Ik ben daar altijd blij mee, dat mensen aan de deur bellen en niet ineens onverwacht ineens in uw keuken staan terwijl ge in uw peignoir brood aan het opruimen zijt (boze blik naar buurman) (en dat het de laatste voordeur met een klink aan de buitenkant is die we ooit kopen).
Ik naar beneden: een vreemde man aan de deur.
Of hij eens binnen mocht komen om naar de achtergevel te kijken.
Allez jong.
Dat was dus één van die mensen die een offerteaanvraag gekregen hadden. Tijdens de week is het soms moeilijk, zei hij, en dus of het niet stoorde dat hij nu eens kwam kijken.
Natuurlijk niet!
Ik ben vergeten vragen wie hij juist was, maar ik dénk dat het de meneer van de gevels zal geweest zijn. En zo komt het allemaal toch serieus dichter bij.
gevelrenovatie (voor en achter): steigers, pleisterwerk afkappen, goot nazien, regenpijp vervangen, gevel kuisen, stenen reinigen en ontverven, voegen uitslijpen, ankers nakijken, dorpels pleisteren of vervangen, gevel en buitenschrijnwerk verven
dakrenovatie: dak afbreken, kepers nazien en verstevigen, isolatie plaatsen, onderdak, zink, nieuwe dakramen, nieuwe pannen, afwerking
buitenschrijnwerk: deuren (2) en ramen (10) uitbreken en vervangen op gelijkvloers, eerste en tweede; over de hele breedte en hoogte van de keuken een nieuw ramengeheel aan de achtergevel zetten
Ja, ‘t zal redelijk stevig worden. De grootste wijziging voor het onmiddellijke dagelijkse leven zal de keuken zijn, die een eindje groter wordt (en het uitgebreid gedeelte zal helemaal onder glas zijn):
Signaalsterkte gemeten terwijl ik door het huis loop:
De dikke groene lijn is een baksken in het bureau, de paarse lijn is er eentje in de living, de blauwe is er eentje in het achterhuis. Seamless! Flitsend! Nieuw! Transparant! Hoezee!
Maar wat doet een mens met 19 inch monitors, van die oude bakbeesten van toen er nog geen platte schermen waren? En wat doet een mens met boeken ergens middenin een reeks, pakweg nummer 7 en 8 van Wheel of Time of nummer 9 en 10 van Mission Earth?
Wat doet een mens met twee Ivar-rekken met extra planken en verlichtingen en alles, uit elkaar gehaald maar nog in elkaar te steken?
Wat doet een mens met allemaal boeken die niemand ooit nog gaat lezen — kinderboeken van Mia en Eddy Gaan Zwemmen anno 1974 of jaren-1950 verkorte vertalingen van Tolstoy naar het Nederland? Dikke boeken met het beste van Readers Digest (in het Frans)? Zes of zeven exemplaren van Prisma Handwoordenboeken Nederlands en Frans/Engels-Nederlands en Nederlands-Frans/Engels? Wat met een hele reeks Oor’s Popencyclopedieën uit de jaren 1990?
Enfin, vandaag dus begonnen aan het uitmesten van de gestapelde stapels, euh stapels en dozen en brol die in het achterhuis staan. Moeilijker dan ik dacht, helaas.
Hoe verder ik geraak, hoe moeilijker het wordt: er is een limiet aan het aantal keer dat ik dingen op een nieuwe stapel kan leggen, en hoeveel er op de stapel “later nog eens te bekijken” kan gelegd worden.
En dus is het nu een Dodenmars van Bataan tot het bittere eind: zo ongeveer alle boeken staan in de bibliotheek, ’t is nu een kwestie van doos na doos openmaken, alles eruit halen en sorteren, en dan alles een finale plaats geven. Tot de hele vloer van het achterhuis leeg is. Geen kwartier.
Het is daar verdomd koud, in het achterhuis: de chauffagist moet één dezer langskomen om iets te doen aan de verwarming, want nu staat ze al een tijd af.
Het is daar zo koud dat het er niet echt te doen is om er meer dan een tijdje te staan boeken klasseren. En dus heb ik het gehouden op (1) de boeken die er uit waren, er weer in steken en (2) de boeken die ik zeker weg ga doen, bij elkaar zetten.
Zeker zeker weg: de dubbels, en een reeks Franse vertalingen van strips die ik ondertussen (al weze het digitaal) in een betere vertaling heb. Twee kartonnen dozen, die ik in eerste instantie aan de schoolbibliotheek ga proberen verpatsen.
Die strips zijn niet zeer denderend, al kunnen ze misschien wel dienen voor stripamateurs die Frans willen leren, maar die dubbels, daar zitten echt wel zeer goede dingen tussen — ik hoop van harte dat ze op school dingen als The Stars My Destination en A Canticle for Leibowitz en Pavane en Anathem kunnen appreciëren.
…maar dan wordt het moeilijk: er is een schap of twee boeken die ik in eerste instantie had opzij gelegd wegens Nederlandse vertalingen van dingen die ik (al dan niet digitaal) in het Engelse origineel heb, maar uiteindelijk zijn dat niet allemaal slechte vertalingen, en heb ik ze ook graag gelezen, toen ik zo oud was als Louis. En zou Louis ze misschien wel graag lezen, en de andere kinders ook.
En dan is er een schap vol boeken die ik nooit ofte nimmer ga lezen, maar die de kinderen misschien wel op hun bord gaan krijgen op school (ik kijk naar u, Johan Daisne). En een paar boeken die Sandra toch niet weg wil smijten.
Ah, *zucht*.
Zo ga ik toch nog plaats te weinig hebben.
Na het zwarte scherm met fiat lux! erop, is de indirecte verlichting boven de bibliotheekkasten geïnstalleerd. Het verschil in het filmpje is niet zo groot, maar in het echt is het wel redelijk spectaculair.
Ge moogt dan al plannen en doen: het is pas als de boeken er staan, op de planken, dat het een beetje een idee geeft van wat en hoe.
Uiteindelijk vandaag van toch maar besloten om alle non-fictie bij elkaar te kappen. En alle alternatieve geschiedenis bij science fiction & fantasy te smijten.
En ook om alles een kast of zo op te schuiven, en om te proberen om pockets en hardcovers toch maar door elkaar te zetten. Waardoor ik plaats verlies, zeker dat, maar wat het alfabetisch zetten meer, euh, alfabetisch maakt.
Ik was het al een beetje vergeten hoe het er vroeger uitzag: ‘t is raar hoe rap dat kan gaan.
Eergisterenavond:
Vandaag:
(En zeggen dat die hele rechterkant tot nog niet zo lang geleden een gemanicuurd en regelmatig afgereden grasveldje was, waar elk onkruid uit gewied werd. Sic transit.)
Geen foto’s bij de hand wegens donker, maar neem het van mij aan: de koer is leeg.
Dat is zo opluchtend, ge kunt u dat niet inbeelden. Die frigo die daar stond, al die dingen die mij verwijtend aankeken van “ge hebt ons gekocht en jaren en jaren en jaren en jaren bijgehouden en verhuisd en meeverhuisd en herverhuisd, en nu staan wij hier in de regen en het mos, awoert”: ze zijn weg.
Morgen verder in het achterhuis puin ruimen. Boeken in het rek zetten, en dan beginnen klasseren aan de boeken die ik in eerste instantie opzij had gezet op stapels “niet houden”.
Ai oei ai oei: ik sleep mij van bet achterhuis naar de trekzetel om toch een uur of twee te bekomen.
En dan terug naar het achterhuis, want tegen morgen moet er daar vanalles definitief geklasseerd zijn, want morgen komt er iemand met een remorque dingen naar het containerpark brengen.
Morgen, als het een beetje lukt, is onze koer weer min of meer groot huisvuilvrij. En zijn de grote plaatsinnemers in het achterhuis weg.
En geraak ik misschien van die barst in mijn hart af als ik al die dingen zie liggen waar ik voor gespaard en gewerkt en gewroet heb, en die geen lens ter wereld nog kan gebruikend wil hebben computers, computers, computers, kapotte frigo, halfcompleet speelgoed, kapot tapijt, kapotte bureaustoel… aaargh.
update 1u20: nope. ‘t Zal niet gaan. Met de beste wil van de wereld, maar genekt door mijn rug. Ah well: het zal blijven bij een grotendeels lege koer.
Ik denk dat ik op elke tien boeken er zeker drie of vier op de stapel “weg te geven” heb gelegd, als het al niet meer was. Met de dood in het hart, maar wat moet, moet. Geen plaats is geen plaats, en alles.
Het resultaat van de werken vandaag: twee en een halve Billy geklasseerd, met daarin science fiction en fantasy van A tot K. Twee en een halve Billy achter de rug, nog elf Billy’s te gaan.
Gnnnnnnn… De kogel door de kerk, in mijn hoofd: ik ga een hele reeks boeken en cd’s en dvd’s wegdoen.
Er is nu eenmaal niet genoeg plaats, is niets aan te doen. Gho ja, ik zou kunnen beginnen verkopen en zo, maar wie gaat daar ooit geld voor geven, en wat ga ik nog recupereren van wat ik er aan uitgegeven heb?
Ik denk dat ik ga op zoek gaan naar goede doelen. De schoolbibliotheek, bijvoorbeeld — wie weet zijn die wel content met een collectie van een paar honderd films op dvd? Of van stapels en stapels pockets science fiction en fantasy?
Of iets anders? ‘t Moet in alle geval weg, helaas.
Ingrediënten: een resem Billy-kasten van bij Ikea, en een hele stapel boeken. Eerst alle boeken uit dozen in de kasten gepropt, zoveel als mogelijk:
Dan alles weer min of meer leeggemaakt, de kasten op hun definitieve plaatsen gezet en op een sokkel om ze waterpas te krijgen:
En dan verder afwerken, plaats voorzien voor licht bovenaan, de hoeken afwerken:
Dat staat dus rotsvast stevig, en het ziet er vind ik nog redelijk uit ook. De planken moeten nog degelijk verdeeld worden en zo, en we moeten nog een stuk of vijf zes bijkomende kasten gaan halen voor de andere kant van de ruimte, maar ‘t komt wel in orde denk ik.
We zullen zien wat we zullen zien, dat we zullen zien wat we zullen zien.
‘t Is dat we nu tot het einde doorgaan, namelijk: de bouwaanvraag is goedgekeurd. We mogen van alle mogelijke instanties doen wat we willen doen aan ons huis (op voorwaarde dat we voorleggen hoe onze ramen er zullen uitzien en wat voor kleur we tegen onze voorgevel gaan smijten).
En dus mag er nu begonnen worden aan een nieuw dak, een nieuwe achtergevel, nieuwe deur en ramen in opgekalefaterde en geverfde voorgevel, en dingen, en dingen, en dingen.
Er worden nog een paar zaken afgewerkt aan de vorige fase, maar dan mag het eigenlijk wel zo snel mogelijk beginnen, dat vervolg, van ons. Al was het omdat het ondertussen in onze slaapkamer binnenregent als was er geen dak maar een vergiet boven ons hoofd.
Euh maar wacht, laat mij dat even met wat meer nadruk zeggen: onze bouwaanvraag is goedgekeurd!!!
Trala, de kasten zijn klaar, de kasten zijn klaar!
Er waren nog een paar deurtjes die te kot kort waren onder het bureau, en er moest nog iets met afstandsbedieningsherhalers geforceerd worden wegens dat er allemaal bakjes in een kast zaten en dat dat lastig was voor een afstandsbediening.
Oh ja, en ook: een jongensdroom is in vervulling gegaan — een televisie op een verdraaibare arm!
De verlichting doet al wat ze zou moeten doen, er zitten dingen in de vitrines, en alles, en alles.
Nu alleen nog een paar plinten en de chauffage weer ophangen, en dán nog wachten op die bouwvergunning om de voorgevel en de vensters te kunnen doen, en dan is de living helemaal klaar.
Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.
Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.
Ter info
Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.
Ik haat het, als ik dingen moet wegsmijten. 
