Bon, zó lang heeft dat dus geduurd. Nauwelijks een dag en een onverlaat met een GSM heeft zijn eigen home video van de executie van Saddam Hoessein op het internet gegooid. Web twee punt nul, met het accent op de nul–en o zoete ironie dat ik er vrolijk aan meedoe:
Een verwarde oude man wordt doodgedaan door een straatbende. En niemand reageert. We mogen er collectief fier op zijn.
De doodstraf, zó een gemak dat dat is! Een paar dozijn overduidelijke doden, schijnproces op een drafje, hopla de strop, en geen vervelende vragen meer naar al de andere gebeurtenissen tijdens die bijna-vierentwintig jaar Saddam.
De beelden van Rumsfeld die handjeschud deed met Saddam gingen de wereld rond. Oooh, stoute neocons! Maar ‘t is niet alsof België ook niet vrolijk meegedaan heeft en vrolijk het hoofd afgewend heeft toen Irak nog een maatje van het Westen was.
Saddam wou een atoombom? Boehler Edelstahl en Sebatra konden helpen. Chemische wapens? Geen probleem, de Belgische vestigingen van NU Kraft Mercantile en Phillips Petroleum hebben de nodige know-how. (Middel)lange-afstandsraketten? Poudries Réunies Belges en Space Research Corp. zijn uw vriend. En voor de goeie ouwe conventionele wapens deed pakweg het Oudenaardse OIP Instrubel goede zaken met het Baat-regime.
Lang geleden uiteraard, en nu zou het niet maer gebeuren, natuurlijk. En het zijn maar bedrijven, het is niet de regering of zo. Jazeker. Collectief gewetengesus alom.
En ach, de doodstraf. Wat zouden wij verwachten dat Europa zou protesteren, als in de Verenigde Staten jaarlijks tientallen mensen geëxecuteerd worden? En ‘t is toch niet alsof wij het voor het zeggen hebben, daar in Irak, toch? Het zijn die mannen zelf die dat zo wilden, toch?
Jazeker. Welkom in de 21ste eeuw. Goed bezig. De strop en de GSM.
