Links van 31 juli 2014 tot 9 augustus 2014

zaterdag 9 augustus 2014 in Links. Permanente link | Geen reacties

The War Photo No One Would Publish – The Atlantic
“It was one picture after another of a sunset with camels and a tank.”

An Empire of Stars » Lapsed Historian
As the V-2 disappeared into the distance the men of the AVKO couldn’t help but smile and cheer. Their delight was catching, and soon the rest of the soldiers and officers around the launchpad were cheering as well. British officers and soldiers. Because this was Operation Backfire, the beginning of something that most people don’t even know existed – the British Space Programme.

Python web scraping resource
If you need to extract data from a web page, then the chances are you looked for their API. Unfortunately this isn't always available and you sometimes have to fall back to web scraping. In this article I'm going to cover a lot of the things that apply to all web scraping projects and how to overcome some common gotchas.

I Refuse | Irwin E. Blank | Ops & Blogs | The Times of Israel
Erm, yeah. "I feel no need to apologize for refusing to allow myself to retain lands that were mine before your countries were born by imperialist wars and rivers of blood. When your ancestors were worshiping rocks and committing human sacrifice to please stone idols, mine were priests in the Temple of Solomon."

‘World stands disgraced’ as Israeli shelling of school kills at least 15 | World news | The Guardian
Fuckers. "The US, which has been at odds with Israel's prime minister, Binyamin Netanyahu, over efforts to secure a ceasefire, condemned the school shelling but did not specifically blame Israel."

Lessen in politiek

dinsdag 17 september 2013 in Kinderen. Permanente link | 2 reacties

Ik herinner mij nog vijf jaar geleden, toen Zelie zich wou verkiesbaar stellen voor het leerlingenparlement op school. Hoe ze haar hersenen pijnigde om goede ideeën te vinden, dingen die ze zou kunnen doen en verwezenlijken die niet onrealistisch waren en die voor iedereen iets zouden kunnen betekenen. 

“Gezelschapsspelen tijdens de middagpauze” was één van haar voorstellen. Eén van haar andere voorstellen was denk ik iets met “één keer per maand vis ‘s middags voor wie wil”. Needless to say dat ze niet verkozen raakte. De andere kandidaten hadden uiteraard al lang op voorhand gelobbyd en stemmen geronseld en gekonkelfoesd, en wat de voorstellen waren, deed er uiteindelijk bijna niet toe. 

Het waren als ik het mij goed herinner trouwens ook allemaal dingen zoals “frisdrankautomaten op de speelplaats” en “een week schoolreis”, die er nooit ofte nimmer ooit zouden doorkomen. Maar hey, met azijn vangt men geen vliegen en wat maakt het uit eens ze verkozen zijn, juist?

Needless to say dat het een bittere les was voor Zelie. 

Louis had geen zin om zich verkiesbaar te stellen, maar kijk nu: Jan wel. Ik moest mij voor de computer zetten en zijn instructies volgen voor het verkiezingsdrukwerk: zijn voorstellen zijn een fuif op het einde van elk trimester en een voetbaltoernooi. En zijn slogan, daar was hij ook al zeker van: Stem op Jan voor het beste schooljaar ooit! Op een rode achtergrond, ja, een rode. O ja, en niet gewoon “fuif”, maar “megacoole fuif”. Uh huh. 

Stem op Jan

Dié les heeft hij dan blijkbaar toch al geleerd. 

Doe anders nog eens een schoolconcertje

zaterdag 20 april 2013 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Net terug van een optreden op school. Koor en orkest van het Sint-Barbaracollege samen met koor en orkest van het Stanislascollege in Delft: in totaal meer dan 220 muzikanten.

In de kerk van de school, met als hoofdattractie van de avond Roel van Oosten’s Mare Liberum. In-druk-wekkend. 

Met een beetje geluk zijn er een stuk of drie vier opnames van, die kunnen gemonteerd worden tot één filmpje. :)

Geschiedenis

dinsdag 19 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | 11 reacties

“Maar wij moeten die data niet kennen”, da’s een zinnetje dat ik al een paar keer teveel gehoord heb de afgelopen jaren. 

Akkoord, dat 479 de slag bij Plataea was, en dat Perikles ongeveer zo rond 460-430 de baas was in Athene, dat is allemaal niet zo verschrikkelijk boeiend om weten. En ‘t is ongetwijfeld pedagogisch onverantwoord om te verwachten dat kinderen van 13 dat allemaal kunnen onthouden. 

Maar als die data er niet zijn, dan is er geen samenhang, en hoe zat het nu weer met die Delisch-Attische bond, was dat vóór of ná de Peloponnesische Oorlogen, en hoe zat het nu weer met Leonidas, of was het Daskalides?

Er was een tijd dat ik aan Zelie kon vragen over de slag bij Salamis, en dat ze wist wie er verloor en wie won, en over Pericles en dat zij wist wat hij allemaal gedaan had, maar dat ze geen flauw idee had hoe dat in elkaar zat. Dat ik vroeg “Pericles, wanneer leefde die eigenlijk?” en dat zij mij aankeek alsof ik een salamander in mijn neus had gestoken: “Euh… 8ste tot 5de eeuw?” “Jamaar, voor of na Salamis?” “Euh… voor? of nee, na?” “Okay, hoeveel na? 20 jaar? 200 jaar?” “Euh…”

Het helpt ook niet dat het in het boek allemaal in kort korte stukjes staat met veel discursies en intermezzo’s, terwijl het eigenlijk allemaal aan een simpel verhaaltje met wat data kan opgehangen worden:

  • 500: Perzië slokt wat Grieken op in Klein-Azië. Die zien dat niet zitten, en doen een Rebel Alliance vs. Empire met de hulp van Athene. 
  • 490: Perzië is kwaad, stapt in een paar boten en gaat vechten. Steekt de Egeïsche Zee over. Landt bij Marathon, Sparta was juist afwezig wegens verlof, maar hey, Athene wint verrassend tegen een overmacht.
  • 480: Grr. Perzië komt terug. Te land én ter zee, deze keer. Rond de Egeïsche Zee, deze keer. Landleger vecht bij Thermopylae tegen Sparta en wint (och here Leonidas, en awoert die lelijkaard uit 300!), na een gelijkstand bij Artemisium verliest het zeeleger tegen Athene bij Salamis (yay Themistocles!)
  • 479: Alleman tegen de Perzen! Ze waren heel de Egeïsche Zee rondgegaan, Griekenland binnengekomen van boven, dan naar het zuidoosten gegaan, door Athene, en weer op weg naar het noordwesten, maar een beetje boven Athene, bij Plataea was het gedaan met het landleger van die vieze Perzen. 
  • 478: Hoera we zijn gewonnen! Snel, wat bonden vormen! Athene en een resem andere in de Delisch-Attische Bond, Sparta en kompanen in de Peloponnesische Bond. 
  • Sparta heeft het lastig met zijn heloten, maar Athene voelt zich op geen tijd de baas van “zijn” bond. De kassa wordt verhuisd van Delos naar Athene, en hey, als we daar nu eens wat decoratie mee zouden doen in plaats van een leger en een vloot te onderhouden? Want wij zijn hier wel gepakt door die vieze Perzen hé, onzen Acropolis is kapot en alles. Cue nieuwbouw op Acropolis, cue ruzie, cue het vervolg van de leerstof.

En zo weet een mens waar dat geld vandaan kwam om die tempels te bouwen, waarom ze (her)bouwd werden, hoe het zat met de volgordes van de grote slagen, wat met die Bonden, en met een kaartje erbij is het zo ongeveer onmogelijk om het allemaal te vergeten:

oorlog!

Enfin, morgen examen geschiedenis. Op hoop van zege.

Nummer 699

zaterdag 16 maart 2013 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Ik dacht: ik schrijf mij in voor zo’n cursus ‘s avonds, dan heb ik nog eens een doel in het leven. 

‘t Is niet zo evident als het klinkt, want de plaatsen zijn beperkt en het is een kwestie van er op tijd bij te zijn en zo. Ik had dat al een paar keer geprobeerd, maar ‘t was dan altijd een paar uur te laat en geen plaats meer en wachtlijsten. 

Zorgvuldig gepland, dit jaar: websites, planningen, kaarten van trein- en busroutes, twintig keer gecheckt en gedubbelcheckt. (Dubbelgechecked?)

De trein op vanmorgen. Ruim op tijd. De bus, ruim op tijd. Eerste tegenslag: bus zit vol! Ack! Wachten op volgende bus!

Volgende bus genomen, ter plaatste de minuut dat de inschrijvingen beginnen: om tien uur stipt. Enfin, tien uur stipt aan de deur, vijf minuten later aan het lokaal waar de inschrijving is. 

Tiketje gekregen: nummer 699, en kijk: nu zijn ze bezig aan nummer 663. Ah ja, ze zijn tien minuten vroeger begonnen, en zelfs voor ze begonnen, stonden er al mensen binnen. Hoe? Geen idee, maar hey, zo is het: nummer 699.

Even wachten, dus. 

En dan komen er mensen bij, en nog mensen, en nog mensen. Nummer 672 blijkt een contingent van zes man te zijn, die zich allemaal samen gaan inschrijven.

Nummer 677 zijn twee mannenmensen. De oudere doet in slechte woordspelingen — hij wijst naar het ticket en dan: hebt g’hem? Euh nee, zegt de jongere. Allez, wat staat er? Het duurt een tijdje voor zijn jonge vriend er op komt: 677, zes zeven zeven, ze zevenen, ze zeveren

En ondertussen stijgt de nervositeit: zijn er nog wel plaatsen? Is het nog niet volzet? Iemand heeft al  nummer 823 gekregen.

Nummer 676 is er niet: misschien heeft hij of zij het opgegeven. Nummer 681 en 682 zijn er ook niet meer. We zijn een uur later. Nummer 686 is bezig, en dan plots besluit de iTunes op de computer met het nummerscherm dat het een nieuwe versie nodig heeft, en kunnen we niet meer zien welk nummer het is.

Een meneer voor mij doet luidruchtige gsm-gesprekkken, hij klinkt aannemer-achtig. ‘t Schijnt dat ik mij niet mag opwinden over mensen die te luid spreken aan de telefoon, dus ik doe mijn best om dat niet te doen. Zonder veel succes: serieus, hoe is dat mogelijk, zo luid spreken in publiek?

Er wordt meer en meer gefluisterd over wachtlijsten, en de mensen die nu nog toekomen, nemen niet eens meer een nummer. 

Nummer 688, 689, 690, 691. De computer toont weer getallen. De meneer met nummer 800-en-nog-iets stelt vragen aan een kleine mevrouw die veel autoriteit uitstraalt: of ze eigenlijk niet beter hadden voorzien dat er getoond zou worden hoeveel plaatsen er nog voor wat waren. Ik denk vooral aargh don’t make a fuss don’t make a fuss.

692? Geen 692. 693? Geen 693. Het wachtlokaal loopt leeg. Links zitten een moeder en haar dochter, of een tante en haar nicht, zeer misschien twee collega’s. Ze willen absoluut naar die cursus, maar ze zitten er serieus mee in dat er geen plaats meer zal zijn. 

De computer zegt 696. Een meisje dat zich net aan het inschrijven is, komt snel terug en doet met twee duimen in de lucht “er zijn nog plaatsen!” tegen de mensen links. Ze stralen: “oef” en “ziede wel?”.

697 is er niet meer, 698, 699: op het schavot.

De vriendelijke mevrouw aan de inschrijvingstafel vraagt waar ik precies voor kom, ik leg het uit. 

Zeker dat er nog plaats is. Eéntje maandag, en ééntje donderdag. Euh okay… maandag, dan maar. En net op dat moment vraagt meneer 698 achter mij of hij zijn dochter ook nog kan inschrijven op dezelfde dag als hem. Dat kon, zei zijn inschrijvingsmevrouw. Er is nog net één plaats vrij op maandag. Euh neen, zegt mijn mevrouw, maandag is volzet, meneer hier heeft juist de laatste plaats… 

Ik zit er zo niet mee in, dus ik verzet dan maar naar donderdag.

En dat was dus de aller-allerlaatste plaats van de hele cursus. 

Einde vakantie, begin 2013

zondag 6 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Dat gaat hier zo hard pijn doen, het einde van de vakantie. 

Opstaan in de buurt van zeven uur in plaats van om twee uur ‘s namiddags, om maar één ding te zeggen. Of dat ene kind, dat een tandje bij zal mogen steken qua studeren (wat zeg ik, een tandje? een heel gebit, ja!). 

Ik ga in 2013 een poging doen, een poging zeg ik wel, om wat meer te doen met mijn leven dan opstaan, naar werk, naar huis, depressief zitten aan niets proberen denken, slapen, opstaan, werk. 

Dat van dat kind met de studies, dat zal al een deel van elke dag vullen. En dan denk ik dat ik eens iets probeer te doen met mijn Raspberry Pi. En/of verder werken aan een spelletje dat ik aan het schrijven was. En/of eens kijken of het dit jaar in tegenstelling tot de vorige drie (vier?) jaar wél lukt om mij in te schrijven voor een cursus na de uren. 

En om in de mode te zijn: een stapel zooi wegkappen. Wat precies, dat zien we dan nog wel. En opnieuw meer foto’s nemen. 

Als het meezit, is 2013 ook het jaar dat onze verbouwingen af zijn. Eerst zien en dan geloven, zei de blinde, maar hey, we kunnen maar hopen. 

Yes!

donderdag 25 oktober 2012 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Uitwisselingsprojecten op school: ongelooflijk wijs, vind ik dat. En nog veel wijzer dat het niet alleen voor laatstejaars is. 

Er is JEEP, een simulatie van het Europees parlement met zeven scholen van Barcelona tot Vilnius, er is EYE met nog drie scholen uit Bonn, Miskolc in Hongarije en Turijn, er zijn bilaterale dingen met Milaan en met Barcelona en zelfs met Het Mons Van Di Rupo (in het verre Wallonië). 


View Uitwisselingsprojecten Sint-Barbaracollege in a larger map

Dat kunnen onvergetelijke ervaringen zijn, van die uitwisselingsprojecten, en ik weet niet of ik meer blij dan trots of meer trots dan blij ben dat Zelie (als alles goed gaat) mee mag doen aan het YES-project in februari. Ze gaat niet naar het buitenland, maar dat geeft niet: ze gaat iets met muziek doen, met telkens tien leerlingen van haar school, van een school in Milaan en van een school in Barcelona. Optrekken met kinderen die van de andere kant van Europa komen, op haar dertien jaar: ik zou er alleen maar van gedroomd kunnen hebben.

Hopelijk krijgen we één van die buitenlanders op gastgezin — dat lijkt mij ook ongelooflijk wijs om te doen.

‘t Is weekend, ‘t is weekend

vrijdag 19 oktober 2012 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Voilà, daar zijn we ook weer van af, voor eventjes, het oudercontact: de juf van Anna (zeer content), de meester van Louis (zeer content), de juf van Jan (zeer content behalve dat hij recentelijk drie keer na mekaar een huiswerk niet op tijd verbeterd had, of iets in die zin, enfin, alle vertrouwen dat het iets tijdelijks was).

En dan morgen naar FACTS gaan, en dan ‘s avonds vrienden op eten, en dan zondag, euh, niets. 

Niets niets niets. Thuis in de zetel vegeteren. 

Ik vind: weekends zouden eeuwig moeten duren. 

Pedagogische facultatieve vrije lang weekend dag

donderdag 4 oktober 2012 in Sonstiges. Permanente link | 13 reacties

Er zijn veel dingen waar ik niet veel van snap. Eén van die dingen is het concept “pedagogische studiedag”. 

Ik stel mij een soort bijscholing voor, ingevuld door scholen naar eigen inzicht en vermogen, met misschien een mengeling van zakdoekje leggen en rollenspelen en teambuilding en een lezing van een plaatselijke expert in ‘t één of ‘t ander. 

Ik hoor van sommige leraars dat ze het meestal verloren tijd vinden, ongemeen onboeiend, en dat ze er het nut niet echt van inzien — maar ik heb ook al van mensen gehoord die het echt wel interessant vinden, afhankelijk van wat er precies georganiseerd werd. 

Er zijn er zo een paar per jaar, één of twee denk ik. Waarop leerlingen vrijaf krijgen. 

En dan is er nog het concept “facultatieve vrije dag”. Ik stel mij daar iets bij voor als een op voorhand vastgelegde baaldag voor een hele school. Waarvan er ook een paar zijn per jaar. Dat leraars en leerlingen ook vrijaf krijgen. 

Maar kan iemand mij eens uitleggen waarom die dagen altijd in het verlengde van een weekend lijken te liggen? En waarom dan alle leraars tegelijk moeten weggaan? 

Vorige vrijdag was er pedagogische studiedag, en maandag was er een facultatieve vrije dag. Of omgekeerd, sla me dood: het gevolg is dat alle kinderen van de hele lagere school thuis mochten blijven op vrijdag en maandag, dat er overal naar opvang voor twee dagen mocht gezocht worden, of dat er vakantie mocht genomen worden op het werk. 

Fijn hoor, een lang weekend voor de kinderen. Maar als er al niet zo enorm veel vakantiedagen op een jaar zijn, is het ook knap vervelend, van die verrassingskindervakantietjes tussendoor. 

En dan vraag ik mij af: kunnen ze dat niet zo organiseren dat er maar een helft van de leraars vanonder muist? En dat de rest voor een vervangprogramma op school zorgt, film kijken of zo? En dan de week erna, de andere helft op studiedag, en de andere helft werken? Zou dat niet gemakkelijker zijn? 

Of dat ze die dagen op een woensdag houden, als er toch al een halve dag voor opvang van kinderen moet gezorgd worden?

Spelling

woensdag 12 september 2012 in Sonstiges. Permanente link | 11 reacties

Ik lees niet genoeg Nederlands meer, denk ik: ik begin mijn taalgevoel kwijt te raken. Of beter, mijn spellingsgevoel: ‘t zijn vooral fouten op ij/ei die ik maak, akelig.

Oh, en da’s ook zoiets waar ik aangenaam door verrast was op school: dat ze er echt wel veel aandacht aan schenken in het derde leerjaar.

Elke week een woordpakket, elke week dictee, elke week dictee verbeteren als huiswerk. Fijn zo.

Ik wist al lang dat ze overal (ook op toetsen van andere vakken dan taal) punten kunnen verliezen voor taal- en spellingsfouten. Het is niet zo erg als ik het meegemaakt heb (één dt-fout is -2 punten, twee dt-fouten is maximum de helft van de punten, 3 dt-fouten is 0, wat het onderwerp ook was), maar het lijkt mij maar normaal dat ze overal goed moeten schrijven.

Net zoals ze buiten de les rekenen niet plots mogen vergeten wat de tafels van vermenigvuldiging zijn, om maar iets te zeggen.

En het is ook niet dramatisch: ze kunnen op taalfouten tot maximum 10% van het totaal verliezen,  dus een grote overhoring op 50 punten voor wat-de-naam-tegenwoordig-ook-is-voor-geschiedenis-aardrijkskunde-en-alles, die helemaal juist is maar een resem taalfouten bevat, kan eventueel 45 op 50 opleveren. Een toets wiskunde op tien met vijf taalfouten kan maximum 9 op tien zijn.

Behalve voor het onderdeel “stellen”, ‘t is te zeggen creatief schrijven en opstel en zo: daar mogen ze alle fouten van de wereld maken, er wordt alleen gekeken naar de inhoud. Omdat, gaat de redenering, er dan gekeken wordt naar een heel ander aspect van taal: niet de juistheid en de regeltjes maar de creativiteit. Dat kinderen die slecht zijn in spelling absoluut wel goed kunnen zijn in creatief schrijven, en dat ze zich daar geen moment beperkt moeten voelen.

Schoon, vind ik.

(En oh ja: kinderen die geattesteerd dyslexie of iets dergelijks hebben, daar worden geen punten afgetrokken voor spelling, en die krijgen dictee gewoon mee naar huis.)

Compacten

dinsdag 11 september 2012 in Kinderen. Permanente link | 11 reacties

Hey, een nieuwe term gehoord gisteren op de inleiding voor het derde leerjaar: compacten.

Er zijn oefeningen, en die moeten gemaakt worden. De meeste kinderen moeten alle oefeningen maken. Zwakkere kinderen, daar gaat de redenering dat kwaliteit vaak beter is dan kwantiteit: liever tien oefeningen goed gemaakt dan dertig wegens tijdsdruk en paniek maar half en half — en dus krijgen zij een gecompacteerd pakket.

Maar wat ik wel bijzonder goed vind: kinderen die het allemaal al snappen en die geen baat hebben bij de elfendertigste keer dezelfde eenvoudige oefeningen, die moeten ze ook niet allemaal maken.

Het is niet eerlijk, zeg ik u

maandag 10 september 2012 in Kinderen. Permanente link | 4 reacties

Daarnet was Zelie haar dagelijkse dosis van twintig of zo nieuwe Latijnse woordjes aan het overlopen. Vraag eens aan mij, zeg ik om te lachen.

Waarop ze mij overhoort, en blijkt dat ik gelijk achttien en een half van de twintig woorden nog wist.

Dat is dus verdorie meer dan ik ooit zou geweten hebben toen ik zelf in het tweede jaar Latijn zat.

Als ik met een half oog meevolg met Zelie en haar Latijnse woorden, dan ken ik het honderd procent van buiten: de zeshonderd woorden die ze vorig jaar moest kennen, daar moogt ge mij om het even wanneer een examen van geven, dat zal zowat perfect zijn.

Hoe erg is dat, jong.

Ik heb daarop gevloekt, bloed zweet en tranen toen ik die moest leren toen ik zo oud was als zij. En dat lukte maar niet en het lukte maar niet — en nu weet ik nog allemaal wat ik toen niet kon onthouden.

Geheugen, ‘t is een vuile beeste.

Natuurlijk dat dat nooit zou werken

woensdag 29 augustus 2012 in Sonstiges. Permanente link | 10 reacties

Feit: schoolboeken zijn verschrikkelijk duur, en uitgevers hebben er belang bij dat ze zo duur mogelijk zijn, en zo weinig doorgeefbaar mogelijk, dat er elk jaar zoveel mogelijk van gekocht worden.

Daarom, vermoed ik, zijn stapels oefenboeken in kleuren en groot luxueus formaat, én moeten de leerlingen in het boek zelf schrijven.

Hoe zit dat eigenlijk in elkaar, die schoolboeken? Zijn er richtlijnen voor inhoud en vorm van schoolboeken? Is er een commissie waar de uitgevers met hun boeken naartoe moeten, en die dan een imprimatur geeft?

Wat houdt er de mensen tegen om zélf schoolboeken te maken, eigenlijk? Een team per vak per jaar voor de verschillende richtingen, een team van layoutmensen en illustratoren, fotografen eventueel, een redactie, planning, en alles in de openbaarheid? Met van die oude Web-2.0-van-in-de-tijd-dingen als wiki’s en mailinglijsten en zo?  Uiteraard dat het geen crowdsourcing-burgerjournalistiek-we-zien-wel-waar-we-uitkomen-nonsens zou mogen zijn, maar echte mensen die dat kunnen, die een loon uitbetaald krijgen, en die een resem vrijwilligers kunnen begeleiden.

Want boeken maken, het geheel beschikbaar maken op het internet, dat is allemaal geen alchemie. Er zijn al een paar jaar geen noemenswaardige technische barrières meer: software, servers, bandbreedte, da’s allemaal gratis of praktisch gratis.

Inhoud maken, dát is wat moeilijk is. Want om inhoud te maken, zijn er mensen nodig, en uit helaselijke ervaring is het ver-schrik-ke-lijk moeilijk om dingen gedaan te krijgen met mensen in het onderwijs. Serieus: ik heb al met en in grote en kleine bedrijven gewerkt, in ministeries en administraties, in start-ups, grote banken en  overheidsmastodonten, en er is niets zo moeilijk als scholen.

Maar als dat zou lukken, met een combinatie van jonge mensen die nog niet doodsbang zijn van de allerkleinste verandering en van meer ervaren mensen die bijvoorbeeld een deel van hun opdracht zouden vrijgesteld kunnen worden: wat houdt ons tegen om een set open source-schoolboeken te maken?

Oh pas op, uiteraard geen computer-onderwijs of zo, of iets waar een internetverbinding voor zou nodig zijn om ze te gebruiken, zie dat van hier dat het zo’n akelige nieuwerwetse iPad-dinges zou zijn. Ook, eventueel, en uiteraard dat het op het internet zou staan, en dat mensen hun ervaringen op het materiaal zouden kunnen doorgeven, en opmerkingen, en geïntegreerd met allerlei en vanalles — maar hou het gewoon normaal genoeg: de best mogelijke boeken gratis of zo goedkoop mogelijk voor iedereen beschikbaar, dat zou het doel moeten zijn.

Allez jong. Dat ze daar nog altijd geen werk van gemaakt hebben.

Afzetters

woensdag 29 augustus 2012 in Kinderen. Permanente link | 10 reacties

Was er iets wijzer dan op het einde van de vakantie nieuw schoolgerief gaan halen? Een hele tafel vol nieuwe boeken en nieuw schrijfgerief en verse schriften? De belofte van een mogelijk nieuwe start, en wie weet dat het dit jaar wél goed zou lopen?

Boeken Zelie

Zelie’s nieuwe schoolboeken zijn binnen, en jawel hoor: de trend die al jaren ingezet is in de lagere school zet zich lustig voort in het tweede jaar humaniora. 

Kijk of ge’t ziet! Dit is haar boek voor wiskunde:

Wiskunde

…en dit is aardrijkskunde:

Aardrijkskunde

…en hier is godsdienst:

Godsdienst

Allemaal groot formaat, allemaal volledige kleurendruk, allemaal schandalig duur, en vooral: allemaal één keer bruikbaar. 

Vroeger konden boeken doorverkocht worden: ik herinner mij boeken Latijn die volgens mij de oorlog in Korea nog meegemaakt hadden. Tegenwoordig: vergeet het. 

Dat heet dan “werkboeken”, en om de zoveel bladzijden staat er eens een invuloefening.

Kan iemand mij uitleggen wat er verkeerd is met een apart schrift, of een ringmap met A4-papier waarop de oefeningen gemaakt worden? Behalve dan dat het te gemakkelijk is om tweedehands door te verkopen?

Gedaan met school

vrijdag 29 juni 2012 in Kinderen. Permanente link | 4 reacties

Voilà, de kinders zijn er twee maand van af: grote vakantie. Iedereen erdoor, jaja, volgend jaar Latijn-Grieks en zesde en derde en tweede.

De kinderen kunnen het zich waarschijnlijk nauwelijks voorstellen: twee hele maanden geen school — ik herinner mij in alle geval dat ik dat onbevattelijk lang vond.

Gelukkig gaat dat met de jaren alsmaar sneller voorbij, want uiteindelijk, zo’n “grote vakantie”, da’s toch niet veel meer dan veel te veel dagen veel te warm weer, en twee maand jongleren met tijd en kampen en opvang en halve dagen thuiswerken en babysits en dingen.

Allez ju: nog een maand en we gaan naar de zee met de kinderen. En als we terugkomen van zee, kunnen we al boekentassen beginnen pakken en op schoolboekenjacht gaan.

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338