arguably more important."

Doing It Right: How Microsoft Made the Right Bets on Azure | Dr Dobb’s
A few weeks ago, Microsoft announced its quarterly financial results, which set new records for both revenue and income. As I have discussed in this column before, these developments are a shock only to the large contingent of critics who have been writing off the Redmond giant for years by dismissing its franchise, especially in this “post-PC” world. The fumbled Windows 8 launch and the announcement of CEO Steve Ballmer's resignation added the hope for legitimacy to their condemnation — until the numbers rolled in.

Imploding the Myth of Israel | Common Dreams
Israel has been poisoned by the psychosis of permanent war. It has been morally bankrupted by the sanctification of victimhood, which it uses to justify an occupation that rivals the brutality and racism of apartheid South Africa. Its democracy—which was always exclusively for Jews—has been hijacked by extremists who are pushing the country toward fascism.

Float Label Pattern | Brad Frost Web
Designer Matt D Smith shared a Dribble shot of a clever new form interaction pattern. The float label pattern floats the inline label up above the input after the user focuses on the form field or enters a value.

Wally doet ding te G.

dinsdag 24 april 2012 in Music. Permanente link | Geen reacties

Kijk nu, bij het opkuisen van het bureau nog een CD met een back-up van een back-up van teksten uit 1989! Ik herinner het mij nog als gisteren: Wally was enorm negatief. Ik was zeer vriendelijk en beleefd, en ik wou echt een serieus gesprek met die mens voeren. Hij heeft mij dezelfde soundbytes gegeven die hij jaren en jaren aan een stuk iedereen gaf. 

Tssk. 

*
*    *

Probeer het zelf maar eens, de Vooruit op zijn kop zetten.

Waar u en ik een bulldozer en verscheidene weken voor nodig zouden hebben, lukte het Eddy Wally al na enkele maten uit zijn keelholte.

The Voice of Europe, compleet met glitterkostuum en brede glimlach, liet zich de lofbetuigingen van een uitzinnig publiek welgevallen en zette zijn set, Sinterklaas indachtig, passend in met Valencia. In het volgende uur werd de zaal aan een sneltreinvaart door de carriäre van de sympatieke Ertveldenaar geleid. En géén playback, maar “puur natuur” – een prestatie!

Hoogtepunten waren Als marktkramer ben ik geboren en vooral Vliegmachien en Chérie, die tot tweemaal toe uit volle borst werden meegebruld. Dat hij zich volkomen op zijn gemak voelde bij het studentenpubliek bewees hij wel door de gedurfde en vaak ondeugende alternatieve teksten die hij zong (“…de studenten komen naar mijn kraam”, “…lopen de zatte studenten achterna”, …) – en door zijn a capella-versie van Walter De Buck’s In mijn stroatse zijn ‘t allemaal kommeeren.

Eddy Wally heeft ondertussen niets meer te bewijzen: hij wordt in eigen land natuurlijk algemeen gerespecteerd en bewonderd, maar hij heeft ook de hele wereld afgereisd en vindt succes tot in Las Vegas en Rusland – waar hij in 1979 zelfs voor tien miljoen mensen heeft gezongen.

En Wally blijft niet stilstaan, hij teert niet uitsluitend verder op oude hits: hij vernieuwt zijn repertoire ook voortdurend. Getuige daarvan zijn onder andere en de nieuwe single met Wendy Van Wanten en zijn nieuwe Amerikaanse plaat met bijhorende tournee. Want The Big W spreekt niet alleen vloeiend Ertvelds en Gents: hij is ook het Frans en het Engels, ja zelfs het Russisch machtig.

Onze vertaler ter plaatse kon de volgende boodschap van de Ambassadeur van de Oostvlaamse smartlap aan de inwoners van de verscheurde en met hongersnood bedreigde USSR noteren: “Ja nee alstublieft alstublieft goeie morgen dankuwel dankuwel goeiemorgen goeienavond alstublieft smakelijk beste mensen”. Спасибо, товарищ Wally!

Vergis u niet: ondanks de internationale roem en het aanzien is Eddy een man van het volk gebleven. Iedere morgen staat hij op om vijf uur en gaat hij met zijn vrouw naar de markt, sakosjen verkopen. ‘s Middags eet hij een lekkere maaltijd (“die mijn vrouwtje mij lekker bereidt”) en doet hij een dutje, ‘s avonds treedt hij op, eerst in zijn feestzaal (Achterstraat 22, 9940 Ertvelde, tel. 091/44.61.98) en daarna overal ten lande.

Dat Eddy Wally kan acteren hoeft hij ook niet meer te bewijzen. Als Kapitein Wally heeft hij er net Lava op zitten met Herrn Kama en Seele, en er zit nu ook een bioskoopcarriäre in: regisseur Dick Maes is bezig met de onderhandelingen over The Eddy Wally Story.

The Tonsils of Ertvelde is een man van zijn tijd: waar de halve wereld vermoedt dat Eddy met een halve gevilde zoo in de kast hangt, kan uw dienaar u gerustellen: een onderzoek met vereende krachten wees uit dat de foururen frak van His Wallyness uitsluitend bestaat uit Skinned Pluchen Animals.

Want de Wallyman verliest ook nooit Voeling met Zijn publiek. The Voice heeft tijd voor zijn fans en verliest nooit zijn geduld: ondanks zijn aanvankelijke argwaan (hoe zou je zelf zijn als een student je om halféén ‘s morgens willen interviewen) bleek The Voice een innemende Beroemde Vlaming te zijn en kregen wij een zorgvuldig en ernstig antwoord op al onze vragen.

Voor het interview en voor het concert, Dank U Eddy!

Links van 23 december 2011 tot 26 december 2011

maandag 26 december 2011 in Links. Permanente link | Eén reactie

Ready, Set, Render! Part2
In the previous "Ready, Set, Render!" thread, I demonstrated the use of BPR when rendering a 'hard-surface' model. This time, I opted to demonstrate the use of Z4R2b BPR for rendering an organic surface, in particular, a skin surface. For this test, I used an excellent head sculpt created by ZBrush artist Majid Esmaeili.

Brendan’s blog » Visualizing Device Utilization
These visualizations have been created to illustrate different ways to observe device utilization on large scale environments.

I frequently need to analyze urgent performance issues on these environments using a variety of tools, and with varying degrees of success. Sometimes a customer has been unable to resolve a crippling issue because their visualization hides important details (the most common problem is a line graph showing average device utilization, making it impossible to identify that single or multiple devices are at 100%). I’ve condensed years of such pain and frustration into the problem statement at the start of this post, and then presented various visualizations that could satisfy those needs.

My Family and Other Gypsies
A short family saga challenging stereotypes, misconceptions and outright lies about gypsies.

Mr. Plinkett’s Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull Review! |
Yayyyyyyyy!

Legend of the One Platform Master | MetaFilter
Ulillillia is an Internet celebrity who's famous for his writing, videos on Youtube, personal website, and game design. The Platform Master is a documentary that was filmed earlier this year about his life, and is scheduled to be released this coming summer.

Links van 6 december 2011 tot 9 december 2011

vrijdag 9 december 2011 in Links. Permanente link | 2 reacties

Maltese language – Wikipedia, the free encyclopedia
Dieventaal, ik zeg het u. Romance language-speakers may easily be able to comprehend more complex ideas expressed in Maltese, such as "Ġeografikament, l-Ewropa hi parti tas-superkontinent ta' l-Ewrasja" (Geographically, Europe is part of the Supercontinent of Eurasia), while not understanding a single word of a simple sentence such as "Ir-raġel qiegħed fid-dar" (The man is in the house), which would be easily understood by any Arabic speaker.

Panopticlick
Is your browser configuration rare or unique? If so, web sites may be able to track you, even if you limit or disable cookies.

Panopticlick tests your browser to see how unique it is based on the information it will share with sites it visits.

The 7 Absolute Worst Tech Gifts to Give This Holiday
The Non-Denominational Secular Thing Buying Period is upon us! Now is the time to start thinking about which shiny, sorta-expensive gadget gift you're going to bestow upon friends and lovers. Make sure you don't pick these. They're worse than coal.

Progressive Ears Album Reviews
Mekanïk Destruktïw Kommandöh is unarguably flawless. Enjoying it is only a matter of taste. In my case, according to my taste, it is the greatest album ever recorded. Five Stars.

Fifth World Problems
Did the red-eyed horsemen of Babylon X attack your hyperdaughter?
Did a golden mouth appear in a bonfire and scream the date of your own death at you?
Are pools of blood forming in your hands whenever you cup them, only to coagulate into the form of a tiny baby with three heads?

Links van 14 juni 2011 tot 15 juni 2011

woensdag 15 juni 2011 in Links. Permanente link | Geen reacties

Even if you have the slightest interest in Star Wars…holy shit
the old republic!

Asciiflow
retro!

Duke Nukem Forever: barely playable, not funny, rampantly offensive
The fans are wrong. One can laugh at jokes about men and women, and there's nothing wrong with being risque, but Duke is thoughtless, backwards, and belligerent. Duke Nukem Forever is the kind of game where you find a pack of cigarettes whose cover shows a mustached man wearing leather—and they're called "Faggs." At some point, matters of personal taste become simple questions of basic decency.

Ghost Towns of the Palliser Triangle
The Palliser Triangle is the name given to the driest part of the Canadian Prairies, constituting southeast Alberta and southwest Saskatchewan. Settled at the turn of the 20th century by farmers and ranchers, dozens of tiny villages sprung up to support these new agricultural pioneers (“drylanders”). Many found that within a generation or two, the semi-arid soil quickly became overgrazed and was prone to periods of extreme drought. While modern farming techniques have helped mitigate the hard times, the exodus of people from the Triangle has been steady for the past few decades, leaving numerous ghost towns listing in the wind.

Review: Duke Nukem Forever Shoulda Stayed Vaporware
Duke Nukem is here to kick ass and chew bubble gum, and he’s all out of ass.

Links van 6 juni 2011 tot 7 juni 2011

dinsdag 7 juni 2011 in Links. Permanente link | Geen reacties

2012: Supernova (2009) (V) – Goofs
Miscellaneous: Despite the title, this movie has no connection whatsoever with 2012.

Nook Simple Touch compared to Kindle 3 – Marco.org
My ideal e-reader would be the Nook hardware and interface, but backed by the Kindle’s ecosystem and services. It’s easier for Amazon to achieve Nook-like hardware design than for B&N to achieve a Kindle-like ecosystem, so it’s much more likely that the next Kindle will be a better fit than the current (or next) Nook.

BBC News – Archaeologists unearth Britain’s ‘first building boom’

Mister Quickly’s Customer Reviews

zaterdag 26 januari 2008 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Mister Quickly schrijft reviews op amazon.com. Woensdag schreef hij er twee, voor Happy for No Reason: 7 Steps to Being Happy from the Inside Out en voor de Samsung HLT5087SAX 50″ Slim LED Engine 1080p DLP HDTV. Daarvoor was het geleden van 10 augustus 2007, de review van Mortal Kombat: A Novel:

Based upon the popular film Mortal Kombat, ‘Mortal Kombat: A Novel’ is beginning to be recognised as one of the classic Bildungsromans, standing rightfully alongside “To Kill the Mockingbird”, Thomas Mann’s “The Magic Mountain”, or even the Rob Reiner documentary “Stand By Me.” The story’s protagonist is Sub Zero, a sort of Wil Wheaton character we grow along with, his sparkling innocence complicated by his dark emotional past.

Generally the book is very faithful to the film, and what it lacks in the movies luscious visual textures it makes up for with Martin Delrio’s robust lyricism. In one episode of the book, Sub Zero is looking at Scorpion, whose leg he has just frozen “in a legwarmer of diamond butterflies”, while Scorpion “evacuates from the dungeon of his guts a powerful bellow.” Or another scene, Johnny Cage uppercuts Reptile and the action momentarily suspends in this delicate lull; a wind “enchanted with a fine herbed pungency from whisking through a sage patch” passes between Johnny Cage and Reptile, who is “barfing green poisonous syrup.”

I also found touching the comradery that develops between Lui Kang and Sub Zero. Whenever they made a “pinky swear” to keep a promise, my eyes would mist at the purity of their bond. I wish that we could all have such friends and such memories.

My only criticism is how artlessly Delrio handles the countless love scenes between Raiden and Sonja Blade, that they came off as very blunt and tasteless and even misogynous. “Raiden took the mewling Sonja, who he had little respect for” writes Delrio “and mounted her while grunting.” Again 40 pages later, “Raiden was disgusted with the cheap perfume Sonja wore as he had sex with her.” I mean, these are really crass compared with some of the subtler delicacies of Delrio’s prose.

5 stars in any case. This book is timeless… immortal kombat.

Magistraal. Abonneer u op de RSS feed.

Peggle review

zaterdag 29 december 2007 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

It’s funny cause it’s true.

In de duts mountens

woensdag 19 juli 2006 in Music. Permanente link | 7 reacties

Inglisj teeksj joe pleesjes, zoals de juffrouw in de taalreclame het uitsprak: Hollanders en Engels, het komt meestal niet goed.

Ik kan er me ook in opwinden, wat wel vreemd is: andere accenten steken me làng niet zoveel tegen. Finnen met hun sibilante klankjes, Spanjaarden die overal een e– vóór zetten, Italianen die overal een -a achter zetten, Fransmans met hun, euh Frans accent: allemaal geen probleem mee.

Maar dat ge-sh en dat klankvervormen van die Nederlanders: awoe!

Op één uitzondering na. Eén enkele uitzondering.

The Nits vergeef ik het. Hofstede mag Dunglish doen.

Sandra en ik, toen we elkaar leerden kennen (decennia geleden!), hadden allebei alle platen van The Nits. Ze maken geen slechte platen. Leve Nits!

Vanavond treden ze op, op de Gentse Feesten. Ik heb er bijna spijt van dat ik niet kan gaan.

…maar ik vertrouw erop dat het Radiofonisch Instituut Decroubele—hij die Maria Teresa van Madredeus als een zuiderse krote omschrijft—een review van homerische proporties zal presteren.

Comedy Casino

dinsdag 20 december 2005 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Vanavond (maandag, eum, gisteren dus) naar het ICC in Gent geweest voor gentblogt. Comedy Casino. Nieuw programma vanaf vrijdag 13 januari op Canvas. Stand-up comedy.

Comedy Casino!

Ik wist niet helemaal waar het om zou gaan, behalve dat het van humor was. Tot ‘s middags dacht ik dat het een persvoorstelling was met video. Begrijpend lezen is soms mijn fort niet.

Toen dan bleek dat er ook iets live zou gebeuren, wist ik niet of ik ook zou mogen blijven: er stond dat de pers mocht komen om 18u30 en dat de opname zou beginne om 19u30, vandaar.

Enfin, lang en verward verhaal kot: ik mocht dus blijven, en ‘t was goed. En als Bruno zijn artikels van gentblogt ook mag posten op zijn weblog, awel dan mag ik dat ook.

Bij deze dus, gedeeltelijk.

De magie van de televisie: we kregen maandagavond twéé uitzendingen te zien, back to back. Dus twee openingsmonologen van Ad, en dan pas begon het voor ‘t echt. En ook twee afscheiden na elkaar.

“Het tweede deel is veel grappiger dan het eerste deel, want in de pauze hebt g’al de kans gehad om nog meer te drinken”, werden we gewaarschuwd. En dat we moesten applaudisseren als er ons om gevraagd werd, en dat we moesten lachen ook als het niet grappig was. En applaus geven als de komieken opkomen en afgaan. “Niet als ze op het podium afgaan”, verduidelijkte de man, en ik kan me vergissen, maar het was wellicht niet de eerste keer dat hij dat zei.

Comedy

Maar goed. Van afgaan was er geen sprake tijdens het optreden van Alex Agnew. Agnew, half Engels en half Limburgs (het gedacht!), gaf onder meer een bloemlezing van wat ik hem niet vaak genoeg kan zien doen: heavy metal en death metal—zó herkenbaar! En voor de rest: hersentumoren, concentratiekamen en musicals: them’s all good eats, quoi. Een goed optreden, yepyep.

Anuar, voor het gemak te klasseren als “nen ‘ollander”, viel iets minder mee. Hij zag er behalve jong ook nerveus uit, en als je het moet hebben van de dingen in je omgeving en de interactie met het publiek, is het een handicap als je (a) voor Vlamingen niet meteen herkenbare situaties omschrijft (hebben we hier buiten de disco’s ook van die gemeenschappelijke grote groene openluchtpisbakken?) en (b) als de mensen hun uiterste best moeten doen om je taal te begrijpen.

Ik zweer het: ik zal er op televisie meer om kunnen lachen, als er ondertitels op zullen gemonteerd zijn. Het was niet voor niets dat het grappigste stuk van zijn optreden begod in het Marokkaans was.

Boothby Graffoe, zei de compère achteraf, had een paar bakken Duvel achter de kiezen. Mja. ‘t Zou kunnen. In ieder geval: de kerel is duidelijk een bijzonder goed en geroutineerd komiek, had een aantal briljante momenten, maar mijn algemene indruk was dat het ongetwijfeld nog beter had kunnen zijn. Ik moest trouwens enorm lachen om dingen waar praktisch niemand om moest lachen (absurde dinges, en de Fijnere Woordspeling en Sneer), terwijl ik dan weer niet zo grappig vond waar de hele zaal plat mee lag (soms echt té gemakkelijke nonsenswoordenslapstick). Enfin goed, hoedanook en met de gevleugelde woorden van de meisjes van Baccara: bery bery good indeed.

De entr’acte tussen de optredens wordt gedaan door Wim Helsen, die dat op een totaal absurde, totaal geloofwaardig meeslepende en totaal poëtische wijze presteert. Niet voor de hand liggend, als je weet dat het op een bepaald ogenblik erop neer komt dat hij een baby een stamp in het gezicht geeft. Om u maar een idee te geven.

En ik heb—u ziet het volgend jaar ook op televisie, ik wil het voor u niet verbrodden met details—minutenlang tegelijkertijd met open mond moeten kijken én hardop lachen om Gunter Lamoot in combinatie met Wim Helsen. Wat, al was het om anatomische redenen, niet voor de hand ligt, maar zoals Johannes De Doper zei: “it had to be Essene to be believed”.

Nà de pauze kwam Nigel Williams zijn reputatie alle eer aandoen. Hij is er ouder op geworden, en hij zag er om eerlijk te zijn niet zo goed uit, maar hij bracht wel een uitstekend ding. If anything is hij scherper dan hij was; of misschien is dat maar mijn indruk.

Anuar deed een tweede nummer, en ik vrees dat het meer van hetzelfde was. Een schattige kerel, ongetwijfeld grappig voor mede-native speakers, maar deze keer gaf ik het zelfs soms gewoon op om te proberen begrijpen wat hij zei. Ironisch en ergens ernstig second degré: hij maakte zich op een bepaald moment druk over het feit dat ze op Aruba zogezegd Nederlands zouden spreken, maar dat bij zijn aankomst bleek dat ze eigenlijk misschien wel officieel dezelfde taal spreken, waar hij in de praktijk niets van snapte. Ik denk dat Anuar vanavond genoeg materiaal opgedaan heeft voor een nieuw stukje in een volgende show. Iets over Vlaanderen en Hollands. En ondertitels. 

Boothby Graffoe was dan weer een eind beter toen hij terugkwam. Hij heeft er een aantal dingen gedaan waar ik bij de uitzending op televisie luidop krom zal liggen van het lachen, maar waar ik in de zaal op het moment geen lawaai om durfde te maken omdat ik de enige was geweest—let er op hoe de hele zaal wel een minuut lang volledig in de war is als hij op een bepaald moment met zichzelf begint te spreken. Magistraal.

Magistraal ook hoe ontroerend hij eigenlijk was, en hoe kwetsbaar bij tijden. Niet één zwak moment. Een grote meneer.

Wim Helsen en Véronique in de tweede helft: woorden ontbreken me. Adriaan Van den Hoof daagde ons achteraf uit: “probeer dàt thuis maar eens na te vertellen”. Wel, ik begin er zelfs niet eens aan.

Maar wel dit: als deze ene draaidag indicatief is voor het niveau van de hele serie, zal het serieus de moeite waard zijn. Allemaal kijken.

En er zijn nog opnamedagen in Januari en Februari. Hààst u, van zodra er weer kaarten te krijgen zijn.

humortelevisiestand-upreviewcomedy casino

De ontdekking van de hemel (Harry Mulisch)

woensdag 21 augustus 2002 in (geen categorie). Permanente link | 22 reacties

Harry Mulisch en De ontdekking van de hemel. Onlangs nog in Humo vond Bart Van Den Bossche het een boek “om van begin tot einde omver van te vallen”.

Omver van de verveling, ja. En van de ergernis. Het enige voordeel dat het boek heeft, is dat het snel uitgelezen is. Maar mocht die stapel papier veroorzaakt zijn door een andere schrijver dan Mulisch in een ander taalgebied dat het onze, er zou niets meer van overblijven.

Gekunsteld, hoogdravend, houterig, breedsprakerig, betweterig, Magnum Opus my ass. De arrogantie van Mulisch (“kijk eens hoe veel ik weet! zie eens hoe handig ik een filosofische roman met een psychologische roman met een sleutelroman met een avonturenroman verweef! 65 hoofdstukken–is het iemand al opgevallen dat ik dit jaar precies 65 ben?! lijk ik zo niet een beetje op Dante?”) druipt van elke pagina af. Officier in de Orde van Oranje-Nassau indeed. Zilveren Erepenning van de Stad Amsterdam, ‘t is wat.

Het plot is achterlijk (lees gerust maar de samenvatting na), zelfs de onderdelen hebben een kinderachtige naam (“het begin van het begin”, “het einde van het begin”, “het begin van het einde” en –wait for it, wait for it– “het einde van het einde”).  De driehoek Onno/Ada/Max is ongeloofwaardig, het hele hoofdstuk Cuba is van een aan het onwaarschijnlijke grenzende saaiheid, deel twee (einde van het begin dus) is bij nader inzien compleet overbodig, wellicht was de situatie rond Ada in deel drie nuttig maar ik zou niet weten waarom, de jonge Quinten is een karikaturale non-persoon, de iets oudere Quinten een etter van een non-persoon, en de hele ontknoping leest als Umberto Eco maar dan in zeer dunne spoeling. En als men in het woordenboek naar une fin en queue de poisson gaat kijken, staat daar een hyperlink naar het einde van De ontdekking van de Hemel (het einde van “het einde van het einde”, als het ware, ha ha).

Om nog niet te spreken van de hele pseudo-wetenschappelijke klaptrap (Mulisch zou niet nalaten te vertellen dat dit een anglicisme is, dat het oorspronkelijke woord, claptrap, in 1799 voor het eerst gebruikt werd en zoveel betekent als “pretentieuze nonsens”): ontcijfering van het etruskisch! De discos van Phaistos! Quasars! DNA! Kijk eens hoe eclectisch mijn kennis!

Mulisch denkt zich duidelijk zowel thuis te voelen in gevoelens en persoonlijkheden als in wetenschap en filosofie, maar helaas: in het lichtere werk (het begin van “het begin van het begin”) klinkt alles gekunsteld en geforceerd, in de wetenschap laat hij steken vallen (met de discos van Phaistos als voorbeeld), in de grote ideeën is hij ondraaglijk hoogdravend, en op het einde van het boek weet de lezer niets meer over de personages dan in het begin.

Niet dat het die lezer dan nog wat kan schelen, want alvast mijn interesse was hij al lang voor het einde kwijt.

Afrader. Laten liggen. Lees Use Of Weapons of, als het echt moet, nog maar eens The Name of the Rose in de plaats.

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338