Michel Vuijlsteke’s weblog

Gho, dàt was lang geleden: een lijstje met vragen in te vullen!

Ik vrees dat de antwoorden teleurstellend zullen zijn, maar alla.

Wat wilde jij later worden toen je nog een kind was?

Paleontoloog. En later archeoloog. Ik was gek van dinosaurussen, en later van geschiedenis en opgravingen.

Wat ben je dan uiteindelijk geworden?

Alles en niets, vrees ik. Ik ben in de computers gerold, en van daar in wat ik nu doe.

Hoe wilde je er als kind later uitzien?

Oh. Daar had ik geen enkele notie bij.

Hoe zie je er nu uit?

Hoe zag de man/vrouw van je dromen er uit, als puber?

Oh. Geen idee, eigenlijk.

En was is het in echte leven geworden?

Sandra.

Hoeveel kinderen wilde je later, en op welke leeftijd?

Ik denk niet dat ik daar toen over dacht.

Wat is het uiteindelijk geworden (of wat zal het wellicht worden)?

Kinderen één, twee, drie en vier. Toen ik 28, 30, 33 en 35 was.

Wat was als kind je lievelingseten? En wat lustte je totaal niet?

Lievelingseten: stoverij met frieten en appeltaart, allemaal zoals klargemaakt door mijn moeder.

Lustte ik niet: erwtensoep, ajuinensoep, wortelsoep en koetong. Ik herinner me episodes op de lagere school dat ik tot lang in de namiddag vóór een bord erwtensoep moest blijven zitten, tot die een helemaal opgestijfd bekloofd sahel-landschap geworden was. Brrr.

Lust je dat nu nog (niet), of heb je andere favorieten?

Ik lust nog alles wat ik toen lustte, en die soepen moet ik nog altijd niet hebben.

Koetong daarentegen, als ze goed klaargemaakt is en het niet de achterkant is vol viezigheid, eet ik tegenwoordig wel.

Ik geef dit lijstje door aan… deze mevrouw, deze mevrouw, en deze mevrouw.

Mevrouw de voorzitter heeft gevraagd om vijf dingen te vertellen over mezelf die u waarschijnlijk nog niet wist, bij voorkeur ietwat vreemde dingen. Bij deze.

1. Tot eind de jaren ‘90 kende ik alle gegevens van alle Playboy centerfolds tussen Laurie Carr (december 1986) en Lisa Matthews (april 1990) van buiten. Geboortedata, afmetingen, likes/dislikes, you name it. Ik was jong, ik zat op een jezuietencollege, ik ging niet uit, ik kende geen mensen.
   Stop met lachen.
    
2. Ik ben afgrijselijk verlegen en kan hoegenaamd geen small talk doen. Of beter: ik kan dat wel, maar ik moet daar enorm vreselijk veel moeite voor doen. Vreemden aanspreken op straat, tijdens een receptie een gesprek onderhouden: afgrijselijk. Ik spreek ook quasi onverstaanbaar in de meeste situaties, als ik er niet erg op let: ik ben die mens tegen wie men na drie keer geen “sorry?” of “u zei?” meer durft zeggen omdat het te genant wordt.
    
3. Ik doe bijzonder graag presentaties, voordrachten, lezingen en dergelijke. Voor veel of weinig publiek maakt me niet uit, voorbereid of geïmproviseerd ook niet.
    
4. Ik draag, denk ik, al zo’n vijftien jaar dezelfde schoenen. Niet letterlijk hetzelfde paar schoenen, uiteraard, maar wel: zwarte Doc Marten’s. Ik stap de winkel binnen en ik vraag naar het equivalent van maat 44–45, als het kan met een metalen tip, en anders is anders ook goed. Passen hoeft niet.

   Heel erg soms heb ik wel eens tegelijkertijd ook andere schoenen bezeten, dat wel, maar ik heb altijd een paar zwarte DM’s. Ik ben die schoenen beginnen dragen nadat ik van een kennis die zijn legerdienst moest doen een paar achterovergedrukte ongebruikte legerlaarzen gekregen had. Ik droeg op dat ogenblik, in 1989, zwarte daim laarzen-met-rits-aan-de-zijkant en die zware zwarte leren dingen waren een revelatie. DM’s zijn geen legerlaarzen, maar toch the next best thing.
    

5. Ik ging vroeger regelmatig werken in djellabah en met een fez op. Ik ben ooit bij een Ierse vriend in Brussel toegestuikt met een groene djellabah, mijn fez en blinkende rode gelakte Doc Marten’s. Ik droeg die kleren gewoon graag.
   Ik zeg het: stop met lachen. Ge moet niet denken dat ik het niet zie.

Geschreven al luisterend naar: Tom Waits - Orphans: Brawlers, Bawlers & Bastards Disc 3 - On the Road

O kijk, ‘t is nog zo’n stokje. Van bij i. doorgeworpen gekregen.

Wat is uw opperste moment van glorie geweest in het leven dat u nu leidt?

En sta me toe al meteen i.’s eerste reactie over te nemen: “Glorie, gedomme”.

Ja, het eenvoudigste zou zijn dat ik er me van af maak met vier momenten van glorie, toen ik 28, 30, 33 en 35 was, met de geboortes van Zelie, Louis, Jan en Anna.

Maar nee, niet echt: “glorie”, dat heeft voor mij de connotatie van “andere mensen vinden dat ik het goed gedaan heb”. En natuurlijk zullen er wel menen zijn die vinden dat ik het goed gedaan heb met de kinderen, maar zó enorm veel verdienste vind ik niet dat ik op dit moment aan heb.

Binnen tien, vijftien jaar, als het dàn allemaal goed uitgedraaid is, en als zij me dan zeggen dat ik het eigenlijk alles bij elkaar nog zo slecht niet gedaan heb, dàt zou glorie zijn, ja.

Maar “opperste moment van glorie”, en dan nog wel “in het leven dat ik nu leid”? Pfff, ik zou het niet weten. Ik vrees dat ik de indruk heb dat ik niet echt wereldschokkende dingen aan het doen ben, op het ogenblik, in dat “leven dat ik nu leid”.

Ik zit nochtans vol met ideeën om potten te breken, maar tusen droom en daad, hoe gaat dat, staat eigenlijk vooral tijdsgebrek.

Dus “opperste moment van glorie”, dat zal vrees ik helaas niet gaan.

Kleine momentjes, dat wel natuuurlijk. Een website maken met beperkte middelen, en dat het toch min of meer goed uitdraait. Van tijd tot tijd foto’s maken die andere mensen niet mislukt vinden. Een goeie vergadering links of rechts. Documenten waar ik wel tevreden over ben. Ideeën die er wel mogen zijn, ongeacht of ze uitgevoerd raken of niet.

Doorgeven? Om er mij gemakkelijk van af te maken: Bruno. Hop!

Stokjestijd. Toegeworpen van bij Michael van 7seconden. En verdergeworpen, omdat ik een curieuzeneuzemosterdpot ben, naar Bruno, Hugues, en i.

Waar was ik…

…één jaar geleden?

Op maandag 18 april 2005 was ik uitzonderlijk relatief vroeg thuis. Ik heb met Louis en Zelie in onze tuin, of beter: op onze koer, gespeeld.

Het was toen relatief goed weer—veel warmer dan nu—en Louis was met de schildpad an het spelen op het gras. ‘t Is ongelooflijk hoe er op één jaar zoveel kan veranderen: Zelie kon toen geeneens lezen.

Op het werk was ik de hele dag op zoek geweest naar een firma om samen een deel van een offerte te schrijven voor een project voor DG Press (toen nog DG Comm), en was die morgen een team van één van de firma’s die ik op het oog had, op bezoek geweest met drie man en een presentatie.

Ook op het werk die dag: foto’s genomen van de mensen van de bibliotheek, en samen met mijn onmiddellijke baas een vergadering voorbereid (“1: define all stakeholders and types of projects 2: outline project and rough timeline 3: budget to be divided amongst stakeholders”).

Buiten het werk (ik was toen ook nog deeltijds zelfstandig) ‘s avonds: het gunningsverslag (puntenverdeling en motivaties) nagekeken voor een project waarvoor ik de offerteaanvraag geschreven had en de jurering mee gedaan had.

Op het internet: Dominiek was er nog eens mee gestopt.

In de wereld was het de dag vóór we wisten wie de nieuwe paus zou worden.

En op televisie was het snooker (zoals nu trouwens), en heb ik de nacht praktisch doorgegeken. Zo was ik de dag trouwens ook begonnen: Steve Davis in the Crucible in de vroege uurtjes.

*
*    *

…vijf jaar geleden

Was Louis vijf dagen oud.

Geboren vrijdag de dertiende, ik was die ene dag niet op het werk, dan zaterdag en zondag was het uiteraard weekend, maandag en dinsdag had ik nog vaderschapsverlof, en daarmee zaten mijn drie dagen erop. Waardoor ik woensdag 18 april 2001 dus weer op het werk present mocht geven.

Ik was toen algemeen directeur van Netpoint NV en we waren zwaar op zoek naar een commercieel directeur omdat ik het wel technisch zag zitten, maar ook dat ik na een jaar al redelijk duidelijk in ‘t snotje had dat ik hoegenaamd niet voor de commercie in de wieg gelegd was. …en precies vijf jaar geleden, op woensdag de 18de, zat ik dus in een vergadering samen met de grote baas van de groep waartoe ons bedrijf toen behoorde, het businessplan voor 2001 voor te stellen aan twee mensen van Deloitte & Touche. Er was namelijk besloten om naar een headhunterbureau te gaan om een commerciële directeur te zoeken.

Enfin, dat is dus redelijk slecht afgelopen. Màànden en (toen nog) driekwart miljoen of zo frank later hadden we uiteindelijk een commerciële mens, maar die heeft een paar maand gekregen om zich te bewijzen, en toen moest hij al met resultaten afkomen voor het management. Zeven maand nadat hij aangenomen was, lag hij alweer buiten. Onverrichterzake voor ons.

We hebben het dan nog een aantal jaar kunnen rekken, maar bon. De toon was gezet.

…maar dus die 18de april was het nog allemaal redelijk rooskleurig. ‘s Morgens voor de zoveelste keer dezelfde presentatie van onze businessplan, iets later de zoveelste keer de presentatie van ons plan voor een e-commercemodule bij het vlaggenschipproduct van de groep—Multivers:

(en ja, dat was een officiële presentatie voor de baas van de groep, en ja de titel van de presentatie was “Van Multivers”)

In de namiddag heb ik dan verder geprutst aan een nieuw logo voor Netpoint. Het idee en eerste ontwerp kwam van Koen, en toen heb ik wat alternatieve versies gemaakt in kleuren en typografie…

Uiteindelijk is het het oranje geworden. En stak het me tegen dat het perspectief niet klopte en heb ik het uiteindelijk nog in een 3D-pakket gemaakt—dit is het (enige tijd later) geworden, nadat ze ons van de Groep uit verplicht hadden (uniformiteit, branding, beh) om dat zinnetje in een grote zwarte band onderaan te zetten:

Als ik er zo op terugkijk, zou het wel eens kunenn dat de maand april 2001 er één was waar we op het randje stonden, en waar het twee richtingen kon uitgaan. Jammer genoeg is het de minder goeie uitgegaan.

Goeie leerschool en zo hoor, daar in het geheel niet van. En achteraf ben ik blij dat ik het allemaal meegemaakt heb, de dotcom en de miserie en de multinational en de aandelenopties en zo, maar toch: op het moment zelf was het hoegenaamd niet altijd zo wijs.  

*
*    *

…tien jaar geleden

Oei, da’s moeilijker. Mijn e-mailarchief van dan is verloren gegaan. Maakt het moeilijker dingen terug te vinden.

In april 1996 was ik iets meer dan vier jaar samen met Sandra, en we woonden ook al ongeveer even lang samen, op dat ogenblik in de Kunstlaan—of het zou al in de Voetweg kunnen geweest zijn. Onze poes Piep leefde toen nog, en we hadden toen ook al onze poes Hecate, die hier nu ng altijd rondloopt.

Ik moet zowat een jaar bij Griffo aan het werk geweest zijn, een pre-pressbedrijf dat samen met Impakt, een “echt” computerbedrijf aan internet deed. Onder de (interne) merknaam Griffo-IDeA (Internet Design & Authoring, ha!), onder de (externe) handelsnaam Netpoint. Ik werkte er samen met die andere meneer die bij Gentblogt schrijft, en mijn baas toendertijd was Geert Joris, tegenwoordig gastblogger bij Gentblogt en in zijn vrije tijd baas van boek.be.

Ik verdiende er 35.000 frank per maand. Bruto. En we droomden van de dag dat we 50.000 frank bruto zouden waard zijn per maand.

Kijk, zó zag onze site er toen uit:

Ach, dat waren de dagen.

…en als we toch bezig zijn: doorgekregen van bij Sara. Fotografeer uzelf in een kast.

Bij deze: mezelf in de kleerkast op de gang. Foto door Louis, bijna vier, met zijn vingers een beetje voor de lens:

Met slaapbeestjes in mijn ogen, ongewassen en ongekamd, niet aangekleed, en met liefhebbende dochter.

Het is zo’n stokje dat gebruik maakt van de superdeluxe-opvolgingsmechanismen van Wereldkeuken [http://stokje.wereldkeuken.be/route.php?id=26], trouwens.