Een week met een Sony A850

dinsdag 16 maart 2010 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Oeioei, ik was dat helemaal vergeten zeggen: ik heb een tijdje een Sony α850 in handen gehad. Met een Zeisslens erop, een 24-70 mm f/2.8.

Een week of zo gehad, en to-taal halsoverkop verliefd op geworden.

ZURTOP-LG

Ik ga er niet enorm veel woorden aan vuil maken: ik ben, wegens een hele zak vol Nikonlenzen, een Nikonmens, maar als ik op wereldreis zou gaan en ik zou een nieuwe camera moeten kopen, dan zou ik meer dan twee keer nadenken over die A850.

De specificaties van het toestel zijn online te vinden, maar wat niet in cijfers te vatten is, is hoe ongelooflijk dat het licht binnenzuigt. Een full-frame camera, met zo’n grote sensor, en dan nog eens met in-camera beeldstabilisatie, en dan nog eens met een schrikkelijk goede lens als die Zeiss: machtig.

Dit bijvoorbeeld, met één losse hand getrokken aan het station, in het bijna-donker:dampoort

…en klik vooral eens door om het beeld in het groot te zien. Alle 24 megapixels ervan. Vier-en-twintig megapixel, gestabiliseerd, met een sensor die fotonen vreet, en een uitstekende lens: ik heb mij een week in de hemel gewaand.

Op tstraat

Oh, en met zo’n full frame is een breedhoek ook écht een breedhoek, dat deed heel erg raar aan voor iemand die kleinere sensoren gewoon is. Een foto van iemand die alleen verlicht wordt door een computerscherm, vanop ongeveer anderhalve meter afstand genomen, wordt dan zoiets, aan 1/13, f/2.8, 70 mm – en 2000 ISO:

ben 

De A850 doet geen filmpjes, neen. Dat heb ik geen moment gemist. Hij doet ook geen Liveview (of hoe het ook heet bij Sony): je moet door de zoeker kijken om foto’s te nemen, het scherm is er niet voor bruikbaar. Ik heb daar niet wakker van gelegen: in een toneelzaal is zoiets enorm storend, in de zon is het onbruikbaar. Eén ding miste ik dat mijn helaas gestolen D300 wel had: meer focuspunten.

Maar dat zou het zowat moeten zijn. Enorm degelijk toestel, enorm fijn om mee te fotograferen. En het ligt enorm goed in de hand, en de bediening is degelijk maar eenvoudig, én het kost niet eens zo enorm veel: minder dan 1700 euro voor het toestel zonder lens. (De eerlijkheid gebiedt mij erbij te zeggen dat de lens waar ik minstens even verliefd op werd als op het toestel, minstens even duur is. Maar zo is dat met goede lenzen: vaak duurder dan het fototoestel.)

Heel erg jammer dat ik druk aan het werk was en dat er geen tijd was om foto’s te nemen: ik had er graag eens mee op stap geweest in de natuur of aan de zee.

Ik heb het ding met pijn in het hart teruggegeven.

Disclaimer-of-sorts, voor de zekerheid: met dank aan Sony die mij het toestel meegaf, en dat ik hier niet voor betaald word of zo, en dat het deze keer zelfs niet eens via een reclameregie of PR-bureau ging, maar dat ik toevallig in de buurt was. Oh, en dat ik positief ben, jawel, maar dat er één dezer nog een "een week met" met een Sony-product komt, en dat ik daar niét positief over ben, dus neen, ‘t is geen uitgekochten boel.

Met de kinderen op schok

donderdag 3 november 2005 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Maar wat een plezier is het om met twee grote kinderen van zes en vier en een half thuis te zijn. Stùkken beter dan met twee grote kinderen en een kleuter van anderhalf jaar, in ieder geval.

Vanochtend kunnen uitslapen tot ruim halfnegen (“kindjes, kijken jullie maar wat TV als jullie willen”), dan in de rapte ontbeten, iedereen en mezelf aangekleed, en in de richting van de bibliotheek geflaneerd.

We hebben er een uur of zo over gedaan, over de Vrijdagsmarkt om geld, en dan de Sint-Jacobsnieuwstraat af, over Sint-Anna en zo naar de Bibliotheek. Enorm veel gespeeld, vogels achtervolgd, herfstbladeren verzameld, helicoptertjes doen rondvliegen, de winkels bekeken, en uiteindelijk tot in de bibiliotheek geraakt.

Pup_kit175x261

Daar een uur of zo rondgehangen, boekjes gelezen, boekjes gekozen (een Waar is Wally voor het zoeken, en pup en kit dat ik wel eens zou willen kopen zo goed lijkt het, en een ei op de mat dat er ook wel grappig uit ziet).

De bibliotheek heeft tegenwoordig trouwens zelfuitleenmachines: kaartje op de barcodelezer, boeken in de machine, kaartje weer afhalen, en je krijgt een tiketje met de inleverdatum en alle boeken die je nog moet afgeven—een groot gemak.

Daarna naar het shoppingcenter wat gaan rondlummelen en kijken naar de nieuwe Diddl-artikelen Trouwnes, een muis met elefantiasis aan de poten, geen idee waarom meisjes ertoe aangetrokken zijn—en hoe krijgt dat beest bijvoorbeeld zijn onderbroek aan, om maar iets te vragen? Tegen dan was het halftwaalf, en zijn we in een restaurant aan de hoek van de Vlaanderenstraat gaan eten (spaghetti voor de kinderen, steak met roquefort voor mij, en dat we daar nog gaan gaan, want het was wel heel erg lekker).

Op weg terug naar huis binnegesprongen in de Sonywinkel om een oplaadmathilde voro de batterijen van mijn videocamera, dat ik die ook weer eens kan gebruiken. Zwaar bedriegtenboel trouwens, die Sony: een nieuw kabeltje voor mijn specifieke camera zou me 120 euro kosten en moet afzonderlijk besteld worden. Een oplader van Sony voor dat specifiek type batterijen kost 85 euro. En een generische oplader die naast die specifieke batterijen ook een negendertigtal andere types batterijen kan heropladen, heeft me 60 euro gekost. Nog veel geld, maar toch…

Daar in de winkel een plasmascherm gezien met een HDTV-demo erop trouwens. Bij de achtduizend euro, maar toch: mighty impressive. Voor als ik de lotto nog eens win.

Voorbij de Sint-Baafskathedraal komend bedacht ik dat ik daar nog nooit met de kinderen was binnen geweest, en dus: hopla naar binnen. De glasramen, de schilderijen, de privé-altaren, de portretten van bisschoppen, de gebeeldhouwde skeletten, het Lam Gods: blitzbezoek. Ik denk dat ze het meest van al de trappen geapprecieerd hebben: die zijn ze wel twintig keer op en af gelopen.

Even langs huis gepasseerd, maar eigenlijk moesten we al direct weer door naar de Centrale, voor een poppentheatervoorstelling. Ik ben er niet wild van. De kinderen vonden het grappigste moment toen die mevrouw zei dat haar vis dood zou kunnen gaan terwijl hij niet dood kón gaan want het was een plastieken vis. Ik vond het spannendste moment toen de pop van de schilderes de fik in ging.

Daarna naar het park gaan spelen—Judith van de turnles was er, maar zij had een verjaardagsfeestje, en er was nog een meisje van de Franse les ook maar die was vervelend aan het doen, enfin, veel over en weer gewip en gespring en geklim en gedoe later: thuis.

Bijna zeven uur op schok geweest. Voor elke stap die ik gezet heb, hebben de kinderen er vijftien gezeten: vooruit, achteruit, ronddraaien, lopen, terugkeren, treuzelen, klimmen, binnenlopen, weer buitenlopen… Ik ben gebroken. De kinderen, mag ik hopen, ook.

Al betwijfel ik het, helaas.

Geschreven al luisterend naar: Dimitri Shostakovich – Symphony no.7 in c major, op. 60 "leningrad" – II. moderato (poco allegretto)

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338