Crisis afgewend

vrijdag 9 november 2012 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Dagen en nachten heb ik gezocht naar mijn schoenen, sinds maandagochtend al. 

Het is niet alsof wij hier duizend kamers hebben of zo, en het is al helemaal niet dat ik mijn schoenen op allerlei onverwachte plaatsen uit doe, dus de conclusie was redelijk snel bereikt: moedwillig weggestoken, door één of meerdere van mijn huisgenoten. 

Die allemaal van krommen aas gebaren, doen alsof ik plots de enige persoon ben die niet weet waar hij zijn schoenen uit doet (naast mijn bed, elke avond), alsof ik de enige persoon ben in huis die niet kan zoeken (ik weet niet van wie die kinderen het hebben, dat ze niets terugvinden, maar het is niet van mij, dat kan ik u zeggen), alsof ik op de één of andere manier dingen mijn eigen verantwoordelijkheden in de schoenen (ha!!) van iemand anders zou willen schuiven.

Maar goed. 

Vanavond zit ik aan mijn bureau in de living, en doe ik — bijzonder uitzonderlijk, dat doe ik anders nooit vanzeleven – mijn schoenen uit terwijl ik daar zit.

Ik duw ze wat naar achter, ah ja, anders zit ik met mijn voeten op mijn schoenen.

En wat voelt mijn grote teen?

HA!

IMG 2275

Die geel-bruin-paarse dingen zijn de schoenen waar ik noodgedwongen al een week mee naar het werk moet gaan, en daar in de hoek, achter de linuxcomputer onder mijn bureau: mijn echte schoenen!!!

Weggestoken, vlak onder mijn neus dan nog wel, door één of meer onverlaten die zich mijn gezinsleden noemen!! Straks, als ze terug thuiskomen van eten bestellen bij de lokale Turkse Medemens, zet ik ze op sekreet. Tot ik weet wie ik kan straffen.

Serieus, gasten, een beetje mijn kansen op promotie op het werk saboteren door mij met inferieur schoeisel naar het werk te sturen. Trrr. 

Ik ben een duts, aflevering kweetniethoeveel

woensdag 7 november 2012 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Zondag ben ik met mijn schoenen buitenshuis geweest. 

Maandag waren mijn schoenen weg. Iemand heeft ze gepikt, of weggestoken of zo. 

Ik heb ze zondag ook gekuist en opgeblonken, dus het zou kunnen zijn dat ze zodanig proper zijn dat het licht er volledig rond gebogen wordt of zo, maar dat betwijfel ik. 

Het kan dus eigenlijk alleen maar diefstal of moedwillige pesterij zijn. Maandag heb ik een half uur lopen zoeken in huis, en ben ik uiteindelijk uit armoe op mijn sletsen naar mijn werk gegaan. (Sletsen die ik gelukkig zaterdag pas had teruggevonden — een onverlaat had ze verborgen onder een lading andere schoenen in de badkamer.)

Ik heb nog een oud paar schoenen gevonden,  dus ik kan nog wel even verder blijven zoeken. Maar niet te lang, want de sluiting van de oude schoenen werkt niet meer (een duistere historie van schoenveters en haken, en dat de haken aan de ene kant niet meer werken en de schoenveter aan de andere kant te kort is geworden omdat er een stuk afgevallen is).

Zucht. Elk huis heeft zijn kruis, maar ze maken het mij toch écht wel moeilijk, mijn familieleden.

[Wijvenweek] Schoenen

donderdag 27 maart 2008 in Sonstiges. Permanente link | 10 reacties

Bestaat er zoiets als een anti-voetenfetisjist? Mag ik mezelf daarvoor outen? Ik kan me geen voeten voor de geest halen die mooi zijn. Van mijn kinderen, misschien, maar dat is natuurlijk buiten categorie. Voor de rest: ick.

Voeten zijn vies. Er staan van die vieze aders op. Lange tenen zijn degoutant, korte tenen zijn bleh, en trouwens tenen zijn misvormde vingers en kleine tenen zijn de softenonpatiënten van ieders lichaam. Er zitten vieze plooien in de hiel, er is zwaar en zeer periodiek onderhoud aan om ze in minimaal presenteerbare vorm te houden, teennagels zijn een belachelijk concept, zelfs vrouwen hebben soms lange haren op hun grote teen, en het is aan de persoon niet te zien of hun voeten zullen stinken of niet.  

Schoenen? Er zijn welgedelijk zeer mooie schoenen. Pas op, ik heb het over schoenen, niet over turnsletsen van Nike of dergelijke. Maar écht mannenschoenen, daar kan men niet meteen heel erg enorm veel mee verkeerd doen. Mijn voorkeur gaat uit naar Dr. Martens, zwart, maat 45, met ijzeren tippen. If I could be arsed zou ik andere schoenen ook wel kopen, daar niet van hoor: iets in het leer, iets duurs, iets Italiaans of zo. Maar ik kan dus sinds mensenheugenis niet meer ge-arsed worden, en dus loop ik de winkel binnen en vraag ik aan de winkeldochter zwarte Dr. Martens, maat 45, met ijzeren tippen, en neen, ik hoef ze niet te passen.

Schoenen voor vrouwen echter. Eine ganz andere Sache. De stelregel is nochtans eenvoudig: hoe meer vlees er bedekt wordt, hoe beter de schoen. Of wacht, toch een uitzondering: teendécolletés zijn nog erger dan blootsvoets. En gedoe met riempjes voorbij de enkel, vergeet dat, tenzij u de kuiten van Kim Gevaert heeft. Ik wed dat die dingen kalkoenfilets maken van uw onderbenen.

Och, dames, om het eenvoudiger te maken: ga er even van uit dat uw voeten lélijk zijn. Ja, ook de uwe, juffrouw. Jawel, ook die van u, mevrouw. Ongeacht wat die mossel die aan uw in de Veldstraat shoppende arm hangt er van moge zeggen. En ook úw tenen zijn misvormd—nagellak aan die nagels is als lippenstift op een varken: het trekt de aandacht, jazeker, maar het maakt het allemaal niet écht aantrekkelijker.

Ik ben niet tegen een hak. Dat maakt uw kuiten mooier, en u gaat er (mits enige training en een minimale aanleg) automatisch eleganter door lopen. Doe die training dan wel in de beschutting van uw eigen woonplaats, niets belachelijker dan enkelwaggelend door het leven te gaan.

Ik ben ook niet tegen laarzen. Op een aantal voorwaarden: om te beginnen dat u er in past, natuurlijk. Een laars moet aansluiten zonder te flabberen en zonder open te staan. En geen halve maatregelen: van die enkellaarsjes met een half hieltje, laat dat in ‘s hemelsnaam in de jaren 80 staan. Echt laarzen of geen laarzen, mijn gedacht.  

Een schoen of een laars hoeft trouwens niet stomp te zijn voor mij, maar, euh, nieuwsflits: weinig vrouwen hebben voeten van veertig centimeter lang waarvan de laatste vijftien op een spitse driehoek eindigen. En weinig is zo lachwekkend als zo’n elegant driehoekje waar dan veel te brede voeten in zitten, zodat de grote en de kleine teen er opvallend uitstulpen.

Um. Ja. Gho. Ik ken er niet echt zo veel van, eigenlijk, als ik er zo’n beetje over nadenk. Maar ik weet wél wat ik spuuglelijk vind.

Mijn persoonlijke voorkeur, trouwens, gaat uit naar hoge botten in donkere daim, met een hoge maar niet belachelijk hoge hak, recht naar naar beneden en niet in naaldhakformaat.

Nieuwe schoenen

vrijdag 8 februari 2008 in Sonstiges. Permanente link | 9 reacties

Het was ondertussen alweer eens, oh, misschien tien? vijftien? jaar geleden dat ik nog andere schoenen dan zwartedokmartens met een ijzeren tip had gekocht.

Wel: no more. Mijn nieuwe schoenen zijn besteld en op de post. Het zijn japonezers geworden, en ik heb er geen idee van of ik ze full time ga aandoen dan wel alleen thuis:

Schoens

Hey hey.

 

Decolleté

woensdag 7 juni 2006 in Sonstiges. Permanente link | 39 reacties

Er is maar één type decolleté waar ik van kan genieten, en dat is het soort dat met vrouwen en borsten te maken heeft.

Pas op, zelfs daar kan het nog verkeren—sectair ben ik niet, maar kieskeurig wel. Grote of kleine borsten, echte of valse, allemaal geen probleem op voorwaarde dat de mise en place wel met enige serieux aangepakt is.

Brassières bijvoorbeeld: zéér weinig vrouwen die zonder over straat kunnen lopen. Of positionering: noem me een pietje precies, maar ik heb graag dat beide borsten toch minstens zo’n beetje symmetrisch in kaart gezet zijn. Ja, ik weet dat geen enkele vrouw twee identieke exemplaren heeft, maar toch: één tepel op kwart voor negen en één op halfzeven, dat staat gewoon niet.

Afijn. Daar was het me eigenlijk niet om te doen. Nee, andere soorten decolleté. De metsersdecolleté is uiteraard een open doel. Vooral van die harige exemplaren: brrr. Maar goed, zó enorm veel komen die niet voor in het echte leven natuurlijk. Althans mij overkomt het echt niet zo vaak dat dat mannen met een afzakkende broek zich vooruiver buigen, op pakweg het perron of de bus.

 
Foto op Flickr en wel van van candeola.

Nee, vandaag ben ik nijdig op de tenendecolleté.

Eens je erop begint te letten, zie je ze overal: vrouwenschoenen met een gesloten teen, vaak met hele puntige voorkanten, gemaakt vermoed ik om de indruk te geven dat de drager echt wel heel erg lange tenen heeft.

Maar die jammerlijk jammerlijk falen in dat opzet omdat de aanzet van de tenen net boven de decolleté begint.

Ik heb geen bezwaar tegen tenen per se, ik heb ook geen bezwaar tegen voeten met een spitse top, maar mijn suspension of disbelief zó doorprikken met een begin van tenen, nee, daar loop ik lastig van.

Het vervelendste is als het is zoals vanmorgen bij een juffrouw die regelmatig ook op de trein naar Brugge zit: niet één tussenteens kloofje, maar meteen acht van die dingen: een decolleté van de bovenkant van de grote teen tot en met de bovenkant van de kleine teen.

Het effect van zo’n zicht is dan natuurlijk net omgekeerd van wat beoogd werd: in plaats van een langere voet, krijg je de indruk dat de juffrouw in kwestie stompjes van ingebonden voeten heeft, en hoe langer de tip, hoe viezer het er uit ziet!

Schoenen

Die mensen zien dat nu zelf toch ook? Dat is toch gewoon urgh?

Geschreven al luisterend naar: Acme Rocket Quartet – Ultra High-Frequency – Will Monster Zero Ever Die?

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338