Een zekere tristesse

vrijdag 12 april 2013 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

We zaten van maandag tot daarnet op midweek in een vakantiedorp in de puist naast het hol van Pluto.

De kinderen hebben er zich geamuseerd, denk ik wel, maar voor de rest was het, ahem.

Weerterbergen was de naam. Een park van een keten waar ik nu al de naam van vergeten ben, met een subtropisch zwembad en veel vissers en een café en een klimmuur en een volwassen mens in een mascottenpak die naar het schijnt ‘s morgens de ronde deed en animaties en dergelijke, en allerlei.

Weerterbergen

Ik lag wat ziekskes te bed, waardoor mijn uitzicht het grootste deel van de tijd beperkt bleef tot het interieur:

Weerterbergen

Heel erg om vrolijk van te worden? Neuh, niet echt.

En bedden zo zacht als marshmallow. En muren uit speciaal materiaal dat geluid versterkt in plaats van te dempen. “Het is er erg gehorig”, zei één review. “De elektra is verouderd”, zei een andere. Tja.

Thuisgekomen en in mijn bed gaan liggen. Van pure gelukzaligheid een uur of twee in slaap gevallen — langer, denk ik dan ik in Holland na elkaar ben kunnen blijven liggen.

Op vakantie

woensdag 13 februari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Zeg, is dat mijn idee, of zijn er deze week meer mensen dan ooit in de geschiedenis van de mensheid op vakantie aan het gaan of net geweest?

Bij ons zal het voor de paasvakantie zijn.

Geen wilde avonturen, geen verre bestemmingen, geen cultureel hoogstaand gedoe, geen boeiende tochten, geen sportieve uitstap, geen all-in op een warm eiland, niets van dat. 

Ik weet de details niet, maar het is ergens een vakantiepark of een bungalowpark of een ikweetnietwat. Niet ver van hier, en dus absoluut ongegarandeerd qua weer, maar er is wel een tropisch zwembad. Of een subtropisch, ik wil ervan af zijn. En dat is alles, denk ik. 

Zonder televisie of netwerk, met alleen boeken om te lezen en een fotomathilde om foto’s te maken.

Wie weet lukt het daar wél om batterijen op te laden. 

Leve de regen!

donderdag 27 december 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Niets zo leutig als regen tijdens een vakantie!

Het is proper warm binnen, ik moet nergens naartoe, en het kan mij allemaal niet schelen.

Ha!

Koekjes gemaakt vandaag, spelletje gespeeld, televisie gekeken, boek gelezen, meer moet dat niet zijn.

Morgen een dag werken en dan weer vakantie. Yay!

Vakantieplannen, II

dinsdag 25 december 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Vandaag kweepeergelei gemaakt. Te lang op het vuur gestaan omdat de poten nog in de autoclaaf stonden, en dus te dik. Ah well. Ik zal maar eens zo’n confituursuikergehaltedensiteitsmeterdink kopen.

Ook: Pandemic gespeeld. Niet tegen mekaar maar tegen het spel spelen, ‘t is eens wat anders. Morgen misschien eens Arkham Horror. 

Vakantieplannen

maandag 24 december 2012 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Te doen, deze vakantie:

  • Kweepeergelei maken
  • Koekjes bakken met de kinderen
  • Pandemic spelen
  • Arkham Horror spelen
  • Elder Sign spelen
  • De kinderen die daar goesting in hebben, beginnen leren programmeren. Met Python, denk ik.

Als het neergeschreven is, is het een plan!

Eerste werkdag

donderdag 16 augustus 2012 in Werk. Permanente link | 6 reacties

Hoe gaat dat, vakantie?

Eerste dag vakantie: vieren dat het vakantie is door tot een stuk in de nacht op te blijven. Opstaan ergens om negen uur in plaats van om zeven uur of halfzeven. En vanaf dag twee van de vakantie: in een routine vallen van opblijven tot het licht is, en dan slapen tot elftwaalféén uur.

Woensdag thuisgekomen van twee weken Karnavel Der Lichaamstypen op het strand van Oostduinkerke, en uiteraard niet op tijd in bed geraakt. Het moet vijf of zes uur geweest zijn als ik uiteindelijk mijn ogen dichtdeed.

Donderdagochtent: wekker om 7u10, pikkende en tranende ogen, laptoptas niet gevonden, op de fiets gesukkeld, een quasi lege stad doorgesjokt, mezelf voortdurend vervloekend dat ik mijn zonnebril niet gevonden had, geconstateerd dat het vocht in mijn kruis er was wegens dat mijn vers gewassen broek nog niet droog was, net niet gepanikeerd wegens code van tuinhek en de alarminstallatie bijna vergeten, toegekomen op het werk, gezien dat mijn bureau ingewisseld is voor een bureau dat half zo lang is, de computer in gang gesleurd, en mail beginnen inhalen.

Collega’s komen één voor één toe: Ron, Ben, Andrew, Pieter, Stefan.

Mij afgevraagd wanneer wie nu eigenlijk allemaal terug komt uit vakantie: kalender opengetrokken.

En geconstateerd dat ik niet donderdag 20 16 augustus maar maandag 24 20 augustus mijn eerste werkdag heb.

Gnnnnnnnnnn.

Maar allez

vrijdag 10 augustus 2012 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Als een mens met zijn fiets op het strand wil rijden, dan mag dat niet van de redders. Staat er ergens een bord of zo, vroeg ik. Euh nee, maar het mag niet. 

En waarom dan niet? Euh, voor de veiligheid. (Bevolkingsdichtheid van het strand op dat moment: 10 man per vierkante kilometer.) Maar om zes uur dertig mag het wel. 

En als ik plechtig beloof dat ik niemand overrijd? Euh ja sorry, het mag niet. En anders bel ik de politie. 

(Zucht.)

Don’t mention the war

donderdag 9 augustus 2012 in Games, Sonstiges. Permanente link | 9 reacties

We gingen vandaag naar Koksijde, naar vrienden die daar zitten. 

Ik zou het nuttige aan het aangename koppelen en meteen ook langs de speelgoedwinkel gaan om te proberen een basisversie van Dominion (en eventuele uitbreidingen behalve Intriges) te scoren. 

Winkel 1 was bijna failliet of bijna opgehouden, in alle geval einde stock en helemaal gesloten. 

Winkel 2, een paar meter verder, zag er veelbelovend uit. Buiten de deur een levensgrote Space Marine, de hele venster volgeplakt met Games Workshop-dingen en WOTC-achtige dingen. Op een bankje voor de deur zat een Octaaf De Bolle-impressionist, weliswaar zonder strikje, maar wel met bril, debardeur en comb-over.

Ik kwam aangereden, de man deed meteen teken van “hier brandt de lamp, beste rekel, par ici jeune homme, hier is ‘t huis van plezier”. Ik kon hem geen ongelijk geven: als ik niet Op Een Missie was geweest, ik had de halve winkel leeggekocht. 

Het was een winkel met zo op het eerste zicht de volgende inhoud, namelijk:

Inhoud van de winkel

Ik zag overal puzzels en space marines en magic-gedoe, maar laat ik nu net voor een gezelschapsspel gekomen zijn, en laat er mij nu net bijna geen zien staan.

Op zulke momenten kan ik een echte sociale mens zijn, die met andere mensen gaat spreken en zo: ik zet even mijn normale ik-vraag-niets-aan-niemand-policy opzij, en ik spreek de man aan. 

Dat ik op zoek ben naar een basisspel van Dominion. Geen uitbreiding, of het zou een andere moeten zijn dan Intriges, maar gewoon het basisspel. 

De meneer doet een Manuel. 

Manuel: que?

“Dominion”, herhaal ik. “Een gezelschapsspel, met kaarten? In een grote doos? Ongeveer zo breed en zo lang, en zo hoog? Een paar honderd kaarten?”

“Domino?” doet hij, vertwijfeld. “Neenee,” zeg ik. “Dominion, van Donald X. Vaccharino, een kaartspel, en ook een gezelschapsspel, en er zijn allemaal uitbreidingen en ik heb daar al Dominion: Intriges van, maar ik zou nu graag gewoon het basisspel spelen.”

‘s Mans gezicht gaat naar een variatie van de klassieke Manuel:

Manuel: ees deefeecult

“Ontschuldiging, es könnte sein, mischien iek dat nog nicht gesehen heb. Domino, sagen sie?”

Uuuuurgh. Een Duitser! Hebben wij dáár de oorlog voor gewonnen? En niet één maar twee keer?

Ik heb op school nooit echt veel Duits geleerd: onze leraar zei dat één uur Duits per week lang niet genoeg was om ons wat dan ook te leren, maar wel ruim voldoende om ons een levenslange afkeer van de taal te doen krijgen, en dat hij ons dus zo veel mogelijk met rust zou laten als wij hetzelfde beloofden — we zijn blijven steken bij variaties van Wie lange ist die Gorch Fock? en Gibt es hier ein Imbiß? en lachen met Wir haben viele Leute gemacht.

Lezen en begrijpen: geen enkel probleem. Maar ik haat, haat, haat een taal te spreken waarvan ik voor mezelf vind dat ik ze niet genoeg spreek. Ik heb iets gebrabbeld van “Nein, nicht Domino, sondern Dominion. Eine Art Brettspiel. Mit Karten.” En dan in halve gebarentaal dat het in een doos zit, “etwa so breit uni so lang und so hoch” en hoe het er zou moeten uit zien.

Hij zag er enorm content uit dat hij een persoon gevonden had die het Duits machtig was, of toch machtig genoeg in zijn ogen om uit te leggen dat hij net met de winkel begonnen was, en dat hij nog niet alles uitgepakt had, en dat het zou kunnen zijn dat hij het wel heeft, maar dat het nog niet tegengekomen was, en wat was het nu ook weer precies dat ik zocht?

Ik heb hem een gemompelde “eh, macht nichts” gedaan in combinatie met een neenee, echt, kein Problem, en dat ik wel zou kijken wat ik wou kopen, ik zie wel, neen, geen verdere hulp meer nodig danke schön. 

Mijn hersenen in overdrive: Zo. Snél. Mogelijk. Hier. Buiten. Maar tegelijk ook, want het is uiteindelijk een winkel, en een winkel waar een persoon u aangesproken heeft of had kunnen aanspreken, of tenminste heeft zien binnen gaan, daar gaat men gewoon niet buiten zonder al was het maar een kleinigheid te kopen: Snel. Iets. Kopen. En. Dán. Zo. Snel. Mogelijk. Weg. Geraken. 

Ik kon het niet maken om met een enorme doos Space Marines of een enorme puzzel naar huis te komen als ik erop uit gestuurd was om Dominion te vinden, dus met spijt in het hart liet ik dat deel van de winkel links liggen. En die Magic-en-gelijkaardige, die zijn wel gemakkelijk weg te steken en ik zou aan het thuisfront kunnen doen alsof ik niets gekocht had, maar ze stonden achter een toog en er was verdere interactie met die mens voor nodig. Bleef over: het slievertje winkel waar gezelschapsspelen stonden. 

Een kast vol, van boven tot onder, met gezelschapsspelen. Duitse gezelschapsspelen. Niet vertaalde Duitse gezelschapsspelen, in het Duits, dus. 

De man bleef  rond mij fladderen; ik heb dan maar het eerste spel genomen dat er leuk uitzag en niet teveel taal nodig had dat de kinderen ook konden spelen, en ik ben met een doos Quo Vadis naar de kassa gestapt. 

Winkelmans waarschuwde me dat het wél in het Duits is hé, dat spel, opgelet hé. Ik wou wég, ik ben dus niet beginnen uitleggen dat het een spel is zonder taalelementen in het spel, dat alleen de spelregels in het Duits zijn en dat die spelregels in alle mogelijke talen op het internet te vinden zijn, zelfs als ik ze niet zou begrijpen.

“Betalen en wegwezen,” dacht ik, angstzweet uit elke porie giclerend. 

Mijn nieuwe beste Duitse vriend aanvaardde geen plastiek.

Ik ben nog naar een bankautomaat moeten gaan zoeken in Coxyde-sur-Mer

Negen euro vijftig cent en de meest ongemakkelijke sociale interactie van de laatste paar maand, heeft het me gekost. Het zal mij leren om nog eens iets niét op het internet te kopen.

Een nat avontuur!

woensdag 8 augustus 2012 in Sonstiges. Permanente link | 13 reacties

Het was allemaal gepland, gisteren: het weer ging vandaag niet briljant zijn, de kinderen gaan graag eens naar Plopsaland, dus ik blijf thuis en ik zorg voor eten, en Sandra offert zich op en trekt kusttramgewijs naar de Meli.

Ik ging wel eerst eens over en weer naar Koksijde fietsen om te kijken of ze daar niet de eerste doos van Dominion in de Bart Smit hadden, maar voor de rest was het een dag van thuis zitten, misschien eens over en weer naar het strand, weather permitting, en dan rustig aan het eten beginnen. 

Deel 1 van het meesterplan: vroeg opstaan. We waren de afgelopen dagen alsmaar verder naar het middaguur opgeschoven, van wakkerwordmoment, dus het deed wel een beetje pijn, de wekken om halfnegen. En ik denk dat het ongeveer halfelf moet geweest zijn eer iedereen buiten was. 

Ik nog een beetje boek liggen lezen, en dan op de fiets gesprongen. Nog geen twee minuten buiten de deur: drache nationale! Ik was compleet, maar dan ook compleet doorweekt toen ik in Koksijde toekwam. En niet alleen stond er geen Dominion, maar de Westvlaamse deerne achter de toog had nog nooit van Dominion gehoord. Tch!

Terug naar Oostduinkerke gezompt, bij de viswinkel om de hoek een massief stuk goudbrasem gekocht, in appartement andere broek en hemd aangedaan, mantel te drogen gehangen, en aangezet om groenten te gaan halen. 

Een gewoontemens, die heeft alles altijd op dezelfde plaats zitten. Portefeuille, linkerbuitenzak van mantel. Sleutels, rechterbroekzak. Kleingeld, linkerbroekzak. Telefoon, linkerbinnenzak van mantel.

Een gewoontemens die net een andere broek heeft moeten aandoen en die zijn mantel wegens doorzeikt niet aan kan doen, die doet rare dingen. 

Ik stond dus buiten de deur van het appartement te zoeken naar al het gerief dat ik nodig had. Om de één of andere reden had ik wél een strandstoel mee (geen idee waarom, in de groentewinkel is dat niet meteen nodig), maar was ik niet zeker dat ik mijn boek meehad (een mens weet nooit dat er lange rijen staan), en en was ik ook niet zeker dat ik mijn portefeuille meehad. Of mijn sleutel. 

Bleek, zo’n dertig seconden nadat ik in het donker had staan zoeken in alle mij beschikbare zakken (een plastiekzak, inhoud: mijn brillenkas-met-zonnebril; mijn hemdsborstzak, inhoud: telefoon; mijn linkerbroekzak, inhoud: niets; mijn rechterbroekzak, inhoud: niets), dat ik voor een gesloten appartementsdeur stond met:

  • een plastiekzak
  • een strandstoel
  • een zonnebril
  • geen leesboek
  • geen huissleutel
  • geen geld

Zucht. 

Dan maar naar het strand getrokken met mijn plastiekzak en strandstoel en zonnebril. 

In de branding gaan zitten. Gaan zitten niets doen: zonder boek is het redelijk saai: putten maken met mijn voeten, kijken naar de golven, strandvlooien afspoelen. 

Een kwartier later mijn stoel een beetje willen verzetten en gestruikeld in een diepe put die de één of andere zot zo’n twintig centimeter voor mijn stoel gegraven.

Redelijk languit in het water gevallen, gelukkig zonder getuigen, en gelukkig met mijn telefoon in de ene hand die boven water is gebleven, maar voor de rest was ik er wel aan voor de moeite. 

Koud, koud, koud. Wind en koud. 

Ik was toch al nat, en mijn onderbenen hadden warm in het water: ik heb mijn stoel dan maar in de branding gezet. Gelijk: tot aan mijn middel in de golven. Een uur of twee aan een stuk, misschien meer.

De mensen zullen wel raar gekeken hebben. Ik heb dus mijn zonnebril opgezet en gedaan alsof ik sliep (behalve om de twintig minuten als ik mijn stoel moest opschuiven wegens eb).

Met vrienden op restaurant gaan eten, check

dinsdag 7 augustus 2012 in Food and Drink. Permanente link | Geen reacties

Veel meer dan dat moet het niet zijn: met het hele gezin wakker worden om kwart voor twaalf, Dominion gespeeld met Louis en Zelie en Jan (gewonnen, hiep hoi!), en dan rondgelummeld tot ‘s avonds tot er Bezoek Uit Gent kwam, en dan aan het strand gewandeld (voorbij de kinderen die de WTV-animatie-Croky Chips-Belewaerde-Gene Thomas-Wim Soetaer-experience aan het meemaken waren), en dan op restaurant gaan eten. 

Praktisch onderaan ons appartementsgebouw: Het Komfoor, fonduerestaurant. We waren met negenen, en we hebben vanalles een beetje gepakt. Vistempura, en fondue bourguignonne, en gemengde dinges. Met frieten en sla en sauzen à volonté. 

Sandra vond het interieur een mengeling van teveel stijlen, ik vond dat net niet. En vriendelijke mensen, lekker eten (niet dat er met blokjes vlees en vis enorm veel mis kan lopen, natuurlijk): geslaagd, noem ik dat. 

Eens de hele dag niéts doen, check

maandag 6 augustus 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Ik zie het allemaal voorbijvliegen, de vakantieverslagen van twintig steden op veertien dagen, en van jungletocht naar museum naar strand naar 4×4 naar ruïnes en terug naar strand en van citytrip vier dagen en druk druk druk. 

Ik word daar plaatsvervangend moe van, serieus. 

Vakantie is vakantie, alhier, en bij deze heb ik vandaag zelfs een hele dag bijna geen voet buiten gezet. 

Stront

Bijna, want er moest voor morgen gereserveerd worden in het restaurant (drie verdiepingen naar beneden, dertig meter richting strand), en ik heb nog wat inkopen gedaan in de Delhaize (nog een meter of twintig meter verder). 

Maar voor de rest: Dominion gespeeld met Zelie, 7 Wonders en Ticket to Ride en Zombie Dice gespeeld met Zelie en Louis en Jan en Anna. 

Anna heeft gewonnen met Zombie Dice, Zelie heeft gewonnen met Ticket to Ride en 7 Wonders, en ze heeft mij twee van de drie keer roemloos in het zand doen bijten bij Dominion. 

(We hebben alleen Dominion Intriges, trouwens, we gaan dringend eens de originele doos moeten kopen — want als ik mag afgaan op de telefoon- en tabletversie is dat ook wel wijs. Om niet te zeggen dat het machtig verslavend is op telefoon en tablet ook, trouwens, Dominion.)

(De foto is wat er op de deur van het appartementsgebouw geplakt staat. Naast de deur hangt een verboden-met-luid-klakkende-hoge-hielen-te-lopen-bord, I shit you not.)

Gezelschapsspel spelen met het héle gezin, check

zondag 5 augustus 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

We hebben hier al veel gezelschapsspelen gespeeld, maar ‘t was altijd ik met de kinderen of de kinderen met elkaar. 

Vanavond hebben de kinderen na veel (véél) aandringen dan toch Sandra meegekregen om 7 Wonders te spelen. 

Euh ja. Bon. Dat weten we dan ook weer.

Nu ja, met vijf is ook nog genoeg, natuurlijk. 

Schuilen voor de regen, check

vrijdag 3 augustus 2012 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

We zaten op het strand, Sandra achter een tent tegen de wind met de papieren bloemen die moesten verkocht worden, de kinderen in en uit het water (zwem-t-shirts, beste uitvinding in lange tijd), en ik op de plooistoel, met een boek in de branding (Anne McCaffrey’s Pern-boeken aan het herlezen, ha).

http://farm8.staticflickr.com/7274/7706439846_e44e28126e.jpg

Er waren al wolken toen we toekwamen, maar toen waren er plots veel meer wolken, en was het plensbui, met alleen in de verre verte nog een beetje blauw::

http://farm9.staticflickr.com/8426/7706438340_0733cb4e63_z.jpg

 – en uiteindelijk zelfs dat niet meer: een muur van grijs van boven tot onder, en dikke druppels. 

Ik ben naar het appartement voorgegaan terwijl de rest tenten en bloemen en gerief opplooiden, ik heb warme chocolademelk gemaakt, en dat was het dan, voor vandaag. Vanavond frieten uit de frituur en kip van de kip aan het spit-man.

Oh, en het slechtnieuws-goednieuws-nieuws van de dag? Ik ging bij de apotheker met één van mijn voorschriften mijn favoriete gespecialiseerde pijnstiller halen, en de apotheker zei me na een minuut of vijf rommelen in zijn kasten dat het middel dat ik wou uit de handel genomen was. Zo jammer! Het werkte zo goed, en ik was zo’n fan van de nevenwerkingen! 

Er bleek wel iets gelijkaardigs te zijn, waar zelfs geen voorschrift voor nodig was. Ha. We zullen zien, vannacht. 

Raad eens wat science fiction en dingen aan om te lezen tijdens de vakantie

maandag 2 juli 2012 in Boeken. Permanente link | 7 reacties

Dat is wat mij gevraagd werd, en dan doe ik dat maar. Random, op basis van de dingen die ik graag nog eens voor de eerste keer zou lezen, zonder echt een systeem en in willekeurige volgorde:

  • Pavane (Keith Roberts, 1968). Een alternatieve geschiedenis: wat als Engeland niet Protestants was geworden? Verteld in kleine wonderschone schuifjes, perfect om hier en daar tussendoor te lezen.
  • Ender’s Game (Orson Scott Card, 1985). Card is ondertussen een soort extreem-rechtse zot geworden, maar dit blijft wel een meesterwerk. Ook al in schuifjes te lezen, en erg snel bovendien. Voor amateurs: er zijn nog vervolgen.
  • Dragonriders of Pern: Dragonflight, Dragonquest, Dragonsong, Dragonsinger, Dragondrums, The White Dragon (Anne McCaffrey, 1968-1979). Enorm graag gelezen als tiener. Geen idee of het overeind blijft, maar ik vermoed dat het qua wegluchten van de wereld wel heel hard kan tellen.
  • Necroscope, Necroscope II, Necroscope III The Source, Necroscope IV Deadspeak (Brian Lumley, 1986-1990). Heh. Speaking of guilty pleasures. Harry Keogh kan spreken met overleden mensen. En van die mensen leren en zo. En er zijn vampieren in het spel. In latere boeken kreeg het allemaal een vreemd soort zweverige BDSM-met-inktvissen-vibe, maar de eerste paar boeken lazen als een trein.
  • A Song of Ice and Fire: A Game of Thrones, A Clash of Kings, A Storm of Swords, A Feast for Crows, A Dance with Dragons (George R.R. Martin, 1996-2011). Hey, ‘t zijn ook echt goeie boeken. Er is niet alleen de tv-serie.
  • The Forever War (Joe Haldeman, 1974). De Vietnam-oorlog zoals hij beleefd werd en wordt die hem meegemaakt heeft. Maar dan in de ruimte. Een klassieker, die ik veel te lang geleden gelezen heb, en die ik bij deze besluit meteen opnieuw te lezen.
  • The Time Traveler’s Wife (Audrey Niffeneger, 2003). Pulp! Romantiek! Reizen door de tijd! Bleitboek!
  • Acacia: The War with the Mein (David Anthony Durham, 2007). Het enige boek op de lijst dat ik zelf nog niet gelezen heb. Mijn van harte aangeraden, en kijk, bij deze staat het meteen op mijn eigen vakantielectuurlijst ook.
  • The Baroque Cycle: Quicksilver, The Confusion, The System of the World (Neal Stephenson, 2003-2004). Hoe? Boeken over de 17de-18de eeuw zonder robots of aliens of tijdreizen, is dat tegenwoordig ook al science fiction? Euh ja, blijkbaar: ‘t gaat over wetenschap en het is fictie, dus ‘t is science/fiction. En op een andere manier: de wereld is evenveel een personage als de personages zelf, en London in 1690 is even ver van ons verwijderd als Mercurius in 2312, dus kijk voilà: science fiction.
  • Good Omens: The Nice and Accurate Prophecies of Agnes Nutter, Witch (Neil Gaiman & Terry Pratchett, 1990). Fantastisch goed, vond ik in de tijd. Ik heb het sindsdien niet meer herlezen, maar komaan: Neil Gaiman én Terry Pratchett ? Samen?
  • I am Legend (Richard Matheson, 1954). Nog een boek dat ik wil herlezen. ‘t Is niet de film met Will Smith. Ik heb die nog niet gezien, maar als ik het goed begrepen heb, is dat een soort vreemd verwrongen tegengestelde bizarro-versie van dit boek. En zijn het onder meer ook net de woorden “I am Legend” die in de film zowat het omgekeerde zijn van wat ze in het boek zijn. Ahem.
  • Flowers for Algernon (Daniel Keyes, 1966). Charlie Gordon is (ik zoek even naar de politiek correcte term de la décennie) veel minder dan gemiddeld begaafd, maar hij probeert toch te leren lezen en schrijven. Hij wordt uitgekozen voor een experimentele procedure om hem verstandiger te maken. De procedure is een succes. In het begin.
    Mach-tig schoon.
  • The Stars My Destination (Alfred Bester, 1956). Een van die visionaire klassiekers uit een ver vervlogen verleden waarvan iedereen zegt dat het fantastisch goed is. En ze liegen er niet over: hard aangeraden.
  • Hyperion (Dan Simmons, 1989). Zes verhalen, en het eerste boek van vier. De zes verhalen kunnen op zich staan, het eerste boek ook (ondanks de massief grote cliffhanger). Ik vond het toen ik het las, in 1989 dus, van het beste dat ik al gelezen had.
  • American Gods (Neil Gaiman, 2001). Hugo gewonnen, Nebula gewonnen, Locus gewonnen, Bram Stoker gewonnen. Dat zegt al iets. Ik herinner me dat ik licht teleurgesteld was door het einde, maar dat was vooral omdat ik er zó snel in aan het lezen was dat ik aan veel te veel pagina’s per minuut zat om het nog allemaal in detail te volgen. Misschien dat ik het eens in audioboekformaat moet lezen.
  • A Wizard of Earthsea (Ursula K. LeGuin, 1968). Eén van de boeken waar ik mezelf Engels heb leren mee lezen. Geen idee waarom ik hier plots aan moet denken als aan te raden boek, maar nu ik het zeg: eigenlijk eens benieuwd om het ook te herlezen. Er is nog een rist vervolgen, trouwens.
  • Tigana (Guy Gavriel Kay, 1990). Een verfrissing in het genre: eens géén pseudo-Arthuriaanse wereld of geïdealiseerd middeleeuws Engeland als inspiratie voor een fantasywereld, maar een middeleeuws Italië, met een resem stadstaten die al altijd in ruzie met elkaar liggen. Onvergetelijke personages, ook. Geen bordkarton of niets.
  • The Mists of Avalon (Marion Zimmer Bradley, 1983). Bradley’s schtick is dat ze bekende verhalen of geschiedenis hertaalt vanuit het standpunt van de vrouwen die erin voorkomen. Neen, geen pseudo-blecch-feministische herstory: gewoon enorm goed geschreven en ontroerend.

En dan merken dat ik al aan meer dan dertig boeken zit en dat daar meer dan een vakantie voor nodig is. Allez ju, nog eentje, om de cirkel rond te maken.

  • Ash: A Secret History (Mary Gentle, 2000). Science fiction en geschiedenis en fantasy en 15de eeuw en geschreven door een vrouw en met een vrouwelijke protagonist, en met tijdrijzen en alternatieve geschiedenis en ontroerend en mooi en heel erg aangeraden.

Ha.

Gedaan met school

vrijdag 29 juni 2012 in Kinderen. Permanente link | 4 reacties

Voilà, de kinders zijn er twee maand van af: grote vakantie. Iedereen erdoor, jaja, volgend jaar Latijn-Grieks en zesde en derde en tweede.

De kinderen kunnen het zich waarschijnlijk nauwelijks voorstellen: twee hele maanden geen school — ik herinner mij in alle geval dat ik dat onbevattelijk lang vond.

Gelukkig gaat dat met de jaren alsmaar sneller voorbij, want uiteindelijk, zo’n “grote vakantie”, da’s toch niet veel meer dan veel te veel dagen veel te warm weer, en twee maand jongleren met tijd en kampen en opvang en halve dagen thuiswerken en babysits en dingen.

Allez ju: nog een maand en we gaan naar de zee met de kinderen. En als we terugkomen van zee, kunnen we al boekentassen beginnen pakken en op schoolboekenjacht gaan.

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338