…later die nacht…

vrijdag 12 september 2008 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Het was vergadering van Gentblogt. En daarna zou er nog een glas gedronken worden. Het is uiteindelijk geëindigd met heel veel jenevers en een eigenlijk wel zeer sympathieke Braziliaanse mevrouw die eigenlijk maar een beetje in de wind was, in Trefpunt, zo rond halfvier.

En straks werken. Nog een geluk dat het vrijdag is en dat ik zaterdag kan uitslapen.

Oh. Of het zou moeten zijn dat we zaterdag met de hele familie en met David en Charlotte en hun kinderen, en al, en al, naar Planckendael gaan, natuurlijk.

Um.

Plek plek

zaterdag 5 april 2008 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Zo, dàt was nog eens lang geleden: naar de Japanner geweest (Amatsu, lekker maar niet om achterover van te vallen, ik ga nog eens teruggaan voor de grote sushi-schotel) tot we er buitengekeild werden, daarna naar den Aba-Jour voor cocktails!, daarna naar De Hel voor vanalles maar vooral Vlaamse Koffie, daarna naar Bal Infernal maar die was al toe en dus naar het Krochtje maar dat was ook al toe, en dus maar geëindigd in L’Heure Bleue voor bier en Irish Coffee en rode en witte Porto, en dan naar huis want het is schaamtelijk om nog op café te zitten als het al licht is buiten.

Hoe, uitgaan? Niets uitgaan! Dat past allemaal in het plan voor de aanpassing van de jetlag maandag!

Et si on allait en boîte?

zaterdag 13 januari 2007 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Gisteren was het nieuwjaarsetentje van de ex-collega’s. Ik mocht ook komen, want ‘t was mijn madam die organiseerde. Eerst (lekker) gaan eten in Madou’s Provence, op nog geen vijf minuten van mijn werk. ‘t Is groter en gezelliger dan het er op tinternet uitziet, wat nog een gemak was, want we zaten er met een kleine veertig.

De duo de saumon en aumonière et crème de ciboulette was lekker, en een fijn idee eigenlijk om een zalmmoot te combineren met gerookte zalm. De suprême de pintade aux senteurs des sous bois was eigenlijk een halve parelhoen, dat viel serieus mee van porties. En de nougat glacé aux fruits secs grillés leek niet echt op ijscrème maar was wel lekker.

Fijne mensen en fijn eten, meer hoeft dat eigenlijk niet te zijn.

En dan, tja, nog een stapken in de wereld gezet. Plus cool que nous tu meurs, dus wij met z’n bijna-allen naar de Mirano getrokken. Daar eerst wat rondgelummeld want het spel was nog niet open, en uiteindelijk, toen het wel open ging, was er even verwarring. Dat we eigenlijk niet binnen mochten want het was een privé-feestje. Voor advokaten.

Praktisch iedereen die er stond, was advokaat. Wij dat gezegd, die mens protesteren, wij aandringen, hij toegeven, en wij dus met ons groepje van zes of zo al binnen, helemaal ervan overtuigd dat de rest wel zou volgen. Wat ze niet gedaan hebben. De lafaards! Het grapppige is dat van wij gezessen—Peter, Marie-Hélène, Gaëlle, Sandra, Jeffrey en mezelf—alleen Sandra jurist is, en al de rest niet. Maar al wie buiten gebleven was, was dus wél jurist, echt waar.

Maar zij mochten niet meer binnen. ‘t Was, bleek, de rentrée solennelle de la Conférence du jeune barreau de Bruxelles. Ze verwachtten vierduizend man en er is maar plaats voor vijftienhonderd, dus vandaar. ‘t Was er nochtans een redelijk rustige, wat zeg ik, bedaarde, wat zeg ik, kalme bedoening:

In de Mirano

Na een uurtje of zo kwam er een klein beetje leven in de keet met van die djoemdjoemmuziek, maar tegen dat die een nummer of twee verder was en er welgeteld drie mensen stonden te dansen (Sandra, Marie-Hélène, Gaëlle), kwam een groepje op het podium optreden.

Hoegenaamd geen slecht groepje, daar in het geheel niet van, maar dans– en uitgaanatmosfeer is nog iets anders dan rustige muziek-atmosfeer:

Afijn. Lang verhaal kort: een aantal gin tonics binnengekapt (schandàlig duur, maar ik vind dat altijd wijs met blacklights, gin tonics), een uurtje of zo naar het optreden geluisterd, en dan naar huis gereden.

En boîte, oui, mais pépère, quoi.

Ik vraag me trouwens af wie het was, die daar speelde. Ik zou wel eens een plaatje durven kopen.

Lawaai

dinsdag 30 mei 2006 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Kan iemand mij eens uitleggen, en ik bedoel dat heel ernstig en niet om te lachen, waarom de muziek in den uitgang altijd maar luider wordt gezet naarmate de avond vordert?

Ik kan mij daar dood aan ergeren, voor die weinige keren dat ik ergens naartoe ga ‘s avonds. De muziek begint op pakweg volume 10, wordt dan naar 15 verzet als het echt goed begint te lopen, en dan tegen dat het volk begin weg te druppelen, gaat die muziek naar 20!

En dan staan we daar, in het café of de zaal, met nog vijftig man over waar er twee uur geleden driehonderd waren, en met de muziek nog luider dan daarnet. En dan moet er geroépen worden naar elkaar, ik bedoel, dat is toch voor niemand plezant?

Waarom moet dat zo luid? Akkoord, in zo’n disco-achtig iets, waar het doel van de avond dansen is, ja, dan misschien. Maar in een café-achtige zaak? Een feestje voor een verjaardag of een gelijkaardige gelegenheid, of gewoon een doordeweekse vrijdag of zaterdag? Dan komen de mensen daar toch gewoon om te spreken met mekaar—toch zeker later op de avond?

En als dan heel de ruimte vol staat met groepjes mensen die zich de keel schor aan het roepen zijn, twee aan twee want als derde persoon zonder oogcontact en klaar zicht op de lippen kun je het toch niet volgen, dan zou je toch verwachten dat zo’n stuk platendraaier een hint kan vatten, en dat die de muziek naar een normaler volume terugbrengt?

Geeuw

zondag 21 mei 2006 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Het is gelogen dat ik teveel gedronken heb vanavond.

Het zijn kwatongen die zouden zeggen dat ik tot halfvijf ‘s ochtend aan de toog zou gehangen hebben.

Overdrijvers zijn het, en commeren. Awoert!

Nee. We zijn vanavond (gisterenavond) naar een avondje geweest alwaar Griekse mezze geserveerd werden, waarna we in (goed) gezelschap naar het Eurovisiesonggebeuren gekeken hebben, waartijdens Sandra met Anna naar huis gegaan is, en ik nog enkele uren doorgebracht heb in voormeld goed gezelschap.

Toevallig tot halfvijf ‘s ochtends—de geverderde smeerlappen waren aan hun optreden begonnen toen we huiswaarts toogden—en toevallig is daarbij meer dan één pint binnengegoten.

Maar alles is beschaafd gebleven, er zijn geen brokken gemaakt, en iedereen is moe maar voldaan huiswaarts gekeerd.

Um. Behalve D., die zijn madam E. nog moest opzoeken in de Charlatan.

O ja, en ik vrees dat ik vanavond net een paar keer teveel een Death Metal “Huaaaargghhhhggggghhhrrrrr” ten beste gegeven heb (leve Lordi!), en ik vrees dat ik daardoor voor morgen mijn stem kwijt ben.

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338