Michel Vuijlsteke’s weblog

‘t Is gedaan!

We hebben vandaag, euh, wel, aan het zwembad geleden. En gegeten, en aan het zwembad gelegen. Geen over en weer meer naar de kamer ’s middags, want de kamer moest om twaalf uur ontruimd zijn.

De valiezen waren vanmorgen al aan het onthaal gedropt, dus niets heeft ons programma onderbroken, vandaag. En vanavond hebben we een kamer gekregen waar we een half uurtje in mochten douchen, we zijn helemaal op België voorbereid met lange broeken en pulls en zo in aanslag.

En nu net gegeten, en zometeen is het kinderdisco, en dan gaan we aan het onthaal zitten wachten tot de bus er is. Ergens rond 10u30. En dan een uur naar de luchthaven, en dan ergens na middernacht vertrekken, en ergens rond een uur of drie of halfvier toekomen.

En dan komt Els ons halen (leve Els!) en dan rijden we naar huis, en dan gaan we voor het eerst in veel te lang in een goed bed slapen. Hoera!

Maar ook: zo spijtig dat het gedaan is. Het zou gerust nog een week mogen duren, wat mij betreft. En ik heb er al spijt van dat we niet actiever sociaal gedaan hebben.

Alla. E-mails en gsm-nummers zijn uitgewisseld, eens kijken of alvast Zelie en Axelle contact blijven houden.

Oh, nog één ding: ‘t was gisteren mijn verjaardag, en wegens vermoed ik opgave van geboortedata bij de reservatie wisten ze dat, hier in het hotel. Er stond een verjaardagstaartje in onze koelkast, hoe schattig is dat niet?

…chocoladecake gedrenkt in rum en honing, met geconfijt fruit. En muizenstront rondomrond.

Griekenland, ik zal het missen. Volgend jaar opnieuw! (als we de lotto winnen en/of onze boot binnenkomt)

Dag zes, echt waar? Al? Reeds?

De eerste paar dagen zijn zo traag als iets voorbijgekropen, maar eens de routine erin zat, vlógen de dagen voorbij. De voormiddag is op géén tijd gedaan: we komen van tafel ergens rond tien uur, dan is het ochtendanimatie en moeten de kinderen kiezen of ze mee doen, en dan is het twaalf uur dertig en wakey wakey shakey shakey Zaama Zaama-time, de clubdans en iedereen rond het zwembad.

En om ergens rond één uur gaan we eten, tot een uur of twee (Anna kan op één hap een half uur zitten sjieken), en dan gaan we even naar de kamer, nominaal om een siësta uit te voeren maar eigenlijk gewoon even over en weer omdat het te warm is om in de zon te zitten, en dan is het kwart voor drie en begint de namiddaganimatie bijna, en dan gaan we aan het zwembad zitten, en voor een mens er erg in heeft is het vijf uur en is het weer tijd voor Zaama Zaama, en dan blijven we nog drie of zo kwartier zitten, en dan gaan we naar de kamer om te douchen en propere kleren aan te trekken (en een lange broek voor mij), en dan is het iets na zeven en gaan we eten, en dan is het kwart na acht en begint de minidisco, en dan is het tijd voor de twee jongste om te gaan slapen en dan gaat één van ons mee, en dan is de dag gedaan.

Zoef!

Vandaag dus niet anders. De dagen lijken op mekaar, op één detail na: socialisering. Zelfs ik begin tegen de mensen te spreken. Er ontspon zich onder mijn neus zowaar een conversatie over vrouwenzaken en geboortes en baarmoedervormen onder mijn neus. En met de Engelsmans ging het over hotels, en met nog iemand anders ging het over kinderen…

Als we hier nog een week zouden zitten, zouden we gewoon allemaal kennissen bijgemaakt hebben.

Ik vermoed dat vooral Zelie het wat moeilijk zal hebben, want zij is echt wel al goeie vriendinnetjes met een paar meisjes. En jongens, eigenlijk. Louis fladdert zo wat van de ene naar de andere, heb ik de indruk, en Jan ook mee. Vannamiddag heeft hij bijna heel de tijd met een andere Jan gespeeld, één van de drie kinderen van de meneer en mevrouw die nu al dire dagen naast ons liggen aan het zwembad. En Anna, die wordt de helft van de tijd opgevangen door de vriendinnetjes van Zelie, en de andere helft van de tijd hangt ze bij ons (Sandra) rond, en in het zwembadje, en overal een beetje.

Morgen de laatste dag. Zo spijtig!

Nog een paar foto’s, en vrac, en jawel: ik heb het opgegeven om iets aan de kleuren te doen. Een goede zaak dan UFRaw bestaat hoor, onder Linux, maar goeie help wat een ramp op usability-vlak. En wat een driedubbele ramp op fotografisch vlak. ’s Mensens respect voor de makers van Lightroom (en vermoed ik van Aperture, al heb ik het nog nooit gezien) schiet er pijlsnel de lucht mee in.

Aan tafel, vanavond:

Op weg naar het appartement:

Slaapwel:

En voor de rest? Een dag naast het zwembad. Shlocktrilogie is op tweehonderd of zo bladzijden na, uitgelezen.

Anna heeft vanmorgen in het grote zwembad quasi alleen gezwommen:

Jan en Louis zijn vanmorgen op tekenactiviteit gegaan.

Louis heeft, zoals altijd natuurlijk, iets prachtigs gemaakt–maar ik was helemaal verbaasd van Jan, die normaal niet zo’n tekenaar is. Meer de man van de actie, was mijn gedacht. Wel, kijk:

Hij had niet alleen een heel stuk van die dinosaurus binnen de lijnen gekleurd (hij heeft meestal niet echt zo enorm veel geduld voor die dingen, het gaat hem niet rap genoeg), maar vooral: hij had zowaar vuur boven de vulkaan getekend. In het oranje, en met vlammen! Du jamais vu, voor Jan.

Anna heeft gelijk een grote op een luchtmatras gelegen:

…en vanmiddag heeft ze een heroïsch gevecht geleverd met een bord spaghetti.

Uiteindelijk heeft ze het opgegeven om met een vork te eten, en heeft ze de spaghettislierten één voor één in de cocktailsaus gedopt:

Jan lijkt hier wel flink door te eten, maar uiteindelijk was die ene vork spaghetti zijn laatste, en heeft hij weer eens bijna de hele maaltijd lopen zagen om een dessert–dat hij niet krijgt, dus, als hij zijn echt eten niet opgegeten heeft.

De spaghetti is blijven staan, en na veel aandringen heeft hij warempel nog eens een gezond bord eten binnengekregen. Waar gaan we dat schrijven! ‘t Was maar miniem, maar toch:

Louis heeft een nieuwe cocktail ontwikkeld en hem ook een naam gegeven: een mengeling van frisdranken, en als men ze in de juiste volgorde “tapt”, blijven ze mooit gescheiden in het glas. Ik vrees dat ik de naam kwijt ben, maar de cocktail ziet er in alle geval zó uit:

Louis heeft trouwens een franstalig vriendje opgedaan:

En Zelie wordt alsmaar betere vriendinnen met een meisje uit Hamme, en dat haar ouders een café hebben, of volgens haar broer een restaurant, in alle geval soms helpt ze mee en het is op de hoek in de klas heeft ze nummer één.

Niet dat ik Zelie uitvraag of zo, maar dat zij het me zelf gezegd heeft wegens dat ik ze met drie binnengesmokkeld heb in een bingo voor volwassen, waar ze anders niet aan mochten meedoen. Trr.

(Zeer vriendelijk meisje trouwens, en haar broer is ook ne wijzen–jammer dat ze niet dichter in de buurt wonen.)

Een dag zoals een ander, dus. Heel de dag aan het zwembad gelegen opnieuw, op die ene onderbreking van bingo na. Ouzo gedronken, en ook eens een Schirocco, jawel, zo wordt dat geschreven, een ouzococktail. En veel water en Cola Light. Wel, net zoals gisteren niet genoeg, vrees ik, dus wordt het een opnieuw een moeilijke nacht. Maar hey, we klagen niet.

De kinderen, ondertussen, worden alsmaar bruiner, en alsmaar zomeriger. ‘t Zal wat geven, als we terugkeren in België.

Zucht.

Mijnheer mevrouw mejuffrouw, in exclusiviteit voor u vandaag uit het Verre Kos: een handleiding Griekse desserten.

Griekse desserten, da’s zo’n beetje zoals Mexicaans eten in het algemeen: bedriegtenboel. De Mexicanen hebben maar één set ingrediënten: versnipperd vlees, bonen, gesmolten kaas, pepers, maïs. Ze nemen die dingen, gooien ze bij elkaar, draaien ze in een tortilla, gooien er een kwak guacamole naast en hopla: een gerecht.

Oh, meneer had iets anders besteld? Geen probleem, een ogenblikje–flibberdeflibber–een origamitruuk met de tortilla–en hopla, alstublieft, het ding dat u bestelde.

Bij Griekse desserten is de truuk honing. Veel honing. Honing, en noten. If in doubt, sprinkle and/or stuff with nuts and drown in honey.

Om te beginnen natuurlijk de traditionele desserten. Filodeeg, honing, noten, en honing. In een bad van honing. Met noten erover. Alles is hetzelfde hoor, maar net zoals bij de Mexicanen: gewoon anders gevouwen. Er zijn de bodempjes noten-met-honing met daarboven een toefje in honing gezooid filodeeg, in een bad van honing:

Er zijn natuurlijk de traditionele pittoreske Chewbacca-dingetjes en de deegpiemeltjes, filodeeg rond noten met honing, overgoten met honing, gepresenteerd in een plas honing:

…en gelijkaardige volkskundige dingen, natuurlijk: driehoekjes, opgerolde piemeltjes, of geïnspireerde combinaties, zoals deze in honing gemarineerde filo-cannelloni gevuld met chewbacca-haar vol honing met helemala in het midden, inderdaad ja, noten met honing. Die bij het opdienen, u raadt het, in een talloor honing zwommen:

“En wat met niet-folkloristische desserten?” hoor ik u in koor denken. Ha, daar is aan gedacht. Ingenieus volk hoor, de Grieken. Cake? Geen probleem: cake, da’s praktisch een natuurlijke spons. Op een bed met notenpasta leggen die handel, in stukken kappen, en dan op een plateau met, haha, honing natuurlijk. Tot de cake het driedubbel van zijn gewicht in honing opgezogen heeft, en zompig genoeg is om aan de notenpasta te blijven plakken:

Chocoladecake? Komkom, zelfde laken een broek: noten erin, honing erover, en for good measure er nog een plastiekzak vergruizelde noten bovenop uitstrooien:

Zucht.

Nu, ik overdrijf misschien licht. Er zijn wel degelijk desserts in het dessertenbuffet die niet uitsluitend uit honing, noten en filodeeg bestaan. Daar gelden dan wel een aantal zeer strenge lokale wetten voor: overal moeten muizenstronten over gesmeten worden; als het enigszins mogelijk is, moet er geconfijt fruit in verwerkt worden; en als het pudding of andere dingen betreft die men normaal gezien in een kom verwacht, dan moet die omgekieperd worden op een plateau en opgediend worden met een taartenschep.

Een handvol voorbeelden ter illustratie. Oudgriekse choux-deeg-hamburgers met aardbeienconfituur en slagroomachtige dink ertussen? Jazeker, maar dan wél overgoten met muizenstront:

Slagroomhoorntjes? Geen enkel probleem. Op voorwaarde dat het slagroom met groenroodgeel geconfijt fruit is, én dat het hoorntje in de muizenstront gedopt wordt voor het naar de verbruiker gaat:

Chocoladetaart? Allez ju, als het echt moet. Vergeet de geconfijte kers niet, en zorg dat minstens twee randen van elk stuk in de muizenstront gewenteld zijn. Oh, er is nog wat ananasconfituur op overschot? Wurm dat tussen taart en kers, en snel wat!

Vanillecrème? Flan? Helaba! Wat zitten die in een pot te doen met een scheplepel erbij? Uitsmijeren op een dienblad! En een handvol geconfijt fruit, én een paar soeplepels muizenstront!

Ananas-mango-gelei? You know the drill. Ananas-mango-gelei met muizenstront–it’s not just a good idea, it’s the law:

…en voor de traditionalisten, die al die buitenlandse nieuwlichterij maar niets vinden? Hiero:

…een emmergrote pot honing.

Zucht.

Ja, érgens weet ik wel dat het waarschijnlijk geen goed idee is, zo in één keer van nooit een voet buiten zetten naar elke dag acht uur in de volle zon bovenop een berg op een eiland in de Middellandse Zee zitten, maar hey, ‘t is niet alsof ik het voor de rest van mijn leven ga doen, toch? En ik zal het dan wel compenseren met de rest van het jaar in de schaduw te zitten, nem.

…want dat was het dus toch wel, vandaag. Een nieuw boek bij de hand (shlock, vrees ik: Trudi Canavan’s Priestess of the White–Crossan’s Birth of Christianity ligt op mijn nachtkastje, maar is op de reis naar hier na nog ongeopend gebleven), de ligzetel in de volle zon gedraaid, en hopla, vertrokken voor een voormiddag. En dan eten, en dan de hele namiddag ook.

Ik krijg wel beweging hoor: om het half uur of zo om verse drank is ruim voldoende als oefening, vind ik.

En er is altijd wel iets te doen rond het zwembad, daarmee dat mijn boek nog niet uit is.

Fascinerende paringsrituelen bijvoorbeeld, elke dag, tussen de geslachtsrijpe mannetjes en vrouwtjes: voornamelijk duw- en trekspelletjes. De meisjes doen alsof ze het niet door hebben dat de jongens het alleen maar doen om een excuus te hebben om aan hen te potelen, en gedogen het dat ze om de zoveel tijd redelijk out of the blue in het water geduwd worden.

De jongens proberen zo onopvallend mogelijk uit te blinken in, euh, rondhangen. En in het water springen.

En de meisjes hangen in trosjes van drie rond, en vergelijken notities. Redelijk ontluisterende notitities.

Ik steek het erop dat ik een zonnebril heb met glazen-met-voorschrift. Daardoor kan ik de dag in de volle zon doorbrengen zonder mijn ogen dicht te moeten nijpen, en kan ik dus–het is nog altijd onverklaard waarom–beter horen wat er rond mij gezegd wordt.

Dingen die een mens soms hoort in het openbaar: vreselijk. Vanmorgen zat er een meisje van misschien elf jaar aan de ontbijttafel te zeggen dat ze heimwee had, en dat ze het toch jammer vond dat het binnenkort weer school was. De vader, een geblokte gebroste roodverbrande Antwerpenaar van schat ik eind de twintig, die trouwens gisterenochtend de kat die langskwam aan tafel een mep gegeven had met Het Laatste Nieuws (ik kan het niet uitvinden, echt waar), zat languitachterover in zijn stoel, zo ver als lichamelijk mogelijk was van zijn dochter. Hij had er al de hele tijd dat wij er in de buurt zaten nog niets tegen gezegd, en hij antwoordde nu ook niet rechtstreeks. Wel aan de tafel naast hem, een koppel dat ergens tussen Brabant, Antwerpen en Limburg woonachtig moet geweest zijn: “Hoe dat zij durft te klagen! ze is al twee weken met haar moeder op vakantie geweest, en nu een week Kos! ze weet zij niet hoeveel dat dat lolleken mij hier kost zeker?! Neije joeng, ze moet zij niet klagen, ze krijgt al twee van alles: twee verjaardagen, twee kerstdagen, ze heeft zij niet te klagen!”

Ik had een glas Cola Light bij de hand om mijn plaatsvervangende schaamte mee door te spoelen: de voordelen van een all-in-formule.

Veel Vlamingen in het hotel, trouwens. Ik dénk dat het wel eens de best vertegenwoordigde taalgroep zou kunnen zijn. En dan wellicht in gelijke hoeveelheden Hollanders en Engelsmans. Daarna Duitsers, en er is ook minstens één Franstalig Belgische familie, en er lagen alvast gisteren nog een roedeltje Bulgaren te drijven in het zwembad.

Ook gisteren was er plots een hele sportploeg uit Bodrum toegekomen. Dat, of een improvisatietoneelgezelschap dat voor de lol allemaal t-shirts van FC Bodrum aangedaan had, natuurlijk. Maar vandaag lijken die alweer weg te zijn.

Verder, euh, ja, niet veel te vertellen hé, als een mens zo de hele dag niets gedaan heeft. Wakker rond halfnegen of zo, ontbijt iets na negen, en dan in de zetel. Een bladzijde of tweehonderd verder: gaan eten. Het eten was deze middag nóg iets Griekser dan gisteren:

Met de wijzers van de klok, van linksonderaan te beginnen: gebakkene patatten met boter en look en kruiden (alle dagen een beetje anders, nog nooit slecht geweest), een soort groententaart met van dat filo-achtig deeg, pikante pasta met vlees en tomaat (een lokale specialiteit, beloofde het plakkaatje–in alle geval het eerste (licht) pikante op het menu sinds we hier zijn), pizza (eh ja), drie hamburgerachtige griekse dingen, en in het midden: vis in citroendink.

Zelie ziet er met de dag meer moe uit, Louis lijkt er precies wat door te komen, Jan gaat gelijk een stoomtrein door, en Anna is, euh, wisselvallig. Van het ene moment op het andere kan ze zich leggen bleiren (zoals vannamiddag, toen Sandra (en zij dus ook) uit het groot zwembad kwam), en op andere momenten is ze dan weer zo braaf als iets (zoals vanavond, toen ik ze in bed legde: twee kussen en een knuffel, en hopla vertrokken).

Maar het kan soms wel echt erg zijn met Anna. Het ene momen is ze normaal.

Daarna wil ze iets hebben en vraagt ze het lief:

En dan krijgt ze het niet en probeert ze te intimideren:

De volgende stap is dan luid protest:

En daarna is het wenen. Hard en lang.

Gelukkig heeft ze vooralsnog the attention span of a gnat, en is het enorm gemakkelijk ze af te leiden. Vanavond moest ze gaan slapen en ze had geen zin. Crisis afgewend in één twee drie: “Anna, gaan we langs het water lopen?” “Water lopen?” “Ja, kijk, het water in het zwembad is helemaal groen!” “Groene water! Kijk papa, groene water! Jan! Groene water Jan!”

(mission accomplished)

Bij Zelie is het vooral denk ik de chloor in het zwembad die haar parten speelt. De eerste ochtend had ze compleet opgezwollen ogen–sindsdien doen we een douche net voor het avondeten.

Heel de dag zwembad begint zijn vruchten af te werpen: Louis durft, weliswaar met zwembandjes, terug in het diep. Hoera!

En het was vandaag piratendag. De gezichtsververs zijn, vrees ik, niet zo goed als die in Bellewaerde, maar ze hebben toch hun best gedaan. En nee: de kinderen eten écht niet zoveel ijs, voor familie die zich zorgen zou maken.

Na het avondeten zijn de kinderen nog even naar het entertainment voor de kleinste kinderen getrokken. Anna heeft meegedaan zoals de grote, natuurlijk:

En dan had ik Louis nog beloofd een spelletje luchthockey te doen, dus zijn wij met ons getweeën naar daar aangezet. In het naar het luchthockey gaan moesten we langs de dranktent passeren, en ‘t was daar ook al leutig. Ik vermoed dat we heel veel missen van het all-in-gevoel door daar niet tot ’s avonds laat de gratis drank te zitten consumeren. Al weet ik niet of ik me goed zou kunnen houden bij taferelen als dit:

Waarbij de blonde deerne, ik schat ze, oh, vijftien of zo? (maar het kan ook dertien of veertien zijn) in de korte tijdsspanne dat ik er was twee vodka-batida’s binnensloeberde, en een derde bestelde. En dat het noch haar eerste, noch haar laatste zouden zijn, en dat de ober er alleen maar mee lachte, en dat de jongen die ernaast zat al in zijn spreekwoordelijke handen aan het wrijven was, dat kon ik zelfs zonder bril eigenlijk ook wel zien. Zucht. Ik word daar te oud voor, denk ik. Binnen een paar jaar zal Zelie ook die leeftijd zijn.

Maar goed. Het zijn er twee geworden, spelletjes luchthockey, en dan ben ik met Jan en Anna naar bed gegaan. Ze waren, zoals ik al zei, voorbeeldig braaf. We hebben de lange omweg genomen, en gesproken over bang zijn in het donker–dat ik dat ook ben, maar niet als zij er zijn. En dat er veel sterren waren. Maar dat dát, en dát geen sterren zijn maar planeten, en dat dat gelijk de aarde is en de maan, maar veel verder weg. En dat dáár, al die lichtjes daar ver, dat dat Turkije was, een ander land dan het land waar Kos in ligt (ik vrees dat ze landen en planeten en steden en eilanden en continenten helemaal door elkaar gooien, maar ze kunnen er maar iets van onthouden, en ik geloof er niet in om kleine kinderen als debielen te behandelen).

En we hebben naar drie verschillende soorten krekelgeluiden geluisterd, en samen kunnen constateren dat er géén spinnen meer in de badkamers zaten (vanmiddag zat er een drie keer zo grote beige variant van de kraamwebspin in de badkamer, zó mooi dat ik er voor het eerst deze vakantie spijt van had dat ik geen macrolenzen meehad). Enfin, Jan en Anna waren voorbeeldig, dus, en ze zijn op geen tijd en zonder redeneren of klagen gaan slapen.

Ah, en we zijn inderdaad naar de zonsondergang gaan kijken. Net voor het eten: een afslag van één van de weggetjes hier in het hotelterrein, en dan alsmaar rechtdoor voorbij de roestige implementen en de rubberen tubes op de grond, tot we op een heuvelrug kwamen. Ik heb ervan genoten, Sandra iets minder wegens geen lange broek aan (en dat het wel lijkt alsof alle planten op de bergen van Kos doornen hebben). Louis en Zelie en Jan vonden het ook wel wijs: er zaten inderdaad overal beesten–wantsen, krekels, sprinkhanen, libellen, grote mieren–en we hebben een mooie zonsondergang gezien.

Met krekels op de achtergrond, en de geur van rozemarijn. En–hoe schoon is dat niet?–met nét voor de zon onderging een Grieks-orthodox gezongen avondgebed dat ons vanuit de vallei in de verte toe kwam waaien.

Zo. Onze eerste excursie in de vrije natuur zit er ook op: we zijn vanmorgen “naar beneden” gegaan. Met het shuttlebusje (een Griek die beestengeluiden nadeed en luid BAAI BAAI riep toen hij ons afzette, tot groot jolijt van de kinderen) naar de voet van de heuvel gereden, in de lokale minimarkt inkopen gedaan (twee ballen, voornamelijk, die een paar uur later al allebei zouden verloren raken, maar hey, ‘t is niet alsof we ons zorgen gaan maken), en dan naar strand en zee getogen.

Nu ja. Zee en strand. ‘t Is te zeggen: de zee is er wel, met aan de overkant Bodrum, maar het strand is er niet echt.

De mensen van ons hotel mogen zich neervlijen in de “Beach Garden” van ene Theophilos. Theofilos, dames en heren, heeft geen groene vingers.

Het moet gezegd dat Kos op het einde van de zomer wellicht niet het meest groene van alle landen is:

De raven, of kraaien, of kauwen, of wat voor zwarte vogels het ook zijn op de foto hierboven, zitten liever in de schaduw–dat en dit hieronder: een duidelijker geval van mad dogs and Belgians was er vandaag niet te zien.

Tel het aantal verschillende culturen in de foto hierboven, trouwens, ha!

Maar goed, Theofilos’ Beach Garden. Er heeft ooit grasachtige begroeiing op de grond gestaan, en er was een boom zichtbaar, dus technisch was het inderdaad een tuin, vermoed ik.

En ook weer zuiver op technicaliteit was het een strand:

Water aan één kant, check. Droog aan de andere kant, check. Er lijkt zelfs zand te zijn, maar dat is wat bedrieglijk: die bobbel linksachter Anna, is een zandzak. Of beter, één van een reeks reuzengrote zandcannelloni, die een soort platformpje zand van een meter of twee diep verhinderen in de zee te glijden.

En tussen het zand en de zee is er nog eens een meter of twee keien:

Onze vriend Theophilos, of toch minstens zijn tuinarchitect, had het nog pittoresk gemaakt ook: om het einde van de Beach Garden aan te duiden was er een authentieke ruïne opgericht, compleet met kapotgegooide ruiten en verroeste implementen overal in de rondte. Net zoals die wereldoorlog-twee-bunker wat verder aan de kust, veilig afgesloten met een matrassenbodem met roestige kiekendraad — couleur locale!

Maar ach, Jan en Anna hebben zeker drie kwartier aan een stuk keien in het water gegooid, en Zelie en Jan hebben op hun Thomas Cook-opblaasvlotjes in de zee gedreven, ze hebben zich geamuseerd. Zelie zei wel dat de zee in België wijzer is wegens strandwachters en zand en geen keien, maar ze hebben het niet echt aan hun hart laten komen.

En na een uur of twee of zo waren we het beu en zijn we weer naar boven gegaan. En dan hebben we gegeten, en dan hebben we een halve poging tot middagdutje gedaan (”ik wil niet slapen”–Anna), en dan zijn we weer naar het zwembad gegaan, en dan hebben we drank besteld voor de kinderen en dan heb ik mij op een zetel gelegd met mijn boek en een Cola Light, en dan heb ik in de zon gelezen, en dan heb ik mij nog maar eens twee (niet-alcoholische, zwak van mij, ik weet het) cocktails besteld, en nog wat gelezen, en nog Cola Light gedronken, en met Anna naar de reuzenmieren gekeken en ze overschitjes cocktail gevoerd, en dan nog wat gelezen, en dan naar de Engelsmans en de Hollanders die moesten voetballen geluisterd (oi! oi! over ‘ere!)…

…en nog wat Cola Light gedronken en gelegen in de zon en gelezen, en dan was het tijd om met de kinderen naar het appartement te gaan om het chloor uit hun haar en hun ogen te wassen, en om mijn lange broek aan te trekken (geen korte broeken tijdens het avondeten!) en om wat foto’s op de computer te zetten (Linux en raw files en kleuren: niet leutig), en nu gaan we dus weer naar beneden gaan eten en dan gaan de kinderen naar de show, en dan is het tijd om te gaan slapen, denk ik.

Oh ja, vanavond nog zo’n spelletje met zo’n hockey-achtig ding met puntentelling en alles electrisch spelen met Louis, had ik beloofd. En dán slapen. Oh nee, nog wat Daily Show bekijken. En dán slapen.

update 21:20 — ondertussen gegeten, en twee van de vier zitten al in bed. De twee oudste hangen nog rond op de show, denk ik. En ja, we hebben van dat airhockey-shuffleboard-spel gespeeld: ik tegen Louis, en dan Louis tegen Jan. Morgen nog eens.

Het eten was, in tegenstelling tot tot nog toe, iets Griekser vanavond: lamsvlees en een soort worst, en gevulde pepers, en een soort zeer mals kalfsvlees. Geen ijs gegeten. Zelfs geen dessert. Al die Turkse Griekse desserten zijn hier om ter ‘t mierenzoetst, en een mens raakt dat redelijk snel beu gegeten.

Anna en Jan slapen in hetzelfde bed, en ik heb de twee andere bedden tegen mekaar geduwd. Kwestie van de kinderen te verrassen hé, elke avond dezelfde configuratie in de slaapkamer is voor niets goed, op vakantie.

Stand van zaken kwestie verwondingen: nog geen. Zelie heeft vanmorgen een tas warmachtige chocomelk op haarzelf gegoten en ik had enkel een in ijskoud water gezooide servet bij de hand, maar ze heeft vandaag verder niet geklaagd, dus ik vermoed dat het in order zal zijn.

Stand van zaken van het gebruind raken: Zelie en Louis zien er precies al wat bruiner uit:

Van Jan en Anna en van Sandra en mezelf zie ik het niet zo echt. Ik ben alleszins nog niet verbrand, ‘t is altijd dat.

Morgen, denk ik: opstaan, eten, aan zwembad liggen, eten, aan zwembad liggen, eten, spelletje spelen, slapen. O ja, en om halfacht naar de zonsondergang gaan kijken. Ik heb een heuvel gevonden die een prachtig uitzicht op de baai heeft, waar de zon net ondergaat over Turkije, én die volzit met krekels (voor Louis en Jan) en mooie bloemen (voor Anna en Zelie). Joy!

(de laatste foto hierboven is niét vanop die plaats gemaakt, trouwens, want tegen dan had ik geen goeie lens meer op mijn fototoestel zitten om zonsondergangen mee te fotograferen)

Het is hier trouwens niet evident, internet: 5 euro voor een half uur, tsss. Ik ben niet van plan méér te doen dan van tijd tot tijd eens teken van leven geven.

Die ijsjes dus, dat vertaalt zich in dergelijke taferelen:

En dit is zwembad één, net naast de eetruimte (een groot overdekt restaurant-kantine-achtig iets, en een half-overdekt openluchtachtig iets):

Twee glijbanen en een kinderbadje, en meer dan dat is niet echt nodig. Louis is vandaag wel al bijna twee keer verdronken (echt!), dus helemaal veilig is anders.

Ter illustratie, niet dat hij er zo uitzag na zijn bijna-dood (”papa papa! mama! ik ben bijna verdronken! ik was al twee keer onder gegaan! dat is omdat ik nog niet goed kan ademen!” “ja meneer mevrouw, ‘t is waar: hij was al twee keer onder gegaan, en mijne zoon zei azo: ‘papa, daar is ter eentje aan het verzuipen’ en jaja”) — dit is hoe hij eruit zag als hij veel te koud had:

Oneerlijk voorbeeld van de fauna aan de zwemdok, trouwens: dat was het enige mens dat ik heb zien roken in de buurt.

Het tweede zwembad heeft geen glijbanen, wel ook een kinderbadje, en was vannamiddag laat alsvast veel minder druk bezocht. Niet dat het ondoenbaar is: zelfs op het drukste van de dag is er plaats om te zitten, en is gegoochel met reserveren van ligzetels en badhanddoeken en dingen. (note to self: de truuk met de badhanddoek pas uitleggen de laatste dag dat we hier zitten)

Oh, en tussen zwemdok één en zwemdok twee ligt de cocktailbar:

Alles is er gratis, jawel. Niet dat ik er al veel gebruik van gemaakt heb: welgeteld een halve blue ikweetnietmeerwat, en voor de rest is het de gratis Cola Light, voor mij.

Oh, en uit ons venster (en van aan het zwembad) zien we Turkije:

En voortvoorderest? Ah, rustig hé, rustig. Ik heb vier boeken mee, ik vermoed dat ik ze allemaal uit zal gelezen hebben tegen dat we naar huis gaan. ’s Morgens ontbijt en aan het zwembad gaan zitten tot ’s middags. Eten, en dan siesta–vandaag tot vijf uur, schandalig eigenlijk. En dan aan het zwembad gaan zitten tot het tijd is om te eten, en dan weer aan het water gaan zitten.

Ik heb al mieren gezien zo groot al muizen (nu ja, zo groot als bosmieren bij ons, maar meer uitgerokken), ik heb al een pissebed zeker drie keer zo groot als normaal gezien, ik heb al een hagedis gezien en een zwarte kever met haar op. Maar ik heb er geen foto’s van wegens dat ik besloten heb om mijn rug te sparen en mijn macrogerief thuis te laten, ha!

De kinderen zijn nu met Sandra naar de muziekshow, ik zit nog wat op het terras wegens kloppende koppijn die al een paar dagen niet wil weggaan, maar we klagen niet, we klagen niet. (ze zijn net de volwassenenshow geëindigd met de plopdans, vrees ik)

Het is maandag vakantie!

Ik wist dat niet, tot vandaag. Raar, hoe wij vroeger zó op het ritme van de kerkelijke feesten leefden, en nu helemaal niet meer.

Vroeger was er aswoensdag en vasten en de goede week, en dan pasen en de paasmis, en dan terug naar huis na de mis en allemaal samen eten.

Nu wist ik tot vanmiddag, toen collega Kirsten het me zei, geeneens dat het zondag pasen was en dat het maandag dus vakantie was.

Hoezee! Ik ga maandag eten klaarmaken, en morgen dus inkopen doen!

De kogels zijn door de kerken: gisteren lag de finale confirmatie voor de Information Architecture Summit in mijn baksken op het werk, en gisteren ook lees ik op het weblog van mijn madam dat we naar zo’n all-in op Kos gaan op vakantie.

De vakantie, dat zal niéts van werk, niéts van inspanning worden. Zeer misschien huren we een fiets om eens rond dat eiland te rijden, maar voor de rest: alleen de betere patattenzak uithangen aan het zwembad, met een zak boeken om te lezen en da’s alles.

All-in, dat is dus dat we blijkbaar gewoon nergens moeten voor bijbetalen. Dat de kinderen frisco’s kunnen krijgen zonder dat we ze zelfs maar een eurocent moeten meegeven, dat we kunnen eten en drinken wat we willen—cocktails vanaf tien uur ‘s morgens! Duizend dikke Duitsers drinken vrolijk met ons mee!

En zó ziet het er daar uit:

Ik ben in mijn hele leven nog nooit zó op vakantie geweest. Mwoehahaha.

Ik hoop dat mijn rug het uithoudt, da’s het enige: normaal gezien kan ik niet slapen in een slecht bed (letterlijk: niet kunnen slapen, er als een wrak uit komen, verrekken van de pijn), en heb ik een goede stoel/zetel nodig om op te zitten, wil ik de dag doorkomen. Alla. We shall see.

Oh.

We dachten: we zouden toch eens één keer in ons leven een echte vakantie-met-alles-erop-en-eraan moeten doen, met de kinderen, en alles.

Ik ga binnenkort wellicht naar Miami voor het werk, en de eerste piste was dat we een paar dagen vroeger met het hele gezin, of met een deel ervan, zouden naar den Ameriek zouden trekken, en daar dan bijvoorbeeld Disney doen en David Caruso en alles.

Maar toen bleek dat de vliegtuigreis alleen al ons meer dan drieduizend baarden zou kosten, en was het enthousiasme al wat bekoeld. Akkoord, de dollar staat tegenwoordig aan vijf per euro of zo, maar toch.

En naar Amerika trekken voor een paar dagen in april, da’s toch ook niet mijn idee van een gezellige vakantie met de familie. En dus eens op zoek gegaan naar alternatieven, in de zin van managed vakantie, dat we ons van niets hoeven aan te trekken.

Club Med, hey, waarom niet? Ik dacht in eerste instantie Corsica (altijd al het land van Ocatarinetabellatchitchix willen zien, en er de kaas ruiken), maar na onderzoek wist Sandra te vertellen dat La Palmyre Atlantique beter zou zijn, wegens ook opvang voor kinderen van de leefijd van Anna. Even de prijsberekenaar erop losgelaten:

Oh. 15.662,50 euro. En na het hele formulier doorlopen te hebben was dat al opgelopen tot 18.610,50. Dat was dan wel voor een accomodatie in twee bungalows (één van vier personen, één van twee). Oh, en er moet op elk ogenblik minstens één persoon van meer dan twaalf jaar in een kamer zijn. Dus Sandra en ik mogen niet op één kamer. En drie kamers was al helemaal out of ze questchonne.

Um. Nee. Nee bedankt.

Op zoek naar ander en beter.

Ik ben van corvee vandaag, om het eten te maken en de boodschappen, of althans een deel te doen.

Geen goesting, eigenlijk. Ik zou liever in mijn peignoir blijven zitten achter de computer of in de zetel: er is zó veel te doen!Maar het zal er niet in zitten, denk ik.

Vanmorgen dus boodschappen en dingen, en vannamiddag kerstdinges op de turnclub van Zelie en Louis en Jan, en tegen dat we daar van thuis zijn, is het avond. Morgen is nog vrij, denk ik. Dan maak ik een website.

Maandag is het aanzetten naar Nederland om kerstmis te gaan vieren, dinsdag zitten we nog in Nederland, woensdag is de eerstvolgende vrije dag.

Maar geen erg, geen erg.

Aanzetten voor boodschappen nu. Aankleden, en naar De Post op het Stapelplein (badges van Gentblogt gaan halen, die liggen daar nog), en dan naar de slachter in de Sleepstraat om hesp, en dan naar de Spar om kaas en macaroni. En cola light, niet te vergeten. En bij de bakker om twintig sandwichen.

En dan dikke kaassaus maken, en ik denk dat ik eens gesauteerde pasta met kaas en hesp ga maken.

Misschien is er vannamiddag nog tijd om naar het hospitaal te gaan, want dat is er weer niet van gekomen gisteren: Sandra moest weg en ik zat alleen met de kinderen.

Ha, ‘t is weer (even) vakantie. Donderdag en vrijdag was het hard doorwerken, zaterdag wordt shoppingdag, zondag relaxen en dan naar mijn ouders gaan nieuwjaarvieren, maandag nog eens nieuwjaar overdoen bij mijn ouders, en dan mag ik–hoera!–dinsdag weer gaan werken.

Niet dat ik niet graag thuis ben (ik zou wel zót zijn), maar ik kijk er eigenlijk wel naar uit om wat vooruit te geraken in een aantal projecten.

…en ondertussen is het hier, zie ik, alweer bijna vijf uur. Sadam Hoessein is net geëxecuteerd (talk about anticlimax), en ik geraak met geen stokken in slaap. [tags]werk, vakantie, slapen[/tags]

‘t Is volgende week vakantie, en door omstandigheden zullen we allemaal samen thuis zijn vanaf augustus. Allemaal behalve Anna eigenlijk, want de jongste gaat naar de onthaalmoeder. Gedroomde occasie! Activiteiten met drie Kinderen Die Het Allemaal Al Bewust Kunnen Meemaken!

Meh. Helaas dus: niets georganiseerd, en ik voorzie dat het gene vetten zal worden.

Nee, dàn Koen. Die heeft dat gewoon helemaal georganiseerd—ik ben stikjaloers. ‘t Is niet allemaal van toepassing op ons, maar ik denk toch dat we deze ook gaan meepikken:

Spinnen en spinsels - Tuin van Kina Gent (artikel website stad Gent)
Wetenschapsfeest - Flanders Expo Gent (folder in pdf)

Clown Rocky’s Halloweenshow, op vrijdag 3 november van 14 tot 15.45 uur, klinkt ook nog wel wijs: goochelacts waarvan je gaat bibberen, Halloweenspelletjes, heksenbezemdans voor de kleinsten (vanaf 5 j.), allemaal met op de achtergrond spannende muziek. (zie ook website Gent)

En misschien gaan we wel eens kijken naar de speelotheek?

Ik ging maandag gaan werken, maar ik heb het dan maar ter elfder ure afgeblazen.

Nog één van mijn weinige vakantiedagen minder, maar ik zag het echt niet zitten om die ene dag daar te zitten terwijl zo ongeveer iedereen thuis was.

En dus: brug! Patersholfeesten? En dinsdag misschien, als het goed weer is: barbecue met de mannen/vrouwen van Gentblogt die niet op vakantie zijn!

Hoera!

Zo. Louis en Zelie zijn afgezet in De Panne bij de mutualiteiten.

Geen moment dat er ook maar een zweem van droefenis of zo was. Toen ze na de briefing van de leiding mochten vertrekken, hebben ze zelfs geen van de twee de tijd genomen om dag te zeggen.

Ondankbare honden, alletwee.