Zitzak: conclusie

woensdag 25 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

De inkt van het vorige weblogbericht is nog niet droog of de telefoon rinkelt. 

Hola, denk ik: die zijn er rap bij, nu al bellen voor een nieuwe afspraak! En nog een gemak, eigenlijk, dat ze in de loop van de namiddag een tweede levering konden regelen: vorige keer ging daar een hele week over, en alles.

Ah nee: ‘t was Lode van op het werk. 

Dat ze juist een levering hadden gedaan van drie pakjes op mijn naam:

Zitzakken in doos

Euh ja. Eén zitzak oorspronkelijk besteld op locatie A, op dag x verzet naar locatie B. Op dag x+1 proberen afleveren (op locatie A maar ze zegden dat ze locatie B geprobeerd hadden) en mislukt, op dag x+2 een nieuwe afspraak gemaakt voor levering op dag x+8 opnieuw op locatie B. Transporteurs op dag x+8 ‘s morgens toegekomen op locatie B zonder zitzak, nieuwe afspraak zou gemaakt worden. En een uur later op dag x+8 komen andere transporteurs op locatie A toe met drie zitzakken. 

Na nazicht van mijn rekening blijkt dat ik één keer 47 euro betaald heb en één keer 10 euro transportkosten. Na email met de winkel zien zij niets verkeerds in hun boekhouding of stockbeheer: wel degelijk drie betalingen voor drie bestellingen. En neen, ik heb niet drie keer na elkaar op “bestellen” geduwd. 

Hey kijk, ik ga niet klagen. We hebben nu drie paarse zitzakken (in het echt blinken ze niet zoveel, ‘t zal zijn dat de zon erop zat).

Zitzakken op gras

Wel redelijk lomp van de transporteur, natuurlijk. Drie leveringen gedaan, waarvan twee op een verkeerd adres en die ene die wél op het juiste adres was, daar hadden ze het gerief niet mee. Vriendelijke mensen, bij Mondial Relay, van iedereen die ik aan de telefoon had tot iedereen die ik zien leveren heb. Maar niet echt goed georganiseerd, heb ik de indruk.

(En niemand die mij gaat wijsmaken dat er niets verkeerd gelopen is bij de leverancier, Infurn. De website, www.designfurn.com, stond een tijd online met een kostprijs van 47 euro voor een Bigboy XXL. Dan is hij een paar weken off-line geweest. Daarna was het een tijdje zo dat designfurn.com verwees naar de Bigboy XXL-pagina op “moedersite” infurn.com, en nu is de site weer terug. De prijs is niet meer 47 euro maar wel £ 119, dus 151 euro.Met andere woorden: voor 47 euro heb ik 453 euro aan zitzak geleverd gekregen. Tsss.)

(Oh, en als ik tien minuten later ga kijken, is de prijs op designfurn.com geen 119 pond meer, maar wel 119 dollar. Da’s dus 98 euro in plaats van de 151 euro die het daarnet was. Ik dénk dat die mannen van Infurn problemen hebben met hun software. En dat er daar mensen ernstig miscontent lopen.)

Zitzak: de saga

woensdag 25 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Wat voorafging: ik koop een zitzak bij een een El Cheapo winkel op het internet. De zitzak laat twee maand op zich wachten, en ik begin al te vermoeden dat het bedriegtenboel was.

Net als ik het wil opgeven, belt er een transportfirma om te zeggen dat ze een levering voor mij hebben en om te vragen wanneer ik die levering graag geleverd zou zien, en of dat nog altijd in de Dulle-Grietlaan is, of dat het liever ergens anders zou zijn.

Nu, mijn werk is op de Dulle-Grietlaan nummer 1/0001, maar geen enkele GPS leidt u naar de juiste plaats. Dus ik vraag of het naar de Sint-Katelijnestraat zou kunnen komen. Geen enkel probleem meneer, zegt de vriendelijke dame aan de telefoon, ik verander dat meteen. En dat het geleverd zal worden woensdagochtend 18 juli.

Woensdag blijf ik thuis, werk ik aan mijn bureau voor het straatvenster, de chauffeur belt dat hij zometeen komt, maar ik zie geen camion toekomen.

Gedoe en getelefoneer, firma zegt dat man een kwartier staan aanbellen heeft en niemand gezien, nieuwe afspraak voor vandaag, 25 juli, ‘s morgens.

Gisterennamiddag, telefoon van de firma om afspraak te bevestigen. Sint-Katelijnestraat? Sint-Katelijnestraat. Morgen tussen 9 en 11? Morgen tussen 9 en 11, ik zal er zijn.

Om 10u30 stipt: telefoon van dezelfde chauffeur als vorige week. Je serai là dans un quart d’heure, zegt hij. Ik zeg hoera, en dat als hij wat dan ook van problemen heeft, dat hij mij absoluut gerust mag terugbellen, en dat ik voor de zekerheid in mijn strandzetel op straat voor de deur zal zitten.

10u45:

De camion is daar! Met de sympathieke chauffeur, ik heb de indruk dat we al vrienden zijn zoveel we elkaar al gesproken hebben! En met zijn jonge handlanger!

Ze stoppen in de straat! Ik zeg dat ze het pakje gewoon voor de deur mogen droppen, ik zal het dan zelf wel binnen zetten! Ze doen de achterkant van de camion open! De jongste van de twee gaat naar binnen!

Ik zie een paar matrassen staan en wat kleine kartonnen dozen, maar niet meteen een doos of een zak die er zitzakachtig van grootte uitziet. Ik ben al een beetje bang dat ik voor mijn 47 euro een schaalmodel van een zitzak gekocht heb.

“Au nom de Michel Vuijlsteke”, zegt de chauffeur tegen zijn collega. “Trois collis.”

Drie? denk ik. Een opgeplooide zak en vulling in twee plastiekzakken of zo?

Maar voor ik me zorgen kan maken of vragen stellen: “Ah merde c’est pas vrai hein.” De chauffeur. “Ce n’seront quand même pas ces trois boîtes blanches…?”

De jonge handlanger ondertussen: “Non, rien pour Michel Vuijlsteke.”

De chauffeur: “Ouais, ce sera ça: trois collis d’Infurn. Tu t’rappeles? Ce matin, quand le jeune magasinier, Wilfried, a retiré ces trois collis? Qu’il a dit que c’était pas nécessaire, que c’était une mauvaise adresse?”

OH MY GOD I AM SO HAPPY.

De jonge Wilfried van het magazijn heeft, in een vreemde opstoot van eigen initiatief nemen, vanmorgen blijkbaar beslist om mijn zitzak uit de camion te laten halen. Omdat het volgens hem niet meer nodig zou zijn om te leveren.

En de chauffeur leek dit al meer dan een paar keer meegemaakt te hebben, ook: “c’est toujours la même chose” zuchtte hij.

Want bleek: vorige week stond hij met mijn bestelling wel degelijk in Gent. Heeft hij wel degelijk aangebeld, is hij binnen gekomen, maar wisten ze van niets: het adres was niet veranderd naar Sint-Katelijnestraat, hij stond bij de mensen van het bedrijf dat op de verdieping boven mijn werk zit.

Stomme GPS, en onduidelijke straatnummering dat hij nummer 1 met nummer 1/0001 verward heeft, akkoord. Maar vooral slechte communicatie bij het pakjesleverbedrijf, want het adres was wel degelijke veranderd precies om die reden.

Niets aan te doen: geen zitzak in de camion, vanmorgen.

De chauffeur heeft een telefoon naar het hoofdkwartier gepleegd, uitgelegd wat er aan de hand is, en ondanks administratieve voeten in de aarde (leverbon en magazijnbon zijn nu op een andere plaats dan de te leveren goederen) zou het moeten in orde komen: deze namiddag komt er een nieuwe camion met alsnog mijn zitzak, in god weet hoeveel stukken.

Spannend!

Woensdag = leverdag

vrijdag 20 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Woensdag zou er een zitzak geleverd worden. Hij is niet gekomen, maar ze gingen terugbellen voor een nieuwe afspraak van zodra de zitzak terug in het magazijn was. Dat zou in de loop van de avond zijn en dus telefoon in de loop van donderdag meneer. 

Donderdag: geen telefoon. 

Vanmorgen bel ik dan maar naar de transportfirma. Een vriendelijke dame aan de telefoon, daar niet van, geen klachten over de mensen aan de telefoon: ‘t zijn al vier verschillende heel vriendelijke mensen geweest ondertussen. 

Tien minuten heeft het geduurd — trage computer, het overkomt iedereen wel eens — om een nieuwe afspraak te maken. Volgende week woensdag nieuwe levering, als dat past voor mij? Zeker dat dat past, en straat en straatnummer nog eens expliciet doorgegeven, ze ging het er in grote letter op schrijven. 

(Ondertussen ook gehoord dat het om meer dan één pak gaat. Ik hou mijn hart vast: een zitzak, ze gaan dat toch niet leveren in een doos met de vulling en een doos met de hoes?)

Geen zitzak vandaag

woensdag 18 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Telefoon naar transportfirma, deze middag.

- Hallo, met Michel Vuijlsteke, ik b…

- Ah, voor een levering in Gent?

- Euh ja…

- Ik contacteer de chauffeur meneer, en ik vraag hem om u te bellen.

(een halve dag later)

- Hallo, met Michel Vuijlsteke, ‘t is in verband met een levering die niet toegekomen is?

- Hoe niet geleverd? En is er een briefje achtergelaten?

- Euh nee, ik heb heel de tijd bij de deur gezeten, er is gewoon niemand in de straat gestopt vanmorgen. 

- Tiens. We gaan de chauffeur eens bellen meneer en ik bel u sowieso binnen tien minuten terug.

(tien minuten later)

- Ja meneer, wij hebben de chauffeur kunnen contacteren, en hij zegt dat hij aangebeld heeft en een kwartier heeft staan wachten.

- Euh, nee, niet echt: ik heb heel de voormiddag uit mijn venster op het gelijkvloers de straat in het oog gehouden, en er is niemand zelfs gestopt. Wanneer zou dat geweest moeten zijn?

- Ja, dat weet ik niet, ik heb hem niet zelf gesproken, maar hij was er echt wel.

- Euh, misschien is de chauffeur er niet geraakt met de Gentse Feesten, dat er straten afgesloten waren of zo?

- Neenee, hij heeft een kwartier lang aan de deur gestaan, zegt hij. Enfin, ik heb hem niet zélf gesproken natuurlijk, maar bon.

Ik geloof er geen woord van dat die mens hier gestaan heeft. Enfin, ‘t is te zeggen, nee: ik weet honderd procent zéker dat hij hier niet was. Anders had er een briefje in de bus gezeten. Of had hij gebeld.

Maar goed. Lang verhaal kort: zitzak moet terug naar magazijn, en als hij daar aangekomen is, kunnen ze een nieuwe leverdatum regelen. Ik zal dan de straatnaam en het huisnummer en de postcode en de stad zeer uitdrukkelijk nog eens laten opschrijven, en vragen dat ze mij voorlezen wat ze opgeschreven hebben, en zeggen dat ze op de verzenddocumenten in rode stift schrijven dat ze mij altijd mogen contacteren per telefoon als er iets aan de hand zou zijn.

Grrr.

Het wachten valt me zwaar

woensdag 18 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Enig idee hoeveel camions en camionetten er door een in theorie verkeersvrij enkel voor plaatselijk verkeer woonerf in het midden van Gent tijdens de Gentse Feesten rijden?

Véél, ik zeg het u.

Ik zit al sinds 8u15 in het bureau beneden, met venster op de straat, te wachten op de levering van een zitzak.

Ze hebben ervoor gebeld, om 8u01, om in het zwaar geaccenteerd Frans te zeggen dat ze er binnen drie kwartier of zo zullen zijn.

En nu is het twee uur later en heb ik ze nog niet gezien. Ik heb al een bestelwagen of twintig zien voorbijstuiven, maar niet één die stopt.

Fuck, fuck, fuckety fuck.

Synchroniciteit, en bedriegtenboel

maandag 16 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Ik was op zoek naar een zitzak voor in het achterhuis. Zo’n trendy gedoe genre Fatboy of zo, dat ook stevig genoeg is om buiten te zetten eens we een echte binnenkoer/tuin zullen hebben, in een kleur die niet afgrijselijk lelijk is.

‘t Is redelijk snel duidelijk dat die dingen schandalig duur zijn: ik was dan ook redelijk verbaasd dat ik er gevonden had aan zeer goedkoop.

Té goedkoop om waar te zijn, zelfs, eigenlijk: 47 euro voor een Bigboy XXL. Met 10 euro extra voor transportkosten, maar voor zover ik begrepen heb wel zónder onredelijk hilarische blonde vrouw:

Screen Shot 2012 07 16 at 20 02 32

Bon goed, 57 euro, een mens kan er zijn broek niet aan scheuren, dus duw ik op de bestelknop. Het is dan 28 mei, en de levertermijn is "1 tot 3 weken".

Drie weken later: geen zitzak te zien. Nog een week later ga ik op zoek naar een manier om die mensen te contacteren.

Ah. In de mail die ik kreeg na bestelling, stond geschreven dat ik met mailadres en bestelcode kon inloggen in de klanten-area, en dat ik daar het verloop van de bestelling kon nakijken.

Euh. De website (die ondertussen weg is, trouwens), daar staan alleen maar beelden van dolgelukkige vrouwen op, maar nergens een knop om in te loggen. Moet ik mij ongerust maken?

Gelukkig staat er in een verborgen footer een telefoonnummer en ook een emailadres.  Gebeld: antwoordapparaat, de hele dag lang. Email dan maar, dat het ondertussen al een maand is, en waar blijft dat ding eigenlijk?

Een uur later een mail terug: dat ik op deze andere website kan inloggen en mijn bestelling kan volgen.

Oh. Een andere website, die naar een soort ordersysteem gaat, en daar kan ik doorklikken op een zestalige Spaanse site met een soort primitief pakjesopvolgsysteem, en daar staat dat mijn ding klaar staat om te vertrekken uit het magazijn sinds 16 juni. En dat ik binnen 24 uur eens moet herinloggen om na te kijken hoe het ermee scheedt.

24 uur later: geen verschil. 48 uur later: geen verschil. 96 uur later: geen verschil.

Ik besluit te wachten tot er precies een maand voorbij is gegaan na de zestiende, en dan stuur ik nog een mail naar het supportklachtenadres: of ze het normaal vinden dat een zitzak een maand lang onderweg is van Spanje naar België, en of ze dat daar per muilezel doen of zo?

Binnen het uur een mail terug: dat ze van niets weten, dat eens het van hun website weg naar de transporteerder is, ze niet meer kunnen traceren sorry meneer.

Inderdaad ja: dat is het moment dat ik de contactgegevens op de website opzoek om ze aan te geven bij de fraudebestrijding van het eerste het beste kredietkaartbedrijf waar ik op aangesloten ben, en bij Test Aankoop, en bij alle mogelijke consumentengroeperingen, en bij de politie.

Ick. En dat ik merk dat de website wég is, en dat ik dus waarschijnlijk gewoon gerold ben als een idioot. Grr verdomme hoe is het in ‘s hemelsn…

<triingg>

De telefoon, tiens, wie zou dat kunnen zijn?

"Hallo meneer ‘t is hier Mieke van transport Schmurzwinkle en zoon, in verband met een levering van Designmeubelen, is dat goed voor u als we dat nu woensdag komen leveren?"

>toink<

^ Dat was het geluid van mijn hoofd. Zoals in: huh? Een volle 50 dagen na de bestelling, en zo’n tien minuten nadat ik er bijna 100% van overtuigd ben dat het bedriegtenboel was, bellen ze mij op om de levering af te spreken?

Magisch.

Pas op, ‘t is natuurlijk wel nog altijd bedriegtenboel hoor: voor zover ik zie op de website die het meeste lijkt op de site die nu weg is, zijn het allemaal namaakversies van bekende designmeubels.

What is a reproduction?
A reproduction is a full-scale replica of an existing product. We manufacture top quality reproductions of all well known furniture designers of the past decades. We make a great deal out of using high quality materials for the detailed reproduction of the furniture. Compared to the prices of the original products, you can save up to 87 %.

Why are the furnitures so cheap, compared to the original furnitures?
A much more interesting question is; why are the originals so expensive! One of the reasons why the originals are so expensive are because of the fact that the manufactures have to pay a license fee to the designers, so that they can sell it as an original. Furthermore the process from factory to consumer is extremely long. In general, after the production the products go to an importer, then to a middleman, then to a regional distributor and at the end of the process is goes to a retail store where is can be sold. Since every company would like to earn money in this long chain process, it is not surprising that the price of the goods have to be multiplied many times before it reaches the customer. For us it is different: All the Designfurn furnitures are shipped directly from the manufacturer to the customer. All the middlemen have been cut away. The advantage is therefore that the price is cheap but the quality is still very high.

Ik had dat niet gezien, want dat stond niet op die website die nu weg is.

Maar bon, zoals ik zei: voor zo weinig geld: als het op iéts trekt, ben ik al content.

Ikea-perikelen

zondag 29 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | 17 reacties

We zijn gisteren met het hele gezin naar Ikea gegaan. Eerst gaan eten, en dan gaan kijken naar meubels die we in onze verbouwing zouden kunnen zetten. 

Natuurlijk dat we ook dromen van echte meubels, van die dingen die we dan ergens zouden vinden voor een appel en een ei, en die o-zo-prach-tig-mooi zouden passen in ons interieur — maar realistisch: ik zie het niet lukken. En Ikea is zo een groot gemak, en het is stukken goedkoper dan bijna overal elders. 

Enfin, toch voor wat we nu aan het zoeken zijn, te weten:

  • een stuk of vijftien boekenkasten,
  • een kleerkast,
  • en een lage kast om notities en cursussen en zo in te steken.

Vrijdag op een klein uurtje de winkel rondgelopen, en knopen doorgehakt voor boekenkasten (Billy, kleur: eik), de kleerkast (Pax, kleur: wit met blinkend pistache deuren), en de lage kast (Bestå, kleur: wit).

Vandaag, om geen aantoonbare reden (ik dacht dat het het idee van Sandra was, mijn broer stond het bij dat het de architect was, Sandra dacht dat het mijn idee was) zijn we nog eens naar Ikea gegaan, met het idee: we kopen gewoon al wat gerief. 

Ik denk dat de tijd in zo’n Ikea anders werkt dan in de rest van de wereld: zowel vrijdag als gisteren hebben we er zo’n drie uur rondgelopen, als mijn uurwerk mij niet bedrogen heeft. 

Euh maar dus, we waren op zoek naar meubelen. Billy, check. Wat geklooid met diepe en ondiepe kasten (diepe hebben geen bovenstuk, geen idee of de indiepe wel diep genoeg zijn voor mijn postuurkes), maar bon. We gaan beginnen met een stuk of vijf zes kasten, en dan zien wat we er mee kunnen doen. 

Pax: méér dan check. De kast, met drie deuren, een hangstuk, een ingebouwde ladekast, nog drie laden aan de andere kant: perfect, denken we, voor de ruimte. En het pistachegroen gaat, denken we, redelijk perfect passen met het groen van twee stoeltjes die ik van het stort gered heb:

Stoel

Voor de lage kast die tegen de andere muur moet komen, daar zijn we het minder eens over. Ik had in mijn hoofd (en op plan getekend) twee witte Malm-kasten: 160 cm breed, 48 cm diep en 78 cm hoog. Zes laden zonder handvaten, een glasplaat bovenaan:

Malm via my ideal home

En zo dus twee naast mekaar. Over bijna de volledige lengte van de muur. 

Sandra had een ander idee: twee Bestå-kasten van 120 cm breed, 40 cm diep, en 64 cm hoog. Met verlegbare planken binnenin en opendraaiende kastdeuren. Die eventueel uit te breiden zijn met nog eens twee kasten van 60 cm breed, om twee keer 180 cm te hebben. (Of drie keer 120, maar dan liggen er drie glasplaten in plaats van twee.)

De vraag is natuurlijk: waar gaan die kasten voor gebruikt worden? Kledij en dergelijk zou moeten in de kleerkast liggen, maar voor de rest zijn dit de enige opbergmeubels. Boeken zelf, dat kan in de bibliotheek een verdieping lager, maar cursussen, mappen, notities, muziekinstrumenten, turnzakken: dat zou hier allemaal in kunnen. 

Deuren met planken (Bestå) hebben het voordeel dat er grote ruimtes kunnen gemaakt worden om dingen recht te zetten, en minder grote hoogtes voor, euh, waar geen grote hoogte nodig is. Maar met minder dan 60 cm nuttig binnenhoogte, is er niet veel ruimte om te jongleren met legplankhoogtes. En op een plank in een lage kast: alles wat onderaan en vanachter ligt, dat is verloren. 

Een kast met laden (Malm) heeft het voordeel dat alle ruimte benut kan worden, en die Malm is ook wat dieper.

Maar het grote nadeel dat het een vaste indeling is: drie keer iets meer dan 20 cm hoogte. Dus alles wat A4 is of map, moet plat liggen. 

En ook met de breedtes is iets aan de hand. Twee Malms naast elkaar laten nog genoeg ruimte om aan één kant een stoel te zetten of aan twee kanten een lampachtig iets:

Achterhuis verdieping 20120417

Twee brede Bestå naast elkaar, dat is wat weinig, denk ik:

Achterhuis verdieping 20120417c

Maar drie brede of twee brede en twee smalle, dat gaat dan wel min of meer over de hele breedte:

Achterhuis verdieping 20120417b

Uuuuurgh. ‘t Gaat nog lastig worden. 

Links van 8 januari 2012 tot 14 januari 2012

zaterdag 14 januari 2012 in Links. Permanente link | Geen reacties

Testimony of Ms. Soon Ok Lee
The punishment cell is one of the most dreaded punishments for all prisoners. The cells are usually 60 cm wide and 110 cm high. Therefore, the prisoners have no room to stand up, stretch their legs or lie down. They cannot even lean against the walls because they are too jagged. There are twenty such cells for female prisoners and 58 cells for male prisoners. They are usually detained for seven to ten days as punishment for certain offenses, such as leaving an oily mark on clothes, failing to memorize the president's New Year message or repeated failure to meet work quotas.

Scrollsy.com – Scroll Etsy.com

Kurt Andersen: From Fashion to Housewares, Are We in a Decades-Long Design Rut? | Style | Vanity Fair
Paging professor Helmut Gaus… Paging professor Helmut Gaus… "Since 1992, as the technological miracles and wonders have propagated and the political economy has transformed, the world has become radically and profoundly new. (And then there’s the miraculous drop in violent crime in the United States, by half.) Here is what’s odd: during these same 20 years, the appearance of the world (computers, TVs, telephones, and music players aside) has changed hardly at all, less than it did during any 20-year period for at least a century. The past is a foreign country, but the recent past—the 00s, the 90s, even a lot of the 80s—looks almost identical to the present. This is the First Great Paradox of Contemporary Cultural History."

"Ironically, new technology has reinforced the nostalgic cultural gaze: now that we have instant universal access to every old image and recorded sound, the future has arrived and it’s all about dreaming of the past. Our culture’s primary M.O. now consists of promiscuously and sometimes compulsively reviving and rejiggering old forms. It’s the rare “new” cultural artifact that doesn’t seem a lot like a cover version of something we’ve seen or heard before. Which means the very idea of datedness has lost the power it possessed during most of our lifetimes."

Real Dan Lyons Web Site » Blog Archive » Enough with the Samsung bashing » Real Dan Lyons Web Site
This is typical snarky Gruber stuff. But it’s so arrogant and patronizing that when I read it was brought up short. Because I realized, this guy isn’t joking. Gruber and people like him really believe that Samsung just sits around making copies of Apple products. In their view, Apple is the fountain from which all creativity flows, and Samsung just follows behind, stealing their ideas.

The Comedian’s Comedian’s Comedian
He's a boxer, a Buddhist, a hoops junkie, and a kind of Yoda to every funny person born since 1965 (Sandler, Silverman, Apatow, Gervais, Baron Cohen…). Amy Wallace survives a rare sparring session with Garry Shandling, the reclusive master of American comedy

O ja, en nog iets

zaterdag 8 maart 2008 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Die dingen die ik gekocht heb in Den Ameriek, te weten één bluetooth handset en één Kaoscillator: ge zijt allemaal jaloerzigaards.

Al die mensen die mij uitlachen omdat ik met mijn handset aan mijn oor zit en hem sinds gisterenmiddag niet meer loslaat: ge kunt er niet tegen dat ik iets wijs heb en gulder niet. En die mensen die zeggen dat er alleen maar ruis uitkomt als ik erin spreek, die zijn gewoon van slechte wil. Als ik wil, dan kan ik zelfs die handset gebruiken om oproepen mee te doen: op de grijze knop duwen, en de naam van de geadresseerde spreken. En dan doet de telefoon het gesprek. En gulder nu.

En al die mensen die me met een onbestemde doch gelukzalige glimlach zien op en neer wippen op de tonen van 90 bpm doenke doenke muziek die ik zelf gemaakt heb: de Kaoscillators zijn uitvekocht, haha!

Een X/Y-pad dat afhankelijk van het instrument allerlei parameters controleert of een drum pad is, loops en overdubs, én het werkt op batterijen.

Mwoe.

Ha.

Ha.

Ha.

Die keer van DHL

maandag 3 maart 2008 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Lang verhaal kort: ze van DHL stonden een kwartier nadat we met negen op lunch vertrokken waren, voor de deur. Er waren nog een paar mensen binnen, maar die hebben de bel niet gehoord / waren niet op tijd bij de deur / hadden een persoonlijke reden om mij ongelukkig te maken.

Ik laat in het midden wat en wie.

Résultat des courses:

Dhlbleh

Ik had gebeld, en ze zeiden dat ze nog gingen proberen langskomen vandaag, maar het is dus manifest niet meer gelukt.

Ik zal eens terugbellen morgenochtend.

Zucht.

Het was nochtans schoon gerief; de Kaoscillator, en een bluetooth handset. Handset? Jawel:

Retro_bluetooth_handset_1

Morgen dus beter. Morgen dus beter.

Antidote administered

woensdag 27 februari 2008 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Het beste tegengif tegen iets duurs willen kopen: iets minder duurs kopen. Zo. Bij deze dus, dit hier zit in mijn boodschappentas.

Demo:

Uitleg:

Epic win, mijn gedacht.

Oh, euh, uiteraard: ‘t is voor de kinderen! Voor de kinderen! Die zitten in de muziekschool allemaal, allez, toch één ervan, allez, ze doet toch van muziek!

Internet op zijn best

vrijdag 9 november 2007 in Sonstiges. Permanente link | 9 reacties

Dàt is de toekomst:

1911403152_e4b8bbd99cYou can use this as a bookmark but other than that I am at a loss, I mean, you SO TOTALLY need this.

Made in a smoke-free home, from all-vegan materials. Folds for easy transport or storage. Brings good breakfast luck.

Spidercamp, da’s Jessica Pierce, die in Georgia woont, in de Verenigde Staten van A. Ze heeft een weblog en een photoblog of twee, maar vooral: ze heeft een winkel op Etsy.

Ik dénk dat mocht ik in de VS wonen, ik er al een stapel had gekocht, van haar bunnies:

Il_fullxfull.12721451

…maar misschien dat het met de verzendkosten wel wat overdreven is. Misschien moet ik wel eens in de richting van een naaimachine gaan—hoe moeilijk kan het zijn? Vilt, uitknippen, bijna helemaal aan mekaar stikken, binnenste buiten keren, twee knopen op naaien en tekst op zetten, vullen met vulsel, laatste gat dichtnaaien, hopla klaar.

Maar buiten dat: Etsy is zó ongelooflijk wijs om dingen op te vinden. Ebay, maar dan veel beter. Allemaal handgemaakte dingen, georganiseerd in winkels. En met degelijke foto’s erbij.

Het allerbeste van het internet.

Handgekleurde wol van Hobbledehoy, bijvoorbeeld. Een pull of een sjaal in dit, beeld het u in!

Wolkleur

Of de kralen van Tonny en Suus van Sunyno (uit Rotterdam):

Il_fullxfull.13780599

Of hoe fantastisch zijn deze mini morkers niet?

Il_fullxfull.762041

(van Mork, van Ork, weetwel) (akkoord, qua uitvoering kon het misschien beter, maar het idee!)

Of zoiets om aan uw polsen te doen van bij Ottermoondesigns, ik weet ook niet waarom, behalve dat ik vind dat het er fantastisch wijs uitziet:

Il_fullxfull.12905132

Of deze kabas met accessoires van Bea (oorspronkelijk uit Nederland maar nu uit Gent! ha!):

Beag

Nee, een fantastisch wijze winkel. Met traditionele categorieën om door de collectie gaan, maar ook met bijvoorbeeld een kleurennavigator of een geolocator.

‘t Is bijna weer kerstmis en nieuwjaar. I’m just sayin’.

Ai, oei, damned

zaterdag 26 mei 2007 in Sonstiges. Permanente link | 12 reacties

Zwaar veel geld uitgegeven, vandaag. Samen nieuwe borden gekocht bij de Makro (plain & simple, wit, 18 diepe, 18 grote, 18 kleine, 18 tassen en 19 18 soutassen). Sandra een nieuw strijkijzer. En ik een scheermachine.

Het was al denk ik meer dan vijf jaar dat ik hetzelfde El Cheapo electrisch Braun-Gerät had, en het duurde de laatste tijd gemakkelijk tien minuten om gewoon slécht geschoren te zijn. Dus tijd voor een nieuw.

Nee, ik doe geen manueel scheren meer: dan heb ik zo ongeveer vier dagen op vijf een helemaal ingegroeid en verzweerd gezicht, omdat manueel scheren veel te dicht scheert.

…en dus een nieuwe Braun.

Waarmee ik me vanavond voor de leute eens proberen scheren heb.

Twee minuten en vijftien seconden om volledig glad geschoren te zijn.

Volledig. Glad.

Crap. Damned.

Ik voel de haartjes nù al ingroeien en verzweren. Ik hoop dat ik morgen niet met problemen zit, dedju.

Neen! Af! Niet doen!

maandag 26 maart 2007 in Sonstiges. Permanente link | 12 reacties

Fc_1_bIk was een paar dagen geleden op eBay verzeild geraakt, vraag mij niet waarom want ik weet het niet.

En toen deed ik, zoals ik wel meer doe als ik toevallig op eBay terechtgekomen ben, een opzoeking naar lenzen voor Nikon en naar blaasinstrumenten die mij zouden kunnen interesseren.

En toen had ik, voor ik het wist, een biedingsproces lopen op een Nikkor 50mm f/1.2. Niet de noct-versie, die is onbetaalbaar—dat gaat tot boven de 1000 euro—maar de gewone versie. Totaal manueel, bijna nutteloos eigenlijk, maar ik was zwaar onder de indruk van de resultaten die Joannes er vorige week meer gehaald heeft. Als ze voor rond de € 150 zou gaan, zou ik er meteen op springen.

En wat de muziek betreft: ik vrees dat ik het zal moeten uitleggen morgen aan mijn madam. Enfin ja, ze zal het wel lezen natuurlijk. We zijn namelijk een blaasinstrument rijker: een bijna nagelnieuwe sopraansaxofoon. Voor ocharme honderd euroots plus achttien euro verzendkosten.

Voor de rest van het jaar: afblijven, Vuijlsteke.

Aankopen

zondag 25 maart 2007 in Sonstiges. Permanente link | 28 reacties

Ik heb, helemaal onverwacht, geld gekregen. Twee jaar geleden was ik even zelfstandige in bijberoep. Ik ben redelijk naief in fiscale aangelegenheden, en wat ik toen deed, was gewoon een derde van wat ik gefactureerd had, meteen doorstorten naar de BTW, dan was ik daar alvast van af en kwam ik niet voor verrassingen te staan later.

Maar dus bij deze wel een verrassing: een al bij al toch redelijk bedrag terugbetaald gekregen. Dankuzeer BTW, en bijzonder goed nieuws, want de computer thuis, eigenlijk een model dat ik al jaren meesleep en om de paar jaar een nieuw onderdeel in stak, is echt écht wel aan vervanging toe.

In het kader van een nieuwe living is het ook echt niet meer te doen om met CRT-monitors aan de slag te gaan bijvoorbeeld: mijn hoofdmonitor thuis is zo’n mega-21–inch-nokia van de jaren stillekens, weegt een halve ton, geeft een jaar na jaar minder duidelijk beeld, en doet ondertussen ook zo’n irritante fluittoon.

“Ooit komt er een dag,” zei Beau, wel: ‘t wordt dus een nieuwe computer en nieuwe schermen. Met geld dat ik helemaal zelf op mijn eigen proper en eerlijk verdiend heb, niet eens in ‘t zwart of niets.

Mijn dagen van hardware kennen zijn geleden van vóór de Pentium geïntroduceerd werd, ik moet het nu hebben van advies van mensen die er wel iets van kennen.

Het wordt wel degelijk een vaste computer en geen laptop. Ik krijg van het werk al een degelijke laptop, en om dan met twee laptops in mijn zak rond te lopen, of om die ene laptop tijdens de week altijd thuis te laten, dat lijkt me wat overdreven. Komt daarbij dat ik geen zin heb om te beknibbelen op features of power, dat ik graag nog wat wil sleutelen en uitbreiden latern, en dat de prijs voor hetzelfde pakket in laptopformaat (als dat al bestaat) ondoenbaar hoog zou zijn.

En een PC, jawel. Geen Mac. Voor hetzelfde geld heb ik wellicht een huis– tuin– en keuken-Apple, maar op de keper beschouwd: nee bedankt. Teveel software en teveel gewoontes. Als ik een laptop zou kopen, dan misschien wel. Zeer misschien.

Maar alla. Ik ga dan eens een mailtje sturen naar mijn vaste computerboer, Altan. Mijn voorlopige lijstje voor de Nieuwe Computator:

  • moederbord: een Asus P5B Deluxe. Ik ken er helemaal niets van, maar men zegt me dat dit een goed ding is.
  • processor: Intel Core 2 Duo E6600 aan 2.4 GHz. ‘t Is vreemd, maar ik heb mijn hele computerleven lang nog nooit zelf een computer gekocht met een AMD erin, ‘t is altijd al Intel geweest. Why break the habit of a lifetime, denk ik dan, ook en vooral als die Core 2 Duo’s naar het schijnt echt wel bij de betere op de markt horen.
  • koeling: Arctic Freezer 7 Pro, en wellicht nog wel wat gerief erbij, want op de computer van mijn broer loopt het nu bijvoorbeeld al regelmatig mis met de oververhitting — omdat de grafische kaart die erin zit teveel plaats inneemt, hebben ze namelijk een ventilatortje minder moeten steken.
  • geheugen: van dat DDR2 667MHz-gedoe. Zeker twee, wellicht drie, en als het even kan vier.
  • grafisch: ach ja. Het moet DirectX10 doen, en we gaan niet knibbelen of zo: een Asus GeForce 8800 GTX dan maar. 768 MB geheugen, ‘t is wreed.
  • opslag: ik denk niet dat ik ga klooien met RAID of zo. Gewoon één of twee harddisken van 500 of zo megabyte gigabyte
  • nog schijven: zo’n DVD+/-RW, en, waarom niet, een floppy.
  • kast: een heel stille, als het even kan. De Enlight 400W ATX van mijn broer is bijna geruisloos, dus ik zie niet in waarom ik die niet zou nemen.
  • kijkbuis: ik wil twee monitors, en het moeten redelijk grote zijn. De Samsung SyncMaster 205BW van mijn broer is een fijne monitor van 1680 op 1050, maar ik dénk dat ik toch maar voor 1600×1200 ga gaan. Denk ik. Dus dan maar de Samsung SyncMaster 205B, misschien? Of alsnog een Dell of zo? I dunno.
  • operatingsysteem: ik denk dat ik maar voor Vista Home Premium ga.

Um. Mis ik iets? Zie ik iets over het hoofd? Wellicht wel. Maar dat zien we dan wel. :)

update bijna vergeten:

  • geluid: een Creative X-F1 XtremeMusic

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338