Bordel

vrijdag 11 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Ik was deze week mijn oude telefoon kwijt. Niet dat ik hem nog gebruik om te telefoneren, maar hij heeft een leesbaar scherm, ik gebruik ik om in bed internet te lezen.

“Iets kwijtraken?” hoor ik u verrast zijn, “In jullie huis? Hoe is dat in godsnaam mogelijk?”

Ha ja, wel. Alles heeft een plaats en er is een plaats voor alles, in principe, maar soms loopt het toch nog wat in de soep. Omdat ik echt wel probeer te vermijden om dingen weg te smijten.

Bordel

En zo’n ding als een telefoon die niet gebruikt wordt, dat kan op een relatief groot aantal plaatsen liggen, en dat is relatief klein, dus ja.

Eerste verdachte: in mijn peignoir laten zitten, of in mijn mantel. Zeven zakken in totaal, geen telefoon gevonden.

Tweede verdachte: één van de kinderen. Zelie gebruikt die telefoon soms om Latijn of Grieks mee te studeren, Louis gebruikt hem soms om naar Doctor Who te kijken. (Nope, geen van beiden wist van iets.)

Derde verdachte: tussen bed en matras gevallen, tussen matras en lattenbodem, tussen matras en matras, ergens in een kussensloop, in het dekbed, op de vloer onder het bed. (Nope, heel het bed ondersteboven gehaald, niets gevonden.)

Vierde verdachte: ergens in de keuken. Wil het toeval dat het daar al sinds nieuwjaar redelijk opgekuist ligt, dus ‘t was rap allemaal onderzocht: niets gevonden. 

Vijfde verdachte: laten liggen op mijn werk. Dinsdag alles ondersteboven gehaald: niets. 

En zo was het woensdag en was hij niet teruggevonden, en begon ik een beetje ongerust te worden. Ergens anders kon het niet liggen, mijn verplaatsingen ‘s morgens beperken zich tot slaapkamer > toilet > badkamer > living > keuken > fiets naar werk, en mijn verplaatsingen ‘s avonds tot ongeveer het omgekeerde. 

En zo lag ik de nacht van woensdag op donderdag na te denken. En te denken. En alles te reconstrueren: ik moet iéts anders gedaan hebben dan anders, want als ik alles gedaan zou hebben zoals altijd, zou ik mijn oude telefoon nooit kwijtgeraakt zijn. 

Ik heb in december een nieuwe computertas gekocht. Dat was het. Normaal gezien stak ik de telefoon in één van de voorzakken van mijn oude tas, maar mijn nieuwe heeft er zo geen meer, en dus had ik mijn telefoon in een andere zak gestoken, die ik dan aan de kant had gezet op mijn werk. Waar ik het kreng in terug gevonden heb, donderdagochtend. 

Ja, ik ben een ongelukkige mens, ik weet het. 

Verloren voorwerpen: goed bezig

zondag 1 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

We zijn net terug van een weekend Dardennen met Sandra’s vader, broer en zus  en alle kinderen. Wreed wijs, in een huis met een zwembad en alles!

Vorig weekend zijn we naar Dardennen gegaan met de mensen van mijn werk, Sandra en ik, geen kinderen.

Collega Ron en zijn madam zijn met ons meegereden: zij zaten vooraan bij Sandra, ik had achteraan in de auto postgevat. In het terugkeren: met mijn mantel op mijn schoot. En in de linkerbuitenzak van mijn mantel: mijn portefeuille en mijn iPhone.

Niet dat ik de iPhone nog gebruik als telefoon — Lumia 800 all the way, ondanks de miserabele batterij een veel betere smartphone dan de iPhone — maar wel dat ik die iPhone gebruik om in bed te lezen en soms eens een foto te nemen.

Oh, en ik weet zeker dat het de linkerbuitenzak was wegens dat de rechtsbuitenzak uitgeeft op de buitenwereld en dat de binnenzakken uitgeven op de binnenkant van de voering.

Enfin bon, dus, ja. Ergens onderweg naar een tankstationwinkel gegaan, daar nog staan vogelen met portefeuille en iPhone om geld te vinden voor een toiletbezoek en een flesje cola, en in de auto nog een foto genomen, een klein uur voor we thuis waren. Ik weet dat zeker, want het is een foto die ik elke dag op dat uur maak.

En dan komen we thuis, wil ik de telefoon nemen, en… ack! geen telefoon.

We waren nog maar juist thuis en we waren de auto nog aan het uitlegen, ik wist zeker dat de telefoon niet uit de auto gevallen was onderweg, de enige plaats dat hij kon liggen was in de auto, maar ik keer heel de auto ondersteboven, en: niets.

Inademen. Uitademen. Damned.

Nog eens zoeken. Keuken zoeken. Valies zoeken. Voering van jas zoeken: niets vinden. Fuck, fuck, fuck.

Een tijd later, naar bed. Midden van de nacht: opstaan, terug naar de auto. Zoeken. niets vinden.

Maandag: okay. Rustig blijven. Alles komt in orde. Telefoon kan niet kwijt zijn. Hij zal wel uitkomen. Gewoon afwachten, en het komt in orde. Als ik niets doe, zal iemand anders hem misschien wel vinden, en dan kan ik zeggen “ah ja, ‘k weet het, ik had hem daar gelegd maar ‘t is omdat ik hem voor het moment niet echt gebruik”.

Dinsdag: kwaad op mezelf. Hoe is dat nu mogelijk godverdomme? Fucking hell verdju, altijd hetzelfde, waarom moet ik nu ook alles altijd willen meenemen, en dan alles kwijtgeraken?

Woensdag: okay. Bon. We zitten met een kwijte telefoon. Is er een manier dat ik iets kan doen? Misschien een tweedehandse kopen op eBay? Hoe zou ik dat moeten verkocht krijgen? Realistisch gezien: niét. Maar misschien dat ik er ergens eentje kan vinden heel goedkoop? Een oude? Een iPhone 3?

Donderdag: oh nééééééééé… Miserie misery miserie miserie miserie miserie. Okay ik heb er geen geld voor betaald, voor die telefoon, maar al-dat-geld! Shitshitshitshit. Er ziék van lopen dat ik die iPhone ooit gehad heb, maar nu niet meer.

Vrijdag: ah well. Niets aan te doen. Ik heb een Nokia, ‘t is niet alsof ik geen telefoon heb. En ik heb een iPad, dat is ruim voldoende voor zowat alles dat ik ooit zou willen doen als ik mobiel ben. We kunnen op weekend vertrekken, ik zal hem niet missen, die telefoon.

Zaterdag: (toch spijtig dat ik geen iPhone heb, anders zou ik Albert Schweitzer kunnen lezen in bed in plaats van te moeten proberen in slaap vallen zonder boek)

Zondag, in het terugkeren van weekend, Louis: hey kijk papa, ik heb uw iPhone gevonden tussen de zetels op de achterbank!

Leve de meneer de controleur van de NMBS!

dinsdag 8 juli 2008 in Sonstiges. Permanente link | 9 reacties

Mijn portefeuille was uit mijn vestzak gevallen in de trein.

Een controleur had hem gevonden, en heeft naar mij thuis gebeld om te zeggen dat hij hem gevonden had, en dat hij hem gerust naar Gent wou meenemen als hij gedaan had met zijn dienst.

(De normale procedure is dat ik het zou moeten ontdenkt hebben, aangeifte gedaan hebben, dat zij ondertussen mij per schrijven zouden gecontacteerd hebben, en dat we elkaar ergens in het midden na een paar dagen zouden gevonden hebben.)

Sympathieke mensen.

Teruggevonden

zaterdag 17 mei 2008 in Sonstiges. Permanente link | 9 reacties

Ik ben van die school die alles overal een beetje laat staan en dat het voor buitenstaanders compleet chaotisch lijkt, maar dat ik het zelf allemaal precies weet zijn.

Zo in de zin van “dát papiertje zit in drie gevouwen als bladwijzer in dát boek, en dat boek, dat ligt op de derde stapel van links op het vierde schap in het achterhuis, onder de DVD’s van The Godfather en boven de doos van OneNote”.

Of “ik heb mijn boekje achtergelaten in de keuken, in een roze plastiekzak samen met een handvol badges van Gentblogt, op de doos met blikken abrikozen, onder een stapeltje Humo’s”.

Patroonherkenning en een goed ruimtelijk geheugen komen mij daar bijzonder van pas: ik vind de dingen meestal snel terug.

Helaas, helaas, helaas. “Meestal snel terug,” op voorwaarde dat er niéts verlegd is. Want van zodra er ook maar één ding een andere plaats gevonden heeft, klopt het hele patroon niet meer, en dan word ik plots een hopeloze zoeker, zo van het soort dat tien keer over en weer kan gaan en nog niet vinden wat er eigenlijk heel de tijd al voor mijn ogen lag.

Met vijf andere mensen in huis, en vooral: met quasi niets van opbergruimte en zonder bijvoorbeeld bibliotheek of bureau in huis, is mijn “systeem” een recept voor miserie.

Ik wéét dat er hier in huis twee PSP’s liggen, ergens. En een Sony DCR-PC 110 waar ik heel erg tevreden van was. Maar ze zijn verdwenen. Ik weet niet waar precies: ergens in huis, dat wel. Die Sony bijvoorbeeld zit in een witte dichtgeknoopte plastiekzak, samen met alle nodige kabels en een vervangbatterij. Maar geen flauw idee waar die zak is.

Soms komt er zo iets plots tevoorschijn:

Twee net aangesneden boekjes

Eergisteren heb ik een net aangebroken schrijfboekje teruggevonden. ‘t Is die linkse, met misschien een maand of zo nota’s erin. Ik had het al opgegeven, en ik was die rechtse begonnen. Daarmee zit ik nu met twee boekjes, elk met ongeveer evenveel erin geschreven. Oh, ik kan daar lastig van lopen.

Maar aan de andere kant: wél goed dat ik mijn boekje teruggevonden heb. En hoe is het gebeurd? Op precies dezelfde manier als het verdwenen was: plots stond er een roze plastiekzak met een boekje en een handvolg Gentblogt-badges op de bank van de kinderen in de keuken. Waarvandaan? Geen flauw idee: ik had de hele keuken, en het hele huis trouwens, van voor naar achter al doorzocht.

Gremlins, denk ik. Of kinderen.

Handschoen

zondag 5 februari 2006 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Miljaar, miljaar, ik ben toch zó nen duts.

Gisteren na Comedy Zone meegereden met i. en lief tot waar mijn fiets geparkeerd stond. Mijn sleutels uit mijn rechtermantelzak gehaald om mijn sloten alletwee open te krijgen, en één van mijn handschoenen is eruit gevallen.

Hey, uw handschoen is gevallen, zeiden ze met twee van aan de overkant van de straat. Bedankt, zei ik, ik zal hem sebiets oprapen—kwestie dat ik eerst mijn velo losmaak.

Mijn hoofd is een steeds meer nauwkeurige benadering van een vergiet aan het worden: tegen dat mijn fiets los was, was ik mijn handschoen al lang vergeten.

Tot vanmorgen, toen we in de auto stapten en ik koud kreeg aan mijn handen: ¡caramba! ¡dios mio! Die handschoen ligt daar nog op straat!

Spoorslags ernaartoe, maar nee: handschoen weg. Verdwenen. Kwijt. En ‘t was zo’n schone en warme en fijne handschoen. In leer en met zachte stof vanbinnen. Helemaal verweerd van jarenlang gebruik in weer en wind.

Ik ben een kieken, een kieken, een kieken.

handschoenverloren

Find some, lose some

zondag 27 november 2005 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Teruggevonden: de draad van mijn scheermachine. Ook teruggevonden: de draad van mijn camera—nu mag ik mijn vers gekochte batterijoplader op het werk laten liggen.

Ik denk dat ik morgen eens ga verder dingen aan de kant leggen, wie weet wat ga ik niet nog allemaal terugvinden. Want ik heb ondertussen de draad van mijn DVD-speler mislegd, én de DV-naar-firewiredraad.

Niet dat ik hem meteen nodig heb voor thuis, maar wel op het werk: ik zou wat meer willen doen met video. En daar is ook zo’n Sony MiniDV-camera, en die had blijkbaar geen zo’n kabeltje out of the box, dus ‘t zal te bestellen zijn.

verloren brol

Duts

maandag 21 november 2005 in Sonstiges. Permanente link | 11 reacties

Ik ben een duts, een duts, een duts. En ik ga weer een baard hebben, gelijk de zaken er nu voor staan.

Ik heb het snoer van mijn scheermachine mislegd. Verkeerd geklasseerd. Verloren, quoi.

‘t Is zo’n oplaadbaar ding dat ik heb, van Braun. Ik denk dat ik er nog genoeg snok in zitten heb om me nog één keer te scheren. Morgenochtend dus.

En dan ben ik eraan voor de moeite.

Of het zou moeten zijn dat ik alsnog mijn draad terugvind, maar ik vrees ervoor: hij zit niet in mijn ene rugzak, ook niet in mijn andere rugzak. Niet terug te vinden op het werk in mijn bureau, niet terug te vinden in de gang beneden, niet in de keuken, niet in de badkamer, niet in de living.

Dus binnen een week of zo heb ik weer een baard.

Of het zou moeten zijn dat ik Sandra’s scheermessen pak, natuurlijk.

Of het zou moeten zijn dat ik alsnog mijn draad terugvind. Alsnog. Alsnog.

baard draad verloren

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338