Virgin Killer

zaterdag 17 mei 2008 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Zozo. Vragen stellen is in. Is dit kinderporno?

926b729fd7a097e44f1ad010.L

En kan in dat geval Amazon.com iets aangewreven worden? En Wikipedia?

Mijn mening

woensdag 26 maart 2008 in Sonstiges. Permanente link | 30 reacties

Ik dacht even, bij het lezen van een paar dames (en heren, maar vooral, eigenlijk, dames) die het hele wijvenblogdink écht niet gesnapt hadden, of bij het begod lezen dat de term of endearment “mijn madam”, die ik al sinds mijn, oh, hele leven als koppel met Sandra (mijn madam dus, die mij “den anderen” noemt, net zoals ik mijn broer ook wel eens “den anderen” noem en hij mij) gebruik, plotseling zou blijken te getuigen van een gebrek aan respect (een gebrék aan respèct, begod!), dat ik moest reageren.

Um. Wacht, in volgorde.

  • Er zijn een aantal heren maar vooral dames die het écht niet gesnapt hebben, het concept wijvenweek. Wijven-iets is blijkbaar denigrerend. Ik spreek al heel mijn leven van “wijvenfilms” zonder denigrerende bijbedoelingen, maar bon, ze zeggen dat het schandálig is, dat vrouwen zó zichzelf in een hoekje drummen, en hebben we dáár vijfendertig jaar brassières voor verbrand?
  • Lighten up, ladies. Niet alles moet doorberedeneerd worden, en een beetje zelfrelativatie op tijd en stond kan écht geen kwaad.
  • Met andere woorden: het is VOOR TE LACHEN! Neemt uzelf keer niet zo serieus!
  • En ik dacht dat ik helemaal van mijn stoel viel toen ik las dat “mijn madam” blijkbaar een term is die van gebrek aan respect getuigt.
  • Dat was geleden van die keer dat iemand opmerkte dat “een kutopmerking” dus wel een compleet denigrerende term was voor vrouwen. (Voelde ik me even lullig.)
  • Ik noem Sandra al heel ons niet-getrouwd leven samen “mijn madam”, net zoals zij mij “den anderen” pleegt te noemen (en mijn broer en ik elkaar trouwens ook, maar dat geheel terzijde).
  • Dat is van ver noch van dicht kwaad bedoeld, en wordt noch van ver noch van dicht zo geïnterpreteerd.
  • Dus hou even uw lange tenen bij u, OK?

Oei, catch-22! See what I did there? Zeggen dat de mensen lange tenen hebben is zélf op uw teen getrapt zijn! En, nu ik erover nadenk, zeggen dat de mensen zichzelf te serieus nemen, is uzelf meer waard voelen dan de anderen en dus uzelf veel te serieus nemen! Snel, vergeet dat ik dit ooit geschreven heb!

Kijk, zo rap gaat dat, ruzie maken op het internet. Ditzelfde nu nog peperen met links naar links en rechts, en nog een paar stekken onder water geven, en het spel zit op de wagen.

Wel: ik kan er misschien wel half mee lachen hier, maar ik zit er toch mee. Wat moet een mens in ‘s hemelsnaam doen in dergelijke “damned if you do, damned if you don’t”-scenario’s? Renoveer een achtergestelde buurt, en de inwoners trekken er weg omdat de huur onbetaalbaar wordt. Doe goed voor de zigeuners en binnen de week staan er handleidingen in het Roemeens van “kom naar hier ze doen hier àlles voor ons en ze durven ons niet buiten te kegelen” op het internet. Of abstracter: the tragedy of the commons, en hoe een paar kiekens het kunnen verbrodden voor iedereen. Hoe valsspelers een spel naar de kloten kunnen helpen, *kuch*cordon sanitaire*kuch*, door de regels willens en wetens te misbruiken.

Soms valt het nog wel mee, dan kan een kromme redenering ontkracht worden met een verwijzing naar één van de vele regels in het Grote Trukenboek Der Sofisten En Andere Valsspeelders, maar meer en meer kom ik van die onvatbare, onoplosbare, niet te grijpen paradoxale penrosefiguren van problemen tegen.

Vorige week ook nog bijvoorbeeld, op een heel ander maar toch ook niet erg verschillend vlak: ik ben in vertrouwen genomen door iemand, en ik weet dat ik zou kunnen helpen als ik dat vertrouwen breek. En gij nu.

Ach meneer, het is allemaal niet zo gemakkelijk, meneer. Ik denk dat ik maar eens het electrische bed laat zakken en ga slapen. Morgen heb ik een workshop neer te schrijven.

Zozo, AdSense

woensdag 6 februari 2008 in Sonstiges. Permanente link | 9 reacties

Kijk nu, een bekende heeft zo’n AdSense-account.

Ik heb de sleutels van mijn site zijn in handen gegeven van die persoon, die dus bij deze mijn site controleert: administratorwachtwoord, the works. Als je het zo bekijkt: ik heb, formeel, mijn website doorgegeven, en ik schrijf er alleen nog maar op, als een onbezoldigde vrijwilliger.

Boven mijn advertenties staat “reclame”, wat niet kan geïnterpreteerd worden als een roep om onterechte clicks te genereren. Integendeel: het geeft duidelijk aan dat er een scheiding is met de redactionele inhoud van de site.

Nu, ik ben geblokkeerd voor AdSense, niet mijn website. Als iemand anders advertenties zet op een website die gemaakt wordt door iemand die drie jaar geleden geblokkeerd is, gaat die persoon dan ook geblokkeerd worden? De Terms of Service zwijgen in alle talen. Mijn vermoeden? Ja. Reden? Niet nodig om er één te geven, denk ik. En vragen naar een reden zal geen antwoord opleveren.

En, vermoed ik, duidelijkheid vragen zal ook niet lukken: het meest duidelijke antwoord dat ik verwacht, is iets als “doe dat niet, garanti dat ze bij Google die andere account meteen blokkeren, euh, en waarom? ja, geen idee, maar neem toch maar geen risico met die mannen van Google.”

Of de positieve versie ervan, natuurlijk: “tja, ‘ t is uw account en niet die site die geblokkeerd is, dus in principe zou het geen probleem mogen opleveren, maar, euh, ik zou het toch zelf niet durven doen, want zie dat ze mij meteen blokkeren! Met die mannen van Google weet ge nooit, namelijk.”

Als iemand me kan helpen met een antwoord, of me kan aanwijzen bij wie ik terecht kan die me een duidelijk, niet-ambigu antwoord kan geven: graag.

Ernst

vrijdag 2 juni 2006 in Sonstiges. Permanente link | 13 reacties

Soms vraag ik mij af of ik eigenlijk niet een ernstige website zou maken.

Zo’n website waar ik getuig van enige focus, in schril contrast met deze website, waar ik de afgelopen week onder meer geschreven heb over, even kijken… mijn familie, televisie, muziek, gezondheid, het nieuws, andere weblogs, sport, mezelf, politiek, usability, macrofotografie, ouder worden, plannen in huis, films en series.

Ik zou dat eigenlijk wel graag hebben, denk ik, zo’n website waar een lijn in zit, met een paar schrijvers en een eigen klein publiekje, waar we gezellig kunnen babbelen vooral over één onderwerp, met ruimte voor een heel occasionele uitwijding.

Misschien moeten we gewoon een familieweblog beginnen? Alle familie, ver of dicht, krijgt een account en mag schrijven wat ze willen. En we zetten het alleen open voor de familie zelf.

Of een viezebeestenfotoweblog? Met identificatie en tips en vragen over en weer?

Of een politiek weblog over de gemeenteraadsverkiezingen?

Of een usability / information architecture / interface-weblog, met lastige vragen en problemen en discussie, en eens niet de zoveelste xhtml-css-afgeronde hoeken-“tips voor de onmiddelijke praktijk”-site?

Of, of, of… tsja.

Slap

donderdag 9 maart 2006 in Sonstiges. Permanente link | 10 reacties

‘t Is vaak balanceren op een slap koord: laveren tussen bescheidenheid en zelfvertrouwen.

De ene zijn bescheidenheid is de andere zijn valse bescheidenheid.

De ene zijn bescheidenheid is een andere zijn onzekerheid.

De ene zijn bescheidenheid is een andere zijn typisch-Vlaamse kneuterigheid.

De ene zijn bescheidenheid is de andere zijn arrogantie.

En uiteraard…

De ene zijn zelfvertrouwen is de andere zijn misplaatste zelfvertrouwen.

De ene zijn zelfvertrouwen is de andere zijn zelfoverschatting.

De ene zijn zelfvertrouwen is de andere zijn typisch-Hollandse (of Amerikaanse, vul maar in) dikkenek.

De ene zijn zelfvertrouwen is de andere zijn arrogantie.

Ik wil maar zeggen: als je wéét dat er iets is dat je wel kunt, en misschien wel beter dan de gemiddelde mens, maar je weet van jezelf dat je het eigenlijk niet écht goed kunt, naar je eigen normen dan, en je zegt dat dan ook… hoe vermijd je dan dat dat als valse bescheidenheid, kneuterigheid, onzekerheid gezien wordt?

Hoe maak je mensen duidelijk dat als je zegt “dit is echt niet zo goed wat ik hier gedaan heb” dat je dan niet aan het vissen bent achter complimenten? Dat je ook niet bedoelt dat het slécht is, want dat is het niet, maar wel dat het volgens jouw eigen normen beter zou moeten kunnen?

En als je, conversely, weet dat er iets is dat je echt wél goed kunt, en dat ze u op dat vlak echt niets moeten wijs maken, en dat de over-overgrote meerderheid van de mensen die je tegenkomt er in vergelijking met jou niéts van afweet… hoe vermijd je dan dat dat als “stoefen”, dikkenekkerij, arrogantie gezien wordt?

Hoe maak je duidelijk dat als je zegt “dit is hoe het zou moeten”, dat je wel open staat voor suggesties en dat je bereid bent om op alle vragen te antwoorden, maar dat het uiteindelijk zal neerkomen op “dit is hoe het zou moeten omdat ik zeg dat het zo moet en ik weet het beter dan jullie”? Dat dan dan niet wil zeggen dat die anderen allemaal idioten zijn, maar dat jij gewoon toevallig beter bent dan hen, toch zeker op dàt vlak?

Of nog zoiets: één van de eerste stomme regeltjes die ze u in de school voor verkoopstechnieken aanleren, is dat als iemand u zegt “pas op, ik doe het niet voor het geld hé, maar…”, dat dié het zeker wél voor het geld doet. Dat iemand die zegt “ik ben natuurlijk niet de specialist, maar…”, dat dat iemand is die van zichzelf denkt dat hij wél een specialist ter zake is.

Als er dan ergens in een situatie ruwweg twee keuzes zijn, en door die twee keuzes voor te leggen kan het niet anders dan lijken alsof je de andere partij voor het blok zet, hoe maak je dan duidelijk dat dat niet is wat je wil doen? Dan zeg je vermoed net niet “neem dit vooral niet op als een dreigement of als een ultimatum, maar…”?

Ik weet het niet hoor. Ik vraag het me maar af.

42?

donderdag 9 februari 2006 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Post-marathons?

Och, ‘t valt allemaal wel mee. Soms heb ik wat meer tijd, op de trein en naar het werk. Soms slaap ik eens een nacht niet (wegens pijn aan mijn rug, zoals vannacht het geval zal zijn, of wegens gewoon niet moe), en als ik dan toch in de zetel voor de tv zit…

En dan zijn er dagen (zoals vandaag) dat het zodanig druk is op het werk dat ik pas laat thuis ben en geen halve minuut adempauze had, of weken (zoals vorige week) dat ik nauwelijks thuis ben. En dan komt er niets of bijna niets op.

vragenvragen

Pijnstillers

maandag 28 november 2005 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Ha, ik ben aan een enquête over pijnstillers bezig voor InSites. Met fijne vragen als de volgende:

Welke beschrijving past het best bij u?

  • Ik houd mij steeds aan dezelfde pijnstiller maar pas zelf de dosering aan naargelang mijn pijn evolueert
  • Ik houd mij steeds aan de voorgeschreven dosering en het voorgeschreven product
  • Ik verander zowel de pijnstiller als de dosering afhankelijk van mijn pijn
  • Ik houd mij wel aan de voorgeschreven dosering maar pas het type/merk van pijnstiller aan naargelang de pijn die ik voel
  • Het gebeurt wel eens dat ik naargelang de pijn zelf een tweede pijnstiller van een ander merk toevoeg

Er stond helaas geen optie bij voor “Als ik echt serieus pijn heb, dan pak ik de maximum toegelaten hoeveelheid Nurofen. En de maximum toegelaten hoeveelheid Optalidon. En de maximum toegelaten hoeveelheid Voltaren. En de maximum toegelaten hoeveelheid van al de rest die ik nog in huis heb.”

pijn vragen

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338